Ο μήνας της Παναγίας...

Αύγουστος, ο μήνας της Παναγίας. Εκείνου του γλυκύτατου προσώπου της ευαισθησίας και της συγχώρησης, της χαράς και της ρομφαίας, που χώρεσε τον αχώρητο. Εκείνης της γυναίκας, εκείνης της ανθρώπου, που δείχνει με το παράδειγμά της πως ο άνθρωπος είναι μεγαλύτερος από την ιδέα του. 

Της γυναίκας που δείχνει πως τα δάκρυα που γεωργούν την έρημο δεν είναι σημάδι αδυναμίας, αλλά απόδειξη ευαισθησίας αγίας που κάνει τον άνθρωπο να αληθεύει. Εκείνης της διωγμένης, χάρη του γιου της κόρης, που απέδειξε πως ο αγώνας δεν είναι μάταιος. 

Της «υπουργού της θείας οικονομίας», προς την οποία στρέφονται όλοι οι δυστυχισμένοι και τσαλακωμένοι του κόσμου, όλοι οι εξόριστοι. Της μητέρας του Υιού, που έδωσε νόημα στην ελπίδα και φως στο σκοτάδι της άσαρκης ζωής. Της μητέρας που γέννησε την προσδοκία.

Χρυσόστομος Σταμούλης

Τί ανάγκη άραγε να έχει η Παναγία από τα παρακάλια μας;

Τί ανάγκη άραγε να έχει η Παναγία από τα παρακάλια μας; Αφού είναι η Μάνα μας. Κι εμείς τα παιδιά της. Μία και μοναδική δουλειά έχει, και αυτή είναι να μας κρατάει σφιχτά στην αγκαλιά της. Να μας φροντίζει και να μας κάνει να νιώθουμε ασφάλεια, επειδή σε κάθε βηματισμό μας εκείνη απλά θα είναι εκεί για να συντρέξει. Για να επουλώσει τα τραύματα στις κακοτοπιές και να σφουγγίξει τα δάκρυα στις λύπες και στις στεναχώριες.

Μόνο έτσι η μάνα έχει λόγο ύπαρξης στη ζωή των παιδιών της. Για να είναι παρούσα, στις καλές και στις κακές μας στιγμές. Χωρίς προαπαιτούμενα, και ειδικές προϋποθέσεις. Μόνο για να μας αγαπά.  Και τότε εκείνα τα παιδιά, που θα μεγαλώσουν με τέτοια μάνα, θα περπατήσουν το δρόμο της δικής τους ζωής προσφέροντας άλλη τόσο αγάπη και ενδιαφέρον για όσους την χρειαστούν, αλλά μαζί και αυτοφροντίδα για τους ίδιους, γιατί έτσι είναι ο υγιής άνθρωπος. Ισορροπημένος ανάμεσα στον εαυτό και στον άλλο. Μακριά από τις υπερβολές και τις ακρότητες.

Μεγάλη παρηγοριά να ξέρεις πως ακόμη και όταν η μάνα μας, αυτή που μας έφερε στον κόσμο, δεν θα υπάρχει πια, η άλλη μας Μάνα, θα συνεχίσει να μας νανουρίζει μέχρι εκείνη την τελευταία μας πνοή, όπου ούτε τα χρόνια, ούτε οι ρυτίδες, ούτε τίποτα άλλο δεν θα καταφέρουν να αλλάξουν αυτή τη σχέση στοργής και φροντίδας.

Και κάπως έτσι συνεχίζει να ζει το «παιδί» που όλοι κρύβουμε μέσα μας, ακόμη κι αν εμείς νομίζουμε πως εκείνο έχει χαθεί!

π. Ιουστίνος Κεφαλούρος

Γίνεται η παραμυθία και η παρηγοριά όλων...

Έτσι η Θεοτόκος, ως άλλη Εκκλησία, γίνεται ταυτόχρονα το πανδοχείον των σπουδαίων και των ταπεινών, των νομίμων και των ανόμων, των δικαίων και των αδίκων. Γίνεται η παραμυθία και η παρηγοριά όλων των θνητών που αναζητούν διά της μετανοίας χώρο για να χωρέσουν την υπαρξιακή τους γύμνια. 

Ο τρόπος της όπως και ο τρόπος της Εκκλησίας φανερώνει ότι η σωτηρία των ανθρώπων θα πραγματοποιηθεί από το Θεό «σκανδαλωδώς», όπως ακριβώς το λέγει ο γέροντας Παϊσιος και εξάπαντος όχι σύμφωνα με τη συμβατική ηθική των οριστών της ζωής και της πίστης...

Χρυσόστομος Σταμούλης

Για τη δόξα της Παναγίας μας...

Αρκεί και μόνο ένας λόγος, και μια ενθύμηση για τη δόξα της Παναγίας μας...

για να ανυψώσει την ψυχή και την διάνοια, και να μας μεταμορφώσει από σαρκικούς σε πνευματικούς, και από βέβηλους σε αγίους...

