Το κολασμένο όχι στο αιώνιο ναι

Πρέπει να παραδεχτώ ότι το συγκεκριμένο ουσιαστικό «sin» στα αγγλικά μπορεί να μας παρα­πλανήσει, δεδομένου ότι, γενικά, όταν μπαίνουμε στη διαδικασία να δώσουμε όνομα σε κάτι, εννο­ούμε ότι αυτό υφίσταται. Η ελληνική όμως λέξη «αμαρτία» (αστοχία) βοηθά πολύ περισσότερο να συλλάβουμε πώς έχουν τα πράγματα· η δομή της λέξης, η οποία αρχίζει με το στερητικό «α» εστιάζει στην οντολογία της αμαρτίας, στην

Αυτό συμβαίνει επειδή η απλή απόρριψη της αμαρτίας –δηλαδή η επικέντρωση στο να μην αμαρτάνουμε– είναι εν τέλει άλλο ένα είδος κολα­σμένου όχι.

Το «απλώς πες όχι» δεν αρκεί.

Ο πιο δυνατός άνθρωπος στον κόσμο δεν είναι αρκετά δυνατός ώστε να θριαμβεύσει επί της αμαρ­τίας του, λέγοντας απλώς ένα «όχι» σ’ αυτήν. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι η πανσθενουργός χάρη που εκδηλώνεται όταν λέμε «ναι» σε κάτι άλλο, «ναι» και πάλι «ναι» και πάλι «ναι» –αδιάλειπτα– σε Κάποιον άλλον.

 

Scott Cairns

Κοινότητα δεν είναι...

Τι ωραία που είν’ η πατρίδα μας! Ακούγεται αστείο θλιβερό μιας κι έχουμε βαλθεί να την ξεκάνουμε. Να βγάζουμε τα μάτια μας, ξεριζωμένοι. Κόβουμε το κλαδί που μας κρατάει σ’ επαφή, νομίζοντας ηρωισμό την άφεσή μας στο κενό. Άλλοι την ξεζουμίζουν στις διαπλοκές του νομιζόμενου πλούτου κι άλλοι την πετροβολούν από μίσος που δεν προκόβουν οι ιδέες τους εδώ και κάνουνε το σπιτικό τους ρημαδιό. Εκούσιοι τυφεκιοφόροι του εχθρού. Κοινότητα δεν είναι οι φυγόκεντρες ομάδες των ομοίων μας, είναι των διαφορετικών οι δύσκολες αθροίσεις, οι κεντρομόλες υπερβάσεις προσφοράς για το κοινό καλό. Χαμένο όμως το κέντρο κι η οδός, άχρηστοι οι οδοδείκτες, κουνημένοι. Οι βάρβαροι έχουν ήδη ευπρεπιστεί αναμεταξύ μας και θα ‘ναι πολύ βαρβαρότεροι οι καιροί που μέλλονται να φέρουν.

Χρήστος Μποκόρος

Ν’ αγαπάς την αλήθεια σημαίνει...

Η χάρη πληρώνει, αλλά εισέρχεται μονάχα εκεί όπου υπάρχει κενό για να την δεχτεί, και αυτή δημιουργεί αυτό το κενό.

Ν’ αγαπάς την αλήθεια σημαίνει ν’ αντέχεις το κενό, και στη συνέχεια να δεχθείς τον θάνατο...

Όποιος για μια στιγμή αντέχει το κενό, ή δέχεται τον υπερούσιον άρτο ή πέφτει.

Φοβερός κίνδυνος, αλλά πρέπει να τον διατρέξουμε, και μάλιστα μια στιγμή χωρίς ελπίδα. Δεν πρέπει όμως να ριχτούμε πάνω του...

Σιμόν Βέϊλ,

Η βαρύτητα και η χάρη.

Ομολογία πίστεως και κάτι άλλα...

