Αγκάθι

Μια σύντομη νιότη,

παράλληλη πτώση

Θεού και Ανθρώπου.

Ισόβια γνώση

γκρεμού σπλαχνικού,

μια μήτρα μώλωπες.

© Δημήτρης Δικαίος

Μητέρα με το νεκρό παιδί της

Kathe Kollwitz (1867-1945)

Γερμανός ζωγράφος

Μελάνθη

Κάποτ’ ένα αγκάθι στα πλευρά

Μια παιδική αγάπη

σωπαίνει μέσα μου

_________

Πώς κύλισε ο χρόνος!

Σε αγαπώ ακόμη!

Μιλώ στο λίγο και πολύ μαζί σου.

Πώς κύλισε το αίμα!

Στα χέρια μου εσύ.

Στα χέρια σου, η ζωή μου!

Πώς κύλισες, καλή μου

Και μ’ έχεις θάψει όρθιο

Στην ψυχή σου, μ’ έχεις ράψει!

_________

Κάποτ΄ ένα αγκάθι στα πλευρά

Μια παιδική αγάπη ψηλαφίζω˙

Στα δειλά!

© Δημήτρης Δικαίος

ΛΙΝΑ

στάθηκα

εντεταλμένη αίσθηση στα ζυγωματικά σου

θεώρησα 

μειλίχια τις έξοχες καμπύλες σου

χώρεσα

στο εύγονό σου σήμερα,

το στείρο μου άλλοτε

για σένα Αγάπη μου

παλινωδώ και θάλλω

στρωμνή έρωτος 

ομότυπη της κρύπτης σου

© Δημήτρης Δικαίος

Ανθώ, σε μία λέξη.

Ανθώ σε μία λέξη, 

με χείλη ξοδιασμένα

Κι ως την αυγή ο ενικός, 

ευωδιάζει Ύλη.

μα, τσ’ αρχοντιάς η στολισιά, 

τα λαβωμένα πρέμνα.

Κάθ’ έρωτας κρεμάται επί ξύλου, 

τον Απρίλη.

© Δημήτρης Δικαίος

υστερόγραφο αγάπης | μια λέξη, άρτιο έργο

Καλό Πάσχα

25 Αργυρά

Στον Μηνά | τον άγγελο

Μηνάς Κ. Τζιάμος

Νερό ο χρόνος.
Και στη σπετσιώτικη τη γη,

είδα τον άνθρωπο καλό

και αγιασμένο.

Και στην υγρή πατημασιά,

μ’ όλη την καλοσύνη,

ταίριαξα μια ολόσωμη

ζωή παρατημένη,

σ' αγγελική φωτιά.

Μα τούτ' η ευλογιά!

Ετούτ' η Ευλογία

Τι, Θε μου, έπραξες!

© Δημήτρης Δικαίος

Τ' αστέρια καίγονται, μια μέρα.

Ω συ, λαέ μου εκλεκτέ,
εχθίστη νάρκη

πόση μου,
Έχιδνα,
ουσία ορφανεύεις; δ.δ.

Μας έκοψαν κλωνάρι!

Η ζωή τρέπεται. Μη γεράσεις λουλουδάκι.

Προσωπάκι τρυφερό χαμήλωσε λιγάκι!

Κι απ’ εδώ τα κρίνα φεύγουν,

τα νεράντζια σιγοπαίρνουν ό,τι μάζευαν καιρό.

Απ’ εδώ δε θα περάσεις, δεν περνάω μήτε γω!

Όταν άρεις λουλουδάκι απ’ τις έγνοιες τη ματιά,

όταν η σημαία θα’ ναι στις χαρές του δυόσμου τούτου..

δε φοβάσαι προσωπάκι για της νιότης τα σκαλιά.

Σ’ άσπρες, φωτεινές ημέρες, ηλιόλουστες με ζάρες

και τις έγνοιες θα’ χεις θάψει και το δίκιο σου θα βρεις.

© Δημήτρης Δικαίος

Μετέωρος πόνος

Μετέωρος πόνος.

Λεβεντάνθρωπος μόνος

και αδέσποτη σφαίρα.

Με ειρηνόφιλα γυρτά –

ξεριζωμένη Κοκκινιά.

Μπουκάλι και στουπί

στον ευπατρίδη.

 * * *

Έσωθεν του Άδου, ποια

φύσ’ υπόσχεται ρητά,

εμπιστοσύνες;

Συνθλίβεται το ένα

Σπλάχνο σου, ολοένα,

Γυναίκα στόχε.

Διάνα!

© Δημήτρης Δικαίος

υ.γ. Στο πέραμα με τις μυρτιές και τα λευκά γεράνια,  

σ’ αδυνάστευτη ώρα, Φίλε!

Ποίημα αφιερωμένο εξ’ ολοκλήρου στο Ματθαίο Ματθαιάδη.

Ωστόσο, σε όσους αγάπησαν πατρίδα και γυναίκα στον ίδιο 
βαθμό, καταθέτω εξίσου.

