Ο καλοφαγάς της ειλικρίνειας

Μια φορά και έναν καιρό είχε δημιουργηθεί μία ιστοσελίδα όπου καλοφαγάδες μπορούσαν να πούν τη γνώμη τους για τα μέρη που φάγανε καλά. Να περιγράψουν το μαγαζί, τη διακόσμηση, τη πρόσβαση αλλα κυρίως να πούν το κάτι τι τους για τα πιάτα, τις γεύσεις, τις μυρωδιές, το συναίσθημα που προκλήθηκε τρώγοντας τα συγκεκριμμένα φαγητά και τελικα να σχολιάσουν και για τις τιμές, αν δλδ, ήταν έντιμες ή παράλογες. Τα μέρη που πήγαιναν ήταν στην Αττική μόνο και ήταν απο φαγητό στο χέρι μέχρι πανάκριβα εστιατόρια διεθνούς φήμης. Το ωραίο ήταν που ο κάθε ένας επισκέπτης του εστιατορίου, προσέθετε και το δικό του ίχνος στη περιγραφή και έτσι όσοι ήθελαν να πάνε στο μαγαζί αυτο, διάβαζαν τις κριτικές και αποφάσιζαν. Οι περιγραφές ήταν ευγενικές, χωρίς δεικτικά σχόλια, βρισιές και αγένειες, αυτό που ήταν να το πούν, το έλεγαν.

Κατά τη γνώμη μου αυτή η πρωτότυπη ιδέα ήταν πολύτιμη για όσους σκόπευαν να πάνε  να φάνε έξω και αντί να ψάχνουν στα κουτουρού ή να ρωτάνε γνωστούς, έδιάβαζαν τις κριτικές στην αντίστοιχη κοινότητα και ανάλογα επέλεγαν και τα μαγαζιά της αρεσκείας τους. Μετά είχαν το ελεύθερο να γράψουν και εκείνοι πως τους φάνηκε. Ετσι συμμετείχαν στο μπούσουλα του καλοφαγά. Η ειλικρίνεια ήταν διάχυτη. 

Βέβαια οι ιδιοκτήτες των επιχειρησέων που συγκέντρωναν αρνητικά σχόλια καθόλου ευχαριστημένοι δεν ήταν, προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να υπερασπίσουν την επιχείρησή τους, είτε βελτιώνοντας "το πρόβλημα" είτε θυμώνοντας με τους κατηγόρους. Μπορούσαν να γράψουν τη γνώμη τους αλλά οι ιδιοκτήτες της κοινότητας δεν τους επέτρεπαν να εμπλακούν σε καυγά τύπου "σου'πα-,μού'πες". Παρόλλα αυτά συνεχίζαμε απτόητοι να γράφουμε γιατί θεωρούσαμε ότι χρειαζόμαστε να έχουμε και εμείς "φωνή". Φτάνει που ζούμε στην εποχή της ισοπέδωσης και της αγένειας, στο φαγητό τουλάχιστον ας είμαστε ειλικρινείς.

Φέτος σήμανε το τέλος εποχής. Αλλαξε χέρια η επιχείρηση και τώρα ιδιοκτήτες εστιατορίων έχουν το πρώτο λόγο. Αλλοίμονό σου αν πείς κάτι το αρνητικό, θα σου ζητήσουν και το λόγο, πώς τόλμησες δημόσια να τους δυσφημίζεις - αν κρατήσεις τη θέση σου, θα εμπλακούν σε διάλογο μαζί σου με σκοπό να "ακυρώσουν" τη κριτική που έγραψες. Αν πάλι έφαγες κάτι στο μαγαζί τους και όλο το βράδυ κοιλοπόναγες.."φταίει το στομάχι σου, η πάθησή σου, και όχι το φαγητό μας" ή το καλύτερο που είχα δεί, τότε που κάποιος γλίστρισε στα λάδια που είχαν χυθεί στο πάτωμα και ο ιδιοκτήτης του είπε ότι φταίνε τα παπούτσια του που γλιστράνε..

Αυτά απο μόνα τους καταστρέφουν το ενδιαφέρον σου για την όποια συμμετοχή σου στο κοινωνικό αυτό δίκτυο.

Η επαρχιακή ταβέρνα

Σε επαρχιακές ταβέρνες πηγαίνω απο παιδί, πότε με τους γονείς μου, πότε μετά απο καλέσματα των συγγενών, πότε απο δικού μου. Πολλά έχουν αλλάξει απο τότε που ήμουνα παιδί, έως σήμερα, μερικά πράγματα όμως είναι αναλλοίωτα μέσα στο χρόνο.

Υπάρχουν 3 ειδών επαρχιακές ταβέρνες εκείνες που α) τρώνε κυρίως οι ντόπιοι  β) οι τουριστικές και γ) οι αρχοντοταβέρνες.

α) Οι ταβέρνες που προτιμώνται απο τους ντόπιους είναι λιγώτερο φανταχτερές, δεν έχουν φωτεινές επιγραφές, κράχτες, δυνατή μουσική, γενικά δεν σου "γεμίζουν το μάτι". Βρίσκονται συνήθως σε πιο απόμερες περιοχές, μακριά απο αρχαιολογικούς χώρους, θέρετρα, ξενοδοχεία, κρυμμένες αν θέλετε μέσα στα σοκάκια της πόλης, ή δίπλα στο κύμα αλλά που ο τουρίστας δεν βλέπει γιατί την προσοχή του την τράβηξε κάποιο πιο εντυπωσιακό μαγαζί.

Οι πελάτες τους είναι γνωστοί , φίλοι του μάγειρα, του ταβερνιάρη, της περιοχής. Ταβέρνες δίπλα σε δικαστήρια γεμίζουν δικαστικούς, δικηγόρους, πελάτες - ταβέρνες κοντά στο παζάρι, γεμίζουν εμπόρους, γείτονες της περιοχής κλπ όχι πως δεν πάνε και άλλοι, απλά επισημαίνω το κυρίως πελατολόγιο. Στην επαρχία όλοι γνωρίζουν τους γειτονές τους, τους συγγενείς αλλήλων, μικρές περιοχές το κουτσομπολιό ανθεί. Ο ένας φέρνει τον άλλο, έρχεται ο ανηψιός απο την Αθήνα, να πάει στου Γιώργη για καφέ, στου Κώστα για ψάρι "και να τους πείς ότι εγώ σε έστειλα να σε περιποιηθούνε". 

Το φαγητό σε αυτές τις ταβέρνες είναι κυρίως της ώρας, ότι πιάσει το καϊκι, ότι μαγειρέψει η κυρά-Μαρία στη κουζίνα, τα ντολμαδακια/λαλάκια της γιαγιάς-Αντιγόνης φημίζονται. Μαζεύονται οι ντόπιοι και οι φίλοι τους και τρώνε ότι έχει το μενού, εκτός καταλόγου πάντα. Σε προ κρίσης εποχές, εκεί μαζεύονταν οι δημόσιοι υπάλληλοι σκαστοί απο το γραφείο τους. Επιαναν μία πιο απομονωμένη θέση "μη τους πάρει κανένα μάτι" και απολάμβαναν μιά σταυλίσια στη βόρεια Αττική ή τηγανιτά λουτσάκια με ουζάκι, στη Νέα Κίο Αργολίδας. 

β) Οι τουριστικές ταβέρνες γεμίζουν με επισκέπτες που θέλουν να απολαύσουν το τοπικό χρώμα όσο πιο κοντά γίνεται στο αντικείμενο του πόθου τους. Να έχουν θέα, να είναι κοντά στη θάλασσα ώστε να τσαλαβουτάει το παιδί και να το βλέπουν, να είναι πάνω στη πλαγιά του βουνού ώστε να βλέπουν πράσινο. Είναι γραμμένες σε όλους τους τουριστικούς οδηγούς της περιοχής, τα ξενοδοχεία εκείνες υποδεικνύουν στους πελάτες "εκεί θα φάτε καλά", φροντίζουν να είναι γεμάτες απο ξένους που έρχονται είτε μόνοι τους είτε με τουριστικά γκρούπ. Για τη ποιότητα του φαγητού, δεν έχω άποψη. Συνήθως βγάζουν ότι λέει ο κατάλογος ή σου απαγγέλει το γκαρσόνι, σήμερα έχουμε αγγουροσαλαταντομάταχορτα απο πρώτα κολοκυθακιατηγανιτασαγανακιτυροπιτακια, απο κυρίως μπριτζόλαχοιρινημοσχαρισιαπαϊδακιαψαρονεφρισυκωτι.. όλα με μία ανάσα με ρυθμό πολυβόλου. Οσο και να τεντώσεις τ' αυτιά σου χάνεις τα μισά. Κάποιος παραγγέλνει και τρώς. Σίγουρα όμως θα πληρώσεις τη θέα θάλασσα/βουνό/Βεργίνα, εμ γι αυτό βρίσκονται εκεί για να σε ταϊζουν ενόσω εσύ τρώς θέα. Αν θές να πληρώσεις λίγο και να φάς καλά..σε λάθος ταβέρνα πήγες. 