Εδώ που αράζω πριν να έρθω αντιμέτωπος με τις απαιτητικές παραστάσεις που με περιμένουν, κάθομαι και σκέφτομαι διάφορα. Πολλά τα ερεθίσματα, πολλές οι αφορμές για σχόλια, για τσακωμούς διαδικτυακούς. Κατάρες εξαπολύουν βαθείς γνώστες του διαδικτύου, <<μορφωμένοι>> και διαμορφωμένοι με πολλά σεμινάρια. Κύριες και βασικές πήγες της <<γνώσης>> τους αποτελούν βιντεάκια από youtube. Κάποτε μας λέγαν "το είπε η τηλεόραση". Τώρα "το είπε το youtube" το είπε ο γέροντας στο τικ τοκ.

Άσχετοι που κρατούν ένα μικρόφωνο ή μία κάμερα, είναι ικανοί σε χρόνο ντε τε να γίνουν αυτό που λέμε viral. (βάιραλ). Καταστάσεις με βαθειά παθογένεια, αν σκεφτείς πως κυριολεκτικά η λέξη viral σημαίνει "ιικός" , αυτός που έχει σχέση με ιό, που εξαπλώνεται σαν αρρώστια δηλαδή και μολύνει όποιον δεν έχει φροντίσει το ανοσοποιητικό σύστημα της σκέψης του να είναι δυνατό.

Με μεγάλη ευκολία μπορεί κάποιος από μια πίστα να δηλώσει για παράδειγμα πιστός και αυτό να γίνει viral κι ας μην έχει πατήσει το πόδι του σε εκκλησία Κυριακή πρωί (σημειωτέον, ο 80ος κανόνας της 6ης οικουμενικής συνόδου αναφέρει ότι όποιος για 3 συνεχείς φορές δεν πάει εκκλησία Κυριακή, πρέπει να αποκόπτεται από το σώμα της εκκλησίας). Μιας και σας αρέσουν οι κανόνες.

Δεν πειράζει μωρέ, έχει επισκεφθεί πολλούς σοφούς γέροντες και έχει ακούσει άλλους τόσους σε βιντεάκια στο youtube. Ποιος Χριστός; Με το Χριστό θα ασχολούμαστε τώρα; εδώ έχουμε το γέροντα. Δηλώνουν και πατριώτες έτοιμοι να φάνε λαρύγγια Τουρκικά, να προστατεύσουν την κοινωνία μας μην και τυχόν αλλοιωθεί το DNA το καλό και δεν έχουν πάει καν φαντάροι.

Ας δηλώνουν ότι θέλουν. Αυτό που με θλίβει είναι ο ιός, είναι το viral, είναι που βρίσκει η μόλυνση ανοσοποιητικά ασθενή, τα οποία είναι έτοιμα να ομολογήσουν πίστη όπου σταθούν και όπου βρεθούν. Μια πίστη που πάντα πάει πακέτο με την πατρίδα και έτσι δημιουργείται το ατού του περιούσιου λαού του αγαπημένου του Θεού. Που πατάει πάνω σε κάτι ανώτερο πάντα. Εμείς είμαστε καλύτεροι, εμάς μας προσέχει καλύτερα ο Χριστός γιατί τον ομολογούμε δια στόματος πάντα. Κάτι σαν τον Φαρισαίο μέσα στο ναό, αν θυμάστε το γεγονός, που κόμπαζε πόσο καλός πιστός ήταν, πόσο καλά έκανε τις θρησκευτικές του υποχρεώσεις, πόσο καλύτερος ήταν από τον Τελώνη. Έλα μου όμως, που το βλέμμα του Χριστού έπεσε στον γονατιστό Τελώνη που ψιθύριζε σε μια γωνιά. Ψιθύρους θέλει ο Θεός του αρκούν, δε θέλει μικρόφωνα ούτε ηχεία, δε θέλει ντεσιμπέλ, θέλει τη σιωπηλή και τη μυστική κραυγή της ψυχής μας για να συνάψει σχέση. Δεν το λέω εγώ. Το βλέμμα Του το μαρτυρεί, που στρέφεται σε όσους ταπεινά ψιθυρίζουν την πίστη τούς. Σε αυτούς που βγάζουν την τελευταία πνοή της παλιάς ζωής τους και ξαναγεννιούνται στην νέα ζωή της αποδοχής που κομίζει ο Χριστός. Να κάτι σαν τον ληστή πάνω στο Σταυρό. Ένας ψίθυρος πάνω στην τελευταία του πνοή ήταν αρκετή για να ακουστεί στη γη στον ουρανό και στα καταχθόνια.