Άξιον Άλας

«Καταβήσεται ὡς ὑετὸς ἐπὶ πόκον καὶ ὡσεὶ σταγὼν ἡ στάζουσα ἐπὶ τὴν γῆν»

Ψαλμός ΟΑ':6 | Δαυίδ εις Σαλωμών

Κάθε που βρέχει, μιλάει το χώμα.

Αλωνάρι της παγκόσμιας οσμής

που τα λίθινα χαμόγελα λασπίζει.

Κάθε που βρέχει, βαθιά πνευμόνια

λευτερώνουν τη χωμάτινη οδό.

Χαρά σ’ εκείνη που με θήλασε Θεό!

Και κάθε φορά, βρέχει αφαίρεση.

Τα πεθαμένα χείλη, τα φύλλα ξεδιψούν.

Τα μαραμένα ποτίζει ο Γαμπρός.

Στο νεκροχώραφο τη βροχερή ημέρα,

από τον ήχο του νερού, καταλαβαίνεις.

Το ροντέο της ζωής είναι στους τάφους.

© Δημήτρης Δικαίος

Κλίμακα ξένου Σταυρού

Είναι σταυροί μαρμάρινοι

και μπρούτζινοι μονάρχες,

οι Άνθρωποι.

Ενότητες 

που αγνοούν κάθε απόγευμα

και βλέπουνε σκουριά

στη στέρνα του Ιχθύος.

Τα βλάσφημα σκαλιά,

οι Άνθρωποι

με ισοϋψή κεριά της ύπνωσης

στολίζουν τα κλιμάκια της λύτρωσης.

© Δημήτρης Δικαίος

Στέφανα

Ευτυχία

Στο γκρεμό τους φώλιασε.

Απαρτία

Τα φλεγόμενα ξερά.

Συγχορδία

Τα επόμενα σκαλιά κι οι ανθοστήλες.

Πελατεία

Σπέρμα θρασύ. Λούτρινοι γιοι. Κόρες λεκάνες.

Αμαρτία

Νομική, Ερατώ και Λαμπρινή.

Ενορία

Καλλιμάρμαρο και θειάφι. Μάλλον θειάφι!

Απουσία

Του ουράνιου παράλληλου ψαλμού.

Κοινωνία

Κατακόρυφος Θεός του μυελού.

κοινωνία

κατακόρυφου, βιτρώ, μηχανισμού.

Συμφωνία

Δυο λαμπάδες – μετοχές, στεφανωμένες.

© Δημήτρης Δικαίος

Πατρικό

Στον υιό μου

Οριακά γυμνάζομαι

στο μικρό του Φως

«χαλάει» τον κόσμο, ο μικρός

τα μάτια του Θεού απορροφά

κι αδημονεί,

τ’ αλίμονο της μέρας να αδράξει.

ό,τι προστάξει!

© Δημήτρης Δικαίος

Κλειδωμένος φάρος

Μοιάζεις με ωκεανό

κλειστή καρδιά,

πολύτιμε λίθε.

Σε πλαγιά τρανού κύματος,

η μορφή σου ασύρματος.

Κλειδωμένη,

πληγές χρεώθηκες άλλων.

Θυμωμένες ζωές

αδυνάτων σινιάλων!

Έγειρες χθες

και ησύχασες βράδυ..

λίγες ώρες στη νύκτα.

Η αγκάλη σου Φάρος

κι ένα ανείπωτο θάρρος.

Οι χιλιάδες στιγμές

κατάλυμα βρήκαν

σε δυο χέρια ανοικτά

που σαν άξονες ήσαν!

Ήρεμη θάλασσα

καρδιά μαύρη χώρα,

πανσέληνος σ' είδε.

Πλωτό μου σώμα, υγρό παλάτι,

στο φως του φεγγαριού, χρυσάφι..

που κρατάς αξίες μύριες,

βασιλικές και νόθες.

Ορισμένη μου πατρίδα

από δηλητηριώδεις όχθες!

© Δημήτρης Δικαίος

Επαιτεία

Ξερίζωσε το τρένο,

σήψεως κουφάρια.
Σε κίνηση,
η κίνηση,
εξανάγκασε τα κλειδωμένα.

Στείλε, γαμώτι σου, κανιά!

© Δημήτρης Δικαίος

Έξοδος Κινδύνου

Ας υποθέσουμε πως,

Τίποτα δε συμβαίνει.

Κι εφόσον είμαστε νεκροί,

Τίποτα δεν πεθαίνει.

© Δημήτρης Δικαίος

εις Καρυωτάκην

Ακωκή
η φύσις του ανθρώπου.

Δυνατή,

κατάβαθη κι ακραία η ψυχή.

Το πόρισμα τ’ αγέρα

ξηλώνει τις καλοσύνες τρόπου.

Θλίβομαι.

Το κέρασμα π’ άγδυτο

με βαθιά αγαθοεργία προσφέρει,

ματώνει.

Άλλη νότα κι άλλα μέρη!