γ) Οι αρχοντοταβέρνες είναι οι πολυτελείας των περιοχών. Εκεί οι ντόπιοι πάνε τις Κυριακές με την οικογένεια, εκεί γίνεται το τραπέζι μετά τη βάπτιση, το γάμο, τη κηδεία. Εχουν χώρους με ωραία τραπεζομάντηλα, πεπειραμένους σερβιτόρους, αυλές και κήπους. Εκεί πάνε και οι συστημένοι απο τους ντόπιους, τουρίστες "να δοκιμάσουν τα τοπικά μας προϊόντα", να χορέψουν, να τους περιποιηθούν. Είναι λίγο πιο ακριβές απο τις ντόπιες ταβέρνες αλλά σέβονται και τον πελάτη. Κρυμμένες μέσα στο δάσος, μακριά απο τον αχό της θάλασσας, προσφέρουν το αλλού.

Μουρμούρα

Εγραψα για τις κατηγορίες της ελληνικής ταβέρνας. Ας πάμε και στο φαγητό. Εδώ τα πράγματα στραβώνουν. 

 Κάθεσαι σε όποιο τραπέζι βρείς κενό. Αμα έχει κόσμο, κάθεσαι σε άδειο πλήν "βρώμικο απο τους προηγούμενους" τραπέζι. Μετά είναι θέμα σερβιτόρου πότε θα εδεήσει να στο καθαρίσει. Σε ντόπιο μαγαζί μπορεί να περιμένεις και 20 λεπτά για να έρθει ο μπακαλόγατος, ο μαθητευόμενος σερβιτόρος να τα μαζέψει, δλδ να αραδιάσει στη μέση της λαδόκολας τα αποφάγια, να πιάσει τις 4 άκρες και να πάρει τα πάντα σε μορφή "μπογαλάκι". Στα τουριστικά είναι πιο γρήγοροι, γενικά σε βάζουν να κάτσεις πάντα σε καθαρό τραπέζι. 

Κάθισες καλά? Τώρα αρχίζει το δεύτερο βάσανο. 

Οι ντόπιες ταβέρνες αγνοούν το θέμα προτεραιότητας. Πάει ο συστημένος τουρίστας να φάει τη σπεσιαλιτέ του μαγαζιού, π.χ. λεμονάτο κοτόπουλο στα κάρβουνα, κάθεται πρώτος και σερβίρεται τελευταίος. Ούτε νερό δεν του φέρνουν με το που θα κάτσει..το γκαρσόνι πρώτα εξυπηρετεί τους μόνιμους πελάτες, τους ντόπιους ντε, και μετά τους "ακουσα γι' αυτή τη ταβέρνα απο τον δείνα". 

Ρωτάς "τι κρασιά έχετε?" ακούει αλλά δεν απαντάει γιατί βιάζεται να φέρει τα πρώτα πιάτα στους άλλους που ήρθαν πολύ μετά απο σένα. Γκρινιάζεις αλλά δεν σου περνάει. Η λέξη μάρκετινγκ είναι άγνωστη. Αφού αρχίσουν το φαγητό οι μόνιμοι, σου φέρνει ένα καραφάκι κρασί χύμα. Αυτό που έχει δλδ. Λέει ο σερβιτόρος το ποίημα    και εμείς παραγγέλνουμε.

Φέρε μου μία χωριάτικη 

"δεν έχουμε" απαντάει.

Ο πελάτης αρχίζει και τα παίρνει.. τον αγριοκυττάς, έτοιμος να τον καρπαζώσεις. Μετά απο τις ερωτοαποκρίσεις τη χωριάτικη την λένε "ντομάτα" σε αυτή τη περιοχή, βγάλε άκρη κακόμοιρε πεινασμένε.

Η ποιότητα του φαγητού, παίζει. Συχνά ο τουρίστας θα φάει τα μπαγιάτικα, οι σαλμονέλες με τις δηλητηριάσεις πάνε χεράκι-χεράκι. Το οξειδωμένο κρασί επίσης σερβίρεται κανονικά και άμα πείς κάτι σου λένε "ξύνισε, τι να κάνουμε. Εμείς θα το πιούμε?"... Στους ντόπιους θα φάς καλά, αυτά που έχουν. Στα τουριστικά πολύ συχνά θα σε πιάσουν κώτσο και θα είναι κατεψυγμένα και θα τα πληρώσεις για φρέσκα..αντε να βρείς το δίκιο σου. 

Γενική σύσταση.. κάντε το σταυρό σας μπείτε όπου σας φωτίσει ο θεός και φάτε. Αν τίποτα δεν είναι του γούστου σας, πάρτε ψωμί, τυρί, αλλαντικά απο το σουπερμάρκετ της περιοχής και βγάλτε τη με σάντουϊτς. Και φρούτα. 

Οι τουαλέτες των εστιατορίων

Στα 30 χρόνια που γυρίζω σε εστιατόρια και ταβέρνες σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, πέρα απο τις γεύσεις και τη ποιότητα φαγητών που προσφέρονται στους πελάτες, φροντίζω να περνάω σχέδον πάντα και απο τις τουαλέτες τους, όχι μόνο για τους προφανείς λόγους και για τη καθαριότητα των χώρων, αλλά και για την αισθητική. Στο στήσιμο της τουαλέττας φαίνεται το όνειρο του κάθε ιδιοκτήτη χώρου εστίασης.

 Ο πελάτης θα έρθει,  θα φάει και θα πιεί. Κάποια στιγμή θα περάσει και απο τη τουαλέττα, οι γυναίκες ίσως περισσότερο απο τους άνδρες (έχουμε και μικρότερη κύστη). Σε αυτό το σημείο αρχίζουν να παίζουν τα όργανα..απο ελαφρύ φλάουτο έως φάλτσα καραμούζα μέσα στο αυτί σου. Για να εξηγούμαι,  το στήσιμο της τουαλέτας δεν έχει να κάνει με το υπόλοιπο μαγαζί, μπορεί να σερβίρουν πιτόγυρο και η τουαλέτα να είναι ρωμαϊκού τύπου με πίδακες και μάρμαρα. Η να πρόκειται για εστιατόριο με 15 αστέρια Μισελέν και η τουαλέτα να είναι σαν τα αποχωρητήρια του Ηλεκτρικού στη Πλατεία Βικτωρίας (προ μετρό εποχής), πλακάκι ψόφιο πράσινο με μπαλώματα λευκά (γιατί τους χάλασαν οι σωλήνες), καθαρά μεν, απο στύλ όμως...μπλιάχ!

Αυτό το ψώνιο με την αισθητική της τουαλέτας χώρων εστίασης ξεκίνησε απο το Πατητήρι του Πέτσα, παλιά ταβέρνα στα Μεσόγεια. Για να τη βρείς,  προ GPS εποχής, ήθελες χάρτη ή έπρεπε να σε πάνε. Οταν έφθανες στο προορισμό σου, υπήρχαν 2 πατητήρια, δεξιά ένα συμπαθητικό κτίσμα με το όνομά του να φαίνεται και  αριστερά ένα σκοτεινό παράπηγμα με λασπόνερα μπροστά  χειμώνα-καλοκαίρι. Τη πρώτη φορά που το είδα είπα ότι παω σε μαντρί.  Είχαμε φάει πολύ καλά και στα δύο πατητήρια αυτό να λέγεται, το σκοτεινό χάλασμα όμως είχε ΚΑΙ αξιοσημείωτη τουαλέτα. Ο άνθρωπος είχε επενδύσει εδώ. Στην είσοδο του μπάνιου, είχε μία μεγάλη άνετη πολυθρόνα με κόκκινο ύφασμα και ποδαράκια-λιονταράκια. Ο κυρίως χώρος κατακάθαρος, μεγάλοι καθρέφτες, ωραίοι νιπτήρες, κελαρυστό νερό, παντού στα κόκκινα. Απίστευτο! Απο εκεί ξεκίνησε η έμπνευση για το οδοιπορικό.

 Ο καθένας βάζει και διαφορετική είσοδο/πόρτα/κουρτίνα πρός τις τουαλέτες του μαγαζιού.