Θες να προσευχηθείς; Μπες στο δωμάτιο σου κλείσε την πόρτα και προσευχήσου, λέει ο Χριστός, επίσης λέει, νηστεύεις; Λούσε το κεφάλι σου, πλύνε το πρόσωπο σου για να μη φαίνεται πως νηστεύεις, όπως κάνουν οι υποκριτές που είναι σκυθρωποί για να δείξουν (ομολογήσουν) πως νηστεύουν.

Αρκετά πια με αυτήν την ομολογία πίστεως που στην ουσία δεν ομολογεί το Χριστό αλλά τη δική μας ανάγκη να δηλώσουμε Φαρισαϊκά κάποια ευσεβιστική "ανωτερότητα". Προσωπικά είμαι πολύ καχύποπτος σε τέτοιες δηλώσεις δημοσίως. Άλλωστε η πρόσκληση του Χριστού να τον ομολογούμε για να μας ομολογήσει και αυτός στον Πατέρα του, δεν καλούσε σε κραυγές και διαδηλώσεις αλλά μας προσκαλούσε σε σύναψη σχέσης μαζί Του μέσω της μυστηριακής ζωής και της τήρησης των πολύ προχωρημένων εντολών του. Δε μπα να χτυπιέσαι κάτω και να φωνάζεις από μικρόφωνα πόσο πιστεύεις στο Θεό; αν δεν αγαπάς τον συνάνθρωπο σου, όποιος και να ναι αυτός χωρίς όρους, αν δεν πας να τον δεις στη φυλακή ακόμα κι αν είναι δίκαια φυλακισμένος, αν δεν τον ντύσεις, αν δεν τον ταΐσεις, δεν τον ποτίσεις, δεν τον σκεπάσεις δεν ομολογείς της πίστη σου απλά ομολογείς και κάνεις θόρυβο σαν άδειος τενεκές. Αλλά και όλα αυτά να κάνεις δεν άκουσες ποτέ το "να μη γνωρίζει το αριστερό σου χέρι τι πράττει το δεξί;" Τέλος κάτι τελευταίο του Χριστού. Οι Χριστιανοί δεν έχουμε πατρίδα κάθε πατρίδα είναι ξένη για μας και κάθε ξένη είναι πατρίδα. Εμείς επιζητούμε τη μέλλουσα πατρίδα. Είμαστε οδίτες, περπατάμε στην οδό που χάραξε Αυτός και όχι πολίτες αυτού του κόσμου. Και κάτι πιο δύσκολο πάλι του Χριστού. Αυτός που αγαπά πατέρα και μητέρα πιο πολύ από ότι αγαπάει εμένα δεν είναι άξιος μου και όποιος αγαπάει γιο και κόρη πάνω από εμένα δεν είναι άξιος μου. Ε όταν τα καταφέρουμε αυτά μετά ας βγούμε να ουρλιάζουμε την πίστη μας. Αλλά ξέρετε κάτι; Αν λέω αν, ποτέ καταφέρουμε να τον δούμε πρόσωπο προς πρόσωπο έχοντας καταφέρει με τη χάρη του, όλα τα παραπάνω, καμία διάθεση για φωνές δε θα έχουμε. Ένα "Κύριε ελέησον" θα αρκεί και ένα νεύμα του από το θεϊκό του μάτι θα αρκεί για να σταθούμε δίπλα του. Να όπως ένας φίλος σου κλείνει το μάτι και συννενοήστε.

Υ.Γ

1.Δεν επιτρέπω σχόλια γιατί απλά δεν ωφελεί ο διάλογος με απόψεις που βασίζουν την πίστη σε τσιτάτα <<γερόντων>> και σεμινάρια του youtube.

