ΛΙΝΑ

στάθηκα

εντεταλμένη αίσθηση στα ζυγωματικά σου

θεώρησα 

μειλίχια τις έξοχες καμπύλες σου

χώρεσα

στο εύγονό σου σήμερα,

το στείρο μου άλλοτε

για σένα Αγάπη μου

παλινωδώ και θάλλω

στρωμνή έρωτος 

ομότυπη της κρύπτης σου

© Δημήτρης Δικαίος

Κλίμακα ξένου Σταυρού

Είναι σταυροί μαρμάρινοι

και μπρούτζινοι μονάρχες,

οι Άνθρωποι.

Ενότητες 

που αγνοούν κάθε απόγευμα

και βλέπουνε σκουριά

στη στέρνα του Ιχθύος.

Τα βλάσφημα σκαλιά,

οι Άνθρωποι

με ισοϋψή κεριά της ύπνωσης

στολίζουν τα κλιμάκια της λύτρωσης.

© Δημήτρης Δικαίος

Στέφανα

Ευτυχία

Στο γκρεμό τους φώλιασε.

Απαρτία

Τα φλεγόμενα ξερά.

Συγχορδία

Τα επόμενα σκαλιά κι οι ανθοστήλες.

Πελατεία

Σπέρμα θρασύ. Λούτρινοι γιοι. Κόρες λεκάνες.

Αμαρτία

Νομική, Ερατώ και Λαμπρινή.

Ενορία

Καλλιμάρμαρο και θειάφι. Μάλλον θειάφι!

Απουσία

Του ουράνιου παράλληλου ψαλμού.

Κοινωνία

Κατακόρυφος Θεός του μυελού.

κοινωνία

κατακόρυφου, βιτρώ, μηχανισμού.

Συμφωνία

Δυο λαμπάδες – μετοχές, στεφανωμένες.

© Δημήτρης Δικαίος

Έξοδος Κινδύνου

Ας υποθέσουμε πως,

Τίποτα δε συμβαίνει.

Κι εφόσον είμαστε νεκροί,

Τίποτα δεν πεθαίνει.

© Δημήτρης Δικαίος

Θανάσιμο λάθος

  Είναι που ξέχασα

  να φθάσω κύμα στην ακτή

  και να ματώσω!

  Τις μέρες μου ν' απλώσω

  στα σκαλιά της γης.

  Με βάρυναν τ' αντίτιμα,

  οι πληρωμές

  εφ' όσον,

  πληρώ προϋποθέσεις

  και μόνον έτσι

  Δικαιούμαι να πατήσω

  τις θαλάσσιες γραμμές τους.

  Δυο μέτρα απ' την ακτή

  σε γη περιορισμένη

  θα περιμένω οχιά,

  να στάξω στις πλευρές τους

  τη στεριανή κακία

  Aιώνια ουσία

  ακριβή

  κι αλάνθαστη χίμαιρα.

  © Δημήτρης Δικαίος

Απόνερα

Ένα ποτάμι καθαρής βροχής,

στάλα τη στάλα, απέρριψε

το νοικοκυρεμένο σώμα.

Φιλοξενεί το στόμα,

απόστημα ειρήνης.

Πλύμα ανούσιων επιλογών

σήκωσε κακοσμία όση,

η ανέχεια συνηγορεί,

στα όρια να τεντωθεί

η δουλοπρέπειά της.

              *

Το αναντίρρητο, συλλάβισα,

Εγώ -πιθαμή προς πιθαμή-

μη και, κάποιο μου τελώνιο

υφέσιμο ή λόγιο,

ρομαντικά με «σπάσει».

Το ανυπόδητο βρομόπαιδο

περιχρίω, με σκελετώδη

επιθυμία διαφυγής.

Αυθορμησία, συλλογής

κακών λυμάτων.

© Δημήτρης Δικαίος

Αιμάσσουσα πληγή

Μ' εκείνες

τις επόμενες κηδείες

ένα πράμα!

Μυριάδες "ζωντανοί" θα παραστούν

να πενθήσουν

τις κουτσουλιές των περιστεριών.

Ευρύς υποκειμενισμός

και δείκτης νόθας νοημοσύνης

-η σαρκική εμβέλεια-

«στοίχισε» η αφέλεια και ο ανθρωπισμός μου,

εκείνες τις περίοπτες

ξενοίκιαστες σουίτες των «πληγέντων»

από Θεία Χάρη.

Μα Κύριε,

υποκρίνομαι ή υποκλίνομαι

μπροστά Σου;

(για να ξέρω)

© Δημήτρης Δικαίος

Αφιερωμένο στους νοθεύοντες το Χρίσμα, 

δοξολογώντας προσκυνημένοι, ηβικό τρίχωμα.

Εφιάλτης

χτίζεις, 

όσα σώματα σε βρήκανε από παιδί,

σ’ οριζόντιο τοιχίο.

από το πρώτο σου θρανίο

χάρασσες διαδρομές.

Ως και σήμερα χαράσσεις!

Και τώρα απολαμβάνεις

το προτείχισμα του εαυτού σου

οικοδομημένο σε σαρκία.

Εμβόλισες σακιά συναντημένα..

το’ να, στ’ άλλο, απάνω προσέθεσες

άδειασες

ψυχή από τη Σπάρτη!

© Δημήτρης Δικαίος

Η σοδειά του κακού

Ξεφύλλισμα που έκαμε ο καμπούρης!
Συννέφιασε,
μα στάλα δε θα συναντήσει.
Στην ύπαιθρο θα κρύψει
το άμορφο θρονί.

Με καμπούρα γειωμένη
χαράσσει ευθεία.
Σφουγγάρι βλάσφημο
πίσω αφήνει
και ξεμακραίνει.

Με το' να πόδι στη φωτιά,
το άλλο σέρνει.
Αλλοιωμένη τριγυρίζει αποστροφή.

φτύνει το σχήμα του ξανά.
έχει στο σάλιο του ευχή
από μια εξίσωση εξαγνισμού
δοκιμασμένη.
Μα το αγκάθι του,
στην ύπνωση, ξυπνά

"για που πηγαίνεις Σατανά;
έχεις πισθάγκωνα το νήμα μου,
ξεχάσει".

και ξεμακραίνει

Όμορφο μνήμα!
δυο μέτρα νόστιμο φρικιό,
τι θ' αποτάξει;
Μια Κυριακή
θα ασβεστώσει τη φωλιά
και την κακή συγκομιδή
θ' αποψιλώσει.

ώσπου σ' Εκείνον,
αμαγάριστος να φθάσει.

Αλήθεια,
για τί θα μετανοήσει;

© Δημήτρης Δικαίος