Με ανοικτή καρδιά...

"[…] όποιος θέλει να γνωρίσει την ανθρώπινη ψυχή, να αποχαιρετήσει τις μελέτες του και να περιπλανηθεί στον κόσμο με ανοικτή καρδιά.

Στη φρίκη των φυλακών, στα ψυχιατρικά άσυλα και τα νοσοκομεία, στις σκοτεινές ταβέρνες των προαστίων, στα πορνεία και τα χαρτοπαικτικά καταγώγια, στα κοσμικά σαλόνια, στο χρηματιστήριο, στις σοσιαλιστικές συγκεντρώσεις, στις εκκλησίες, μέσα από την αγάπη και το μίσος, την εμπειρία των παθών κάθε μορφής στο δικό του σώμα, θα δρέψει πλουσιότερες σοδειές γνώσης από αυτές που μπορούν να του προσφέρουν τα βιβλία και θα γνωρίσει πώς να συμπεριφέρεται ως γιατρός στον ασθενή, με αληθινή γνώση της ανθρώπινης ψυχής...".

~Καρλ Γιούνγκ

Μπροστά στον Θεό να μοιραζόμαστε μια έκπληξη...

Κι όταν δεν μπορούμε να προσευχηθούμε, υπάρχει αυτή η δυνατότητα να προσφέρουμε την ανικανότητά μας: Δεν μπορώ να προσευχηθώ και σου προσφέρω την αδυναμία μου. Εσύ είσαι η προσευχή μου...

Αν πράγματι δεν μπορούμε να  προσευχηθούμε  -κι αυτή είναι μια κατάσταση που συμβαίνει, μπορούμε πάντα να του αναθέτουμε αυτή την ανικανότητα, κι αυτό είναι επίσης αδιάκοπη προσευχή.

Μπροστά στον Θεό να μοιραζόμαστε μια έκπληξη, ένα θαυμασμό, μια ανησυχία, μια αγωνία ή έναν πόνο μας που δίνει κάθε φορά το αίσθημα ότι δεν είμαστε χαμένοι, και ότι στο βάθος των πραγμάτων δεν είναι το τίποτα, αλλά η αγάπη. Και,τέλος, να προσεύχεσαι αδιάκοπα είναι αυτό: να ζεις μ' αυτή την εσωτερική πεποίθηση πως στο βάθος των πραγμάτων δεν υπάρχει το τίποτα, αλλά η αγάπη...

Ολιβιέ Κλεμάν

Γεννήθηκε ο Χριστός, δεν είναι παίξε γέλασε...

«Γεννήθηκε ο Χριστός, δεν είναι παίξε γέλασε· σύρε τον αμανέ να σε ακούσει ο Θεός, ν’ αναγαλλιάσει κι αυτός ο κακομοίρης· φτάνει τα φαρμάκι που τον ποτίζουμε!

Είχε έρθει στο κέφι, πήρε φόρα.

-Γεννήθηκε ο Χριστός, σοφέ Σολομών, καλαμαρά μου! Μην ψιλοκοσκινίζεις: γεννήθηκε, δε γεννήθηκε; Μωρέ, γεννήθηκε, μην

είσαι κουτός! Αν πιάσεις φακό να δεις το νερό που πίνουμε, μου ’πε μια μέρα ένας μηχανικός, θα βρεις, λέει, πως το νερό είναι γεμάτο σκουλήκια, μικρά μικρά, που δεν φαίνουνται στο μάτι. θα δεις τα σκουλήκια και δεν θα πιείς. Δεν θα πιείς και θα πεθάνεις της δίψας. Σπάσε το φακό, αφεντικό, σπάσε τον, τον άτιμου, ν’ αφανιστούν ευτύς τα σκουλήκια, να πεις νερό να δροσερέψεις!» (Ν.Κ.).

Έτσι ξεκίνησα…

Άνοιξα το παραθύρι και τα είδα να ποζάρουν στη ξύλινα τάβλα… Άλλο έργο είχα σχεδιάσει να αρχίσω, αλλά αυτά τώρα μέσα στη σιωπή του εργαστηρίου ήταν ζωγραφική πρόκληση. Έτσι ξεκίνησα… Ήθελα ν’ απολαύσω τη μελωδία της “νεκρής φύσης” και αν μπορούσα –εκτός απ’ τη λάμψη της– να ‘δινα λίγη απ’ τη κρυμμένη γεύση των χυμών της…

Καλό μήνα. 

 

Χρήστος Γαρουφαλής

 

*έργο: “Φρούτα εποχής”, λάδι σε ξύλο, 38Χ70 εκ.

 

Αγαπημένε Νοέμβριε...

Αγαπημένε Νοέμβριε της εξοχής. Ακατάστατε, βροχερέ, κρασομηνά, και αρχαγγελικέ, μήνα των μικρών παιδιών με τον άγιο Στυλιανό, μήνα με όλα τα καλά. Πορτοκάλια, μανταρίνια, καρύδια, φρέσκα αμύγδαλα, ελιές, καρποί νέοι και καλοκαιρινοί που έγιναν γλυκό και θα μας συντροφέψουν τον παράξενο χειμώνα που έρχεται είναι εδώ.

Ιωσήφ Βιβιλάκης

Πνευματικόν ἄνθρωπο...

Πνευματικόν ἄνθρωπο, λέγει ὁ κόσμος τόν ἄνθρωπο πού ξέρει γράμματα. Μά ἀληθινά πνευματικός ἄνθρωπος εἶναι αὐτός πού ἔχει κάποια ἰδιαίτερη ψυχική εὐαισθησία καί καθαρότητα, πού δέν τήν ἔχουνε οἱ ἄλλοι, καί πού τόν κάνει νά ὑποφέρει κρυφά γιά ὅλους καί γιά ὅλα, σάν νά ΄ναι ἐκεῖνος ὁ φταίχτης γιά τίς ἀδυναμίες τους καί γιά τά στραβά πού γίνουνται στόν κόσμο. Κι αὐτό δέν τό κάνει σάν ἕνα χρέος, ἀλλά σάν νά ΄ναι ἀνάγκη του, γιατί ἀλλοιῶς δέ μπορεῖ νά ζήσει.

Γι΄ αὐτόν ὁ πόνος κι ἡ θυσία εἶναι ἡ ἴδια ἡ ζωή του, ὅπως στούς πολλούς εἶναι τό συμφέρον. Ὁ ἀληθινός πνευματικός πύργος εἶναι ὁ Χριστός, «ὁ αἴρων τάς ἁμαρτίας τοῦ κόσμου», κι οἱ πολεμιστές πού πολεμᾶνε ἀπάνω σ΄ αὐτόν τόν πύργο εἶναι οἱ χριστιανοί, δηλαδή οἱ ἀληθινοί πνευματικοί ἄνθρωποι. Ὁ πολύς κόσμος δέν νοιώθει τή δυστυχία τή δική του ὅσο τή νοιώθει ὁ πνευματικός ἄνθρωπος, κι οὔτε τόν πόνο του τόν νοιώθει τόσο, ὅσο πονᾶ γιά τούς ἄλλους αὐτός ὁ πνευματικός ἄνθρωπος, κατά τόν λόγο πού εἶπε ὁ Ἠσαΐας γιά τόν Χριστό : «Οὗτος τάς ἁμαρτίας ἡμῶν φέρει καί περί ἡμῶν ὀδυνᾶται...Αὐτός ἐτραυματίσθη διά τάς ἁμαρτίας ἡμῶν...Τῷ μώλωπι αὐτοῦ ἡμεῖς ἰάθημεν».

~ Φώτης Κόντογλου