2. Οι σκέψεις μου δεν έχουν συγκεκριμένο αποδέκτη. Ίσως να τα γράφω και για τον εαυτό μου πρώτον από όλους.

Καλά μπάνια. Ας γίνουμε σαν την θάλασσα που τους αγκαλιάζει όλους και κυρίως τα βράχια της.

Ζαχαρίας Καρούνης

Μπετόν σταυρέ

Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ πού μ' είδες. Μέ είδες στα ταπεινά εικονoστάσια. Στα ρημαγμένα ξωκλήσια. Στα ξεχασμένα μοναστήρια. Σε σταυροδρόμια και τρίστρατα. Με είδες στα υπέρθυρα χαμόσπιτων αλλά και στις πολυκατοικίες, καπνισμένον από πασχαλιάτικη λαμπάδα. Στο μέτωπο και στα χέρια κοριτσιών του ρουμ μιλέτ. Στα κεντήματα, στην προίκα κοριτσιών από την επαρχία. Στα σαμάρια των κυρατζήδων, φυλαχτό από πρόκες πετάλων. Στις καλύβες των Σαρακατσαναίων, στις κορυφές, μα από κλαδί χαμόδεντρου.

Με είδες στα παιχνίδια των παιδιών από αλάτι. Στις τελετές των μεγάλων για την αναβροχιά. Στην αγιαστούρα του παπά τις πρωτομηνιές. Τα Φώτα, στα ποτάμια, στις πηγές, στις θάλασσες να με βουτάνε παλικάρια.

Τι με κοιτάς; Θα σου θυμίσω εγώ που μ' είδες. Στην ποίηση του Καββαδία, του Σεφέρη, του Ελύτη. Στους πίνακες του Θεόφιλου,του Κόντογλου, στου Λουμπαδιάρη. Στου Παπαδιαμάντη αλλά και του Πεντζίκη τις γραφές. Στα ξόρκια και τις επωδές. Στα ξεματιάσματα. Στις προσευχές.

Θα σου θυμίσω. Στα βαφτίσια, στο πρώτο κούρεμα. Στο χρίσμα. Στους αρραβώνες και στους γάμους. Στα στεφανώματα και στις υποδοχές, με μέλι και με βούτυρο, στις 'ξώπορτες. Στα κατευόδια. Στα περάσματα, στην ξενιτιά, στον άλλο κόσμο. Στους νόστους, στα πιστρόφια,

Και τώρα; Πώς βρέθηκες εδώ τόσο ψηλός, θεόρατος και τσιμεντένιος;

Σαν με ρωτάς, θα σου το πω, θα σου το μολογήσω: με βάλανε εδώ ψηλά για με βλέπουν όλοι. Γιατί ο κόσμος πια δεν βλέπει με τα μάτια της ψυχής. Με βάλανε εδώ ψηλά για να με βλέπουν οι Άλλοι. Να μην ξεχνούν ότι ο δικός μου ο Θεός είναι ψηλότερα, τον τόπο διαφεντεύει. Να μην ξεχνούν πως αγρυπνώ και πως φρουρώ τον τόπο. Και να με βλέπουν κι από 'κει, να μην αλησμονούνε. Να με βλέπουν οι δικοί, να με φοβούνται οι Άλλοι.

Σαν με ρωτάς, θα σου το πω: οι θεοί, όπως κι οι άνθρωποι, δεν είναι όλοι ίσοι. Υπάρχουν περούσιοι και παρακατιανοί λαοί. Υπάρχουν φυλές ευλογημένες κι άλλες καταραμένες. Υπάρχουν άνθρωποι που διάλεξε ο Θεός και άλλοι του διαβόλου. Εγώ είμαι εδώ για τους καλούς, να τους θυμίζω το καλό. Για τους κακούς, να τους θυμίζω την κακία τους. Ώσπου να έρθει η ώρα. Να λυτρωθούμε απ' το Κακό, από τον κάθε Άλλο. Να κυριεύσει το Καλό. Να λάμψει η Αλήθεια.

