Αναζητείται πυξίδα στην εξωτερική πολιτική.

<img height="134" src="https://omegapress.gr/images/RAMHTSO.jpg" width="738" /><div><br /></div><div>Του<b> Σωτήρη Σιδέρη </b><br />Ιστορικής σημασίας γεγονότα εξελίσσονται στην περιοχή μας με την Ελλάδα να συνεχίζει να μην έχει πυξίδα. Στα όσα προβλήματα διορατικότητας και επιλογών, όπως η απόλυτη πρόσδεση στις ΗΠΑ και το Ισραήλ, έρχεται να προστεθεί και η ανασφάλεια και η πλήρης αποδυνάμωση του Έλληνα πρωθυπουργού στο εσωτερικό σκηνικό, που επηρεάζει καθοριστικά και την διεθνή συμπεριφορά του. Μια σειρά από γεγονότα που καταγράφηκαν το τελευταίο διάστημα καταδεικνύουν την αδυναμία της κυβέρνησης να ανορθώσει το κύρος της χώρας, ενώ ο ίδιος ο πρωθυπουργός δείχνει και είναι, χωρίς σχέδιο και αμήχανος.<br /><br />Η επίσκεψη του Έντι Ράμα στην Αθήνα ήταν ένας κόλαφος για την Αθήνα, πέραν του ότι και το ελληνικό ΥΠΕΞ είπε περίεργα πράγματα για την οριοθέτηση της ΑΟΖ, που σημειωτέον , ήταν όρος για την ευρωπαική προοπτική της Αλβανίας, αλλά η Αθήνα, όπως πάντα υποχώρησε.<br />Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις μπαίνουν σε νέα φάση που έχει και όξυνση, τόσο στο Αιγαίο, όσο και στην Κύπρο, ενώ η Άγκυρα επανέρχεται δριμύτερη και ως προς την στρατιωτικοποίηση των νησιών.<br /><br />Το μέλλον των σχέσεων με τις ΗΠΑ άδηλο, το μέλλον του ΝΑΤΟ , της ΕΕ και οι διατλαντικές σχέσεις απρόβλεπτες, η οικονομική κρίση εξαπλώνεται και μέσα σε αυτό το σκηνικό, η ελληνική εξωτερική πολιτική συντηρείται ουσιαστικά μέσω γενναιόδωρων εξοπλιστικών προγραμμάτων και την υποταγή στις αποφάσεις των μεγάλων. Άρα η εθνική πυξίδα αναζητείται…<br /> <br /> Ο επιδειξίας Ράμα και η πρέσβειρα παντός καιρού<br /><br />Ο Έντι Ράμα δεν θα τολμούσε, να παραβιάσει το ενδυματολογικό πρωτόκολλο της καγκελαρίας στη Γερμανία ή του Προεδρικού Μεγάρου στο Παρίσι γιατί εκεί διακυβεύονται πολλά. Το έκανε στο Μέγαρο Μαξίμου, γιατί αρέσκεται σε επιδείξεις υπεροψίας , εδώ και χρόνια έναντι της Ελλάδας και του Κυριάκου Μητσοτάκη. Λίγα κρύα αστεία για τον Πλάτωνα, περιφρόνηση για τα διμερή προβλήματα και τελικά στο αμιγώς πολιτικό πεδίο, απόλυτη υποβάθμιση της σημασίας που έχει για την Αλβανία η ελληνική εξωτερική πολιτική, ενώ ειπώθηκαν περίεργα πράγματα για την οριοθέτηση της ΑΟΖ.<br />Η Κίμπερλι Γκιλφόϊλ δεν παραβίασε κανένα ενδυματολογικό πρωτόκολλο, έκανε όμως κουρέλια το κύρος της κυβέρνησης όταν αποκάλυψε ότι συνομιλεί πολλές φορές την εβδομάδα με υπουργούς και τον πρωθυπουργό, οι οποίοι δεν της λένε ποτέ όχι. Όμως, προ ημερών, για πολλοστή φορά η πρέσβειρα των ΗΠΑ πήγε στο Μεγάρου Μαξίμου για να συζητήσει με τον πρωθυπουργό, διμερή και περιφερειακά προβλήματα , σαν να είναι ομόλογος του πρωθυπουργού. Αλλά υπάρχουν και χειρότερα. Στην Κάσο η Τουρκία τέσταρε και πάλι τις αντιδράσεις της Αθήνας, ενώ ήδη έχουμε επισημάνει