Μου είχε τύχει σε ένα εστιατόριο στο Αργος Αργολίδας, η πόρτα πρός τη τουαλέτα να έχει μεγάλη επιγραφή "ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΣΚΑΛΙ" γιατί όταν άνοιγε υπήρχε πονηρό σκαλοπάτι το οποίο ουκ ολίγοι ασυγκράτητοι πελάτες θα είχαν σίγουρα μετρήσει και με τα μούτρα προσγειωθεί στα ενδότερα..κοψοχολιασμένοι..για να μη πώ ..κατουρημένοι. Πέρυσι που ξαναπήγα εκεί, είδα νέα αλλαγή. Το σκαλί σκοτώστρα έχει εξαφανισθεί, απλά έγινε επικλινές επίπεδο..το κοινό απαλά κατηφορίζει πρός την ανακούφιση.
Αλλοι βάζουν βέλη, ακολουθείστε τα για να βρεθείς κάπου έξω, πίσω απο τη ταβέρνα. Περνάει ο πελάτης απο την αποθήκη, καμμιά φορά και απο το σταύλο, με προσοχή οι κυρίες με τις γόβες μη βουλιάζουν τα ποδαράκια τους σε..ασε καλύτερα τι, αυτό σε ταβέρνα στη περιοχή Σαρωνικού. Στο Ναύπλιο είχα φάει σε ένα τσιπουράδικο στην οδό Ασκληπιού όπου η τουαλέτα ήταν πίσω απο το μαγαζί σε ένα κήπο ονειρεμένο, κατέβηκα μαρμάρινα σκαλιά και βρέθηκα σε καθαρούς απαλά φωτισμένους χώρους και όλα μύριζαν άρωμα γαρδένιας..απο τις γύρω γλάστρες. Δυστυχώς δεν έχω πάντα μία φωτογραφική μηχανή μαζί μου. Αυτός ο άλλος κόσμος άξιζε. Επιφυλάσσομαι πάντως..

Οχι δεν πρόκειται για άδειο ψυγείο. Αυτή είναι πόρτα που οδηγεί στη τουαλέτα χώρου εστίασης. Με πολύ χιούμορ, θα έλεγα!

Είσοδος τουαλέτας σε ψαροταβέρνα στο Σέσι. Βιτρώ πάνω σε ξύλινη πόρτα.

 Ανδρών-γυναικών πιό εύγλωττη δεν γίνεται! Κέντρο Αθήνας.

Ανάγλυφοι χαρταετοί και καραβάκια σε είσοδο τουαλέτας, μαγειρείου στη Γλυφάδα. Υπέροχη αίσθηση, ξαφνικά βρίσκεσαι αλλού.

Αυτή τη πολυθρόνα την είχα βρεί σε κινέζικο εστιατόριο στη Γλυφάδα. Ανετα να κάθεται η πελάτισσα περιμένωντας τη φίλη της ή τη κόρη της να βγεί απο "το μέρος".

Οι πρωτότυποι νιπτήρες βρίσκονται στη Φώκαια Αττικής στο ΧΗ.ΜΑ που πάμε και τρώμε καλά. Με τους κουβάδες αυτούς οι παλιές νοικοκυρές σφουγγάριζαν τα πλακάκια της κουζίνας ή τα μωσαϊκά πατώματα..Απο τις καλύτερες που έχω δεί μέχρι τώρα.

 Εδώ πάλι έχουμε ένα ωραίο σκηνικό τουαλέττας, με φρέσκα λουλούδια, καθαρούς νιπτήρες, αν έλειπε και το πλαστικό μπουκάλι για το σαπούνι θα ήταν τέλειο. Ο χώρος στη Κηφισιά.

Ποιό σαφές για το ποιός ανακουφίζεται που, δεν γίνεται. Οι κύριοι μπαίνουν σε πόρτα με φωτογραφία μπουκαλιών μπύρας. Οι κυρίες πάλι λατρεύουν την Οντρεϋ Χέμπορν. Σε μεζεδοπωλείο στη Καλλιθέα.

Εκεί που δεν το περιμένεις, σε ένα ταβερνάκι στη μέση του πουθενά, στην επαρχία, ζητάς να πάς τουαλέττα και πέφτεις πάνω σε 2 πόρτες με χαμογελαστά πρόσωπα. Σκίτσα πάνω στη πόρτα. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Μία σχολή μαγειρικής έχει τη ζωγραφιά ενός κουταλιού ανάμεσα απο τις αντίστοιχες τουαλέτες.

Το καλύτερο το άκουσα σε ταβέρνα στο Αιγάλεω, όταν πήγα στη τουαλέτα. Πρίν μπώ με παρέλαβε μια γυναίκα - του μαγαζιού υπέθεσα - περήφανη να μου πεί για τη πρόσφατη απεντόμωση που έκαναν. Της χαμογέλασα, κάπως αμήχανα, μπήκα μέσα στο μώβ-ρόζ-μπλέ μπάνιο τα πλακάκια σε αυτές τις αποχρώσεις απο το ταβάνι μέχρι το πάτωμα, εντυπωσιακό αν και δυσάρεστο κάπως. Εκλεισα τη πόρτα και ιδού το θαύμα της απεντόμωσης, 2 νεκρές κατσαρίδες απο τις μεγάλες εκείνες με τα φτερά. Μιά σκούπα, δεν έχετε;

 Αυτή τη λεζάντα την είδα σε πόρτα ψαροταβέρνας στη Γλυφάδα. Για τους άνδρες είχε ένα Τρίτωνα, αλλά δεν μπορούσα να βγάλω φωτογραφία, γιατί υπήρχαν κάτι άνδρες μέσα και θα λέγανε ότι είμαι..ψιλοανώμαλη..αν άκουγαν τα κλίκ της μηχανής.

Ανδρικές τουαλέτες για τον νεαρό με το ωραίο κούρεμα και τη δεσποινίδα με το σικάτο φορεματάκι σε καφέ στη Γλυφάδα..περιοχή Αγίου Κωνσταντίνου. Έτος 2022.

Εδώ έχουμε πέτρινες γούρνες για νιπτήρες. Θα ήταν τέλειος συνδυασμός αν η καθαρίστρια μάζευε το σφουγγαράκι. Σε ιταλικό εστιατόριο στο Πάλαιό Φάληρο. Περιοχή Ζησιμοπούλου. Έτος 2022.

Η πέτρα δίνει και παίρνει. Όλα όμως δείχνουν μία άλλη άποψη. Γνησιότητα και καλαισθησία. Στο Ρουφ. Έτος 2022. 

Το οδοιπορικό συνεχίζεται.. με μία μικρούτσικη φωτογραφική μηχανή εξορμώ..και παγιδεύω εντυπώσεις. Αν βρώ κάτι καλό θα επανέλθω με περισσότερες φωτογραφίες.

Μετά από κάποια χρόνια αντικατέστησα τη φωτογραφική μηχανή με το κινητό...που το παίρνω ΚΑΙ στις τουαλέτες, (όπως όλος ο κόσμος). Βρήκα μία ταβέρνα με πολύ ιδιαίτερες τουαλέτες. Καθαρές εννοείται αλλά οι πόρτες για κυρίες και κυρίους, πολύ ιδιαίτερες. Τις είδα το 2022 στο Ζεμπερέκι του Μοσχάτου. 

Κάπου στον Υμηττό, όχι όμως πολύ ψηλά, σε ένα ωραίο ταβερνάκι, ιδού οι τουαλέτες τους, ανδρικές και γυναικείες. Μπράβο στην ευρηματικότητα τους. 

Η σαβουροφαγία ως επιστήμη

Εχω παρατηρήσει ότι σε πάρα πολλούς νεοέλληνες δεν είναι σημαντική η ποιότητα του φαγητού/ποτού τόσο όσο το να βγαίνουν έξω για να φάνε ό,τι νάναι, αρκεί να βγούν, να δούν και κυρίως να τους δούν.

Υπάρχουν πολλοί ανάμεσά μας που θα βγάλουν έξω την οικογένειά τους Κυριακή σε απαίσια ταβέρνα, γεμάτη λίγδα και ανάγωγους σερβιτόρους. Τα υλικά των φαγητών θα είναι κατά πολύ χειρότερα απο αυτά που τρώνε στο σπίτι τους ενώ οι τιμές τους τσιμπημένες. Και αυτό το λένε Κυριακάτικο φαγοπότι και το έχουν αναγάγει σε τρόπο ζωής. Συχνάζουν σε μέρη που έχουν κακό φαγητό αλλά υψηλές τιμές. Η σαβουροφαγία είναι τρόπος ζωής για αυτούς τους ανθρώπους.

Ερχόμαστε λοιπόν στους ιδιοκτήτες εστιατορίων εκείνους που κάνουν τη σαβουροφαγία επιστήμη. Πρόσφατα συζητούσα με έναν επιχειρηματία εστίασης, ιδιοκτήτη αλυσίδας εστιατορίων στην Ελλάδα..και μου έλεγε ότι "πρώτα φροντίζω να γεμίζει το μαγαζί και μετά ψάχνω για σέφ"!

