Επαιτεία

Ξερίζωσε το τρένο,

σήψεως κουφάρια.
Σε κίνηση,
η κίνηση,
εξανάγκασε τα κλειδωμένα.

Στείλε, γαμώτι σου, κανιά!

© Δημήτρης Δικαίος

Στοά Απολεσθέντων Οίκων

Πόση αλήθεια κρύβει ένα παραμιλητό

όταν πια

τα πεθαμένα σου φροντίζουνε το σπίτι;

και οι μεσίτες στο σαλόνι το μπορντό,

χρυσές κλωστές ή Φαραώ;

Ποιος δανείζει στους νεκρούς, μέρες φωτός;

Ποιος πουλί νεκρό, ακόμη μαστιγώνει;

Είν’ η πρώτη αναπνοή που δεν αντέχω όταν ξυπνώ

κι ας χορεύω

την ανάσα μου το βράδυ, μη μυρίσει.

Ποιος διέκοψε τις μέρες των νεκρών;

Ποιος τολμά μέσα στη νύχτα να διψάσει;

Ποια πλευρά σου απολύει πονηρό;

Μισές ημέρες συνεχίζουμε, Στοά μου.

© Δημήτρης Δικαίος 

η Άρτεμις των ουσιών

Πόση φωτιά,
η ώρα του σπλαχνικού γκρεμού!

Σ' ένα διάλειμμα φωτός 
ποιμένα ξένου, 
τσιγαριλίκι κι ουρανός 
σε μία σάκα.

 Μπαμμμ!

© Δημήτρης Δικαίος

______________________________________

- η Άρτεμις των ουσιών -
αφιερωμένο στο κρίνο των εικοσιένα
Στη Μάνα εκείνη (και κάθε μάνα) που ζει με μια φωτογραφία στο χέρι.

Θεοποσία

Θεό ν' αλλάξεις

άμα θελήσεις να με πιεις.

Θεό, καημένε!

Έχω ένα πρόσωπο, γυμνάσιο θανάτου.

Ένα ολόγιομο κανάτι με χολή.

Παραδοτέα,

στ' απολυτίκια σιαλωδών ποιμένων.

Θεό ν' αλλάξεις!

Κι άμα αναστήσεις, να το πεις

Ευλογημένε!

© Δημήτρης Δικαίος

Αδιέξοδα

Αδιέξοδα στην τέχνη της ποιήσεως

Όμως,
δυσκολεύομαι,
μία γραμμή
επιτυχώς ν' αποκληρώσω.

Τα αποσιωπητικά,
οχυρά φοβίας
και λοιπές κακοτεχνίες
έκφρασης στο αδιάβατο.

δικαία είναι
η αποβίβαση στο εφήμερο.

Υποδέχομαι
ερμηνείες χρέους σε ερείπια.

Αποσύρομαι,
γραφή ρυτιδιασμένη,
τόσο νέος,
δήθεν πλέον,
στο άψυχο σύρμα
της ακολουθίας των πράξεων.

Καλή αντάμωση.

© Δημήτρης Δικαίος