Ορθόδοξοι είναι εκείνοι...

Ορθόδοξοι είναι εκείνοι που υπερβαίνουν την Φαρισαϊκή δικαιοσύνη, την δικαίωση των έργων και την αυτοδικαίωση και, σαν τον Τελώνη, ζητούν το έλεος του Θεού. Είναι εκείνοι που διακρίνονται για την μεγάλη αρετή της αυτομεμψίας. Πρέπει να σημειωθή ότι η αυτομεμψία ή όπως λέγει ο Μ. Βασίλειος η πρωτολογία (να λέμε εμείς τον πρώτο λόγο εναντίον του εαυτού μας) είναι ουσιώδες στοιχείο του ορθοδόξου ήθους. Επειδή είναι πάντοτε συνδεδεμένη με την ταπείνωση της ψυχής, γι’ αυτό εκείνος που έχει αυτή την αρετή δείχνει την παρουσία της θείας Χάριτος. Η αυτομεμψία είναι η "αφανής προκοπή" κατά τους αγίους Πατέρας. Δεν αφήνει περιθώρια να δημιουργηθή το άγχος και όλα τα ψυχολογικά συμπλέγματα για τα οποία μιλάει η σύγχρονη ψυχολογία, η οποία άλλωστε είναι δημιούργημα του κλίματος της αυτοδικαιώσεως και της Φαρισαϊκής δικαιοσύνης του δυτικού Χριστιανισμού. Αυτή η διαφορά εκφράζεται και στον τρόπο λατρείας. Οι Ορθόδοξοι στα τροπάριά μας μιλάμε για αμαρτία και ζητούμε το έλεος του Θεού, ενώ οι δυτικοί και η δυτικοποιημένη θρησκευτικότητα αρέσκονται στα "τραγουδάκια" που είναι εμποτισμένα στην αυτοδικαίωση...

Ιερόθεος,

Μητροπολίτης Ναυπάκτου.

 

Ο πειρασμός των ειδώλων

Σήμερα σκεφτόμουν όλα αυτά: το χαμηλό επίπεδο της εκκλησιαστικής ζωής, τον φανατισμό, την έλλειψη ανεκτικότητας, την υποδούλωση τόσων ανθρώπων.

Ένας "Νέος Μεσαίωνας μας εγκλωβίζει στην αίσθηση μιας νεοβαρβαρικής εποχής. Πολλοί εκκλησιαστικοί άνδρες προτιμούν, και το ακόμη χειρότερο αγαπούν τον Θεράποντα (Ο Θεράπων είναι ο πνευματικός αντίπαλος του γέροντα Ζωσιμά, στο μυθιστόρημα του Ντοστογιέφσκυ Αδελφοί Καραμαζώφ. Είναι ένας αγράμματος, άκαμπτος, δαιμονισμένος ασκητής που καταδικάζει την πνευματική διδασκαλία του Ζωσιμά για την ταπεινή αγάπη και χαρά). Είναι εύκολο να τον αγαπήσει κανείς επειδή σ΄ αυτόν όλα είναι σαφή. Ιδιαίτερα "σαφές" είναι το πως όλα όσα είναι ανώτερα, πιο περίπλοκα, όσα κατανοούνται πιο δύσκολα, όλα αυτά είναι ένας πειρασμός που πρέπει να διαλυθεί. Θα έπρεπε να είχαμε καταλάβει εδώ και πολύ καιρό πως, υπάρχει σε αυτόν τον κόσμο, θρησκεία δίχως Θεό, θρησκεία ως κέντρο όλων των ειδώλων που κατέχουν τον πεπτωκότα άνθρωπο, θρησκεία που αποτελεί τη δικαίωση αυτών των ειδώλων. Εξ ου και το αιώνιο ερώτημα: Τί πρέπει να γίνει;

Όταν κάποιος παραμένει στο σύστημα, τότε το αποδέχεται, μολονότι ακούσια, μαζί με τις μεθόδους του. Αν κάποιος το εγκαταλείψει - έχοντας το ρόλο του προφήτη ή του κατήγορου - τότε γλυστρά στην αλλαζονεία και στην υπερηφάνεια.

Αισθάνομαι συνέχεια βασανισμένος και διχασμένος.

π. Αλέξανδρος Σμέμαν,

Ημερολόγιο.

Αδιάλειπτη χαρά...