Αυτό είναι τρομερό, αν το σκεφτεί κανείς γιατί σημαίνει ότι πρώτα έρχεται η τσέπη του και αφού γεμίσει με τους οβολούς των σαβουροφάγων..τότε και μόνο τότε..σκέφτεται να βελτιώσει τις γεύσεις, προσλαμβάνοντας και ένα σέφ..ευελπιστώντας να του φτιάξει και αλλά διαφορετικά πιάτα ώστε να αλλάζουν τα μενού κάθε τόσο και ..νέοι σαβουροφάγοι να συνωστίζονται..

Φταίνε οι σαβουροφάγοι κυρίως γιατί είναι εκείνοι που σπεύδουν στα όποια τρέντι μέρη τους λένε οι σωρεία των φυλλάδων που κυκλοφορούν στα περίπτερα, επί του θέματος.. Ετσι προκειμένου να καθίσει δίπλα στο γνωστό διεθνές αστέρι της πίστας κ. Χλιμίτζουρα ή και να φωτογραφηθεί cheek-to-cheek με την αγαπημένη όλων των πρωϊνάδικων Ανούλα Ξεβρακοπούλου, τρώνε και σκ..καπαμά! Τα πληρωνουν δε χρυσά! Και μετά καυχώνται για το ΥΠΕΡΟΧΟ νέο στέκι που εκείνοι ανακάλυψαν..όπου΄όλα τα αστέρια της ελληνικής τηλε γκλαμουριάς λάμπουν..και τρώνε..τι το ωραιότερο.

Γι αυτό το λόγο υπάρχουν ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ ταβέρνες και πολλά πλέον εστιατόρια που σερβίρουν κακό φαγητό και άθλια ποτά ή κρασιά στην Ελλάδα.

Το έχω ξαναπεί, γιατί είμαστε λαός σαβουροφάγος.

Captures

Απο τι αποτελείται ένα γεύμα?
Απο υλικά, τέχνη, παρουσίαση θα μου που πείτε, μέσα ας βάλουμε τον μάγειρα και τους συνδαιτημόνες που ήρθαν να τιμήσουν μία δημιουργία.
Υπάρχει κάτι άλλο?

Υπάρχουν οι στιγμές, οι εναλασσόμενες στιγμές που καθορίζουν το γεύμα. Οι στιγμές δοκιμής, τέρψις, χαλάρωσης, απόλαυσης, ηδονής αν θέλετε και αποκαθήλωσης. Υπάρχουν συναισθήματα και εντυπώσεις. Υπάρχουν άνθρωποι και συνδαιτημόνες σε αυτό το μυστικό μας δείπνο. Μάρτυρες μίας ευχαρίστησης.

Μερικές φορές πηγαίνουμε απο ψύχραιμοι έως αμήχανοι για να παρεβρεθούμε σε ένα καθιστό δείπνο, τι θα μας βγάλει τώρα, θα μ' αρέσει, πώς θα πάει η κουβέντα, μήπως έχουμε καυγάδες? Γιατί τα γεύματα δεν έχουν πάντα ομαλή εξέλιξη, μπορεί να γίνουμε κουλουβάχατα μεταξύ μας, μου έχει τύχει αυτό εποχές Χριστουγέννων όπου όλοι μαλώσανε με όλους. Και η ομορφιά των έυγευστων πιάτων χάθηκε στη λήθη, αυτό που έμεινε ήταν το μαλλιοτράβηγμα.

Πρίν κάποια χρόνια είχα δεί ΄μία ταινία που ονομάζετο " Η γιορτή της Μπαμπέτ" που η υποθεση ήταν γύρω απο ένα γεύμα. Πώς ένα γεύμα άλλαξε τη ζωή, την ύπαρξη, των συνδαιτημόνων ενός απομακρυσμένου, παγωμένου χωριού κάπου στη βόρεια Σκανδιναβία.

Μία σούπα έχει άπειρες μορφές το ίδιο και μία μακαρονάδα, η ομορφιά όμως και η επιτυχία ενός γεύματος φαίνονται στο μετά.

Ξεκινάει πάντα με προσδοκία και κουταλιά με κουταλιά, καθώς οι αισθήσεις στέκονται παρατεταγμένες έτοιμες να παρουσιάσουν το όπλο τους, οι κουβέντες περιορίζονται στα διαλείμματα μεταξύ των πιάτων, στη πορεία χαλαρώνουμε. Αρχίζουν και κοκκινίζουν τα μαγουλάκια, το κρασί δίνει χρώμα και στις μύτες μας, τα πρώτα γέλια κάνουν δειλά βηματάκια.

Η καλύτερη στιγμή για μένα είναι το τέλος του δείπνου, η ώρα του καφέ. Τα φωτισμένα, χορτάτα πρόσωπα συνομωτικά πίνουν γουλιές. Οι καρδιές έχουν ζεσταθεί, οι μύτες κοκκινίζουν, οι γλώσσες λύνονται, οι άνθρωποι ευφραίνονται που συναντήθηκαν σαν μάρτυρες τέλεσης ενός μυστηρίου. Της απόλαυσης του φαγητού.

Γι αυτές τις στγμές δεν ζούμε όλοι?

Ρεστοκριτική

Σύμφωνα με αυτό το άρθρο, κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για "που" να προτιμήσει να πηγαίνει να τρώει ή τι να περιμένει. Αν αυτά που λέει είναι σωστά, όλες οι κριτικές εστιατορίων που διαβάζουμε στον Τύπο, πιθανά να είναι φτιαχτές, γιατί άμα κάποιος εστιάτωρ σου κάνει το τραπέζι, τι λόγο έχεις να γράψεις κακά λόγια, μαντάμ/μεσιέ στη φυλλάδα σου? Αντίστοιχα αν ο κάθε ρεστοκριτικός περιμένει να τον ξέρουν και να του κάνουν το τραπέζι, γράφει τα χειρότερα όταν οι επιθυμίες του δεν γίνουν αποδεκτές. .

Τα γράφω αυτά γιατί έχω άποψη πρώτο χέρι. Γιατί πέρυσι έγραψα μιά κακή κριτική για ένα εστιατόριο στη Δροσιά-Αττικής. Επειδή όλα ήταν χάλια. Μετά απο λίγο καιρό ο ιδιοκτήτης μου έστειλε e-mail και με απείλησε ότι άν δεν τραβήξω το άρθρο απο το Ιντερνέτ, θα με πάει δικαστήριο. Ρώτησα δικηγόρο και με συνεβούλευσε να το αποσύρω. Και το απέσυρα. Μετά ο ίδιος ιδιοκτήτης με κάλεσε στο εστιατόριό του να μου κάνει το τραπέζι σαν thank you. Σκέφου να ήμουνα καμμιά σούπερ-ντούπερ δημοσιογράφος του τομέα Γαστρονομίας. Θα πάχαινα απο τα "φιλοδωρήματα".

..όταν ξεμένουμε

από φρέσκα προϊόντα και μεζεδάκια και το ψυγείο φαίνεται να αδειάζει, (αντί να βάλουμε τα.. και να καταφύγουμε στους πιτσάδες) είναι ευκαιρία να ανακαλύψουμε ότι ναί μεν μείναμε απο τα γνωστά αλλά υπάρχουν τόόόσα άλλα πράγματα που θα μπορούσαν να μας συντηρήσουν για 1-2 μέρες ακόμη.

Κατ' αρχήν υπάρχει η κατάψυξη. Απο προσωπική πείρα πάντα είναι απο γεμάτη, μέχρι σχεδόν γεμάτη με κρεατικά, ψαρικά, ζωμούς, υπόλοιπα γευμάτων τοποθετημένα σε σακκουλάκια, λαχανικά παντός είδους. Καλά είναι τα νωπά προϊόντα, στα κατεψυγμένα όμως έχω μιά κάποια εμπιστοσύνη, κατάλοιπο απο την πρώην πεθερά μου την Αγγλίδα που στον καταψύκτη της είχε σε ράφια ό,τι μπορούσε να βάλει ο νούς του ανθρώπου..μέχρι και βατόμουρα που μάζευε την άνοιξη και τα σερβίριζε καταχείμωνο πάνω σε χειροποίητες τούρτες.

Στη τροφοθήκη πάντα θα υπάρχουν κάποια είδη ζυμαρικών - οσπρίων έστω και ληγμένων. Δεν χάθηκε ο κόσμος να φάμε μιά ωραία ληγμένη μακαρονάδα ή ένα πιλάφι με κατεψυγμένα λαχανικά ε? Τι περισσότερο να πάθουμε απο τις σαχλαμάρες που τρώμε/πίνουμε κάθε μέρα?

Οσο για ποτά όλο και κάτι θα υπάρχει. Χθές ο Κ μας έφτιαξε Campari με υπόλοιπο μιάς vodka και ένα μπουκαλάκι angostura που είχε λήξει εδώ και 7 χρόνια..απίστευτα υπέροχο ποτό, τίποτα δεν πάθαμε εξ'ου και γράφω. Καμμία σχέση με το έτοιμο μπουκάλι της αγοράς.

