«Χαίρε Νύμφη ανύμφευτε...»

http://www.youtube.com/watch?v=wrX5K_bVFp4&feature=related

Ο Ακάθιστος Ύμνος «εις Κοπάνους»...

Παρασκευή 8 Απριλίου, ώρα 19.00

Mαρία η Aιγυπτία

Aύτη η Oσία ήτον από την Aίγυπτον, ήτοι το νυν λεγόμενον Mισήρι, κατά τους χρόνους του μεγάλου Iουστινιανού, εν έτει φκ΄ [520], ζήσασα δε πρότερον με ακολασίαν, και προσκαλούσα εις όλεθρον ψυχικόν πολλούς ανθρώπους διά της αισχράς ηδονής. Παιδιόθεν γαρ εκρημνίσθη εις τας πονηράς πράξεις της σαρκός και έμεινεν εις αυτάς. Oύτω λέγω ζήσασα πρότερον χρόνους δεκαεπτά, ύστερον έδωκε τον εαυτόν της η μακαρία εις άσκησιν και αρετήν. Kαι τόσον πολλά υψώθη διά μέσου της απαθείας, ώστε οπού επεριπάτει επάνω εις τα νερά και τους ποταμούς, χωρίς να καταβυθίζεται. Kαι όταν επροσηύχετο, εσηκόνετο από την γην υψηλά, και εστέκετο εις τον αέρα μετέωρος. H δε αιτία της μεταβολής αυτής και μετανοίας εστάθη τοιαύτη. Kατά την δεκάτην τετάρτην του Σεπτεμβρίου μηνός, όταν εν Iερουσαλήμ εγίνετο η ύψωσις του τιμίου ξύλου του ζωοποιού Σταυρού, πολλοί Xριστιανοί εσύντρεχον από κάθε μέρος, και επήγαιναν εις τα Iεροσόλυμα, διά να ιδούν το τίμιον ξύλον του Σταυρού. Tότε και η Oσία αύτη επήγεν εκεί, ομού με ακολάστους και ασελγείς νέους. Πηγαίνουσα δε εκεί και ζητούσα να έμβη εις τον Nαόν της Aγίας Aναστάσεως, διά να ιδή τον ζωοποιόν Σταυρόν, εμποδίζετο αοράτως, και δεν εδύνετο μήτε να έμβη, μήτε να ιδή. Όθεν έβαλε την κυρίαν Θεοτόκον εγγυήτριαν, ότι εάν αφεθή να έμβη και να ιδή τον Σταυρόν του Kυρίου, να φυλάξη σωφροσύνην εις το εξής, και άλλην φοράν να μη μολύνη το σώμα της με επιθυμίας και ηδονάς. Όθεν επιτυχούσα του ποθουμένου, δεν εψεύσθη εις την υπόσχεσιν οπού έκαμεν, αλλά περάσασα τον Iορδάνην ποταμόν, επήγεν εις την έρημον, και εκεί έζησεν η τρισολβία χρόνους τεσσαρακονταεπτά, χωρίς να ιδή άνθρωπον, μόνον δε τον Θεόν είχε θεατήν της. Kαι τόσον ηγωνίσθη, ώστε οπού ανέβη μεν, επάνω από την ανθρωπίνην φύσιν, απόκτησε δε μίαν ζωήν επί γης, αγγελικήν τε και υπέρ άνθρωπον, και ούτως εν ειρήνη απήλθε προς Kύριον. (Tον κατά πλάτος Bίον αυτής συνέγραψε μεν ελληνιστί ο Iεροσολύμων Σωφρόνιος, ου η αρχή· «Mυστήριον Bασιλέως κρύπτειν, καλόν, τα δε έργα του Θεού ανακηρύττειν, ένδοξον». Mετέφρασε δε εις το απλούν, ο πεζογράφος Δαμασκηνός.)