Βασίλης Νιτσιάκος

Παρατηρώ τους ανθρώπους με διάκριση...

Βγαίνω έξω στους δρόμους και κοιτώ τους περαστικούς και ετάζω τον τρόπο που κοιτούν γύρω τους τον κόσμο και τα πράγματα, τον τρόπο που βλέπουν προς τους άλλους...

Παρατηρώ τους ανθρώπους με διάκριση για να μη παρεξηγηθώ και βλέπω όσα καλά και κακά γίνονται στον κόσμο, τις αισιόδοξες στιγμές της ζωής, τους φόβους του πλανήτη, την αγωνία του για το άδηλο μέλλον. Ναι, όλα φαίνονται επάνω στους ανθρώπους όταν κάθονται στα καφενεία να πιούν καφέ και να συνομιλήσουν με φίλους και γνωστούς ή και αγνώστους συχνά. Καθρέφτες είναι οι άνθρωποι και δεν μπορούν όσο κι αν το θέλουν να κρυφτούν...

Γιώργος Κόρδης

Μια «χριστιανική» ζωή που μυρίζει θανατίλα...

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Ο μεγάλος ρώσος θεολόγος της Διασποράς π. Αλέξανδρος Σμέμαν, σ’ ένα αναστάσιμο κείμενό του γράφει: «εμείς, ως πιστοί, ως αυτοί που χαρήκαμε και γιορτάσαμε, έχουμε την ευθύνη να γνωρίσουν και να πιστέψουν και άλλοι, να δουν, να ακούσουν και να εισέλθουν σ' αυτή τη νίκη και σ' αυτή τη χαρά.»

Η παραπάνω ρήση του π. Αλεξάνδρου μοιάζει μάλλον ανέφικτη στους καιρούς μας.

Ποιοι πιστοί ακτινοβολούν την χαρά της Ανάστασης;

Οι Ορθόδοξοι της σήμερον, όπου γης, ταυτίζονται με την εσωστρέφεια, με την συμβατικότητα, με μια στείρα παραδοσιοκρατία, με τον εθνοφυλετισμό, με την συντήρηση της "καθεστηκυίας τάξης".

Μιλώ, φυσικά, για τους «συνειδητούς» χριστιανούς, οι οποίοι εμπίπτουν στον Κυριακό λόγο: «Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κλείετε τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων· ὑμεῖς γὰρ οὐκ εἰσέρχεσθε, οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν.»

Ο λόγος του Χριστού ισχύει απολύτως σήμερα, δεν ειπώθηκε μόνο για το μακρινό παρελθόν. Εμείς κλείνουμε την βασιλεία των ουρανών «έμπροσθεν των ανθρώπων».

Στο όνομα της πατρίδος, της «καθαρότητας» της πίστης, της «ανωτερότητας» της φυλής μας, μιας «πνευματικότητας» που μπάζει από παντού.

Εμείς κλείνουμε την βασιλεία των ουρανών όταν νομίζουμε ότι δίνουμε «μαρτυρία Χριστού» ή - φευ! - "ομολογία πίστεως", επιτιθέμενοι στην γενική και αόριστη «νέα τάξη πραγμάτων», στους πάσης φύσεως διαφορετικούς, στους «εχθρούς της πίστεως και της πατρίδος» κ.ο.κ.

Καταντήσαμε χειρότεροι από τους φαρισαίους, καθώς συκοφαντούμε την Ανάσταση του Χριστού, όχι πληρώνοντας τους στρατιώτες να σιωπήσουν για την Ανάσταση, αλλά ακυρώνοντάς την με την ίδια τη ζωή μας.

Μια «χριστιανική» ζωή που μυρίζει θανατίλα και δεν έχει καμία σχέση με την ελπίδα. Μιλάμε για μια ανελεύθερη ζωή, την οποία βιώνουν οι χριστιανοί της σήμερον, με την αγάπη να ξορκίζεται ως «αγαπολογία» κάποιων «αγαπούληδων», κι ας είπε ό Χριστός ότι στην αγάπη του Θεού και του πλησίον «όλος ο νόμος και οι προφήται κρέμανται».

