Την αυγή, όταν ξυπνώ, οι πρώτες μου σκέψεις πετούν σε Εσένα· οι πρώτες κινήσεις της ψυχής απλώνονται προς το χαμόγελό Σου. Το πρώτο μου ψιθύρισμα – το όνομά Σου· η πρώτη μου έκπληξη – Εσύ πλάι μου...
Όπως το νήπιο, μετά από ένα φοβερό όνειρο, αγκαλιάζει τη μητέρα του και χαίρεται που το όνειρο δεν το χώρισε απ' αυτήν, έτσι και εγώ ξυπνώντας αγκαλιάζω Εσένα και χαίρομαι που το ταξίδι του ονείρου δεν με απομάκρυνε απ' το δικό Σου χέρι...
Πόσο αγενής είμαι απέναντί Σου, Αγάπη μου! Με τρώει η ντροπή, που είμαι τόσο αγενής απέναντί Σου. Και ενώ Εσύ δεν αποχωρίζεσαι εμένα ούτε λεπτό, εγώ στο όνειρο αποχωρίζομαι Εσένα ώρες ολόκληρες. Γι' αυτό καταριέμαι το όνειρο και τον ύπνο μου και θαυμάζω τις ουράνιες δυνάμεις, που δεν παίρνουν το βλέμμα τους από Εσένα ούτε νύχτα ούτε ημέρα.
Ο ύπνος με κουράζει, αλλά Εσύ με ξεκουράζεις. Δεν υπάρχει ανάπαυση στον κουρασμένο δίχως το δικό Σου κοίταγμα ούτε γλυκασμός στον πικραμένο δίχως την συζήτηση μαζί Σου ούτε υγεία στον άρρωστο δίχως το άγγιγμα των χεριών Σου ούτε κάθαρση στον ακάθαρτο δίχως το λούσιμο στην αγιότητά Σου.
Σπεύδω στον ναό Σου, μέσα από τους έρημους δρόμους σπεύδω και δεν συναντώ κανέναν στους έρημους δρόμους.
Όλοι κοιμούνται και στα όνειρά τους βασανίζονται που βρίσκονται τόσο μακριά Σου, αλλά Εσύ κάθεσαι σε κάθε προσκεφάλι και περιμένεις την επιστροφή των ψυχών από μακριά...
Η ντροπή με τρώει, Αγάπη μου! Πόσο αγενείς απέναντί Σου είναι οι ανθρώπινες ψυχές και πως για τόσο μεγάλα διαστήματα χωρίζουν από την Ζωή τους.
Και τα θηρία ξυπνούν την αυγή και Εσύ στέκεις δίπλα τους και τα ποιμαίνεις. Για την τροφή σκέφτονται τα θηρία του βουνού, για την τροφή σκέφτονται νωρίς το πρωί, όπως και εγώ. Δες· και εγώ σκέπτομαι για την τροφή μου πολύ νωρίς το πρωί και ξέρω πως μ' Εσένα μοναχά μπορεί η πείνα μου να κορεσθή. [...]
----------------▪︎-----------▪︎-----------------▪︎-------
Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς,
"Προσευχές στην λίμνη" - Εκδόσεις Ορμύλια.