Αρα, τελικά όλο και κάτι θα βρούμε να φάμε αν υπάρχει καλή θέληση και φαντασία.

Ερμειον

Στο Ερμείον έχω πάει πολλές φορές. Μετά απο ένα επαγγελματικό ραντεβού στην Αθήνα, κατεβαίνω τη Μητροπόλεως και 9/10 φορές εκεί καταλήγω για να τσιμπήσω κάτι. Ελληνική κουζίνα για όλα τα γούστα και τα μεσημέρια σχεδόν γεμάτο απο εργαζόμενους κυρίως.

Η χειμερινή αίθουσα πελώρια και αναρωτιόμουνα κιόλας πώς και την κάνανε τόσο μεγάλη, μετά έτυχε να πάω ένα Σάββατο και κατάλαβα.. ουρές κόσμου να περιμένουν μήπως αδειάσει κανένα τραπέζι. Ο μάγειρας ξέρει τη δουλειά του καθώς και οι σερβιτόροι.

Το καλοκαίρι όμως έχει άλλη χάρη. Ο κήπος μεταφέρει τον επισκεπτη στο αλλού, ένα άλλο μέρος όλο σκιές και δροσιά. Τα τραπέζια όχι ιδιαίτερα κοντά το ένα στο άλλο συμπληρώνουν την εικόνα. Ενα μειονέκτημα ίσως να είναι οι στρατιές των τουριστών που καταλαμβάνουν όλους τους εξωτερικούς χώρους όχι μόνο για να πιούν μιά ξερή μπύρα αλλά και να φάνε χωριάτικες, φάβες, ντολμαδάκια, γεμιστά κλπ ελληνικά φαγητά.
Προσωπικά καθόλου δεν με χαλάνε οι τουρίστες, μαζί τους ξαποσταίνω στη σκιά και απολαμβάνω το κρασάκι μου.

Το γεγονός ότι πολύ κοντά του υπάρχουν 2 χώροι στάθμευσης το κάνει προσιτό και βραδυνές ώρες με παρέα.
Αν περάσετε απο εκεί να πάτε.

Boeuf Bourguignon με ...ψάρι

Οποία μετάλλαξη θα σκεφτεί κανείς. Υπάρχει τέτοιο πράγμα που σερβίρεται? Ω! Ναί!
Ιστορία
Κάποτε παλιά ο Κ και οι γονείς του είχαν ταξιδέψει με αυτοκίνητο στο εξωτερικό. Οπου στεκόντουσαν για φαγητό, η πεθερά δοκίμαζε γεύσεις, τις κατέγραφε στο μπλοκάκι της με σκοπό όταν επιστρέψει η οικογένεια οίκαδε να τις φτιάξει. Δεν είναι τίποτα δύσκολο όσον αφορά τη μαγειρική για εκείνη, έτσι κι αλλιώς θαυμάσια μαγειρεύει.
Το πρώτο πράγμα που έφτιαξε ήταν boeuf bourguignon, ακολουθώντας τη συνταγή κατά γράμμα. Ολοι ενθουσιάστηκαν, δεν έμεινε σταγόνα απο το εξαιρετικό αυτό φαγητό. Και βέβαια της το ξαναζήτησαν να το φτιάξει. Και το ξανάφτιαξε μόνο που μετά την πρώτη φορά άρχισε να "πειράζει" τη συνταγή, πότε έβαζε το ένα δικό της συστατικό, πότε το άλλο.
Ετσι ξημέρωσε η αποφράδα ημέρα εκείνη που ..ξανασερβίρησε το εν λόγω φαγητό με κάποιες τροποποιήσεις (βεβαίως, βεβαίως) και για κακή της τύχη μας είχε καλέσει να φάμε μαζί.
Φέρνει λοιπόν τη σουπιέρα στο τραπέζι και θριαμβευτικά σερβίρει..Βάζουμε το κουτάλι στο στόμα και διαπιστώνουμε ότι είχε μέσα κομμάτια απο ...ψάρι.

Ετσι έγινε ο εξής διάλογος
Κ :"Ρε μάνα, τι έβαλες μέσα το φαγητό?"
Πεθ.: "Τίποτα γιέ μου, ακολούθησα τη συνταγή"
Κ: "ποιά συνταγή ρε μάνα, έχει ψάρι μέσα"
Πέθ: "Αααα! Αυτό? Λίγο έβαλα, μου έστειλε έναν υπέροχο ροφό απο το νησί η Χ.., πώς να μην στον μαγειρέψω..?
Κ: "Καλά, με δουλεύεις? Εγώ είχα κάνει κεφάλι για στιφάδο με μοσχάρι και εσύ μου έβγαλες ΨΑΡΟΣΟΥΠΑ?"

Πεθ.: "Μα πώς τα ισοπεδώνεις όλα έτσι. Δεν είναι ψαρόσουπα, για δύο κομματάκια ροφού που έβαλα, τα άλλα ήταν της συνταγής, τα μυρωδικά, η εκτέλεση.. κλπ, κλπ.."

μπλά, μπλα.. και άκρη δεν εβγαινε. Είπε ο Κ, να πετάξει αεροπλανάκι το πιάτο στο δρόμο (απο τον 6ο) αλλά όταν η άλλη πλευρά παραδέχθηκε την ήττα της, το έφαγε το μασκαρεμένο ψαράκι- που ήταν και ολόφρεσκο.

............................

Τα εγραψα αυτά για να ομολογήσω ότι και εγώ έχω την τάση να αλλάζω τις συνταγές.

Τις πρώτες δύο φορές τις εκτελώ κατά γράμμα, τις υπόλοιπες απλά τις εκτελώ. Με ό,τι θυμάμαι.

Σήμερα με τη βροχούλα πήδηξα την συνταγή για ινδικό φαγητό απο το Ποντισερύ του Αθήναιου..εντάξει καλό ήταν. Ευτυχώς τρωγότανε..

Αμαρτία εξομολογουμένη, αμαρτία συχωρεμένη?

Homo Estiatorius Hellenicus

Πώς εξελίσσονται τα εστιατόρια στην Ελλάδα? Πώς ικανοποιούν τις απαιτήσεις του κοινού και αντίστοιχα τι προβάλλουν με τις υπηρεσίες που προσφέρουν ? Πώς πετυχαίνουν όλα τα παραπάνω και με ποιό κόστος? Σε ποιούς τελικά απευθύνονται?

Αυτό το τελευταίο δεν φαίνεται να είναι ξεκάθαρο στους κύκλους της εστίασης. Θα μπορούσε να πεί κανείς ότι απευθύνονται σε όλους που ενδιαφέρονται να φάνε εκτός σπιτιού. Στους παλιούς αλλά και στους νέους, που είναι το μέλλον. "Το μέλλον" όμως αυτό θέτει τους δικούς του κανόνες.

Οι νέες γενιές είναι πιο σοφιστικέ απο τις περασμένες, ιδιαίτερα εκείνη που βίωσε πολέμους και καταστροφές, γιατί έχουν μεγαλώσει πιο εύκολα και έχουν γίνει πιο απαιτητικές σε θέματα φαγητού, θέλουν κάτι παραπάνω απο μία μπύρα Fix ή μία ρετσίνα απο τα μεσόγεια.

Ετσι ενώ τρώνε τα πάντα, θέλουν όταν βγαίνουν έξω, κυρίως καλύτερες υπηρεσίες, θέλουν χαμογελαστούς περιποιητητές, διαφορετικότητα στο φαγητό απο αυτήν που γεύονται σπίτι τους ή τουλάχιστον τα σουτζουκάκια της μαμάς τους, αισθητικά να φαίνονται διαφορετικά.

Λογικά οι εστιάτορες θέλουν να συμβαδίζουν με τα γούστα των πελατών . Επενδύουν στην επιχείρηση τους, σε κουζίνες, υλικά, σε άτομα ευγενή και εκπαιδευμένα, π.χ. αποφοίτους σχολών τουριστικών επαγγελμάτων, αντί να προσλαμβάνουν τον οποιονδήποτε για να ανακατεύει τα υλικά στις κατσαρόλες, αποβλέποντας πάντα στην επιτυχία και την καταξίωση.

Δυστυχώς δεν γίνεται πάντα έτσι.

Είχε τύχει Μεγάλη Παρασκευή να πάμε σε παραθαλάσσιο εστιατόριο για φαγητό ΑΦΟΥ είχαμε κάνει κράτηση. Επειδή πήγαμε μεσημέρι, ήταν άδειο μέν αλλά πυρετωδώς το προσωπικό ετοίμαζε τραπέζια για το βραδυ. Μας έδειξαν το τραπέζι μας - δίπλα στην τουαλέττα - και όταν παραπονεθήκαμε ήρθε ο μαίτρ και μας είπε οτι

"βαριούνται τα παιδιά "να χαλάνε" τα ήδη φτιαγμένα τραπέζια" και

"μιά χαρά θα είσαστε και εδώ".

