«έτοιμο» δεν υπάρχει...

Στην εποχή μας αρκετοί από εμάς τους χριστιανούς πάσχουμε και από την πνευματική ασθένεια του «έτοιμου»....

Τι εννοώ: Τα θέλουμε όλα έτοιμα, ιδίως στην πνευματική ζωή, και χωρίς να κουρασθούμε και να αγωνισθούμε εμείς. Το ζω πολύ έντονα στην Άπω Ανατολή όπου αρκετοί επισκέπτες χριστιανοί παραπονούνται διότι δεν βρίσκουν τα «έτοιμα».

Παραδείγματα υπάρχουν πολλά.

Στην ενορία θέλουμε παπά δραστήριο, θαυματουργό και διορατικό... εμείς όμως στην οικογένεια θεωρούμε δυστύχημα ένα παιδί μας να ιερωθεί και βεβαίως ούτε κουβέντα να το οδηγήσουμε προς αυτή την κατεύθυνση....

Θέλουμε Ψάλτες με αγγελική φωνή να σολάρουν και να σείεται ο τόπος... σιγά μην μπούμε στην διαδικασία να συμψάλλουμε... τσάμπα παράσταση...

Θέλουμε να επισκεπτόμασθε Μοναστήρια και να θαυμάζουμε τα έργα των μοναχών... ούτε λόγος όμως να γίνουμε εμείς μοναχοί ή να αφήσουμε κάποιο παιδί μας να ακολουθήσει την μοναχική πολιτεία... μακριά από εμάς...

«Ενθρονίζουμε» στους ναούς μας αντίγραφα θαυματουργών εικόνων... ετοιματζίδικο και δοκιμασμένο... γιατί να κουρασθούμε να προσευχηθούμε εμείς μπροστά στις υπάρχουσες εικόνες του ναού; Γιατί να τις βαπτίσουμε εμείς με τα δάκρυα της μετανοίας μας και να τις καθαγιάσουμε με την ως θυμίαμα αναπεμπομένη θερμή προσευχή μας; Αγωνίσθηκαν άλλοι... Γιατί να κουρασθούμε εμείς;

Καμαρώνουμε για την χριστιανική μας ιδιότητα... σε λειτουργίες όμως δεν πατάμε, μετάνοια δεν έχουμε, ακούμε για εξομολόγηση και ανατριχιάζουμε, νομίζουμε ότι ο Θεός μας το χρωστάει να μας βάλει στον παράδεισο και μάλιστα πρώτο τραπέζι πίστα...

Ξεχνάμε, όμως, ότι δίχως λίγο έστω κόπο, θέση κοντά στον Χριστό δεν έχουμε... Θυμηθείτε μετά την ανάσταση το περιστατικό όπου οι μαθητές βγήκαν στην στεριά μετά από μια νύχτα ψαρέματος και συνάντησαν στην παραλία τον Ιησού... Είχε φτιάξει μια ωραία θράκα με αναμμένα κάρβουνα και μόλις τους είδε τους είπε: φέρατε κανά ψαράκι να ψήσουμε; Οι μαθητές απάντησαν ότι δεν έπιασαν τίποτα. Τους ξαναέστειλε ο Ιησούς και τώρα οι μαθητές έπιασαν πλήθος ιχθύων. Βγαίνουν για δεύτερη φορά στην στεριά και βλέπουν στην θράκα ένα ψάρι να ψήνεται και ψωμί. Κι ο Ιησούς τους λέγει: Φέρτε και από τα ψάρια που πιάσατε, να τα ψήσουμε και να γευματίσουμε όλοι μαζί...

Συμπέρασμα: Στην πνευματική ζωή «έτοιμο» δεν υπάρχει...

Νεκτάριος Τσίλης,

Μητροπολίτης Χόνγκ Κόνγκ.

Ο πλήρης Πνεύματος Αγίου...

[...] Ο ταπεινός και άγιος, ο πλήρης Πνεύματος Αγίου, εκπέμπει ευλογία παρακλήσεως που τρέφει τον άνθρωπο, είτε ο άγιος μιλά, είτε σιωπά· είτε ζη, είτε είναι απ' αιώνων κεκοιμημένος. Μπαίνει στην καρδιά του κόσμου απρόσκλητος και καλοδεχούμενος, γιατί δεν πιάνει χώρο, ως ανύπαρκτος· μόνο εκπέμπει μια ευωδία που λέει ότι ο θάνατος τεθανάτωται. Μιλά η γράφει κάτι ως πεθαμένος και μεταδίδει στους θνητούς το μήνυμα ότι δεν υπάρχει θάνατος.

Όταν ψηθή στον φούρνο το ψωμί, μυρίζει όλη η γειτονιά, πριν το ξεφουρνίσης. Η ευγνωμοσύνη του τεταπεινωμένου ευωδιάζει την οικουμένη. Ο άγιος Ιωάννης ο Κουκουζέλης, όταν έψαλλε, ημέρευε με τη μελωδία του τους τράγους της περιοχής της Λαύρας. Και ο άγιος Ελευθέριος, όταν μελετούσε τα λόγια του Θεού, ημέρευε με την παρουσία του τα θηρία του βουνού.