την νευρικότητα της Άγκυρας στις διμερείς σχέσεις, ενώ η Κύπρος ξαναμπαίνει στο κάδρο της έντασης. Οι ανατροπές στις διπλωματικές εξελίξεις, μπορεί να είναι αργόσυρτες, όμως χαράσσουν τον δρόμο μιας χώρας για πολλές δεκαετίες. Και η Ελλάδα δεν έχει πυξίδα για το -ασταθές- μέλλον. <br /><br />Η Τουρκία επιστρέφει<br /><br /> Η Τουρκία αρχίζει να κινείται και πάλι σε διεθνές επίπεδο , μετά από ένα διάστημα καθήλωσης και ανησυχίας , εξαιτίας των πολέμων και την γενικευμένη κρίση στη Μέση Ανατολή. Φιλοξενεί διεθνείς διπλωματικές διασκέψεις, ετοιμάζεται για την σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ τον Ιούλιο, συζητά με την Ευρώπη και ξέρει ότι η νέα φάση είναι πολύ δύσκολη , γιατί δεν πρωταγωνιστεί στο νέο σκηνικό. Γι αυτό και στρέφεται προς την Ελλάδα , για να θυμίσει σε όλους ότι θέλει ρόλο και λόγο στην περιοχή.<br /><br />Η σταδιακή όξυνση των διμερών σχέσεων με αφορμή την μετάβαση πολεμικών πλοίων και αεροσκαφών στην Κύπρο και την ευρωπαική ομπρέλα προστασίας που αναπτύχθηκε εκεί με πρόφαση τις πυραυλικές επιθέσεις του Ιράν, φαίνεται ότι θα συνεχιστεί. Χώρες όπως η Τουρκία, όπως και το Ισραήλ θέλουν να υπερισχύουν έναντι των αντιπάλων τους, μη αποδεχόμενες το δικαίωμα εξοπλισμού άλλων . Η Τουρκία θέλει να κάνει ό,τι θέλει στην Κύπρο και τώρα έχει αποδυθεί σε μεγάλη προσπάθεια αποχώρησης όλων των ξένων πλοίων και των ελληνικών αεροσκαφών από την Κύπρο για να υπερισχύει η ίδια. Αυτή την στιγμή το Κυπριακό εξελίσσεται αρνητικά για την Άγκυρα, καθώς αναδείχθηκε ο στρατηγικός ρόλος της Κυπριακής Δημοκρατίας για τη Δύση…<br /><br />Δεν γνωρίζουμε ακόμη αν ο Τραμπ μεταβεί στην Τουρκία για τη σύνοδο του ΝΑΤΟ, το οποίο του προκαλεί οργή. Μπορεί να μεταβεί και να τινάξει στον αέρα τη Σύνοδο, μπορεί και όχι και να αναθέσει τον ρόλο αυτό σε κάποιον απεσταλμένο του. Το ζήτημα είναι ότι η Τουρκία προσπαθεί να ισορροπήσει και μέσα στο ΝΑΤΟ και να έχει ρόλο στην άμυνα της Ευρώπης, καθώς η Βορειοατλαντική Συμμαχία πνέει τα λοίσθια. Αν όμως ο Τραμπ πάει στην Τουρκία και δεν περάσει από την Ελλάδα, ίσως αυτό δρομολογήσει μια νέα διπλωματική φάση. Μια επαινετική δήλωση του Τραμπ για το πόσο η Ελλάδα και ο Μητσοτάκης έχουν βοηθήσει τις ΗΠΑ στους πολέμους δεν είναι και τόσο τιμητική για την Αθήνα. Πέραν του ότι μπορεί να κάνει άλλη δήλωση σε λίγες ώρες , δείχνει πόσο πειθήνια είναι η κυβέρνηση Μητσοτάκη, την στιγμή που όλες σχεδόν οι χώρες της ΕΕ έχουν αποστασιοποιηθεί. <br /><br />Ελλάδα -Αλβανία: κενό πολιτικής<br /><br />Οι δηλώσεις του Έντι Ράμα , τόσο ενώπιον του πρωθυπουργού, όσο και στο πλαίσιο του φόρουμ των Δελφών, δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το γεγονός ότι οι διμερείς σχέσεις έχουν εγκαταλειφθεί στην τύχη τους ή για να το πούμε πιο ρεαλιστικά, ο Ράμα απλά συνεχίζει να χλευάζει την Ελλάδα, χωρίς