Η επαρχιακή ταβέρνα

Σε επαρχιακές ταβέρνες πηγαίνω απο παιδί, πότε με τους γονείς μου, πότε μετά απο καλέσματα των συγγενών, πότε απο δικού μου. Πολλά έχουν αλλάξει απο τότε που ήμουνα παιδί, έως σήμερα, μερικά πράγματα όμως είναι αναλλοίωτα μέσα στο χρόνο.

Υπάρχουν 3 ειδών επαρχιακές ταβέρνες εκείνες που α) τρώνε κυρίως οι ντόπιοι  β) οι τουριστικές και γ) οι αρχοντοταβέρνες.

α) Οι ταβέρνες που προτιμώνται απο τους ντόπιους είναι λιγώτερο φανταχτερές, δεν έχουν φωτεινές επιγραφές, κράχτες, δυνατή μουσική, γενικά δεν σου "γεμίζουν το μάτι". Βρίσκονται συνήθως σε πιο απόμερες περιοχές, μακριά απο αρχαιολογικούς χώρους, θέρετρα, ξενοδοχεία, κρυμμένες αν θέλετε μέσα στα σοκάκια της πόλης, ή δίπλα στο κύμα αλλά που ο τουρίστας δεν βλέπει γιατί την προσοχή του την τράβηξε κάποιο πιο εντυπωσιακό μαγαζί.

Οι πελάτες τους είναι γνωστοί , φίλοι του μάγειρα, του ταβερνιάρη, της περιοχής. Ταβέρνες δίπλα σε δικαστήρια γεμίζουν δικαστικούς, δικηγόρους, πελάτες - ταβέρνες κοντά στο παζάρι, γεμίζουν εμπόρους, γείτονες της περιοχής κλπ όχι πως δεν πάνε και άλλοι, απλά επισημαίνω το κυρίως πελατολόγιο. Στην επαρχία όλοι γνωρίζουν τους γειτονές τους, τους συγγενείς αλλήλων, μικρές περιοχές το κουτσομπολιό ανθεί. Ο ένας φέρνει τον άλλο, έρχεται ο ανηψιός απο την Αθήνα, να πάει στου Γιώργη για καφέ, στου Κώστα για ψάρι "και να τους πείς ότι εγώ σε έστειλα να σε περιποιηθούνε". 

Το φαγητό σε αυτές τις ταβέρνες είναι κυρίως της ώρας, ότι πιάσει το καϊκι, ότι μαγειρέψει η κυρά-Μαρία στη κουζίνα, τα ντολμαδακια/λαλάκια της γιαγιάς-Αντιγόνης φημίζονται. Μαζεύονται οι ντόπιοι και οι φίλοι τους και τρώνε ότι έχει το μενού, εκτός καταλόγου πάντα. Σε προ κρίσης εποχές, εκεί μαζεύονταν οι δημόσιοι υπάλληλοι σκαστοί απο το γραφείο τους. Επιαναν μία πιο απομονωμένη θέση "μη τους πάρει κανένα μάτι" και απολάμβαναν μιά σταυλίσια στη βόρεια Αττική ή τηγανιτά λουτσάκια με ουζάκι, στη Νέα Κίο Αργολίδας. 

β) Οι τουριστικές ταβέρνες γεμίζουν με επισκέπτες που θέλουν να απολαύσουν το τοπικό χρώμα όσο πιο κοντά γίνεται στο αντικείμενο του πόθου τους. Να έχουν θέα, να είναι κοντά στη θάλασσα ώστε να τσαλαβουτάει το παιδί και να το βλέπουν, να είναι πάνω στη πλαγιά του βουνού ώστε να βλέπουν πράσινο. Είναι γραμμένες σε όλους τους τουριστικούς οδηγούς της περιοχής, τα ξενοδοχεία εκείνες υποδεικνύουν στους πελάτες "εκεί θα φάτε καλά", φροντίζουν να είναι γεμάτες απο ξένους που έρχονται είτε μόνοι τους είτε με τουριστικά γκρούπ. Για τη ποιότητα του φαγητού, δεν έχω άποψη. Συνήθως βγάζουν ότι λέει ο κατάλογος ή σου απαγγέλει το γκαρσόνι, σήμερα έχουμε αγγουροσαλαταντομάταχορτα απο πρώτα κολοκυθακιατηγανιτασαγανακιτυροπιτακια, απο κυρίως μπριτζόλαχοιρινημοσχαρισιαπαϊδακιαψαρονεφρισυκωτι.. όλα με μία ανάσα με ρυθμό πολυβόλου. Οσο και να τεντώσεις τ' αυτιά σου χάνεις τα μισά. Κάποιος παραγγέλνει και τρώς. Σίγουρα όμως θα πληρώσεις τη θέα θάλασσα/βουνό/Βεργίνα, εμ γι αυτό βρίσκονται εκεί για να σε ταϊζουν ενόσω εσύ τρώς θέα. Αν θές να πληρώσεις λίγο και να φάς καλά..σε λάθος ταβέρνα πήγες. 

γ) Οι αρχοντοταβέρνες είναι οι πολυτελείας των περιοχών. Εκεί οι ντόπιοι πάνε τις Κυριακές με την οικογένεια, εκεί γίνεται το τραπέζι μετά τη βάπτιση, το γάμο, τη κηδεία. Εχουν χώρους με ωραία τραπεζομάντηλα, πεπειραμένους σερβιτόρους, αυλές και κήπους. Εκεί πάνε και οι συστημένοι απο τους ντόπιους, τουρίστες "να δοκιμάσουν τα τοπικά μας προϊόντα", να χορέψουν, να τους περιποιηθούν. Είναι λίγο πιο ακριβές απο τις ντόπιες ταβέρνες αλλά σέβονται και τον πελάτη. Κρυμμένες μέσα στο δάσος, μακριά απο τον αχό της θάλασσας, προσφέρουν το αλλού.

Μουρμούρα

Εγραψα για τις κατηγορίες της ελληνικής ταβέρνας. Ας πάμε και στο φαγητό. Εδώ τα πράγματα στραβώνουν. 

 Κάθεσαι σε όποιο τραπέζι βρείς κενό. Αμα έχει κόσμο, κάθεσαι σε άδειο πλήν "βρώμικο απο τους προηγούμενους" τραπέζι. Μετά είναι θέμα σερβιτόρου πότε θα εδεήσει να στο καθαρίσει. Σε ντόπιο μαγαζί μπορεί να περιμένεις και 20 λεπτά για να έρθει ο μπακαλόγατος, ο μαθητευόμενος σερβιτόρος να τα μαζέψει, δλδ να αραδιάσει στη μέση της λαδόκολας τα αποφάγια, να πιάσει τις 4 άκρες και να πάρει τα πάντα σε μορφή "μπογαλάκι". Στα τουριστικά είναι πιο γρήγοροι, γενικά σε βάζουν να κάτσεις πάντα σε καθαρό τραπέζι. 

