Μια ώρα ο δρόμος ως τη Γή που τάχθηκε στην Ευ-γονία.
Σμιλεύτηκαν οι πέτρες, φίλησαν τα πουρνάρια τα ροζιασμένα χέρια.
Ν' ανοιχθεί ο Δρόμος, να πέσει ο Σπόρος, να ριζώσει το Φύτεμα.
Που ξεδιψούσε σε τούτο το Πηγάδι.
Μαζί με τα Ζωντανά της και τους Ανθρώπους της.
Και μέσα στους τοίχους τούτου του Σπιτιού γέννησαν Μανάδες.
Και γένηκαν οικογένειες πολλές, μα και πάλι χωρούσαν.
Κι' ας βάρυνε η στέγη με τ' αναφιλητά του κάματου.
Κι' ας υγραίνονταν οι τοίχοι από την άχνη των προσώπων.
Και τούτη η "απλόχερη" Στέγη, κτίσμα της Φύσης, δοσμένο για τα Ζωντανά Της.
Κι' ακόμη ένα Δώρο, για να μη χάνονται στις νύχτες οι πρωτόβγαλτοι.
Κι΄έσφυζε ο κάμπος από Δημιουργία
και παιδικές φωνές και κλάματα μωρών κάτω από το λιοπύρι.
Μα χάθηκαν ! και η Σοφία τους μαζί. Εξαγορασμένη από μιαν επιδότηση.
Πρόδωσαν τη γή που τους εμπιστεύτηκε και την εμπιστεύτηκαν για αιώνες.
Μα Αυτή πάντα τους Εμπιστεύεται και τους Καρτερεί.
Όπως κι' αυτή η κληματαριά,
σκαρφαλωμένη για ν' αγναντεύει πέρα
-εδώ και εβδομήντα χρόνια -
πότε θα επιστρέψει ο κλαδευτής, πότε θάρθουν οι τρυγητές.
Και Τούτος εδώ. Μετανοιωμένος από καιρό, επέλεξε την Επιστροφή.
Και χαίρεται για τη δική μας...
...και για όσους επιστρέφουν στην Ταπεινότητα...