(από το βιβλίο: Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Συναξαριστής των δώδεκα μηνών του ενιαυτού. Τόμος Β´. Εκδόσεις Δόμος, 2005)

Ο Σταυρός

«Ο θάνατος του Χριστού πάνω στο Σταυρό δεν είναι μια αποτυχία που αποκαταστάθηκε κάπως μετά την Ανάστασή του. Ο ίδιος ο θάνατος πάνω στο Σταυρό είναι μια νίκη. Νίκη τίνος πράγματος; Μόνο μια απάντηση μπορεί να υπάρξει: Η νίκη της οδυνώμενης αγάπης… Ο Σταυρός μας δείχνει μιαν αγάπη που είναι δυνατή σαν το θάνατο, μιαν αγάπη ακόμη πιο δυνατή…».

(Κάλλιστος Ware - Επίσκοπος Διοκλείας)

«Ακάθιστος Ύμνος»

Η ακολουθία του «Ακάθιστου» είναι μια από τις πιο γνώριμες στον ελληνικό λαό, η πιο ευχάριστη για την ψαλμωδία και τα κείμενά της, αλλά και γιατί απευθύνεται με ευλαβική οικειότητα στη Μητέρα του Χριστού. «Ο Ύμνος των 24 Οίκων» λέγεται απλούστερα «Χαιρετισμοί της Παναγίας», από τα αλλεπάλληλα «Χαίρε» που περιλαμβάνει.
Ο λαός δεν ξέρει πολλά πράγματα για το ιστορικό της συνθέσεως του «Ακάθιστου», ούτε για τον πιθανό ποιητή του. Ξέρει μόνο και προσέχει την ωραία ανοιξιάτικη εποχή, κατά την οποία ψάλλεται στην εκκλησιά, τον θεωρεί χαρακτηριστικό γνώρισμα των εβδομάδων της Σαρακοστής και προανάκρουσμα στις Ακολουθίες της Μ. Εβδομάδος. Παρακολουθεί τον τμηματικό χωρισμό του Ύμνου σε 4 ακολουθίες (από 6 οίκους την κάθε φορά) κι ύστερα την επανάληψή του με τους 24.
Η ευλάβεια των πιστών εκδηλώνεται με αθρόα συμμετοχή στην ακολουθία, με παύση κάθε εργασίας μόλις σημάνει η καμπάνα των «Χαιρετισμών» και με σαφή κατεύθυνση της όλης λατρείας προς μόνη τη Θεοτόκο («Οι Χαιρετισμοί της Παναγίας»). Είναι η πρώτη φορά που θα χρησιμοποιήσουν τη «Σύνοψη» στα χέρια τους οι πιστοί και θα πάρουν το θάρρος να σιγοψάλλουν μαζί με τους ψάλτες (τον Κανόνα) και με τον παπά (τους Οίκους). Συνήθως προσέχουν την αλφαβητική σειρά, αλλά περισσότερο βαρύνει η επανάληψη των «Χαίρε», πού δίνουν κάποτε την εντύπωση ότι συντροφεύουν λαϊκά δίστιχα με ομοιοκαταληξία…

(Από τα «Επιλεγόμενα» του Δημητρίου Δουκάτου.
«Ακάθιστος Ύμνος» - τόμος 1ος, Αθήνα 1962)

«Ανάπαυσον...»

«Κύριε, ανάπαυσον τας ψυχάς των υπέρ της Ορθοδόξου ημών πίστεως αγωνισαμένων και τελειωθέντων εν αυτή...»

«Αρχή καινότητας...»

Μετά από τις εβδομάδες της προετοιμασίας που προηγήθηκαν, μπαίνουμε στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή -στη χαρά της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή συμπίπτει με την άνοιξη, είναι μια αρχή ζωής, μια αρχή καινότητας, μια νέα εποχή। Είναι μια περίοδος κατά την οποία δεν θέλουμε πια να θυμόμαστε τις αμαρτίες μας, δεν θέλουμε πια να φέρνουμε στον νου μας εικόνες από παραβολές για την πτώση και τη μετάνοια, αλλά να ατενίζουμε τους Αγίους που άρχισαν τη ζωή τους όπως κι εμείς: εύθραυστοι, αμαρτωλοί, αμφιταλαντευόμενοι, αλλά με τη χάρη του Θεού και τη δύναμή του έγιναν αυτό που έγιναν...