Κάθισες καλά? Τώρα αρχίζει το δεύτερο βάσανο. 

Οι ντόπιες ταβέρνες αγνοούν το θέμα προτεραιότητας. Πάει ο συστημένος τουρίστας να φάει τη σπεσιαλιτέ του μαγαζιού, π.χ. λεμονάτο κοτόπουλο στα κάρβουνα, κάθεται πρώτος και σερβίρεται τελευταίος. Ούτε νερό δεν του φέρνουν με το που θα κάτσει..το γκαρσόνι πρώτα εξυπηρετεί τους μόνιμους πελάτες, τους ντόπιους ντε, και μετά τους "ακουσα γι' αυτή τη ταβέρνα απο τον δείνα". 

Ρωτάς "τι κρασιά έχετε?" ακούει αλλά δεν απαντάει γιατί βιάζεται να φέρει τα πρώτα πιάτα στους άλλους που ήρθαν πολύ μετά απο σένα. Γκρινιάζεις αλλά δεν σου περνάει. Η λέξη μάρκετινγκ είναι άγνωστη. Αφού αρχίσουν το φαγητό οι μόνιμοι, σου φέρνει ένα καραφάκι κρασί χύμα. Αυτό που έχει δλδ. Λέει ο σερβιτόρος το ποίημα    και εμείς παραγγέλνουμε.

Φέρε μου μία χωριάτικη 

"δεν έχουμε" απαντάει.

Ο πελάτης αρχίζει και τα παίρνει.. τον αγριοκυττάς, έτοιμος να τον καρπαζώσεις. Μετά απο τις ερωτοαποκρίσεις τη χωριάτικη την λένε "ντομάτα" σε αυτή τη περιοχή, βγάλε άκρη κακόμοιρε πεινασμένε.

Η ποιότητα του φαγητού, παίζει. Συχνά ο τουρίστας θα φάει τα μπαγιάτικα, οι σαλμονέλες με τις δηλητηριάσεις πάνε χεράκι-χεράκι. Το οξειδωμένο κρασί επίσης σερβίρεται κανονικά και άμα πείς κάτι σου λένε "ξύνισε, τι να κάνουμε. Εμείς θα το πιούμε?"... Στους ντόπιους θα φάς καλά, αυτά που έχουν. Στα τουριστικά πολύ συχνά θα σε πιάσουν κώτσο και θα είναι κατεψυγμένα και θα τα πληρώσεις για φρέσκα..αντε να βρείς το δίκιο σου. 

Γενική σύσταση.. κάντε το σταυρό σας μπείτε όπου σας φωτίσει ο θεός και φάτε. Αν τίποτα δεν είναι του γούστου σας, πάρτε ψωμί, τυρί, αλλαντικά απο το σουπερμάρκετ της περιοχής και βγάλτε τη με σάντουϊτς. Και φρούτα. 

Οι τουαλέτες των εστιατορίων

Στα 30 χρόνια που γυρίζω σε εστιατόρια και ταβέρνες σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, πέρα απο τις γεύσεις και τη ποιότητα φαγητών που προσφέρονται στους πελάτες, φροντίζω να περνάω σχέδον πάντα και απο τις τουαλέτες τους, όχι μόνο για τους προφανείς λόγους και για τη καθαριότητα των χώρων, αλλά και για την αισθητική. Στο στήσιμο της τουαλέττας φαίνεται το όνειρο του κάθε ιδιοκτήτη χώρου εστίασης.

 Ο πελάτης θα έρθει,  θα φάει και θα πιεί. Κάποια στιγμή θα περάσει και απο τη τουαλέττα, οι γυναίκες ίσως περισσότερο απο τους άνδρες (έχουμε και μικρότερη κύστη). Σε αυτό το σημείο αρχίζουν να παίζουν τα όργανα..απο ελαφρύ φλάουτο έως φάλτσα καραμούζα μέσα στο αυτί σου. Για να εξηγούμαι,  το στήσιμο της τουαλέτας δεν έχει να κάνει με το υπόλοιπο μαγαζί, μπορεί να σερβίρουν πιτόγυρο και η τουαλέτα να είναι ρωμαϊκού τύπου με πίδακες και μάρμαρα. Η να πρόκειται για εστιατόριο με 15 αστέρια Μισελέν και η τουαλέτα να είναι σαν τα αποχωρητήρια του Ηλεκτρικού στη Πλατεία Βικτωρίας (προ μετρό εποχής), πλακάκι ψόφιο πράσινο με μπαλώματα λευκά (γιατί τους χάλασαν οι σωλήνες), καθαρά μεν, απο στύλ όμως...μπλιάχ!

Αυτό το ψώνιο με την αισθητική της τουαλέτας χώρων εστίασης ξεκίνησε απο το Πατητήρι του Πέτσα, παλιά ταβέρνα στα Μεσόγεια. Για να τη βρείς,  προ GPS εποχής, ήθελες χάρτη ή έπρεπε να σε πάνε. Οταν έφθανες στο προορισμό σου, υπήρχαν 2 πατητήρια, δεξιά ένα συμπαθητικό κτίσμα με το όνομά του να φαίνεται και  αριστερά ένα σκοτεινό παράπηγμα με λασπόνερα μπροστά  χειμώνα-καλοκαίρι. Τη πρώτη φορά που το είδα είπα ότι παω σε μαντρί.  Είχαμε φάει πολύ καλά και στα δύο πατητήρια αυτό να λέγεται, το σκοτεινό χάλασμα όμως είχε ΚΑΙ αξιοσημείωτη τουαλέτα. Ο άνθρωπος είχε επενδύσει εδώ. Στην είσοδο του μπάνιου, είχε μία μεγάλη άνετη πολυθρόνα με κόκκινο ύφασμα και ποδαράκια-λιονταράκια. Ο κυρίως χώρος κατακάθαρος, μεγάλοι καθρέφτες, ωραίοι νιπτήρες, κελαρυστό νερό, παντού στα κόκκινα. Απίστευτο! Απο εκεί ξεκίνησε η έμπνευση για το οδοιπορικό.

 Ο καθένας βάζει και διαφορετική είσοδο/πόρτα/κουρτίνα πρός τις τουαλέτες του μαγαζιού.