Οι άγιοι και αληθινοί, με τον λόγο και το έργο τους, εξομολογούνται τον πόνο και τον αγώνα τους. Αφήνουν τον άλλο ελεύθερο. Και αυτός μένει, χωρίς να το θέλει, κοντά τους. Ένας πονεμένος και ώριμος αποκτά ήθος ανθρωπιάς που αιμορραγεί. Αυτό προκαλεί βουβό αναφιλητό σε όποιο τον πλησιάζει. Μένει όμως μαζί του, γιατί ανοίγει δρόμους ελευθερίας και παρακλήσεως [...]

Στη χάρι της ταπεινώσεως βρίσκεται η αριστοκρατία του Πνεύματος. Τότε ο άνθρωπος γίνεται οικουμενικός και ουράνιος. Πέρα από γλώσσες και δοξασίες πολιτισμών, η χάρι της ταπεινώσεως, όπου υπάρχει, κάνει εκείνο τον άνθρωπο και τον τόπο του σημείο έλξεως και πηγή ακτινοβολίας.

Ο Αββάς Ισαάκ διά της ταπεινώσεως, ως άνθρωπος ουκ ελθών εις το είναι, φτάνει στην ευρυχωρία της ανυπαρξίας. Και διά της αγάπης βρίσκεται παντού, ως παρουσία θείας ελεημοσύνης. Δεν έχει σημασία τι άκουγαν με τα σωματικά τους αυτιά αυτοί που ζούσαν μαζί με τον Αββά στη Συρία. Αλλά σημασία έχει αυτό που ακούγεται στην οικουμένη αφού ο Άγιος σιώπησε. Η φωνή του ακούγεται ευκρινέστερα διά της σιωπής. Και η ευλογία της αγιότητος του απλώνεται δραστικώτερα διά της σωματικής του απουσίας. [...]

Ένας άγιος, διά της παρουσίας του, σου ανοίγει δρόμους ελευθερίας και ανόδου. Ένας απλός διανοούμενος σου σχολιάζει την επικαιρότητα παίζοντας με λέξεις και φράσεις, όντας ο ίδιος αδιαμαρτύρητα υποταγμένος στην κυριαρχία της φθοράς και του θανάτου. Είναι ως άνθρωπος μη έχων ελπίδα. 'Η ως αεροδρόμιο που δεν έχει διάδρομο απογειώσεως. Η άνοδος των ταπεινών δεν είναι κατόρθωμα των αρετών τους αλλά δωρεά του Θεού Λόγου ος ουκ απέστη πάντα ποιών, έως ημάς εις τον ουρανόν ανήγαγε.

Αρχιμ. Βασιλείου (προηγουμένου Ιεράς μονής Ιβήρων),

Αποτυπώματα.

Το ψωμί μας είναι και ψωμί των αδελφών μας...

Ας θυμόμαστε, ότι το ψωμί μας είναι και ψωμί των αδελφών μας και ότι όποιος "έχει", είναι διαχειριστής των αναγκών εκείνων που δεν έχουν. Η "κλάσις του άρτου", στην Εκκλησία του Χριστού, δεν έχει μόνο μυστηριακή έννοια: σημαίνει επίσης και τη μοιρασιά των υλικών αγαθών. Η Χριστιανική στάση απέναντι στα υλικά αγαθά, συνίσταται στο να τα θεωρούμε "δώρο".

Εξ άλλου, από την έννοια της ελεημοσύνης δεν θα μπορούσαν να λείπουν δύο καθήκοντα αυστηρής δικαιοσύνης: Το ένα είναι να μην κερδίζουμε, αλλά και να μην επενδύουμε τα χρήματά μας, σε επιχειρήσεις που δεν είναι έντιμες, που λειτουργούν π.χ. στη βάση της ανηθικότητας και της οικονομικής εκμετάλλευσης.. Το άλλο, να εργαζόμαστε για την επικράτηση τέτοιων κοινωνικών δομών, ώστε να διασφαλίζεται για κάθε άνθρωπο ένα μίνιμουμ αγαθών, ώστε να μην αναγκάζεται κανείς να εξαρτάται, από τη γενναιοδωρία των άλλων.

Εξ άλλου, ακόμη κι αν ποτέ υλοποιηθεί μια τέτοια κοινωνία, θα υπάρχει πάντα πολύς χώρος για την ατομική άσκηση ελεημοσύνης.. Τέλος, ο Θεός θέλει η ελεημοσύνη μας να έχει ένα στοιχείο θυσίας... να δίνουμε δηλαδή, όχι από το περίσσευμά μας, αλλά απ' αυτό που μας είναι αναγκαίο.

+ π. Λεβ Ζιλέ