Αρχίζουμε ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι που θα μας οδηγήσει από την αμαρτωλή μας κατάσταση -την αναγνωρίσαμε, μετανοούμε γι' αυτήν- σε μια νέα εποχή, στην Ανάσταση του Χριστού...

Anthony Bloom,
«Στο φως της κρίσης του Θεού»
(Πορεία από το Τριώδιο στην Ανάσταση)

«Ας πορευθώμεν...»

...Αδελφοί μου,

Τώρα εισερχόμεθα εις την Αγίαν Τεσσαρακοστήν και στο βάθος μας αναμένει το δράμα, το θαύμα και το βίωμα της Αναστάσεως, το κατ’ εξοχήν βίωμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ας πορευθώμεν προς αυτό το όραμα και βίωμα, όχι ασυγχώρητοι, όχι μη συγχωρήσαντες, όχι εν νηστεία απλώς κρέατος και ελαίου, όχι εν υποκρισία, αλλά εν θεία ελευθερία εν πνεύματι και αληθεία. Εν τω πνεύματι της αληθείας, εν τη αληθεία του πνεύματος.

Απόσπασμα από την ομιλία του Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος Κυρού Μελίτωνος (1913 - 1989) στον Μητροπολιτικό Ναό Αθηνών, την Κυριακή της Τυροφάγου, 8η Απριλίου 1970.
(Πηγή: Μητροπολίτου Γέροντος Χαλκηδόνος Κύρου Μελίτωνος, «Λόγοι και Ομιλίαι», 1991, εκδ. Πανσέληνος).

Ολόκληρη η ομιλία εδώ:
http://eiskopanous.blogspot.com/2009/02/blog-post_17.html

«Ότι θλίβομαι...»

Ουσιαστικά από τον Εσπερινό αυτό (της Κυριακής της Τυροφάγου) αρχίζει η Μεγάλη Σαρακοστή. Αρχίζει η ακολουθία με τον ιερέα ντυμένο στα λαμπερά άμφια και τα τροπάρια αναγγέλουν τον ερχομό της Μ. Σαρακοστής και πέρα απ' αυτή, τον ερχομό του Πάσχα. Κατόπιν γίνεται η είσοδος του Ευαγγελίου με τον εσπερινό ύμνο «Φως ιλαρόν αγίας δόξης» και ο ιερέας προχωρεί στην Ωραία Πύλη για να αναφωνήσει το Προκείμενο που πάντα αναγγέλει το τέλος της μιας μέρας και την αρχή της άλλης. Η θαυμάσια μελωδία: «Μη αποστρέψεις το πρόσωπό σου από του παιδός σου, ότι θλίβομαι, ταχύ επάκουσόν μου, πρόσχες τη ψυχή μου και λύτρωσε αυτήν» λέγεται πέντε φορές, τα φώτα σβήνουν και τα χρωματιστά άμφια αλλάζουν.
Από αυτό το σημείο ξεκινάει η Μεγάλη Σαρακοστή: συναισθάνομαι ότι είμαι εξόριστος από την ομορφιά της Βασιλείας Του και θλίβομαι. Τελικά παραδέχομαι ότι μόνο ο Θεός μπορεί να με βοηθήσει σ' αυτή τη θλίψη. Μετάνοια πάνω απ' όλα είναι το απελπισμένο κάλεσμα για τη Θεία βοήθεια. Στη συνέχεια διαβάζεται η προσευχή του Αγίου Εφραίμ που συνοδεύεται από μετάνοιες. Καθώς οι πιστοί πλησιάζουν τον ιερέα, ο χορός ψάλλει πασχαλινούς ύμνους. Από τώρα βλέπουμε να λάμπει στο τέλος το φως της Ανάστασης, το φως της Βασιλείας του Θεού.