Μου είχε τύχει σε ένα εστιατόριο στο Αργος Αργολίδας, η πόρτα πρός τη τουαλέτα να έχει μεγάλη επιγραφή "ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΣΚΑΛΙ" γιατί όταν άνοιγε υπήρχε πονηρό σκαλοπάτι το οποίο ουκ ολίγοι ασυγκράτητοι πελάτες θα είχαν σίγουρα μετρήσει και με τα μούτρα προσγειωθεί στα ενδότερα..κοψοχολιασμένοι..για να μη πώ ..κατουρημένοι. Πέρυσι που ξαναπήγα εκεί, είδα νέα αλλαγή. Το σκαλί σκοτώστρα έχει εξαφανισθεί, απλά έγινε επικλινές επίπεδο..το κοινό απαλά κατηφορίζει πρός την ανακούφιση.
Αλλοι βάζουν βέλη, ακολουθείστε τα για να βρεθείς κάπου έξω, πίσω απο τη ταβέρνα. Περνάει ο πελάτης απο την αποθήκη, καμμιά φορά και απο το σταύλο, με προσοχή οι κυρίες με τις γόβες μη βουλιάζουν τα ποδαράκια τους σε..ασε καλύτερα τι, αυτό σε ταβέρνα στη περιοχή Σαρωνικού. Στο Ναύπλιο είχα φάει σε ένα τσιπουράδικο στην οδό Ασκληπιού όπου η τουαλέτα ήταν πίσω απο το μαγαζί σε ένα κήπο ονειρεμένο, κατέβηκα μαρμάρινα σκαλιά και βρέθηκα σε καθαρούς απαλά φωτισμένους χώρους και όλα μύριζαν άρωμα γαρδένιας..απο τις γύρω γλάστρες. Δυστυχώς δεν έχω πάντα μία φωτογραφική μηχανή μαζί μου. Αυτός ο άλλος κόσμος άξιζε. Επιφυλάσσομαι πάντως..

Οχι δεν πρόκειται για άδειο ψυγείο. Αυτή είναι πόρτα που οδηγεί στη τουαλέτα χώρου εστίασης. Με πολύ χιούμορ, θα έλεγα!

Είσοδος τουαλέτας σε ψαροταβέρνα στο Σέσι. Βιτρώ πάνω σε ξύλινη πόρτα.

 Ανδρών-γυναικών πιό εύγλωττη δεν γίνεται! Κέντρο Αθήνας.

Ανάγλυφοι χαρταετοί και καραβάκια σε είσοδο τουαλέτας, μαγειρείου στη Γλυφάδα. Υπέροχη αίσθηση, ξαφνικά βρίσκεσαι αλλού.

Αυτή τη πολυθρόνα την είχα βρεί σε κινέζικο εστιατόριο στη Γλυφάδα. Ανετα να κάθεται η πελάτισσα περιμένωντας τη φίλη της ή τη κόρη της να βγεί απο "το μέρος".

Οι πρωτότυποι νιπτήρες βρίσκονται στη Φώκαια Αττικής στο ΧΗ.ΜΑ που πάμε και τρώμε καλά. Με τους κουβάδες αυτούς οι παλιές νοικοκυρές σφουγγάριζαν τα πλακάκια της κουζίνας ή τα μωσαϊκά πατώματα..Απο τις καλύτερες που έχω δεί μέχρι τώρα.

 Εδώ πάλι έχουμε ένα ωραίο σκηνικό τουαλέττας, με φρέσκα λουλούδια, καθαρούς νιπτήρες, αν έλειπε και το πλαστικό μπουκάλι για το σαπούνι θα ήταν τέλειο. Ο χώρος στη Κηφισιά.

Ποιό σαφές για το ποιός ανακουφίζεται που, δεν γίνεται. Οι κύριοι μπαίνουν σε πόρτα με φωτογραφία μπουκαλιών μπύρας. Οι κυρίες πάλι λατρεύουν την Οντρεϋ Χέμπορν. Σε μεζεδοπωλείο στη Καλλιθέα.

Εκεί που δεν το περιμένεις, σε ένα ταβερνάκι στη μέση του πουθενά, στην επαρχία, ζητάς να πάς τουαλέττα και πέφτεις πάνω σε 2 πόρτες με χαμογελαστά πρόσωπα. Σκίτσα πάνω στη πόρτα. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;

Μία σχολή μαγειρικής έχει τη ζωγραφιά ενός κουταλιού ανάμεσα απο τις αντίστοιχες τουαλέτες.

Το καλύτερο το άκουσα σε ταβέρνα στο Αιγάλεω, όταν πήγα στη τουαλέτα. Πρίν μπώ με παρέλαβε μια γυναίκα - του μαγαζιού υπέθεσα - περήφανη να μου πεί για τη πρόσφατη απεντόμωση που έκαναν. Της χαμογέλασα, κάπως αμήχανα, μπήκα μέσα στο μώβ-ρόζ-μπλέ μπάνιο τα πλακάκια σε αυτές τις αποχρώσεις απο το ταβάνι μέχρι το πάτωμα, εντυπωσιακό αν και δυσάρεστο κάπως. Εκλεισα τη πόρτα και ιδού το θαύμα της απεντόμωσης, 2 νεκρές κατσαρίδες απο τις μεγάλες εκείνες με τα φτερά. Μιά σκούπα, δεν έχετε;

 Αυτή τη λεζάντα την είδα σε πόρτα ψαροταβέρνας στη Γλυφάδα. Για τους άνδρες είχε ένα Τρίτωνα, αλλά δεν μπορούσα να βγάλω φωτογραφία, γιατί υπήρχαν κάτι άνδρες μέσα και θα λέγανε ότι είμαι..ψιλοανώμαλη..αν άκουγαν τα κλίκ της μηχανής.

Ανδρικές τουαλέτες για τον νεαρό με το ωραίο κούρεμα και τη δεσποινίδα με το σικάτο φορεματάκι σε καφέ στη Γλυφάδα..περιοχή Αγίου Κωνσταντίνου. Έτος 2022.

Εδώ έχουμε πέτρινες γούρνες για νιπτήρες. Θα ήταν τέλειος συνδυασμός αν η καθαρίστρια μάζευε το σφουγγαράκι. Σε ιταλικό εστιατόριο στο Πάλαιό Φάληρο. Περιοχή Ζησιμοπούλου. Έτος 2022.

Η πέτρα δίνει και παίρνει. Όλα όμως δείχνουν μία άλλη άποψη. Γνησιότητα και καλαισθησία. Στο Ρουφ. Έτος 2022. 

