Οι απαιτήσεις της θείας εκλογής

 

Η 24η Ιουνίου είναι, σύμφωνα με το εορτολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας αφιερωμένη στη μνήμη της γεννήσεως του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Όπως είναι γνωστό, οι γονείς του Ιωάννη ήταν άτεκνοι και η γέννησή του προαναγγέλθηκε στον πατέρα του από έναν άγγελο (Λου 1:5-25). 

Από την άποψη αυτή η ιστορία του αγίου Ιωάννη εμφανίζει πολλά κοινά με την ιστορία του κριτή Σαμψών και προφανώς αυτός είναι ο λόγος που κατά τον εσπερινό της γιορτής που είναι αφιερωμένη στη γέννηση του Προδρόμου διαβάζεται μεταξύ άλλων αναγνωσμάτων η περικοπή Κρι 13:1-21. Ενδιαφέρον στην προκειμένη περίπτωση παρουσιάζει η διαπίστωση ότι τόσο ο συγγραφέας του βιβλίου των Κριτών όσο και ο ευαγγελιστής Λουκάς περιγράφουν με πολλές λεπτομέρειες τα όσα προηγήθηκαν της γέννησης του Σαμψών και του Ιωάννη...

 

Μιλτιάδης Κωνσταντίνου

 

Το μαρτύριο από αγάπη...

Θυμάσαι που στο τέλος η τελευταία αντίσταση που έπρεπε το σύστημα να αλώσει για να τον υποτάξει δεν ήταν η άρνηση των ιδεών του, δεν ήταν καν η απόρριψη της κοινής του λογικής. Ήταν την αγάπη που έπρεπε να αρνηθεί, την επιθυμία, τη δύναμη, τον πόθο να πεθάνει για χάρη κάποιου άλλου.

Γιατί το σύστημα ήξερε, πάντα θα ξέρει, πως η καρδιά συστήνει την ύπαρξη κι όχι οι λέξες-ιδέες. Ακόμα κι αν τις ιδέες αλλάξει κάποιος, αν μπορεί ακόμα να πεθάνει χαριστικά για κάτι έξω από τον εαυτό του, τότε είναι ολότελα ελεύθερος και αδέσμευτος και ανυπότακτος.

Γι' αυτό ίσως η επαναστατικότερη πράξη, η μόνη επαναστατική μάλλον πράξη στην ιστορία, είναι το μαρτύριο από αγάπη. Αυτή είναι η πράξη στην οποία τελειώνει ο παλιός κόσμος των συμφερόντων, των υπολογισμών, της στενής φυλακής της ατομικής ύπαρξης.

Στο μαρτύριο αγάπης σταματά και πεθαίνει ο παλιός κόσμος αφού δεν μπορεί πλέον να αναπαραχθεί και σβήνει μέσα στο τυφλό σκοτάδι του μανικά κι αδιέξοδα κυλισμένος σε αίμα των αθώων.

Για την αυριανή γιορτή του τιμίου Προδρόμου.

Για όσους αγαπούν την ελευθερία.

Άγιος Ιωάννης Πρόδρομος, Αυγοτέμπερα σε ξύλο, 156χ70 εκ. 2010.

Γιώργος Κόρδης

Ο φίλος του Νυμφίου

 

Αν οι άνθρωποι του κόσμου τούτου επιθυμούν σφοδρά την αμετρία, την υπερβολή, αν επιθυμούν να είναι «Κύριοι» και «Νυμφίοι», το Ευαγγέλιο μάς αφήνει τη φωτεινή εικόνα της ταπεινώσεως: ο άγιος Ιωάννης, ο Τίμιος Πρόδρομος και Βαπτιστής, βρίσκει όλη τη χαρά του να είναι Φίλος του Νυμφίου και η Παρθένος να είναι Δούλη του Κυρίου (πρβλ. Λουκ. 1, 38 και 48). Ελαττώνονται, ώστε ο Άλλος, ο αληθινός Νυμφίος και Κύριος, να αυξάνει. Το ένα σε σχέση με το άλλο. Ο Θεός παίρνει την ακριβή θέση Του ανάμεσα στους ανθρώπους, διότι βρίσκει μια τέλεια ομοιότητα. «Ήλθε στον τόπο το δικό Του» (Ιωάν. 1, 11) και τον υποδέχθηκαν η Δούλη και ο Φίλος. Η ταπείνωσή Του, είναι ένα ακριβές αντίγραφο της θείας ταπεινώσεως, της κενώσεως του Δούλου του Ιαχβέ, του «Ἀνδρὸς ὀδυνῶν». Αντανακλά και ακολουθεί την «ανατροπή των ουρανίων αξιών»· ο Παντοκράτωρ γίνεται ο Φιλάνθρωπος και ο Βασιλεύς γίνεται ο εσταυρωμένος Δούλος.