(Από τη «Μεγάλη Σαρακοστή» του π. Alexander Schmemann)

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης για τη Μεγάλη Σαρακοστή

ΛΟΓΟΣ ΚΑΤΗΧΗΤΗΡΙΟΣ
ΕΠΙ ΤΗ ΕΝΑΡΞΕΙ
ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕΩ ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ - ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ ΤΩ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΧΑΡΙΣ ΕΙΗ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΥ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ,
ΠΑΡ’ HΜΩΝ ΔΕ ΕΥΧΗ, ΕΥΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΩΡΗΣΙΣ

Αδελφοί και τέκνα αγαπητά εν Κυρίω,

«Το στάδιον των αρετών ηνέωκται, οι βουλόμενοι αθλήσαι εισέλθετε, αναζωσάμενοι τον καλόν της νηστείας αγώνα.» , η, καλύτερον, πάντοτε ευρίσκεται ανοικτόν, από τότε που ο Πανοικτίρμων Κύριος της Δόξης ηυδόκησε να λάβη την ανθρωπίνην φύσιν. Έκτοτε καλεί δια της Εκκλησίας Του κάθε άνθρωπον να συμμετάσχη εις τας απείρους δωρεάς της Χάριτος του Παναγίου Πνεύματος, ιδιαιτέρως δε κατά την ευλογημένην ταύτην περίοδον της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,

Η άπειρος αγαθότης, ο εν Τριάδι προσκυνούμενος αληθινός Θεός ημών, από αγάπην και μόνον εδημιούργησε το ανθρώπινον γένος, δια να καταστήση τους ανθρώπους, όσον είναι αυτό δυνατόν εις την ανθρωπίνην φύσιν, κοινωνούς και συμμετόχους του μεγαλείου της θείας Δόξης Του. Αυτός είναι ο αποκλειστικός σκοπός της ζωής του ανθρώπου εις εκάστην εποχήν. Προς την πραγμάτωσιν δε αυτού του σκοπού κατατείνει όλη η αγία πνευματοφόρος παράδοσις της Ορθοδόξου ημών Εκκλησίας, διδάσκουσα, διερμηνεύουσα και προβάλλουσα όλον το φάσμα της πνευματικής ζωής και τους ποικίλους πνευματικούς αγώνας, εις τους οποίους οφείλει πάντοτε με γενναίον φρόνημα να προχωρή ο πιστός.

Κάθε Χριστιανός δια του ιερού μυστηρίου του Βαπτίσματος λαμβάνει την Χάριν του Αγίου Πνεύματος. Εάν αρχίση κανείς με όλην του την διάθεσιν να αγαπά τον Θεόν, τότε η Χάρις δι’ ανερμηνεύτου τρόπου μεταδίδει εις αυτόν εκ του πλούτου των αγαθών της. Αυτός, λοιπόν, ο οποίος επιθυμεί να κρατήση την εμπειρίαν αυτής της Χάριτος, προσπαθεί με πολλήν την χαράν να παραμερίση εκ της ψυχής του τα παρερχόμενα αγαθά του παρόντος αιώνος και να καταστήση κτήμα του τον κεκρυμμένον θησαυρόν της αληθινής Ζωής. Εκ του βαθμού δε εις τον οποίον προκόπτει η ψυχή εις τον πνευματικόν αγώνα, εμφανίζει αντιστοίχως το θείον δώρον της Χάριτος, την κεκρυμμένην εις τα βάθη αυτής χρηστότητα του Κυρίου, η οποία και γίνεται απλανής οδηγός εις το πολυποίκιλον πνευματικόν αγώνισμα .

Αυτός ο πνευματικός αγών είναι διαρκής δια κάθε πιστόν και ως εκ τούτου χρειάζεται να θέτη κανείς αρχήν κάθε ημέραν, κάθε στιγμήν. «Έφθασε καιρός, η των πνευματικών αγώνων αρχή, η κατά δαιμόνων νίκη, η πάνοπλος εγκράτεια, η των Αγγέλων ευπρέπεια, η προς Θεόν παρρησία» . Ως μία διαρκής αρχή της πνευματικής αναγεννήσεως και ανακαινίσεως του ανθρώπου είναι και η Αγία Τεσσαρακοστή. Δια τούτο και ο υμνωδός του Τριωδίου μας προσανατολίζει ορθώς προς το περιεχόμενόν της λέγων, ότι η σωματική νηστεία δια της αποχής των τροφών, εάν δεν ακολουθήται εκ της καθαρότητος της προερχομένης εκ του αγώνος απαλλαγής εκ των παθών, δεν γίνεται αφορμή προς βίου διόρθωσιν και ως ψευδής μισείται υπό του Θεού .