Το οδοιπορικό συνεχίζεται.. με μία μικρούτσικη φωτογραφική μηχανή εξορμώ..και παγιδεύω εντυπώσεις. Αν βρώ κάτι καλό θα επανέλθω με περισσότερες φωτογραφίες.

Μετά από κάποια χρόνια αντικατέστησα τη φωτογραφική μηχανή με το κινητό...που το παίρνω ΚΑΙ στις τουαλέτες, (όπως όλος ο κόσμος). Βρήκα μία ταβέρνα με πολύ ιδιαίτερες τουαλέτες. Καθαρές εννοείται αλλά οι πόρτες για κυρίες και κυρίους, πολύ ιδιαίτερες. Τις είδα το 2022 στο Ζεμπερέκι του Μοσχάτου. 

Κάπου στον Υμηττό, όχι όμως πολύ ψηλά, σε ένα ωραίο ταβερνάκι, ιδού οι τουαλέτες τους, ανδρικές και γυναικείες. Μπράβο στην ευρηματικότητα τους. 

Φαγητό στην Ελληνική επαρχία

Το καλοκαίρι του 2012 με βρίσκει στην επαρχία όπου πηγαίνω για δουλειά, όχι για διακοπές. Η δουλειά συνεπάγεται με διαμονή σε διάφορα καταλύμματα και φαγητό έξω. Αν γκρινιάζουμε για το πώς κατάντησε η Αθήνα σε θέματα τιμών για εστιατόρια/ταβέρνες, αρκεί να ρίξουμε μία ματιά στην επαρχία για να δούμε το μέγεθος του προβλήματος. Στην επαρχία όπου το να δουλεύει κανείς και για το Δημόσιο  (πέρα απο το χτηματάκι του + τα πρόβατά του) ήταν προνόμιο. Τώρα με τη μείωση των εισοδημάτων, τέρμα το προνόμιο. Οι κάτοικοι της επαρχίας οχι μόνο δεν καταλαβαίνουν τι έχουν μπροστά τους, αλλά αρνούνται να α) κατανοήσουν τις νέες παραμέτρους, β) να προσαρμοσθούν όπως μπορούν και γ) να βγούν κερδοφόροι απο αυτή τους τη προσαρμογή Ας πάρουμε το θέμα ΦΑΓΗΤΟ. Η πλειοψηφία των χώρων σίτησης στην επαρχία δεν συμβαδίζει με την οικονομική κρίση.

Οχι μόνον δεν ρίχνουν τις τιμές,  ώστε να μπορέσει ο συμπολίτης - που όπως και εκείνοι χτυπήθηκε απο τη συρρίκνωση εισοδημάτων - να φάει έξω με την οικογένειά του, να αλλάξει παραστάσεις, να πάρει δυνάμεις για να ανταπεξέλθει της επόμενης χρονιάς, αλλά κυττάνε κυρίως να τον ρίξουν (με αυξημένο κόστος φαγητών, μικρές μερίδες, αισχρά υλικά, βρωμιά κλπ), ώστε να ισοφαρισθεί η χασούρα της ΔΙΚΗΣ τους επιχείρησης. Ο μέσος ιδιοκτήτης επαρχιακής ταβέρνας κυττάει μόνο μέχρι την άκρη της δικής του μύτης, αγνοώντας ότι υπάρχει ένα κοινωνικό πρόβλημα μπροστά του.  Το οποίο ορίζει στροφή 180 μοιρών με βάση αυτά που ήξερε/έκανε ως τώρα. Αν θές να ευημερίσεις, αλλαξε πορεία, φτιάξε κάτι όμορφο, ευχάριστο, ΝΕΟ.  Ξέρω μέρη στην Αθήνα που απο εστιατόρια, το γύρισαν σε γκουρμέ στέκια. Προσλαμβάνοντας έναν καλό επαγγελματία μάγειρα,  παρουσιάζουν σάντουϊτς και φρεσκότατες σαλάτες, χορταστικές ποικιλίες σε καλές τιμές, που προσελκύουν όλους όσους δεν μασάνε με τις λογείς κρίσεις. Ενα μαγαζί που ξέρω είναι γεμάτο όλες τις ώρες, απο τα πρωϊνά με τις μαμάδες, παπούδες που παίζουν τάβλι, μέχρι αργά το βράδυ με ποτάκι  μεζεδάκια, έναν dj λίγο χορό. Αλλοι θα πάνε για φαγητό, άλλοι για παρέα και καφέδες-ποτάκια, άλλοι για χορό. Μερικοί θα φέρουν και τα παιδιά τους για παγωτά τη γιαγιά τους για μία μπιρίμπα. Προσαρμογή στη νέα εποχή. 

Δεν είναι δύσκολο για την ελληνική επαρχία να προσαρμοσθεί στα νέα δεδομένα. Χρειάζεται να επενδύσει στο καινούργιο για να προσελκύσει τη νέα γραμμή, τους νέους που δεν το βάζουν κάτω. Και θα βγούν έξω και θα φάνε και θα κάνουν τις βόλτες τους, αλλά ξοδεύοντας λιγώτερα. Ο έξυπνος εστιάτορας θα είναι ένας απο αυτούς που θα προτιμηθεί.

Είμαι αισιόδοξος άνθρωπος. Dum spiro spero

Τυρόπιτα, λουκουμάς και το κρασί που δεν ήπιαμε

Τους τελευταίους μήνες βρίσκομαι συχνά στο Ναύπλιο για δουλειές που μου επιτρέπουν και απο μία σύντομη περιήγηση, εφόσον ο καιρός είναι καλός. Εχοντας χωρίσει τη πόλη σε ζώνες, προσπαθώ χωρίς να βιάζομαι να τη καλύψω τόσο οδοιπορικά, όσο και γευστικά.