Ο Χριστός είπε ότι «ουκ έρχεται η βασιλεία του Θεού μετά παρατηρήσεως». Οι σημερινοί χριστιανοί μοιάζουν παρατηρητές, θεατές, τιμητές, και όχι ποιητές. Με την ζωή τους δεν μπορούν να νοηματοδοτήσουν ούτε τον εαυτό τους.

Ευτυχώς ο Χριστός Ανέστη, σε πείσμα όσων «πιστεύουν» στην Ανάστασή Του, χωρίς κανένα αντίκρισμα στην προσωπική τους ζωή.

Ο αναστημένος Ιησούς πορεύεται δίπλα μας «εν ετέρα μορφή» κι εμείς τον προσπερνάμε ή και τον διώχνουμε στο όνομα μιας δικής μας «θρησκευτικότητας», που δεν αντέχει την ετερότητα.

Ο Χριστός Ανέστη κι αυτή είναι η κρίση μας: Η πολιτεία μας κατά την ανάσταση, η οποία δεν γνωρίζει μιζέριες, κρυφτούλια, φτηνούς "παλικαρισμούς", κατάρες, αποκλεισμούς, συμβιβασμούς, καιροσκοπισμούς και τα τοιαύτα. Αλλά ανάσταση-ανάταση κι όχι χαμέρπεια.

Γιατί όπως λέει κι ο Ανδρέας Εμπειρίκος στην Υψικάμινο:

Σκοπός της ζωής μας δεν είναι η χαμέρπεια...

Σκοπός της ζωής μας είναι το σεσημασμένο δέρας της υπάρξεώς μας.

Στη λαμπερή ερημιά...

Τατάρνα, νωρίς τ’ απόγευμα στη λαμπερή ερημιά της λίμνης των βουνών, τρύπωσε ο ήλιος να φωτίσει την κόγχη της πλατυτέρας των ουρανών και των αγγέλων, πολύχρωμη στον θρόνο με τον γυιό της, έλαμπε απέριττα άδειος ο ναός, ευλογημένο το ψωμί, γλυκό κρασί και ξερά σύκα, μάλαμα αναλιωμένο στα νερά το φως της μέρας που βασίλευε αργά και γύρω του σκοτείνιαζε ο ουρανός, τα δέντρα, τα βουνά, ο τόπος ευωδιάζει άνοιξη.

Χρήστος Μποκόρος

Ο ναός της καρδιάς μας

 

Όταν η Σαμαρείτιδα ρωτάει τον Χριστό ΠΟΥ πρέπει να λατρεύουν τον Θεό, ο Χριστός της απαντάει ΠΩΣ να λατρεύουν τον Θεό:

 Ιω. 4,23 ἀλλ᾿ ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταὶ προσκυνήσουσι τῷ πατρὶ ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ· καὶ γὰρ ὁ πατὴρ τοιούτους ζητεῖ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτόν.

Ιω. 4,24 πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν.