Ο Κ. θύμωσε και σηκωθήκαμε και φύγαμε. Μετά απο λιγο καιρό μάθαμε ότι μία καλή μας φίλη έπαθε σαλμονέλλα τρώγοντας οστρακοειδή στο ίδιο εστιατόριο. Οταν τους πήρε τηλέφωνο όχι μόνο δεν ασχολήθηκαν με το πρόβλημα που προέκυψε αλλά αναιδέστατα ο σερβιτόρος είπε. κλείνοντας την κουβέντα

"να μην ξανάρθετε αν δεν σας αρέσουμε, δεν μας λείπουν οι πελάτες".

...........................................

Σε μία προ Ιντερνέτ εποχή το παραπάνω γεγονός το έλεγες στην παρέα σου και στον ευρύτερο κύκλο σου, είτε φιλικό είτε επαγγελματικό και το πράγμα τελείωνε έτσι. Στην τωρινή εποχή του ελεύθερου γραπτού λόγου τα γράφεις στα blogs χωρίς ίχνος δεοντολογίας όχι όμως και κακόπιστα, πράγμα που σου δίνει μεγάλη δυνατότητα αλλά και ευθύνες. Μετά απο δύο χρόνια που έχεις ξεχάσει το όλο σκηνικό, σούρχεται μία απανταχούσα, μιά κεραμίδα μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, διαβάζεις το τότε κείμενο, το χαρακτηρίζεις με τα τωρινά σου μάτια "αληθές πλήν άκομψο" και εξαφανίζεις το άρθρο. Αυτό δεν συνεπάγεται με "τέλος καλό, όλα καλά" αλλά συνεχίζεται το κήρυγμα-νουθεσία χώνοντας και μία πρόταση "περί ελευθερίας του γραπτού λόγου" μη θεωρηθούν και χουντικοί και μετά γίνεται πρόταση για ένα τραπέζι προσφορά της εταιρείας, ώστε να μπουκώσει έτσι το στόμα του blogger για πάντα.

Και ερωτώ.

Εχοντας επενδύσει στο εστιατόριο του χρήματα και τέχνη, γιατί ο επιχειρηματίας δίνει τόσο λίγη προσοχή στις υπηρεσίες? Γιατί το προσωπικό του κρίνει τους πελάτες σύμφωνα με τη γνώμη ενός ή δύο απαίδευτων σερβιτόρων? Τι είδους πελάτες θέλει να έχει ο νεοέλλην εστιάτωρ? Τι είδους κόσμο-άτομα θέλει να προσελκύει ώστε να "ανεβάζει" το επίπεδο της εταιρείας του?

Θυμάμαι υπήρχε (ίσως να υπάρχει ακόμη) ένα εστιατόριο στην ευρύτερη Αθήνα που απο την αρχή σου έλεγε οτι "δεν γίνονται δεκτά τα παιδιά". Η δήλωση είχε νευριάσει πολλούς, όσοι όμως είχαν παιδιά την καταλάβαιναν. Η ιδιοκτήτρια ήθελε να προσφέρει ένα "αλλο" περιβάλλον στους γονείς που νυχθημερόν ζώντας με τα βλαστάρια ήθελαν με τη σειρά τους "να ξεφύγουν" έστω για μερικές ώρες. Στο εξωτερικό εξάλλου, τα περισσότερα εστιατόρια δεν δέχονται μικρά παιδιά.

Ερχεται ξανά ο Εστιάτορας και αποφασίζει ποιοί είναι οι "καλοί πελάτες που θέλουμε" και που αντίστοιχα τοποθετούμε "πρώτο τραπέζι πίστα" (και ο παρκαδόρος βάζει τα μεγάλα κυβικά μπροστά-μπροστά) και ποιοί είναι λιγώτερο καλοί ή και απαράδεκτοι για την "επιχείρησης".

Ατομα με ειδικές δεξιότητες χαλάνε "την πρόσοψη" των κομπλεξικών νεοελλήνων επιχειρηματιών. Οι περιποιητητές "τα χάνουν" και μουτρώνουν. Μερικοί τους βάζουν να κάτσουν "κάπου που να μην φαίνονται" φοβούμενοι ότι θα χαλάσουν "το ιμάζ" , ενώ άλλοι με τον τρόπο τους, τους δείχνουν ότι το μέρος που επέλεξαν δεν είναι "γι' αυτούς", κάπου αλλού θα ήταν καλύτερα.

Επίσης οι ηλικιωμένοι δεν είναι πάντα αποδεκτοί, "που την τρέχεις τη γιαγιά" είναι μία υποτίθεται "φιλική παρατήρηση" που σημαίνει "πάρτην απο εδώ, ο χώρος έχει χαρακτηρισθεί "νεανικός" μου χαλάει τη μούρη του μαγαζιού " για να μην προχωρήσω

στους αλλοδαπούς και τους έγχρωμους που τυχαίνει να διώκονται απο μαγαζιά, να "τρώνε πόρτα".

Μετά απο την ταπείνωση που έφαγε η Ελλάδα με την επίσκεψη Πούτιν, σε θέμα εστίασης και τις λογείς συμπεριφορές που ερχόμαστε καθημερινά σε επαφή, δεν είναι να απορεί κανείς που τα blogs αποτελούν μία επανάσταση γραπτού λόγου πρός εκείνους που ναί μεν θέλουν να ανθούν οικονομικά καταβάλλοντας όμως την ελάχιστη προσπάθεια και δη όλους εκείνους που δεν ακολουθούν το ρεύμα της εποχής.

Hell's kitchen

Το βρήκα χθές τυχαία στην οδό Κλεισθένους (έτσι νομίζω τουλάχιστον οτι λέγανε τον δρόμο), πίσω απο το Δημαρχείο Αθηνών. Σε ένα πολυσύχναστο δρόμο που όμως ήταν ήρεμος. Μπήκα μέσα για έναν καφέ. Κάθισα και σήκωσα τα μάτια μου και είδα ...αυτό τον τοίχο. ζωγραφιά πάνω σε άσπρη λαδομπογιά. Με μετέφερε αμέσως αλλού, σε άλλες γαίες, σε άλλους κόσμους που ζούν σε πολυκατοικίες που μοιάζουν με μποτίλιες, με τσουκάλια όλων των χρωμάτων ακόμη και με πιάτα.

Η σερβιτόρα έφερε τον καφέ και εγώ εκεί καθόμουνα να κυττάω τον πίνακα της ζωής, έτσι πήρε και παραγγελία για μιά σαλάτα και μετά καφέ. Και άλλο καφέ. Και άλλο.

Μέχρι να εμπεδώσω ότι πέρα απο το τώρα είναι και το άλλο. Η αντιπέρα όχθη.

Αυτη η πραγματικότητα ιδωμένη απο τα μάτια ενός ξωτικού, μιάς νεράϊδας, ένας απόηχος ζωής.

Για να βάλουμε και λίγη τζάζ.

Εκδήλωση της Fauchon

Η FOOD SOCIETY
Fauchon, Ghezzi, Crociani, Bisol, Acquerello et al οργανώνει εκδήλωση στο ξενοδοχείο
Ochre & Brown.

Τεσσερις εβδομάδες, ξεκινώντας κάθε Πέμπτη του Μαρτίου και για όλη την εβδομάδα, τέσσερα μενού αφιερωμένα στη γαστρονομική απόλαυση.

Δημιουργικές συνταγές και προϊόντα εξαιρετικής γεύσης, συνδυάζονται αρμονικά σε τέσσερα περίτεχνα μενού στα οποία εναλλάσσεται η καλύτερη ποιότητα βακαλάου από τις ακτές της Ισλανδίας και τα νησιά Fǽr-Ǿer, με μάγουλα χοιρινού από την Τοσκάνη, με κοκοράκια από το κτήμα μας και ψητά ορτύκια, συνοδεύοντας μας σε ένα υπέροχο γαστρονομικό ταξίδι.

Συνοδοί μας ο περίφημος οίκος γαστρονομικής πολυτέλειας Fauchon, σπουδαίοι παραγωγοί από την Ιταλία και η Food Society υπέρμαχοι της πραγματικής γεύσης και της βιοποικιλιότητας, μας βοηθούν να ανακαλύψουμε κρυμμένα γευστικά μονοπάτια.

Τα μενού συντροφεύουν μεγάλα κρασιά από το Barolo και το Montepulciano, ένα εξαιρετικό Vinsanto, ίσως το καλύτερο βιολογικό ρύζι στον κόσμο, polenta από αλεύρι του σπάνιου λευκού καλαμποκιού από τη Veneto, πραγματική μαύρη τρούφα και δυο μοναδικά είδη μονοποικιλιακού καφέ.