Ως τώρα έχω πάει εκατοντάδες φορές στη πόλη αυτή απ' οπου κατάγετο η μητέρα μου και έχω φάει σε πάρα πολλά μέρη για να καταλήξω ότι στις γύρω περιοχές τρώς καλύτερα και οικονομικώτερα παρά στο τουριστικό κέντρο. Αυτά τα έλεγα μέχρι τώρα. Επειδή λοιπόν αυτό το χειμώνα βρίσκομαι εκεί τουλάχιστον 2 φορές το μήνα για 1 ή περισσότερες ημέρες, λέω να δώσω στους χώρους εστίασης μία δεύτερη ευκαιρία, ξεκινώντας απο τα τυροπιτάδικα, ζαχαροπλαστεία, παντοπωλεία για αγορά πρώτων υλών που θα χρησιμοποιηθούν στην Αθήνα για το καθημερινό φαγητό και τέλος για τη ταβέρνα, το εστιατόριο που θα καταλήξω για να φάω 1 πιάτο φαγητό.
Το πρώτο πράγμα που δοκίμασα είναι η τυρόπιτα, που εμείς οι Ελληνες μπορούμε να γράψουμε βιβλίο για το πώς πρέπει να είναι. Οσο απομακρύνεται κανείς απο τη πρωτεύουσα, τόσο αυξάνεται η ποσότητα τυριού μέσα στη (τυρό)πιτά σου, κάτι που κάνει την Αθήνα να μας ντροπιάζει με τις φυλλόπιτες των 3 ευρώ!! Επειτα απο καμμιά 10αριά τυρόπιτες στο Ναύπλιο κατέληξα ότι εκείνη του Αρτοποιείου Στεφανόπουλου είναι η καλύτερη απ' όλες τις πλευρές: Είναι μεγάλη και χορταστική, έχει ΤΥΡΙ πολύ μέσα, λεπτό φύλλο και κοστίζει 1 ευρώ (ακούς Αθήνα;). Δυστυχώς φεύγει γρήγορα και αν πάω μετά τις 12.00 δεν υπάρχει ψίχουλο. Με μία τυρόπιτα, μία κοκα κόλα, 1 καφέ τελείωσε το μεσημεριανό μου, η ταβέρνα θα με περιμένει κάποια άλλη φορά.
Αν δεν βρώ τυρόπιτα συνεχίζω ελπίζοντας σε αυτό το κάτι που θα με προσελκύσει στον επόμενο θησαυρό. Τη περασμένη εβδομάδα περνώντας απο κάποια όμορφη πλατεία της πόλης, μου ήρθε μυρωδιά απο φρέσκους λουκουμάδες, με ζάλισε. Δεν είμαι λάτρης του λουκουμά, όμως εδώ υπήρχε κάτι διαφορετικό. Ετσι θεώρησε η κυρία μύτη μου που με οδήγησε σε ένα όμορφο μαγαζί, ένα γλυκό παντοπωλείο, που μπροστά μου τηγάνισε η εξυπηρετικότατη ιδιοκτήτρια τα λουκουμαδάκια. Δεκαπέντε μπουκίτσες λουκουμά μου παρουσίασε η σερβιτόρα, διότι εννοείτε ότι κάθισα στα τραπεζάκια της μέσα, τραγανές απ' έξω, καυτές και μαλακές απο μέσα, με μπόλικο σκέτο μέλι απο πάνω, αναιρώ όσα ήξερα ως τώρα περί λουκουμά. Που στην Αθήνα είναι μεγάλος, μπατάλικος και τηγανισμένος στο ίδιο λάδι ώσπου να μυρίζει άσχημα. Καμμία σχέση αυτό που είχα στο στόμα μου, αυτό που έβλεπαν τα μάτια μου, αυτό που γέμιζε τη μύτη μου.
Οχι, δεν τους έχαψα δια μιάς, τους λουκουμάδες..τους απόλαυσα. Μετά πρίν φύγω έκανα μία γύρα στο κατάστημα και πήρα 2 κρασιά, ένα λευκό-ένα ροζέ, παραγωγής τους. Σημείωσα στο μυαλό μου τη ποικιλία τοπικών προϊόντων που διέθετε, απο ζυμαρικά, μέχρι γλυκά του κουταλιού, διάφορα αποστάγματα, παγωτά, καθώς και φρεσκοφτιαγμένους μπακλαβάδες, ραβανί, γιαουρτόπιτες για μελλοντική δοκιμή.

Οταν την επομένη ειπαμε με τον άνδρα μου να δοκιμάσουμε το λευκό κρασί, δεν έβγαινε ο φελλός με τίποτα, λές και είχε σφηνώσει μέσα. Σπάσαμε 2 ανοιχτήρια και ο φελλός δεν παρέδωσε το περιεχόμενό του σε μάς. Ο λουκουμάς δεν φταίει για αυτή την ατυχία, ο παραγωγός όμως που τους προώθησε προϊόντα παλιά ή χωρίς έλεγχο, φταίει με το παραπάνω. Το μπουκάλι είναι στο πάγκο και με κυττάζει, "τι θα κάνεις; " μοιάζει να ρωτάει, "θα με δώσεις πίσω παραπονούμενη, ζητώντας την αντικατάστασή μου, ή θα με πετάξεις και δεν θα ξαναπατήσεις εκεί; ". Ιδού το ερώτημα To be or not to be?

Πάμε για καφέ...στη Ζάτουνα;

Είχαμε πάει την περασμένη εβδομάδα μία εκδρομή με φίλους στη Στεμνίτσα. Ο καιρός ήταν ηλιόλουστος και τα κέφια μας τεράστια. Μετά το φαγητό είπαμε να πάμε για καφέ κάπου αλλού, μακριά απο την πεπατημένη και ξεκινήσαμε για τη Ζάτουνα. Η που θα βρίσκαμε κάτι ανοιχτό αυτή εποχή του χρόνου που δεν έχει πολύ κόσμο ή που όχι. Είμασταν τυχεροί. Φτάσαμε στο "ΚΑΦΦΕΝΕΙΟΝ το Κεντρικόν" πάνω στον μεγάλο δρόμο, έκανε αρκετό κρύο με ευχαρίστηση μπήκαμε μέσα και είδαμε αυτό το περιβάλλον..

παντού παλιές αφίσες με διαφημίσεις μιάς άλλης εποχής, καλαπόδια, σιδερένια παπούτσια, παλιά σίδερα σιδερώματος με θήκη για τα κάρβουνα, μασιές, κυάλια, φωτογραφικές μηχανές, διάφορα μικροαντικείμενα, γουδιά, ζυγαριές, ραπτομηχανές, όλα παλιά, στη σειρά αραδιασμένα μαζί με την Βουγιουκλάκη να διαφημίζει τσιγάρα, μπύρες Φίξ, μακαρόνια Μίσκο και πορτρέτα γιαγιάδων με αυστηρές μορφές. Δίπλα τους κρέμονταν, μπρίκια, πειρούνες, κατσαρολικά απο μπακίρι, κοτσίδες απο σκόρδα, βάζα με ελιές και πίκλες και άλλα. Μείναμε άναυδοι να κυττάμε γύρω μας ενώ ο ιδιοκτήτης χαμογελαστά μας έφερε αυτά που παραγγείλαμε, ρακόμελο, καφέδες και δικό του παστέλι (σκέτο ποίημα).. Είμασταν ικανοί να βραδυάσουμε εκει πέρα, τόσο με το θέαμα, όσο και με τη κουβέντα, ήρθε ο ιδιοκτήτης και έκατσε μαζί μας και αισθανθήκαμε σαν να δέσαμε με το τοπίο όλως τυχαίως..