Μια φορά γεννηθήκαμε από τους γονείς μας, δεύτερη φορά ξαναγεννηθήκαμε από την εκκλησία με το βάφτισμά μας. Μεγαλώνουμε μέσα στην εκκλησία, ζούμε εντός της, είμαστε μέλη της όσο μέλη του σώματός μας είναι τα μικρά μας δαχτυλάκια. Τι σημαίνουν αυτά; Σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνουν πως μέχρι σήμερα έχουμε εισπνεύσει τόσο θυμίαμα που κανένας χειμώνας δεν μπορεί να μας πείσει πως είναι ικανός να πολιορκήσει επιτυχώς την άνοιξη. Την οριστική και αμετακίνητη εποχή της καρδιάς μας. Σημαίνουν πως έχουμε συναναστραφεί με τόσους αγίους στα τέμπλα και τους τοίχους των εκκλησιών που έγιναν οι στενότεροι φίλοι μας με αποτέλεσμα να μην καταφέρνουμε ποτέ να αισθανθουμε μοναξιά. Σημαίνουν πως ακούσαμε τόσα σοφά τροπάρια, ποιητικούς ψαλμούς και θεόπνευστους Χαιρετισμούς, που το χτυποδάρδι μας έπαψε να είναι απλώς ρυθμικό όπως ένα κρουσστό όργανο, και μεταβλήθηκε σε κιθάρα που παίζει το ακατάπαυστο τραγούδι του Θεού. Σημαίνουν πως τα ιερά αναγνώσματα που μας ποτίζουν ηχούν μέσα μας σε κάθε μας λάθος σαν ηχητικό φανάρι για τυφλούς επαναφέροντάς μας και πάλι στον δρόμο του Θεού. Και το κυριότερο, το ασύγκριτο, το μοναδικό. Έχουμε μεταλάβει  τόσο Θεό που μπορούμε ευχαρίστως να πεθάνουμε προκειμένου  να είμαστε διαρκώς μαζί Του και μαζί με όλους όσους τον λάτρεψαν.

Η χθεσινή Κυριακή ήταν οπωσδήποτε διαφορετική από τις άλλες, αλλά αναμφισβήτητα ήταν Κυριακή. Μια Κυριακή της καρδιάς μας, όπως μπορεί να είναι και κάθε μέρα της εβδομάδας και όπως θα είναι κάποιες Κυριακές που θα επακολουθήσουν.

Δεν μπορείτε να λέτε πως αγαπάτε τον Θεό, αν δεν αγαπάτε τον άνθρωπο, μας είπε ο Κύριος.

Για χάρη του κάθε ανθρώπου, λοιπόν, που είναι ο δικός μας πλησίον, καλούμαστε σε έναν πρωτοφανή για τα μέτρα μας αγώνα. Ως Βασίλειον ιεράτευμα που είμαστε όλοι οι βαφτισμένοι χριστιανοί, να κάνουμε αυτό που έτσι κι αλλιώς είχαμε πάντα να κάνουμε. Δηλαδή, ναό το σώμα μας, ναό το σπίτι μας, ναό την πολυκατοικία μας και τη γειτονιά μας, τη χώρα μας, τον κόσμο όλο. Προσερχόμαστε σε αυτόν τον αγώνα με χαρά, αγάπη, πίστη και ελπίδα, παρακαλώντας τον Θεό να τον ενισχύσει παραχωρώντας μας τη Χάρη του. Τίποτα δεν μπορεί να μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού. Τίποτε δεν μπορεί να μας χωρήσει από την αγάπη του ανθρώπου. Και αφού καλούμαστε σε μια τόσο απαιτητική νηστεία, ο Θεός θα δώσει να την βγάλουμε εις πέρας.

Ας μη λησμονούμε πως υπήρξαν μεγάλοι άγιοι και αγίες της εκκλησίας μας που μετέλαβαν των Αχράντων Μυστηρίων μόνο μία φορά στη ζωή τους, όπως η Οσία Μαρία η Αιγυπτία, της οποίας την μνήμη θα εορτάσουμε σε λίγο καιρό.

Αφήνω ως επίλογο το ποίημα του Ιωάννη Φρουδαράκη.

Εἶναι σαρακοστή.

Ἄς νηστέψω.

Ἄς νηστέψουμε τ' ἀπόδειπνα,

τούς κατανυχτικούς ἑσπερινούς.

Ἀς νηστέψω Τετάρτες καί Παρασκευές.

Ἄς νηστέψουμε τίς Κυριακές,

Ἄς νηστέψω τόν Κύριό μου.

Ἄς στερηθῶ τήν ἴδια μου τή ζωή,

Ἄς θυσιάσω ἐπιτέλους τόν πόθο μου.

Ἄς μείνω θεονήστικος

Ἄς θυσιαστοῦμε γιά τόν συνάνθρωπό μας.

Τοῦ Χριστοῦ νηστεύω.

Σαρακοστή εἶναι.

Βασιλική Νευροκοπλή