Για κρατήσεις επικοινωνήστε
Ochre & Brown, Λεωκορίου 7, Ψυρρή
τηλ. 210 3312940
Parking: Λεπενιώτου & Λεωκορίου
www.ochreandbrown.com


Menu I
08/03/07-14-03/07


Amuse-bouche
***
Ριζότο από βιολογικό Carnaroli Acquerello
με κουνέλι κονφί
***
Πέστροφα με όρσο, λαχανικά γλασέ και σάλτσα πούδρας μανιταριών
***
Σορμπέ τσίπουρου
***
Χοιρινό «κατσαρόλας» με λαζάνια μανιταριών Iris από farina biancoperla Jada
και σάλτσα «Αματρίτσια» από μάγουλα χοιρινού Giannarelli
***
Μηλόπιτα με παγωτό βανίλια και κουλί καραμέλας
***
Καφές Giordano με φοντάν τρούφας


Τιμή ανά άτομο: 40 Ευρώ


Menu ΙΙ
15/03/07-21/03/07


Amuse-bouche
***
Ριζότο από Vialone Nano Jada με άγριες αγκινάρες και κηπευτικά
***
Αντρεκότ γαλέου με χόρτα, σάλτσα γλυκού σκόρδου και κόλιανδρο
***
Σορμπέ μαστίχας
***
Κοκοράκι ποελέ με νιόκι Ρωμαίν farina biancoperla Jada και σάλτσα φασκόμηλο
***
Τάρτα σοκολάτας με παγωτό σύκο και κρέμα βανίλιας
***
Καφές Giordano με φοντάν τρούφας



Τιμή ανά άτομο: 40 Ευρώ


Menu ΙΙΙ
22/03/07-28/03/07

Amuse-bouche
***
Ριζότο από Vialone Nano Jada με γόνο θράψαλο και κοκάρι γλασέ
***
Φιλέτο χελιού με όσπρια γιαχνί και εστραγκόν
***
Σορμπέ εσπεριδοειδών
***
Βοδινά γλυκάδια με πολέντα από farina biancoperla Jada στους χυμούς τους
***
Παρφέ γλασέ με φυστίκι και φρούτα του δάσους
***
Καφές Giordano με φοντάν τρούφας


Τιμή ανά άτομο: 40 Ευρώ


Menu ΙV
29/03/07-04/04/07

Amuse-bouche
***
Ριζότο από βιολογικό Carnaroli Acquerello με pressé ουρά βοδινού και τρούφα Savini
***
Βακαλάος Ghezzi με πατάτες “Boulangère” και αφρό τομάτας
***
Σορμπέ πράσινου τσαγιού Fauchon
***
Ψητό ορτίκι γεμιστό με φουά γκρά Fauchon,
πατάτα “Dauphinoise” και σάλτσα Robert
***
Προφιτερόλ με κρέμα λευκής σοκολάτας
***
Καφές Giordano με φοντάν τρούφας


Τιμή ανά άτομο: 60 Ευρώ

Δωράκι

Με πήρε χθές μιά φίλη μου τηλέφωνο και μιλάγαμε για τούτο και για κείνο. Μεταξύ των άλλων μιλήσαμε για το τι πήραμε στις εκπτώσεις.. μόνο για αυτό δεν τόλμησα να πώ. Οτι δηλαδή πήρα ένα κουζινομάχαιρο. Αυτό γιατί το προηγούμενο που είχα μετά απο χρήση 17 ετών είχε αρχίσει να χάνει τον αρχικό του σφρίγος..παρέμενε μεν δυνατό, αλλά είχε γεράσει.
Ο cgp με κοροϊδεύει, όταν όμως είναι να κόψει κάτι, με φωνάζει. Εχω σταθερό χέρι βλέπεις.
Σαν ξυραφάκι είναι το χρυσό μου. Σκίζει το κύμα σαν καρχαρίσιο φτερό.
Και τόλεγε η συχωρεμένη η μανούλα μου.."αυτή η κόρη μου χαραμίσθηκε. Δεν έγινε ούτε χειρουργός αλλά ούτε και χασάπης".

Περί μαχαιριών, χρήσεις και κατα-χρήσεις, κυττάξτε στην e-kouzina

.......................

Οι φωτογραφίες κοπής είναι απο το Ιντερνέτ.

Η παντοτεινή αγάπη

Σοκολάτα.

Μαύρη και πικρή.

Παιδική ανάμνηση γιαγιάς να φέρνει μία πελώρια για τα παιδικά μου μάτια Σοκολάτα Υγείας Παυλίδη. Δυστυχώς δεν ερχόταν η γιαγιά συχνά αλλά μάλλον ευτυχώς γιατί άμα παρα-συνηθίσεις ένα πράγμα το παίρνεις για δεδομένο και δεν κάνει πλέον εντύπωση.

Αίσθηση πληρότητας όταν αργά και ηδονικά λιώνει στο στόμα. Αίσθηση ευθύνης : αν φάω θα φθάσει ΚΑΙ για αύριο? Αστεία πράγματα. Ποτέ δεν είναι αρκετή η δική σου σοκολάτα. Ανακατεμένες οι αισθήσεις χαράς και λύπης. Το γεμάτο με σοκολάτα στομάχι δεν δέχεται άλλη τροφή και οι γονείς νευριάζουν. Παιδικές υποσχέσεις για ένα μέλλον χωρίς πιέσεις. Ισως.

Στη ζωή μου έχω φάει πολύ σοκολάτα. Είτε αγορασμένη απο το περίπτερο, κατάστημα, εστιατόριο, ζαχαροπλαστείο, είτε τοποθετημένη σε τούρτες και γενικά περίτεχνα σπιτικά γλυκά. Σοκολάτα σκέτη, μαύρη, γάλακτος, άσπρη, με ξηρούς καρπούς (παλιά τουλάχιστον), γεμιστή με φρούτα, ακόμη και με πιπέρι. Πολλών εθνικοτήτων. Μέχρι σήμερα.

Γιατί σήμερα το βράδυ δοκίμασα τη γεύση που ποτέ δεν είχε περάσει το κατώφλι μου. Μέχρι αυτό το λεπτό. Σοκολάτα με γεύση τσαγιού, του αγαπημένου μου Earl Grey - γεύση περγαμόντο. Ηρθε σαν δώρο και σάρωσε. Εμένα.

Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό που δεν την πουλάνε στην Ελλάδα. Κακό γιατί δεν θα την βρίσκω, καλό γιατί η αίσθηση θα μου μείνει σαν την μία και μοναδική.

Σαν τις vintage αγάπες που πέρασαν. Αλλά που ακούμπησαν.

Τα κακά παιδιά

Στον χώρο του φαγητού, όπως και στον χώρο της εργασίας υπάρχουν άνθρωποι και άνθρωποι. Με διαφορετικές γεύσεις και απαιτήσεις για το τι είναι ωραίο και τι δεν τρώγεται.

Ο καθένας με τον ουρανίσκο του. Οπως υπάρχουν και λογιών-λογιών εστιατόρια, ταβέρνες, μαγέρικα. Για κάθε βαλάντιο και γούστο.

Επειδή μ' αρέσει να δοκιμάζω γεύσεις ο Κ και εγώ έχουμε πάει σε χώρους εστίασης σε πολλά μέρη, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Αλλοι μας άρεσαν, άλλοι μας ενθουσίασαν, άλλοι άρεσαν στον έναν και ο άλλος ακόμη τρέχει και άλλοι δεν μας άρεσαν.

Στο μπλόγκ αυτό σε γενικές γραμμές γράφω για αυτά που μου αρέσουν. Για τα άλλα που πήγαμε και οι γεύσεις δεν ταίριαζαν με εμάς, δεν γράφω. Σε πολλά δίνουμε μία δεύτερη και τρίτη ευκαιρία, ίσως να ήταν η στιγμή και το φαγητό δεν προέκυψε σύμφωνο με τις προσδοκίες μας. Ισως να ήταν και η κακιά μέρα του μάγειρα.

Σε άλλα πάλι όταν οι γεύσεις και ο λογαριασμός ήταν χάλια, παίρνουμε μιά σκούπα και τα πετάμε έξω απο τη γκάμα της μνήμης μας.

Δεν έχει νόημα όμως να γράψω ένα κατεβατό για τα κεφτεδάκια που δεν μου άρεσαν, που τα ονόμασε ο Χ σέφ "Honolulu treasure" τα χρέωσε με 50 φέσια και μόλις τα βάλαμε στο στόμα μας απεδείχθησαν κακοτηγανισμένοι κεφτέδες σε τσαγκό λάδι. Αυτό με χαλάει.

Προτιμώ να μην ασχολούμαι μαζί του.

