Τα τραγούδια...οι ήλιοι μου #23

Πηγή φωτογραφίας

Ο Δάσκαλος, ο βλάχος, κουρδίζει το μπουζούκι στο πάλκο και συνομιλεί με τους θαμώνες. Αμέσως μετά ξεκινάει η μυσταγωγία. Μαγικές στιγμές που άφησε πίσω της μια εποχή που τη στόλιζαν σπουδαίοι άνθρωποι και έσβησε κι αυτή μαζί τους. 

Τα τραγούδια...οι ήλιοι μου #22

Eίναι βραδιά με παγωνιά, στo κρύo ξεπαγιάζω, μπήκα στo πρώτo καπηλειό που είν’ ανοιχτό και στη γωνιά αράζω…

Τα τραγούδια…οι ήλιοι μου #21

«Χαράζω τις φλέβες μου και κοκκινίζουν τα όνειρα
και τσέρκουλα γίνονται στις γειτονιές των παιδιών»…

Τα τραγούδια...οι ήλιοι μου #20

Μακρόνησος 2012. Τριγύρω παντού ερείπια. Γκρεμισμένοι πέτρινοι τοίχοι, σακατεμένα τούβλινα τοιχάκια, κολωνάκια από μπετόν. Ατέλειωτοι σωροί από κατεστραμμένα οικοδομικά υλικά που είχαν αποτυπωμένα πάνω τους τα σημάδια της φθοράς του χρόνου, μα και σημάδια πόνου, φρίκης, θανάτου. Σήκωνα τα τούβλα, τα έσφιγγα στα χέρια μου, έτριβα τα υπολείμματα της σαθρής λάσπης που παράσερνε το ελαφρύ αεράκι. Όταν η αγωνία για να βγει το μεροκάματο, έχει γίνει ένα με το πετσί σου τόσα χρόνια, το μυαλό σου φτάνει στους εξόριστους συναδέλφους οικοδόμους την ώρα που έχτιζαν αυτά τα τούβλα. Όταν ο ιδρώτας χώνονταν στα μάτια και πλημμύριζε το κορμί. Όταν αναμετρούνταν με τον βοριά, με τον καύσωνα, τη βροχή, την παγωνιά. Με το μυστρί και το σφυρί στο χέρι. Όταν  τη δουλειά και την κούραση της μέρας συνόδευε το μαστίγιο, το ρόπαλο, ο πόνος, η ψυχολογική βία, το αίμα.

Τα τραγούδια...οι ήλιοι μου #19

Μετά τη Μικρασιατική καταστροφή η Θεσσαλονίκη υποδέχεται πλοία µε χιλιάδες πρόσφυγες. Η πόλη γεµίζει καταυλισµούς και δημιουργούνται νέες συνοικίες. Στην Τούμπα οι ξεριζωμένοι προσπαθούν να στήσουν ξανά όρθια τη ζωή τους. Τους πήρε καιρό...

Τα τραγούδια...οι ήλιοι μου #18

Κάνει μια ψύχρα απόψε που με αρρωσταίνει… 

Τα τραγούδια...οι ήλιοι μου #17

Το 1973 οι Βρετανοί Paul Rodgers (φωνητικά, πιάνο), Simon Kirke (ντράμς, κρουστά),  Mick Ralphs (κιθάρα, αρμόνιο) και  Boz Burrell (μπάσο), ενώνουν τις μουσικές τους αναζητήσεις και φτιάχνουν μια μπάντα που πρωταγωνίστησε στη διεθνή ροκ σκηνή.

Τα τραγούδια...οι ήλιοι μου #16

Κλείσαν οι δρόμοι με βροχή κι ο ουρανός με θλίψη.

Μονάχοι όσοι διαβαίνετε ο φόβος μη σας λείψει.

Τα τραγούδια...οι ήλιοι μου #15

«Ανεβαίνω στις πλάτες των προγόνων μου για να δω το μέλλον. Μόνο έτσι αυτό το μέλλον θα είναι στέρεο». Αλμπερτ Αϊνστάιν

Τα τραγούδια…οι ήλιοι μου #14

Σ’ αυτούς που μάζεψαν όπως όπως τα συντρίμια από σίδερα κι  ανθρώπινα κορμιά από την πύλη και  ξέπλυναν το αίμα με τις μάνικες της «δικαίωσης». Αφιερωμένο.

Τα τραγούδια...οι ήλιοι μου #13

Φωτογραφία: Σύλβια Αργυρού

Τα εργοστάσια έκλεισαν. Τα μεροκάματα χάθηκαν. Βαριά τα χρόνια, σίδερα.