Το καλοκαίρι βγάζει και τραπεζάκια έξω..το ένα δίπλα στο άλλο με θέα το φαράγγι και τη Δημητσάνα αρκετά πιο κάτω. Οχι δεν πρόκειται εδώ να σας πώ για τη Θέα. Γιατί ήταν το πανόραμα χωρίς περιγραφές.
Θα ξαναπάμε μετά το Πάσχα όταν όλα θα είναι ανθισμένα. Υπόσχεση.

Τι τρώνε στην Αλάσκα?

Είναι κάποια πράγματα που με στέλνουν κυριολεκτικά. Βρήκα ένα blog που αφορά τη μεσογειακή κουζίνα...στην Αλάσκα ..σε μιά χώρα όλο πάγους, πώς να καλλιεργήσεις ελαιόδενδρα και ντομάτες ε?
Εν τούτοις οι άνθρωποι αυτοί πειραματίζονται..και φτιάχνουν πατάτες γιαχνί.

Συγκινήθηκα.

Ο θάνατος του Ελληνικού κοτόπουλου

Χθές έκανα περιήγηση σε μία καινούργια για εμάς περιοχή των Ν. προαστείων μαζί με την κα Π. Είδαμε τοπία, θάλασσες και μπήκαμε και σε καταστήματα της περιοχής, σε ένα χασάπικο (να λείπουν τα ειρωνικά μειδιάματα εδώ, όπως ξέρετε, πλέον, μ' αρέσουν οι χασαποδουλειές), απ' όπου αγόρασα ένα κοτόπουλο, ελληνικής εκτροφής όπως με διαβεβαίωσε ο ευγενέστατος υπάλληλος.

Οταν γυρίσαμε έβαλα το κοτόπουλο να το κάνω ψητό να το φάμε το απόγευμα με τον Κ. Η διαδικασία απλή, πλύσιμο, πασάλειμμα με μυρωδικά, αλάτι, πιπέρι και μουστάρδα μπόλικη (πικάντικη colmans), ενώ το εσωτερικό του το γέμισα με κομμένο πορτοκάλι. Το έχω ξανακάνει πολλές φορές και το αποτέλεσμα είναι πάντοτε εξαίσιο. Το έψησα πάνω στη σχάρα με τα υγρά να πεφτουν στο ταψί απο κάτω. Παράλληλα έκανα ψητές γλυκοπατάτες.

(Διευκρίνηση : Ο Κ τρώει τρελλαίνεται για κοτόπουλο, παιδικό απωθημένο είναι γιατί η μαμά του ποτέ δεν τους το μαγείρευε επειδή σε εκείνη δεν άρεσε. Και εγώ το τρώω, αλλά προσέχω τι να παίρνω, τα καλύτερα κοτόπουλα τα έχω φάει όταν μου πέσανε νεκρά στο κατώφλι μου σκοτωμένα απο τη Liselotte, ένα Γκέκας-γιούρα που είχα παλιά, μου έφερνε κάτι απίθανες κότες ελευθέρας βοσκής, ζουμερές και γευστικώτατες μια που δεν την πήγαινε κανείς κυνήγι..είχε πάρει το θέμα στα δικά της (χέρια) πόδια).

Οταν όμως βάλαμε το κομμένο κοτόπουλο στο πιάτο μας, απογοητευτήκαμε. Απέξω είχε γεύση, το κρέας του όμως ήταν σαν χαρτί, τι γεύση έχει το χαρτί? Τίποτα. Είτε τρώγαμε αγγούρι, είτε κολοκύθι, είτε κοτόπουλο το ίδιο θα ήταν. Αυτό δεν συμβαίνει όμως όταν αγοράζω κοτόπουλα κατεψυγμένα απο αλυσίδες σουπερμάρκετ. Τα τελευταία έχουν εξαίσια γεύση, μέσα-έξω.

Τι φταίει λοιπόν με το ελληνικό κοτόπουλο? Τι στο διάλο του δίνουν και τρώει ή τι βλέπει όταν είναι εν ζωή για να καταστρέφεται τόσο το κρέας του?

Μήπως πρέπει οι εκτροφείς να αναθεωρήσουν?

Hell's kitchen

Το βρήκα χθές τυχαία στην οδό Κλεισθένους (έτσι νομίζω τουλάχιστον οτι λέγανε τον δρόμο), πίσω απο το Δημαρχείο Αθηνών. Σε ένα πολυσύχναστο δρόμο που όμως ήταν ήρεμος. Μπήκα μέσα για έναν καφέ. Κάθισα και σήκωσα τα μάτια μου και είδα ...αυτό τον τοίχο. ζωγραφιά πάνω σε άσπρη λαδομπογιά. Με μετέφερε αμέσως αλλού, σε άλλες γαίες, σε άλλους κόσμους που ζούν σε πολυκατοικίες που μοιάζουν με μποτίλιες, με τσουκάλια όλων των χρωμάτων ακόμη και με πιάτα.

Η σερβιτόρα έφερε τον καφέ και εγώ εκεί καθόμουνα να κυττάω τον πίνακα της ζωής, έτσι πήρε και παραγγελία για μιά σαλάτα και μετά καφέ. Και άλλο καφέ. Και άλλο.

Μέχρι να εμπεδώσω ότι πέρα απο το τώρα είναι και το άλλο. Η αντιπέρα όχθη.

Αυτη η πραγματικότητα ιδωμένη απο τα μάτια ενός ξωτικού, μιάς νεράϊδας, ένας απόηχος ζωής.

Για να βάλουμε και λίγη τζάζ.

Εκδήλωση της Fauchon

Η FOOD SOCIETY
Fauchon, Ghezzi, Crociani, Bisol, Acquerello et al οργανώνει εκδήλωση στο ξενοδοχείο
Ochre & Brown.

Τεσσερις εβδομάδες, ξεκινώντας κάθε Πέμπτη του Μαρτίου και για όλη την εβδομάδα, τέσσερα μενού αφιερωμένα στη γαστρονομική απόλαυση.

Δημιουργικές συνταγές και προϊόντα εξαιρετικής γεύσης, συνδυάζονται αρμονικά σε τέσσερα περίτεχνα μενού στα οποία εναλλάσσεται η καλύτερη ποιότητα βακαλάου από τις ακτές της Ισλανδίας και τα νησιά Fǽr-Ǿer, με μάγουλα χοιρινού από την Τοσκάνη, με κοκοράκια από το κτήμα μας και ψητά ορτύκια, συνοδεύοντας μας σε ένα υπέροχο γαστρονομικό ταξίδι.