Αρχάριο, ξενίζει

κι άστυλο.

Κοίτα με.

Η απλοϊκή μου όψη

αισθητικά, πόσο πονά!

Υποδηλώνει το παρελθόν.

Στα χρόνια, λόγχη.

Άλλες συνήθειες, ξένες,

ακόμη πλάνες.

Παστρικές του έθνους ρίμες

έσυραν κηδεία.

Καλλονή,

με βαμμένα κόκκινα

τα νύχια των χειρών της,

γυμνή στα βράχια,

αγνάντευε η πένα.

Η εικών κεραμική.

Καλά δουλεμένη,

αποπλάνησε.

Το στήριγμα επάνω στον τροχό

ατίμαζε,

συλλάβιζε τη βαριά της σημασία.

Ξεχασμένη ακακία!

Στο απόλυτο

του ξένου των βελούδων,

μνήμη κείτεται νεκρά.

Βυθίστηκε

και πόσο μακριά

του κόσμου των καινούργιων!

© Δημήτρης Δικαίος

Θανάσιμο λάθος

  Είναι που ξέχασα

  να φθάσω κύμα στην ακτή

  και να ματώσω!

  Τις μέρες μου ν' απλώσω

  στα σκαλιά της γης.

  Με βάρυναν τ' αντίτιμα,

  οι πληρωμές

  εφ' όσον,

  πληρώ προϋποθέσεις

  και μόνον έτσι

  Δικαιούμαι να πατήσω

  τις θαλάσσιες γραμμές τους.

  Δυο μέτρα απ' την ακτή

  σε γη περιορισμένη

  θα περιμένω οχιά,

  να στάξω στις πλευρές τους

  τη στεριανή κακία

  Aιώνια ουσία

  ακριβή

  κι αλάνθαστη χίμαιρα.

  © Δημήτρης Δικαίος

Γέμισες Γαλανό

Το χάδι μου φτερό

με χρώμα ερυθρωπό

ξεβάφει το κενό.

Σημαίνει Νίκη!

Αν δεις το Γαλανό,

το βράδυ σου μιλώ.

Πρόσωπο φλογερό

χορεύει με τις ρίμες.

Κλίνες με στολίδια

ασημοκεντημένες,

φιλοξενούν ρυθμούς

κι έννοιες μυρωμένες.

Σα δεις, το Γαλανό

να βάφω πορφυρό..

κελεύω το γλυκό

Χαμόγελό σου!

Τα μήκη μου κρουνοί,

γραμμές φανταχτερές

από πλατιά πουλιά.

Πλατείες αγκαλιές!

γέμισες Γαλανό.

με στόλισες σπουδαία.

και θα γεράσ’ ωραία.

ναι θα γεράσ’ ωραία.

© Δημήτρης Δικαίος

Απόνερα

Ένα ποτάμι καθαρής βροχής,

στάλα τη στάλα, απέρριψε

το νοικοκυρεμένο σώμα.

Φιλοξενεί το στόμα,

απόστημα ειρήνης.

Πλύμα ανούσιων επιλογών

σήκωσε κακοσμία όση,

η ανέχεια συνηγορεί,

στα όρια να τεντωθεί

η δουλοπρέπειά της.

              *

Το αναντίρρητο, συλλάβισα,

Εγώ -πιθαμή προς πιθαμή-

μη και, κάποιο μου τελώνιο

υφέσιμο ή λόγιο,

ρομαντικά με «σπάσει».

Το ανυπόδητο βρομόπαιδο

περιχρίω, με σκελετώδη

επιθυμία διαφυγής.

Αυθορμησία, συλλογής

κακών λυμάτων.

© Δημήτρης Δικαίος

Ουρανία

Κλεισμένη σ’ένα όνειρο οχυρό,

μονάκριβη, χρυσή και αλώβητη ουσία.

Ψυχή μου ανηφόρισες ορθία

με πίστη ορατή στον ουρανό.

Μονόλογος τριγύριζες πικρός.

Στρατιές απωθημένων ακριβή μου,

των σπλάχνων σου αμέριστες ζωή μου

Κυνήγησε μια ώρα.. λίγο φως! 

Το πώς και το γιατί, Θεός ακόμη,

κρατάει επτασφράγιστη σιγή,

η λύση μίας ύπαρξης στη γη

κι η γέννηση μιας άλλης απ’τη σκόνη.

Ανθάκι μου ξεπέρασες τον ήλιο!

Ησύχασε στο φως ενός παιδιού

και άφησε εκείνα του ουρανού

τα ξένα.. γι’ άλλο δίκιο!

Κρίνα στο όνειρο, γλυκές ευχές

Καρδιάς πολύτιμα, ανθηρά τοπία

τ’αστέρι σου στολίσαν Ουρανία

σαν έλαμψες και φώτισες σκιές.                  

© Δημήτρης Δικαίος

υ.γ. στη μνήμη της φίλης, Ουρανίας Δαβάκη

φιλολόγου, ετών 32