Τα τραγούδια…οι ήλιοι μου #12

Ποτέ δεν θα σβήσουν από τη μνήμη μου οι χειμωνιάτικες κοπάνες, στα χρόνια του γυμνασίου. Τότε που μαζευόμασταν στην αυλή του Σ. Αραχτοί κάτω από την κρεβατίνα, όταν είχε καλό καιρό, ή στριμωγμένοι ανάμεσα στους στενούς τοίχους του μικρού «στούντιο», όταν έβρεχε. Δίπλα στον καπνό των τσιγάρων, το φραπέ και το αλκοόλ, ανάμεσα σε σκέψεις, εξομολογήσεις και μακρινά όνειρα, η μουσική από το παλιό πικάπ.

Τα τραγούδια…οι ήλιοι μου #11

«Άμα δεν έχεις παππούδες να παίρνουν καμιά σύνταξη, κάνα μπάρμπα να τσοντάρει, δεν ζεις» λέει. «Στα 30 σου υποτίθεται ότι ανοίγεις φτερά. Έρχεσαι όμως εδώ και κοιτάς να βρεις κάποιον με ένα ευρώ να σε κεράσει καφέ» συνεχίζει, αραιώνοντας ξανά και ξανά τον κερασμένο καφέ του με νερό.

Τα τραγούδια…οι ήλιοι μου #10

Σαλταδόροι. Μια ιδιόμορφη ομάδα παράτολμων νέων μικροκατεργαραίων, που έκαναν «σάλτο-ρεσάλτο» σε καμιόνια, αποθήκες και άλλες γερμανικές εγκαταστάσεις και συναποκόμιζαν ό,τι μπορούσαν και ιδιαίτερα μπιτόνια με συνθετική βενζίνη, ρεζέρβες αυτοκινήτων και άλλα υλικά.

Τα τραγούδια...οι ήλιοι μου #9

«Η διαμονή στο Χαϊδάρι έπρεπε να έχει κάτι το αβέβαιο, το αόριστο, το διαρκώς επικίνδυνο. Να γίνει ο μπαμπούλας, φόβητρο, συνώνυμο με το Χάρο και να παραδοθεί έτσι στη φαντασία του ευαίσθητου Λαού μας, που με τη δύναμη και τη γονιμότητά της το συμπλήρωνε, το τελειοποιούσε, και αυτόματα η δύναμη αυτή έμπαινε στην υπηρεσία του εχθρού.

Τα τραγούδια...οι ήλιοι μου #8

"Υπήρξε μια εποχή σ’ αυτή την πόλη, που περπατώντας «πολλές φορές τη νύκτα» άκουγα τις αναπνοές των ανθρώπων απ’ τ’ ανοιχτά παράθυρα. Άκουγα τις ερωτικές τους συνομιλίες, τους ψιθυρισμούς τους, τις αγωνίες τους για τις ασήμαντες ή σπουδαίες υποθέσεις. Κι όσο απομακρυνόμουνα στις συνοικίες, τόσο πιο πολύ έμπαινα στη διαφάνεια του κόσμου τους.

Τα τραγούδια...οι ήλιοι μου #7

Αποχαιρετισμός στο σύντροφο Ξ. Λ. που έφυγε.

Τα τραγούδια...οι ήλιοι μου #6

Μες στα γιαπιά και μες στη σκόνη, στις αγορές και στα σφαγεία, κι απ' το στρατό γραμμή τιμόνι, και στα παλιά μηχανουργεία...μα ποιος πονάει για όλα αυτά…

Τα τραγούδια...οι ήλιοι μου #5

Ένας «τρελο»-Ιρλανδός που μπόρεσε να χωρέσει  την ψυχή του στο σκάφος μιας ηλεκτρικής κιθάρας, να την κάνει νότες και να μας την χαρίσει. Τα σολαρίσματά του, οχήματα που μας παίρνουν από δω. Τότε, που χορεύαμε οργισμένα στα μαθητικά πάρτι προσπαθώντας να τον «μιμηθούμε». Σήμερα που το άκουσμα της μουσικής του έχει πάρει και μια «άλλη» διάσταση, δίπλα στην οργή. Πάντα, όσο η ψυχή θα ζητάει από την ακοή  να βρει το βάλσαμό της.

Τα τραγούδια...οι ήλιοι μου #4

Πιαφ (Piaff) στα γαλλικά θα πει «σπουργιτάκι». Είναι απορίας άξιο πως από ένα τόσο μικροκαμωμένο πλάσμα έβγαινε μια φωνή που στο άκουσμά της  συγκλόνιζε τη Γαλλία και τον κόσμο ολόκληρο, με τη δύναμη και τον «ηλεκτρισμό» της.