«Σας βεβαιώνω πως μάνα δεν γέννησε ως τώρα άνθρωπο πιο μεγάλο από τον Ιωάννη το Βαπτιστή» (Ματθ. 11, 11). Ο λόγος είναι αντιθετικός, διότι καταργεί τα όρια των Διαθηκών. Στο «πιο μεγάλο» ανταποκρίνεται το αινιγματικό: «ο πιο μικρός όμως στη Βασιλεία των Ουρανών είναι μεγαλύτερός του». Ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος είναι ταυτόχρονα ο μεγαλύτερος και ο μικρότερος· και είναι ο μεγαλύτερος, διότι είναι ο μικρότερος. «Ο φίλος όμως του Γαμπρού, που στέκεται κοντά και Τον ακούει, είναι γεμάτος χαρά ακούγοντας τη φωνή του Γαμπρού. Αυτή είναι η χαρά η δική Μου και τώρα έχει ολοκληρωθεί» (Ιωάν. 3, 29-30). Αυτή η χαρούμενη εξαφάνιση είναι τόσο βαθιά, που σ’ αυτό το επίπεδο ο Νυμφίος και ο Φίλος του Νυμφίου συγκλίνουν μέχρι το ανέκφραστο μεγαλείο που τους ενώνει: ο Θεός έγινε άνθρωπος και ο άνθρωπος έγινε Θεός, σε βαθμό που να διερωτώνται οι άνθρωποι «για τον Ιωάννη, μήπως αυτός είναι ο Χριστός;» (Λουκ. 3, 15). Τώρα, για όλους, φανερά ο Θεός προτάσσει τον άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο και την Παναγία στην κορυφή της καθολικής Ιερωσύνης, ως «οδηγητική εικόνα» της υπηρεσίας της Εκκλησίας Του. Και η εικονογραφική σύνθεση της «Δεήσεως» μάς το δείχνει καθαρά αυτό… 

Παύλος Ευδοκίμωφ

Με αφορμή, το Γενέθλιο του Προδρόμου...

 

Το Συναξάρι της εορτής: 

http://eiskopanous.blogspot.com/2011/06/2406.html 

Σπουδή στην εικόνα του Γενεθλίου του Προδρόμου: 

https://eiskopanous.blogspot.com/2018/06/blog-post_40.html

«Πλάγι στὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ...»

 

«Αὐτὴ ἡ μαρτυρία θ᾿ ἀπομείνῃ στὸν αἰώνα, εἴτε τὸν γιορτάζουνε εἴτε δὲν τὸν γιορτάζουνε οἱ ἄνθρωποι, εἴτε τὸν θυμοῦνται εἴτε τὸν ξεχάσουνε. Κ᾿ ἡ μαρτυρία εἶναι τούτη: πὼς ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος εἶναι «ὁ ἐν γεννητοῖς γυναικῶν μείζων» δηλ. «ὁ πιὸ μεγάλος ἀπ᾿ ὅσους γεννηθήκανε ἀπὸ γυναίκα» κατὰ τὰ λόγια τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ. Γι᾿ αὐτὸ κ᾿ ἡ Ἐκκλησία μας ὥρισε νὰ μπαίνῃ τὸ εἰκόνισμά του πλάγι στὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ στὸ εἰκονοστάσιο τῆς κάθε ὀρθόδοξης ἐκκλησιᾶς». 

Φώτης Κόντογλου