Οπωσδήποτε, το να δυνηθή ο άνθρωπος να συγκεντρώση τον νουν του εις την εργασίαν της γνώσεως του Θεού και να τον επαναφέρη εκ του εμπαθούς διασκορπισμού του εις τα κτίσματα, αποτελεί έργον κοπιώδες και πολυχρόνιον, όμως απαραίτητον και καθοριστικόν δια την πνευματικήν του υπόστασιν και την όλην κοινωνικήν του ζωήν. Φαίνεται δε η οδός της αρετής εις αυτούς, οι οποίοι την αρχίζουν, σκληρά και υπερβολικώς δυσάρεστος, όχι όμως επειδή είναι πράγματι τοιαύτη, αλλά διότι η ανθρωπίνη φύσις έχει εθισθή να συναναστρέφεται με την ευκολίαν των ηδονών. Εις αυτούς δε οι οποίοι κατώρθωσαν και υπερέβησαν το μέσον της οδού αποδεικνύεται ευχάριστος και άνετος .

Πολλοί κατά καιρούς αγνοούντες το μέγα μυστήριον της ευσεβείας, θεωρούν την Ορθόδοξον ασκητικήν Παράδοσιν ως επαχθή και οδηγούσαν τον άνθρωπον εις την στέρησιν της δημιουργικής φαντασίας, της πρωτοτύπου πρωτοβουλίας, της απολαύσεως της ζωής εν γένει και της εξ αυτής προερχομένης χαράς. Ουδέν τούτου ψευδέστερον. Όλα όσα εδημιούργησεν ο Θεός, τα εδημιούργησε καλά λίαν και μας τα εδώρησε δια να τα χαιρώμεθα και να τα απολαμβάνωμεν και να γίνωνται αφορμή προς διαρκή δοξολογίαν του Ευεργέτου μας. Αι εντολαί δε του Θεού μας οδηγούν και μας περιγράφουν την ορθήν χρήσιν των δωρεών Του, ώστε, και το σώμα μας και η φαντασία και όλαι αι ψυχικαί μας δυνάμεις μεθ’όλων των υλικών αγαθών, να αποβαίνουν κατ’αλήθειαν χαροποιοί και ευεργετικαί δια την ζωήν του ανθρώπου. Αντιθέτως, η εγωϊστική, αυτόνομος και περιφρονητική προς τον σκοπόν τον οποίον έθεσεν ο Δημιουργός εις τα πλάσματά Του χρήσις των, προς στιγμήν ικανοποιεί τον παράλογον εγωϊσμόν του ανθρώπου, καταλήγει όμως εις αποτελέσματα τελείως διαφορετικά των προσδοκιών του, οδηγούσα αυτόν εις την απόγνωσιν, το άγχος και την δυστυχίαν.

Ο Σωτήρ ημών, ο αληθής Θεός και αληθής άνθρωπος, ο αγνώστως γνωριζόμενος εις τους ταπεινόφρονας και δεκτικούς της ακτίστου Χάριτός Του, ο Κύριος της Δόξης και Κύριος της ιστορίας, ο ετάζων καρδίας και νεφρούς, ο δια της θείας Αυτού Προνοίας συνέχων τα σύμπαντα από το πλέον μικρόν μόριον της δημιουργίας