Συνοδοί μας ο περίφημος οίκος γαστρονομικής πολυτέλειας Fauchon, σπουδαίοι παραγωγοί από την Ιταλία και η Food Society υπέρμαχοι της πραγματικής γεύσης και της βιοποικιλιότητας, μας βοηθούν να ανακαλύψουμε κρυμμένα γευστικά μονοπάτια.

Τα μενού συντροφεύουν μεγάλα κρασιά από το Barolo και το Montepulciano, ένα εξαιρετικό Vinsanto, ίσως το καλύτερο βιολογικό ρύζι στον κόσμο, polenta από αλεύρι του σπάνιου λευκού καλαμποκιού από τη Veneto, πραγματική μαύρη τρούφα και δυο μοναδικά είδη μονοποικιλιακού καφέ.

Για κρατήσεις επικοινωνήστε
Ochre & Brown, Λεωκορίου 7, Ψυρρή
τηλ. 210 3312940
Parking: Λεπενιώτου & Λεωκορίου
www.ochreandbrown.com


Menu I
08/03/07-14-03/07


Amuse-bouche
***
Ριζότο από βιολογικό Carnaroli Acquerello
με κουνέλι κονφί
***
Πέστροφα με όρσο, λαχανικά γλασέ και σάλτσα πούδρας μανιταριών
***
Σορμπέ τσίπουρου
***
Χοιρινό «κατσαρόλας» με λαζάνια μανιταριών Iris από farina biancoperla Jada
και σάλτσα «Αματρίτσια» από μάγουλα χοιρινού Giannarelli
***
Μηλόπιτα με παγωτό βανίλια και κουλί καραμέλας
***
Καφές Giordano με φοντάν τρούφας


Τιμή ανά άτομο: 40 Ευρώ


Menu ΙΙ
15/03/07-21/03/07


Amuse-bouche
***
Ριζότο από Vialone Nano Jada με άγριες αγκινάρες και κηπευτικά
***
Αντρεκότ γαλέου με χόρτα, σάλτσα γλυκού σκόρδου και κόλιανδρο
***
Σορμπέ μαστίχας
***
Κοκοράκι ποελέ με νιόκι Ρωμαίν farina biancoperla Jada και σάλτσα φασκόμηλο
***
Τάρτα σοκολάτας με παγωτό σύκο και κρέμα βανίλιας
***
Καφές Giordano με φοντάν τρούφας



Τιμή ανά άτομο: 40 Ευρώ


Menu ΙΙΙ
22/03/07-28/03/07

Amuse-bouche
***
Ριζότο από Vialone Nano Jada με γόνο θράψαλο και κοκάρι γλασέ
***
Φιλέτο χελιού με όσπρια γιαχνί και εστραγκόν
***
Σορμπέ εσπεριδοειδών
***
Βοδινά γλυκάδια με πολέντα από farina biancoperla Jada στους χυμούς τους
***
Παρφέ γλασέ με φυστίκι και φρούτα του δάσους
***
Καφές Giordano με φοντάν τρούφας


Τιμή ανά άτομο: 40 Ευρώ


Menu ΙV
29/03/07-04/04/07

Amuse-bouche
***
Ριζότο από βιολογικό Carnaroli Acquerello με pressé ουρά βοδινού και τρούφα Savini
***
Βακαλάος Ghezzi με πατάτες “Boulangère” και αφρό τομάτας
***
Σορμπέ πράσινου τσαγιού Fauchon
***
Ψητό ορτίκι γεμιστό με φουά γκρά Fauchon,
πατάτα “Dauphinoise” και σάλτσα Robert
***
Προφιτερόλ με κρέμα λευκής σοκολάτας
***
Καφές Giordano με φοντάν τρούφας


Τιμή ανά άτομο: 60 Ευρώ

Η παντοτεινή αγάπη

Σοκολάτα.

Μαύρη και πικρή.

Παιδική ανάμνηση γιαγιάς να φέρνει μία πελώρια για τα παιδικά μου μάτια Σοκολάτα Υγείας Παυλίδη. Δυστυχώς δεν ερχόταν η γιαγιά συχνά αλλά μάλλον ευτυχώς γιατί άμα παρα-συνηθίσεις ένα πράγμα το παίρνεις για δεδομένο και δεν κάνει πλέον εντύπωση.

Αίσθηση πληρότητας όταν αργά και ηδονικά λιώνει στο στόμα. Αίσθηση ευθύνης : αν φάω θα φθάσει ΚΑΙ για αύριο? Αστεία πράγματα. Ποτέ δεν είναι αρκετή η δική σου σοκολάτα. Ανακατεμένες οι αισθήσεις χαράς και λύπης. Το γεμάτο με σοκολάτα στομάχι δεν δέχεται άλλη τροφή και οι γονείς νευριάζουν. Παιδικές υποσχέσεις για ένα μέλλον χωρίς πιέσεις. Ισως.

Στη ζωή μου έχω φάει πολύ σοκολάτα. Είτε αγορασμένη απο το περίπτερο, κατάστημα, εστιατόριο, ζαχαροπλαστείο, είτε τοποθετημένη σε τούρτες και γενικά περίτεχνα σπιτικά γλυκά. Σοκολάτα σκέτη, μαύρη, γάλακτος, άσπρη, με ξηρούς καρπούς (παλιά τουλάχιστον), γεμιστή με φρούτα, ακόμη και με πιπέρι. Πολλών εθνικοτήτων. Μέχρι σήμερα.

Γιατί σήμερα το βράδυ δοκίμασα τη γεύση που ποτέ δεν είχε περάσει το κατώφλι μου. Μέχρι αυτό το λεπτό. Σοκολάτα με γεύση τσαγιού, του αγαπημένου μου Earl Grey - γεύση περγαμόντο. Ηρθε σαν δώρο και σάρωσε. Εμένα.

Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό που δεν την πουλάνε στην Ελλάδα. Κακό γιατί δεν θα την βρίσκω, καλό γιατί η αίσθηση θα μου μείνει σαν την μία και μοναδική.

Σαν τις vintage αγάπες που πέρασαν. Αλλά που ακούμπησαν.

Απ' την Τουρκία με αγάπη

Αυτό είναι ένα ΠΟΛΥΤΙΜΟ δώρο που μας ήρθε απο τη γειτονική Τουρκία. Μας το έφεραν οι Μαν-Αργ όταν πήγαν διακοπές με τα παιδιά τους στην Κωνσταντινούπολη.

