Του αγίου Κασσιανού…

Σήμερα η μνήμη του αγίου Κασσιανού (τέλη του 4ου μ.Χ. αιώνα). Κανονικά η μνήμη του τιμάται στις 29 Φεβρουαρίου. Όταν είναι δίσεκτο το έτος τιμάται στις 28 Φεβρουαρίου.

«Ο αββάς Κασσιανός διδάσκει με το να μη διδάσκει και ποιμαίνει με το να σέβεται το θέλημα και το ρόλο του υπεύθυνου Ποιμενάρχη. Καταγράφει ό,τι του ζητήθηκε, τη ζωή δηλαδή των άλλων μοναχών. Κι αυτό κάνει με πολλή υπευθυνότητα, ακρίβεια και πιστότητα, ενώ στη συνέχεια ο ίδιος αποσύρεται, δίνοντας τόπο για το δοξασμό των πατέρων και αδελφών του. Γι’ αυτό και η απουσία του προσωπικού του λόγου βοά αρρήτως, και κοινοποιεί ότι μέσα του ενοικούσε "ο Θεός Λόγος"».

Από την εισαγωγή στο δίτομο έργο του «Συνομιλίες με τους πατέρες της ερήμου», μετάφραση από τα λατινικά από τις μοναχές της Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Καρέα, Καρέας 2004, σ. 42-43.

Η Υπαπαντή του Κυρίου (Αφιέρωμα)

Κάντε κλικ στους παρακάτω συνδέσμους και διαβάστε:

Λόγος Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά στην Υπαπαντή:

http://www.monipetraki.gr/ypapanti.html

Η εορτή της Υπαπαντής στο Συναξάρι του Αγ. Νικοδήμου του Αγιορείτου:

http://eiskopanous.blogspot.gr/2013/02/blog-post.html

Η Υπαπαντή του Κυρίου στο «Εορτολόγιο» του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

http://eiskopanous.blogspot.gr/2013/02/blog-post_1.html

Η εικόνα της Υπαπαντής:

http://www.ecclesia.gr/greek/holySynod/commitees/art/eikona_ypapantis.htm

Υπαπαντή του Χριστού (τοιχογραφία).

Μονή Αγίου Ιωάννου Προδρόμου Ρογκοβού.

Υπαπαντή

Το γεγονός της Υπαπαντής, που εξιστορεί ο Ευαγγελιστής Λουκάς στο β΄ κεφάλαιο (22-35) του Ευαγγελίου του, συνέβη σαράντα ημέρες μετά τη γέννηση του Ιησού. Σύμφωνα με το Μωσαϊκό Νόμο, αν το πρώτο παιδί της οικογένειας ήταν αγόρι, αφιερωνόταν στον Θεό και συγχρόνως προσφερόταν για θυσία ένας αμνός ή ένα ζευγάρι τρυγόνια ή δύο μικρά περιστέρια. Το γράμμα των εντολών αυτών πληρούντες ο Ιωσήφ και η Παρθένος Μαρία, ανήλθαν την τεσσαρακοστή ημέρα από της γεννήσεως του Χριστού στο ναό των Ιεροσολύμων, για να προσφέρουν τον Ιησού στον Θεό και να δώσουν την θυσία περί καθαρισμού. Το ζευγάρι υποδέχθηκε στο ναό ο υπερήλικας Προφήτης Συμεών, ο οποίος εδέχθηκε τον Ιησού στην αγκαλιά του φωτισμένος από το Αγιο Πνεύμα, έχοντας λάβει αποκάλυψη από Αυτό ότι δεν θα απέθνησκε προτού δει Εκείνον, τον οποίο ο Κύριος και Θεός έχρισε Βασιλέα και Σωτήρα του κόσμου.

Η εορτή εισήχθηκε πρώτα στη Δύση προς κατάργηση των τελουμένων ειδωλολατρικών εορτών, κατά τις αρχές του Φεβρουαρίου, προς τιμή του Πανός, ως καθαρώς θεομητορική εορτή. Αργότερα καθιερώθηκε και στην Ανατολή. Κατά μεν τον Γεώργιο Κεδρηνό (PG 121, 780) η εορτή εισήχθηκε επί του αυτοκράτορος Ιουστίνου του Α΄ (518-527), κατά δε τον Νικηφόρο Κάλλιστο ο μέγας Ιουστινιανός (525-565), διέταξε, το 542 να εορτάζεται η Υπαπαντή του Σωτήρος σε όλη τη γη (PG 147, 292). Επειδή όμως διασώζονται σήμερα λόγοι- ομιλίες στην εορτή της Υπαπαντής (Αμφιλοχίου Ικονίου PG 39, Κυρίλλου Αλεξανδρείας PG 77), που χρονολογούνται πολύ πριν τον 6 ο αιώνα, εικάζεται ότι ο αυτοκράτορας Ιουστίνος εισήγαγε την εορτή στην Κωνσταντινούπολη. Η εορτή της Υπαπαντής, στην Κωνσταντινούπολη, ετελείτο στον ναό των Βλαχερνών, όπου παρευρίσκονταν και οι βασιλείς.

Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Επισκόπου Φαναρίου Αγαθαγγέλου, τ. Φεβρουαρίου, σελ. 23-25.

Τρύφωνος Μάρτυρος (01/02)

Eις την A΄, μνήμη του Aγίου Mάρτυρος Tρύφωνος.
 
Συ δε Tρύφων τι; το ξίφος θνήσκω φθάσας.
Kαιρός δε τίς σου του τέλους; νουμηνία.
Eν Φευρουαρίοιο Tρύφων προ τομής θάνε πρώτη.

Oύτος ο Άγιος ήτον από ένα χωρίον της Φρυγίας, Λάμψακον ονομαζόμενον, κατά τους χρόνους Γορδιανού βασιλέως, ύστερα από την βασιλείαν του Kαίσαρος Aυγούστου, χρόνους διακοσίους εννενηνταπέντε, ήτοι εν έτει από Xριστού σλθ΄ [239]. Oύτος λοιπόν ο Άγιος εις καιρόν οπού ήτον πολλά νέος, εμεταχειρίζετο και μίαν τέχνην αρμοδίαν εις την ηλικίαν του, χήνας γαρ έβοσκε. Kαι εν τη ευτελεί όμως τέχνη ταύτη ευρισκόμενος, ενεπλήσθη από την χάριν του Παναγίου Πνεύματος. Όθεν δι’ αυτής ιάτρευε κάθε ασθένειαν, και δαίμονας εδίωκεν. Aυτός ιάτρευσε και την θυγατέρα του βασιλέως Γορδιανού, βασανιζομένην από δαιμόνιον, το οποίον επρόσταξε, και εφάνη εις τους παρεστώτας ωσάν μαύρος σκύλος, και εφανέρωσε τα πονηρά έργα, τα οποία παρακινεί τους ανθρώπους και κάμνουσι. Mε το θαύμα δε τούτο, πολλούς απίστους ετράβιξεν εις την του Xριστού πίστιν...

Δείτε τη συνέχεια, μ' ένα κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο:

http://www.snhell.gr/references/synaxaristis/search.asp?id=205&search=3