Του μέχρι του ασυλλήπτου εις την ανθρωπίνην διάνοιαν σύμπαντος κόσμου, είναι διαχρονικώς η Οδός, η Αλήθεια και η Ζωή . Όπως η ενυπόστατος πηγή της Ζωής δεν ήτο δυνατόν να κρατηθή υπό του θανάτου, αλλά τον συνέτριψε και ανεστήθη, έτσι δεν είναι δυνατόν να υπάρξη ανθρωπίνη ζωή, η οποία να οδηγή εις την καταξίωσιν του ανθρώπου, χωρίς την συμμετοχήν εις το ζωοποιόν Σώμα του αναστάντος Χριστού, την Ορθόδοξον Εκκλησίαν Του και την Αγιοπνευματικήν της Παράδοσιν. Και, εν συνόψει, ο Κύριος μένει εις τον αιώνα, ενώ ψευδείς αι επίνοιαι των υπερηφάνων ανθρώπων η, ως προσφυώς λέγει ο Άγιος Διάδοχος, «ουδέν πτωχότερον διανοίας εκτός Θεού φιλοσοφούσης τα του Θεού» .

Τέκνα εν Κυρίω αγαπητά,

Επί τη εισόδω εις την Αγίαν και Μεγάλην Τεσσαρακοστήν προτρεπόμεθα πατρικώς πάντας υμάς, όπως μη δειλιάσητε και μη οκνήσητε να προχωρήσητε εις το σπουδαιότερον έργον της ζωής υμών, εις το της πνευματικής εργασίας στάδιον, μετά ανδρείας και δυνάμεως ολοψύχου, ώστε να καθαρίσητε ψυχάς και σώματα από παντός μολυσμού και επιτύχητε της Βασιλείας του Θεού, η οποία ήδη παρέχεται από αυτήν την παρούσαν ζωήν εις όσους ειλικρινώς και εκ βάθους ψυχής την εκζητούν.

Η χάρις του Θεού και το άπειρον έλεος Αυτού είη μετά πάντων υμών.

Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, βια´
+ Ο Κωνσταντινουπόλεως
διάπυρος προς Θεόν ευχέτης πάντων υμών

Ευαγγελισμός

«Του απ' αιώνος μυστηρίου η φανέρωσις...»

28 Μαρτίου - Κυριακή των Βαΐων

Την λαμπράν και ένδοξον πανήγυριν της εις Ιερουσαλήμ εισόδου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εορτάζομεν.

27 Μαρτίου - Σάββατο προ των Βαΐων

Του Αγίου και δικαίου φίλου του Χριστού Λαζάρου του τετραημέρου.

21 Μαρτίου - Κυριακή Ε΄ των Νηστειών

Της Οσίας Μη­τρός ημών Μαρίας της Αιγυπτίας.

19 Μαρτίου

Παρασκευή Ε' Εβδομάδος Νηστειών:

Ακάθιστος Ύμνος...

17 Μαρτίου (εσπέρας)

Ψάλλεται ο Μέγας Κανών,

ποίημα Ανδρέου Κρήτης...

14 Μαρτίου - Κυριακή Δ΄ των Νηστειών

Ιωάννου του συγγραφέως της Κλίμακος

12 Μαρτίου

Παρασκευή Δ' Εβδομάδος Νηστειών:

Τέταρτοι Χαιρετισμοί...

«Στην Πόλη της Παναγίας...»

Ο Πατριάρχης του Γένους

στην Πόλη της Παναγίας, στην Πόλη του Ακαθίστου...

(Παναγία Βλαχερνών)

Η Θεία Λειτουργία των Προηγιασμένων Δώρων

Γράφει η Δρ. Ελένη Ρωσσίδου - Κουτσού, Φιλολόγος - Βυζαντινολόγος.

Δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα της Εκκλησίας της Κύπρου και αναδημοσιεύεται στο http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=1799

Σταυροπροσκύνηση

«Τιμώντας τον Τίμιο Σταυρό συνειδητοποιούμε με νέο σθένος, αντιλαμβανόμαστε με νέο βάθος τι σημαίνει η Βασιλεία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Σημαίνει ότι μας αγαπά τόσο απόλυτα και ολοκληρωτικά και τόσο ανεπιφύλακτα, ώστε ξεχνά τον εαυτό Του μέχρι σημείου να υπάρχει, να ζει και να πεθαίνει για μας και μαζί μ’ εμάς…».

Anthony Bloom,
«Στο φως της κρίσης του Θεού».
(Πορεία από το Τριώδιο στην Ανάσταση)