Οι άνθρωποι έρχονται συνεχώς για να ζητήσουν συμβουλές (σήμερα από τις 7:30 το πρωί, εξομολόγηση, συζήτηση, συζήτηση, συζήτηση, τέσσερις άνθρωποι με προβλήματα, χωρίς να λογαριάζω τις συναντήσεις που έχω αργότερα). Και κάποια αδυναμία ή ψεύτικη ντροπή με συγκρατεί από το να τους πω: «Δεν έχω καμιά συμβουλή να σας δώσω. Δεν έχω παρά μια αδύναμη, ετοιμόρροπη, αλλά ωστόσο για μένα, αδιάλειπτη χαρά. Τη θέλετε;». Όχι, δεν τη θέλουν. Θέλουν να συζητούν για «προβλήματα» και να κουβεντιάζουν για «λύσεις». Όχι, δεν υπήρξε μεγαλύτερη νίκη του Διαβόλου στον κόσμο άλλη απ’ αυτήν την «ψυχολογικοποιημένη» θρησκεία. Υπάρχουν τα πάντα στην ψυχολογία. Ένα πράγμα είναι σ’ αυτήν αδιανόητο: η χαρά!

Απόσπασμα από το “Ημερολόγιο, 1973-1983″ του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν, μετάφρ. Ι. Ροηλίδης, εκδ. Ακρίτας, Αθήνα 2002.

Ο Χριστός είναι ο μόνος αληθινός Πατέρας...

Κοιτάχτε, αδελφοί γύρω σας. Δεν υπάρχει τίποτα στο οποίο μπορείτε να ελπίσετε. Όλοι μας γέλασαν φοβερά, μας σπάσαν της ψυχής τα φτερά, μας άφησαν μισοπεθαμένους να σερνόμαστε χωρίς αξιοπρέπεια μέσα στον κόσμο. Ο Χριστός είναι ο μόνος αληθινός Πατέρας, η Εκκλησία είναι η μόνη αληθινή μάνα του λαού μας. Γι’ αυτό την πολεμούν, γιατί έχουν στόχο εσάς, την φτωχοποίησή σας, τον εξανδραποδισμό σας, την παραχάραξη της υπόστασής σας. Δέστε, την Εικόνα του Χριστού μας, δέστε τις εικόνες της Παναγίας και των Αγίων μας, δέστε και καταλάβετε ποιοι πραγματικά είστε, πόσο πολύ αξίζετε, κοιτάχτε τα παιδιά σας με τα μάτια του Χριστού και εγερθήτε. Ο Χριστός δεν μας έδωσε πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως και αγάπης και σωφρονισμού. Το να ζεις στην Εκκλησία, το να ζεις με τον τρόπο Της είναι μια αντίσταση στη φθορά και στην απαξίωσή σου, είναι μια διαμαρτυρία για την υποτίμησή σου.

+ Μητρ. Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

Ελπίζοντας να δούμε τον Κύριο...

Τόσο συχνά όταν λέμε σ' αγαπώ το λέμε με ένα τεράστιο εγώ και ένα μικρό εσύ. Χρησιμοποιούμε την αγάπη ως συνδυασμό αντί να είναι ρήμα που υπονοεί πράξη. Δεν είναι καλό απλά να κοιτάμε έξω στον ανοιχτό χώρο ελπίζοντας να δούμε τον Κύριο· αντίθετα πρέπει να κοιτάξουμε προσεκτικά τον γείτονά μας, κάποιον για τον οποίο ο Θεός έχει θέσει να υπάρχει, κάποιον για τον οποίο ο Θεός πέθανε. Όποιος συναντάμε έχει το δικαίωμα να υπάρχει, γιατί έχει αξία στον εαυτό του, και δεν το έχουμε συνηθίσει αυτό. Η αποδοχή της αλλότητας είναι κίνδυνος για εμάς, μας απειλεί. Το να αναγνωρίζει το δικαίωμα του άλλου να είναι ο εαυτός του μπορεί να σημαίνει ότι αναγνωρίζει το δικαίωμά του να με σκοτώσει Αλλά αν βάλουμε ένα όριο σε αυτό το δικαίωμα ύπαρξης, δεν είναι καθόλου σωστό. Η αγάπη είναι δύσκολη. Ο Χριστός σταυρώθηκε επειδή δίδαξε ένα είδος αγάπης που είναι τρόμος για τους ανθρώπους, μια αγάπη που απαιτεί πλήρη παράδοση: σημαίνει θάνατο.

Μητροπολίτης Άντονι Μπλουμ