Είναι ένα μεγαλούτσικο ξύλινο κουτί γεμάτο πλαστικά συρταράκια γεμάτα μπαχαρικά. Τα συρταράκια σφραγίζουν απο πάνω με πλαστικά πώματα έτσι ώστε να μην υγραίνονται και χαλάνε. Και τι δεν έχει μέσα, μέντα, δυόσμο, κανέλλα, κύμινο, κόλιανδρο, 5 ειδών πιπέρια άλλα σε κόκκους, άλλα αλεσμένα, πάπρικα, τσίλι, σουμάκ, σαφράνι, ρίγανη και μαχλέπι..Επίσης μέσα στη συσκευασία έχει και έναν χάλκινο μύλο για να κόβουμε τα πιπέρια..

Τρελλαθήκαμε με το δώρο, πάνω στο τραπέζι το τοποθετούμε σε καθημερινή βάση και δοκιμάζουμε λίγο απο όλα.

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΘΕΡΜΑ.

Θεσσαλονίκη μου γλυκιά..

Αγαπητέ ταξιδιώτη

Αν πηγαίνεις βόρεια, μην ξεχάσεις να σταθείς στη Θεσσαλονίκη, πέρα απο τις ομορφιές της πόλης, επιβάλεται να δοκιμάσεις την καταπληκτική της κουζίνα. Εχε όμως υπόψη σου ότι αν μείνεις πάνω απο 2 μέρες εκεί, θα χρειαστείς 1-2 νούμερα φαρδύτερα ρούχα γιατί έχουν οι άνθρωποι εκεί τον τρόπο τους να σε κάνουν να τρώς πολύ, να χωνεύεις γρήγορα και να ξανατρώς.

Ο Κ και εγώ πήγαμε Θεσσαλονίκη και μείναμε για 4 ολόκληρες ημέρες. Αυτές τις 4 μέρες φάγαμε τόσο πολύ που δεν μπορούσαμε να κοιμηθούμε το βράδυ. Να σκεφτείς ότι δεν είμαστε πολύ του φαγητού, είμαστε και σχετικά αδύνατοι..ε! στη Θεσσαλονίκη σκάσαμε.

Σε αυτά τα εστιατόρια πήγαμε

Μυροβόλος Σμύρνη

Αυτό βρίσκεται μέσα στην κεντρική κρεαταγορά, την περίφημη Στοά Μοδιάνο και πιστεύω ότι είναι ανοιχτό κάθε μέρα απο το μεσημέρι και ύστερα. Θεωρείτε "γλεντάδικο", εμείς όμως μεσημέρι πήγαμε που δεν είχε κόσμο.. Παραγγείλαμε σαλιγκάρια εγώ, μύδια ο Κ και τσίπουρο.

Το τσίπουρο ήρθε σε ποτήρι του νερού. Ψηλό ποτήρι του νερού. Κυττάξαμε τη σερβιτόρα (που γελούσε με την αντίδρασή μας) με τρόμο στα μάτια μας, ένα ποτηράκι ζητήσαμε όχι μία νταμιτζάνα.. μας διαβεβαίωσε ότι το ποτηράκι των Αθηνών είναι η ποτηράρα της Θεσσαλονίκης.. ας είναι.. το πολύ-πολύ να γίνουμε φέσι, δεν θα μας παρεξηγήσουν..φαίνονται καλοί άνθρωποι..

Μετά εμφανίσθηκε ένα ζεστό ρεζώ και το σωστό εργαλείο για τα σαλιγκάρια. Εντυπωσιάστηκα γιατί πολύ λίγα εστιατόρια σερβίρουν τον μεζέ αυτό με το εργαλείο του, συνήθως δίνουν μόνο οδοντογλυφίδες.. Τα σαλιγκάρια ήταν μεγάλα και πάρα πολύ καθαρά, μαγειρεμένα με ντοματούλα, λίγο πικάντικα. Τα μύδια τετράπαχα και νόστιμα. Και ο λογαριασμός... πολύ φθηνός σχετικά με τα αντίστοιχα μαγαζιά στην Αθήνα..

Αγορά

Σε αυτό το καταπληκτικό εστιατόριο μας πήγε ο ξάδελφός μας που ζεί και δουλεύει σαν καρδιολόγος στην Θεσσαλονίκη. Είναι σε ένα πεζόδρομο όπως μου φάνηκε κάπου στην οδό Δραγούμη, απέναντι απο μία αίθουσα Τέχνης.

Εμείς εκεί δεν παραγγείλαμε τίποτα, ο ξάδελφος παρήγγειλε για μάς. Κατ΄αρχήν μας φέρανε πιτούλες απο φινόκιο, πράσινες πιπεριές γεμιστές με μούστο και λάχανο τουρσί, σουπιά γεμιστή με τυρί, γαρίδες γιουβέτσι, ψητούς γαύρους με κρασί, πολύ τσίπουρο σερβιρισμένο σε νεροπότηρα και δροσερό παγωτό για το τέλος.

Ούζου Μέλαθρον

Αυτό είναι ένα πολύ γνωστό τοις πάσι εστιατόριο, ιδιαίτερα σε πολλούς τουρίστες, είναι σε μιά περιοχή της πόλης σαν λαβύρινθο, όλο δρομάκια, στοές, μικρές πλατείες και άλλα μαγαζάκια. Τα πιάτα στο μαγαζί αυτό έχουν πικάντικα ονόματα "η σούφρα του Πασά", "τα βυζιά της Μαρίας' κλπ. Η σούφρα είναι μία μεγάλη τορτίγια γεμιστή με κομμάτια χοιρινού, μανιτάρια και γιαούρτι. Εμείς πήραμε και γαύρο τηγανιτό και μία σαλάτα και παγωτό. Είπαμε ότι πάλι δεν θα κοιμηθούμε το βράδυ, αλλά ο σερβιτόρος μας έφερε μετά απο ένα ποτηράκι με ποτό μαστίχα on the rocks...τρελλαθήκαμε και για πότε τα χωνέψαμε όλα τα αφιλότιμα...

Κουρδιστό Γουρούνι"
Το κτίριο, απο αρχιτεκτονικής άποψης ιδιαίτερο.

Το φαγητό φανταστικό.

Εχει μάρκες μπύρας που δεν τις είχα ΠΟΤΕ μου ξανακούσει.

Το σέρβις εξαιρετικό.

Το μόνο ΜΕΙΟΝΕΚΤΗΜΑ είναι το ότι βρίσκεται μακριά....στη Θεσσαλονίκη, (σνίφ, σνίφ)