~ Άγιος Νικόλαος Καβάσιλας

Η Ἁγία Θεοτόκος καὶ Παρθένος Μαρία...

Η Ἁγία Θεοτόκος καὶ Παρθένος Μαρία, τὸ ἀμόλυντο κειμήλιο τῆς παρθενίας, ὁ λογικὸς παράδεισος τοῦ δευτέρου Ἀδὰμ –τοῦ Χριστοῦ–, τὸ ἐργαστήριο ὅπου ἑνώθηκαν οἱ δύο φύσεις –ἡ θεία καὶ ἡ ἀνθρωπίνη–, τὸ πανηγύρι τῆς συναλλαγῆς ποὺ ἔφερε τὴ σωτηρία, ὁ νυφικὸς θάλαμος, στὸν ὁποῖον ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ νυμφεύθηκε τὴν ἀνθρώπινη σάρκα, ὁ ζωντανὸς βάτος τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως, τὸν ὁποῖον δὲν κατέκαυσε ἡ φωτιὰ τοῦ θείου τοκετοῦ, ἡ πραγματικὴ ἐλαφρὰ νεφέλη ποὺ βάσταζε μὲ σῶμα Αὐτὸν ποὺ κάθεται ἐπάνω στὰ Χερουβίμ, τὸ καθαρότατο ποκάρι τοῦ μαλλιοῦ ποὺ κράτησε τὴν οὐράνια βροχή, ἀπ᾿ τὸ ὁποῖο ὁ ποιμένας ντύθηκε τὸ πρόβατο.

Άγιος Προκλος Κων/πόλεως

Την Παναγία μας πολύ την αγαπάω...

"Την Παναγία μας πολύ την αγαπάω. Μικρός στο Άγιον Όρος πολύ την λάτρευα. Είχα μια εικονίτσα της Παναγίτσας κάτω απ' το μαξιλάρι μου. Πρωί κ βράδυ την ασπαζόμουνα. Μ' αυτήν ζούσα νύκτα μέρα. Σ' αυτήν κατέφευγα οτι κι αν μου συνέβαινε, τι να σας πώ...Καλύτερα απο μάνα. Δεν ήθελα τίποτε αλλο, τα είχα όλα!".

~ Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

Η πόρτα της Παναγιάς...

Ο Μέγας Παρακλητικός είναι γραμμένος σε προσωπικό ύφος και κρύβει οδύνη, αγωνία, παράπονο και ελπίδα. Εν τω μεταξύ "μιλάει" για πραγματικές ιστορίες πραγματικών ανθρώπων. Ποιον από μας δεν τον κύκλωσαν οι θλίψεις σαν την κηρήθρα οι μέλισσες και σε ποιον από μας δεν έκλεισαν κατάμουτρα πόρτες φίλων και γνωστών. Ακόμα και ο ίδιος ο Θεός μοιάζει σπαρακτικά σιωπηρός όταν Τον χρειάζεσαι. Η πόρτα της Παναγιάς είναι όμως ανοικτή για όποιον την επικαλείται, ανεξάρτητα από τον βαθμό της πίστης του. Εύκολα λοιπόν ταυτίζεται κανείς με τον ποιητή. Ειδικά εκεί όπου θυμάται τις πρότερες ευεργεσίες της Παναγίας και είναι σίγουρος ότι θα εισακουστεί και θα ευεργετηθεί και πάλι...

Τεράστια στιγμή για την ορθόδοξη υμνογραφία αυτό το ποίημα. Νομίζει κανείς ότι ζήτησε τη σύνθεση του η ίδια η Παναγία επειδή διψάει την σωτηρία μας και τίποτα άλλο δεν της δίνει χαρά παρά να την παρακαλούμε συνεχώς να μεσιτεύει στον γιο της για όλους εμάς.

π. Παντελεήμων Κρούσκος

Στὴν Παναγία...

Ὅποιος ἔχει πολλὴ εὐλάβεια στὴν Παναγία, ἀκούει τὸ ὄνοµά Της καὶ ἀλλοιώνεται. Ἤ, ἂν τὸ βρῆ κάπου γραµµένο, τὸ ἀσπάζεται µἐ εὐλάβεια καὶ σκιρτάει ἡ καρδιά του. Μπορεῖ νὰ κάνη ὁλόκληρη Ἀκολουθία µὲ ἕναν συνεχῆ ἀσπασµὸ στὸ ὄνοµα τῆς Παναγίας. Καὶ ὅταν προσκυνᾶ τὴν εἰκόνα Της, δὲν ἔχει τὴν αἴσθηση ὅτι εἶναι εἰκόνα, ἀλλὰ ὅτι εἶναι ἡ ἴδια ἡ Παναγία, καὶ πέφτει κάτω λειωµένος, διαλυµένος ἀπὸ τὴν ἀγάπη Της.

Άγιος Παΐσιος