Μετέωρος πόνος

Μετέωρος πόνος.

Λεβεντάνθρωπος μόνος

και αδέσποτη σφαίρα.

Με ειρηνόφιλα γυρτά –

ξεριζωμένη Κοκκινιά.

Μπουκάλι και στουπί

στον ευπατρίδη.

 * * *

Έσωθεν του Άδου, ποια

φύσ’ υπόσχεται ρητά,

εμπιστοσύνες;

Συνθλίβεται το ένα

Σπλάχνο σου, ολοένα,

Γυναίκα στόχε.

Διάνα!

© Δημήτρης Δικαίος

υ.γ. Στο πέραμα με τις μυρτιές και τα λευκά γεράνια,  

σ’ αδυνάστευτη ώρα, Φίλε!

Ποίημα αφιερωμένο εξ’ ολοκλήρου στο Ματθαίο Ματθαιάδη.

Ωστόσο, σε όσους αγάπησαν πατρίδα και γυναίκα στον ίδιο 
βαθμό, καταθέτω εξίσου.

Άξιον Άλας

«Καταβήσεται ὡς ὑετὸς ἐπὶ πόκον καὶ ὡσεὶ σταγὼν ἡ στάζουσα ἐπὶ τὴν γῆν»

Ψαλμός ΟΑ':6 | Δαυίδ εις Σαλωμών

Κάθε που βρέχει, μιλάει το χώμα.

Αλωνάρι της παγκόσμιας οσμής

που τα λίθινα χαμόγελα λασπίζει.

Κάθε που βρέχει, βαθιά πνευμόνια

λευτερώνουν τη χωμάτινη οδό.

Χαρά σ’ εκείνη που με θήλασε Θεό!

Και κάθε φορά, βρέχει αφαίρεση.

Τα πεθαμένα χείλη, τα φύλλα ξεδιψούν.

Τα μαραμένα ποτίζει ο Γαμπρός.

Στο νεκροχώραφο τη βροχερή ημέρα,

από τον ήχο του νερού, καταλαβαίνεις.

Το ροντέο της ζωής είναι στους τάφους.

© Δημήτρης Δικαίος