Και βέβαια δεν θέλω να γράφω γι αυτά. Complete oblivion

Μικρές απολαύσεις

Είμαι απο τους ανθρώπους που έχουν την τάση να γεύονται τον έρωτα ΕΦΟΣΟΝ περνάει απο το στομάχι. Το δικό μου στομάχι. Δεν ξέρω πώς ξεκίνησε αυτή η ανωμαλία, γιατί περί αυτού πρόκειται, σε καμμία φίλη μου δεν προέκυψε ως τώρα αυτό..ίσως είμαι πολύ φιλήδονη ή φαγού, διαλέγεις και παίρνεις. Χοντρή πάντως δεν είμαι (με τόσο αερόμπικ..κομμάτι δύσκολο), άρα πώς να το εξηγήσω ότι όσες φορές ενδιαφέρθηκα για έναν άνδρα ο τελευταίος μαγείρευε όνειρο?

Και όχι μόνο.

Σερβίριζε σωστά, είχε και τα κατάλληλα εργαλεία που τα χρησιμοποιούσε ΑΨΟΓΑ (π.χ. σερβίρισμα σαλάτας με πηρούνι-κουτάλι κρατημένα απο το ίδιο χέρι-χωρίς να τα σκορπάει παντού) και στρωσιμο τραπεζιού, διακόσμηση δωματίου για να μη μιλήσω για την αισθητική των πιάτων.

Πώς με έρριχναν όλα αυτά...στο πίτς φυτίλι θα έλεγα. Αλλες τις πάνε σε χορούς και πανηγύρια, σε σουϊτες και σε ταξίδια ενώ εγώ ήμουνα ευτυχής με μία απλή σούπα, μία φροντισμένη μακαρονάδα, ένα ψητόπουλο κοτό. Απο τα χεράκια του αγαπημένου μου.

Ποτέ δεν έχω αγαπήσει άντρα που δεν ξέρει να μαγειρεύει. Περίεργο δεν είναι?

Tα μανιτάρια των Γρεβενών

οργανώθηκε γευστική εκδήλωση στο ξενοδοχείο Ochre & Brown χθές και βέβαια πήγαμε. Είχαμε μείνει νηστικοί όλη μέρα και δεν απογοητευτήκαμε. Το γεύμα ετοιμάσθηκε απο τα χεράκια του Ν.Μ. chef του εν λόγω ξενοδοχείου.
Δοκιμάσαμε ποικιλίες μανιταριών που όχι μόνο δεν τις είχαμε ποτέ ως τώρα φάει αλλά αγνοούσαμε ότι καλλιεργούνται και στην Ελλάδα . Συνοδεύονταν απο οικολογικά κρασιά, γουρουνόπουλο βιολογικής εκτροφής και μονοποικιλιακό τσίπουρο.
Το πρώτο πιάτο ήταν σνίτσελ μανιταριών ποικιλίας "Μακρολεπιότα η ψηλή" (φωτό απο κάτω) . Τα παρουσίασαν σε μπωλάκι συνοδευόμενα με τσίπουρο. Τα ποτηράκια του τσίπουρου ιδιαίτερα, ήταν οβάλ αν μπορεί κανείς να διανοηθεί τέτοιο σχήμα σε ποτήρι, εν τούτοις εντυπωσιάστικα. (Θέλω να αγοράσω τέτοια ποτηράκια και εγώ)

Ακολούθησε μία βελουδένια στην γεύση κρέμα μανιταριών ποικιλίας Βωλίτη

Μετά ήρθε μία μανιταρόπιτα ποικιλίας "Βασιλικό" με χειροποίητο φύλλο ζύμης και ντομάτα. Απίθανη γεύση. Το κομμάτι αυτό της άγριας πέστροφας απο τον ποταμό Αώο ήταν ξαπλωμένη πάνω σε ξυνό τραχανά που μέσα του είχε κομμάτια μανιταριών, μικρά οβάλ κρεμμυδάκια και στρογγυλά καροτάκια
Μέχρι εδώ μας γέμιζαν τα ποτήρια με ένα λευκό κρασί Απο το Κτήμα Ζέρβα, στα Γρεβενά.

Επίσης υπήρχε δίσκος ψωμιού, σε μπριοσάκια το καθένα διαφορετικού σχήματος και γεύσης. Προσπάθησα να συγκρατηθώ και να μη φάω όλο το δίσκο γιατί σκέφτηκα ότι άμα χορτάσω με ψωμί θα είναι κρίμα για τα υπόλοιπα.

Μετά το ψάρι ήρθε ένα απαλό σορμπέ τσίπουρου. Θα ήθελα έξω να έκανε κρύο αντί για την ανοιξιάτικη βραδυά. Ετσι το τσίπουρο θα μας προσέφερε μία αγαπημένη ζέστη..Δεν πειράζει, ίσως μία άλλη φορά που θα εδεήσει ο καιρός να μας λυπηθεί.
Αλλο κλίμα. Αλλαξαν τα ποτήρια για να υποδεχθούν το κόκκινο, Κτήμα Χασπερίδη, Νησί Γρεβενών. Ηρθε η πριμαντόνα της βραδυάς , γουρουνόπουλο με Αμανίτη του Καίσαρα, κουφέτο κυδωνιού και αμύγδαλα. Σιωπηλά έκανα τον σταυρό μου, οι Αμανίτες είναι και δηλητηριώδη μανιτάρια...ευτυχώς για να είμαι σήμερα εδώ και να γράφω αποδεικνύει κάτι... Η γεύση του γουρουνιού έντονη. Κάποιοι απο την παρέα είπαν μήπως έχει συκώτι μέσα, θα έπαιρνα όρκο ότι καπου ήταν κρυμμένο το συκώτι...δεν ήταν όμως συκώτι, ο κύριος αμανίτης με το ιδιαίτερο άρωμά του ήταν. Εδώ ή που το λατρεύεις το πιάτο ή που δεν το τρώς. Η του ύψους ή του βάθους.
Μετά απο την επέλαση του αμανίτη, αισθάνθηκα ότι δεν θα μπορέσω να φαω τπτ άλλο, είχα αρχίσει να σκάω. Αλλά πού! Ηρθε το πιάτο των τυριών, δεν το έβγαλα φωτογραφία ούτε που πρόλαβα. Μανούρι, φετα κομμένη σε κυβάκια και απο πάνω τριμμένα μανιτάρια.. Φέρανε κι άλλο ψωμί. Δεν με λυπάται κανένας θεέ μου. Τρελλαίνομαι για ψωμί ζυμωτό. Ακολούθησε ένα κομμάτι καρυδόπιτα, ένα ραβανί και στο μπωλάκι παγωτό μανιτάρι!!!! Το είπε παρφέ πούδρας μανιταριών ποικιλίας βωλίτη και βασιλικό. Μου θύμισε σπιτικό παγωτό σοκολάτα, κάτι που έφτιαχνε παλιά η μαμά μου, τόσο απαλό σαν χάδι.
Στο τέλος φέρανε καφέ, εμείς πήραμε εσπρέσσο μαζί με αυτό το πιάτο, που είχε στα ποτήρια γλυκό κουταλιού μανιτάρι ποικιλίας Κανθαρίσκος ο φαγώσιμος. Τα ταρτάκια είχαν άσπρη κρέμα μανιταριού, σχεδόν ρευστή ποικιλίας βασιλικό και τα σουδάκια γέμιση απο την ίδια ποικιλία.

Φάγαμε ΥΠΕΡΟΧΑ.

Ηταν η παρέα εξαίσια, συμβαίνει καμμιά φορά σε εκδηλώσεις να καθόμαστε δίπλα σε αγνώστους και μέσα σε λίγη ώρα να αισθανόμαστε ότι δειπνήσαμε μαζί με φίλους που τους ξέραμε χρόνια. Ετσι γίνονται οι φιλίες, θαρρώ.

Ευχαριστούμε πάρα πολύ για όλα.

"Η Κληματαριά" της Βυτίνας

Μιά φορά και έναν καιρό 4 νέα παιδιά πήγανε στην Βυτίνα να φάνε. Ηταν ένα αρραβωνιασμένο ζευγάρι και άλλοι δύο, η γυναίκα είχε φέρει την αδελφή της και ο νεαρός ένα φίλο του. Κλασσική συνταγή. Ετσι τα ζευγάρια έγιναν 2. Το δεύτερο ζευγάρι που γνωρίστηκαν στην εν λόγω ταβέρνα ήταν ο πεθερός και η πεθερά μου. Ο ιδιοκτήτης της ταβέρνας αυτής λεγόταν Τζίφας.

Μία φορά το χρόνο πάμε εκεί να υποβάλλουμε τα σέβη μας, συνήθως άνοιξη. Τώρα πιά δεν υπάρχει ο Τζίφας, η εγγονή του έχει αναλάβει, οι γεύσεις όμως καλά κρατούν.

Την τελευταία φορά που πήγαμε φάγαμε παστό, που ήταν χοιρινό με αυγά. Τοπική συνταγή.