καμία συνέπεια. Στην αρχή ο Αλβανός πρωθυπουργός άφησε να εννοηθεί ότι μέχρι το τέλος του 2026 θα έχει παραπεμφθεί στην Χάγη η οριοθέτηση ΑΟΖ μεταξύ των δύο χωρών. Η είδηση όμως δεν είναι αυτή , γιατί ο Ράμα κοροϊδεύει εδώ και 15 χρόνια, όταν ακυρώθηκε από το Συνταγματικό Δικαστήριο με πολιτικό σκεπτικό, η συμφωνία του 2009. Η είδηση είναι ότι το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών απάντησε μέσω πηγών του ότι δεν υπάρχει καμία εξέλιξη και το κυριότερο: η Ελλάδα δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την οριοθέτηση με την Αλβανία γιατί έχει ήδη κάνει οριοθέτηση με την Ιταλία, οπότε, κατά κάποιο τρόπο δεν χρειάζεται…<br /><br />Πρόκειται για μια τοποθέτηση που πετά στα σκουπίδια μια πάγια πολιτική της Ελλάδας , ότι είναι ανάγκη να οριοθετήσει ΑΟΖ με όλες τις χώρες ώστε να εκμεταλλευθεί φυσικούς πόρους, να λύσει εκκρεμότητες, να ανακηρύξει και άλλες ζώνες π.χ. πολιτιστική και να δρομολογηθούν φυσιολογικές σχέσεις.<br />Η έκπληξη είναι ακόμη μεγαλύτερη γιατί μονίμως το ΥΠΕΞ συνδέει την επίλυση των διμερών προβλημάτων, περιουσιακό μειονότητας και αυτοπροσδιορισμός , όσο και την οριοθέτηση της ΑΟΖ με την ευρωπαική πορεία της Αλβανίας. Να θυμίσουμε ότι ο Μητσοτάκης είχε μάλιστα δηλώσει στη ΔΕΘ το 2019, ότι αν δεν υπάρξει συμφωνία στα θέματα αυτά, η Αλβανία δεν θα προχωρήσει στην ΕΕ. Φυσικά ουδέποτε ίσχυσε αυτή η πολιτική στην πράξη, η Ελλάδα υπογράφει την πορεία της Αλβανίας που βαδίζει προς την ολοκλήρωση και την ένταξη σε λίγα χρόνια στην ΕΕ. Αυτά τα “διαβάζει”, τόσο καλά ο Ράμα που αδιαφορεί πλέον εντελώς για το τι λέει η κυβέρνηση στην Αθήνα.<br /><br />Ο Αλβανός πρωθυπουργός έχει αναπτύξει πολύ αποτελεσματικά τις σχέσεις του με την Ιταλία, τη Γερμανία, την Αγγλία και άλλες χώρες, οπότε αδιαφορεί για την όποια στήριξη μπορεί να έχει από την Ελλάδα. Αλλά με μια άλλη κυβέρνηση και με μια άλλη πολιτική της Αθήνας, ο Ράμα θα είχε σοβαρό πρόβλημα και αυτό το ξέρει, γιατί η Ελλάδα είναι κομβική χώρα για την Αλβανία και αυτό το γνωρίζει ο Αλβανός πρωθυπουργός…<br /><br />Εν κατακλείδι, μια σειρά προβλημάτων με την Αλβανία, την Τουρκία, το Κυπριακό, τις εξελίξεις στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαική Άμυνα, πέρα από την οικονομική κρίση και την κρίση των πολέμων, είναι ανέγγιχτα. Ο νέος κύκλος φαίνεται ότι θα έχει και ένταση και έντονες διεργασίες μεταξύ των μελών της ΕΕ, μεταξύ ΗΠΑ -ΕΕ, μεταξύ ΕΕ -Ρωσίας και περιφερειακή αναταραχή. Η εικόνα των τελευταίων ημερών είναι αποκαρδιωτική για τον τρόπο με τον οποίο τα χειρίζεται η Αθήνα. Για την ακρίβεια δεν τα χειρίζεται, ακολουθεί πολιτικές που χαράσσουν άλλα κέντρα. Αυτό , το έχουμε πει πολλές φορές, δεν είναι καλό σημάδι.<br />Οι αλλαγές ή και οι ανατροπές στις διπλωματικές εξελίξεις, μπορεί να είναι αργόσυρτες, όμως χαράσσουν τον δρόμο μιας χώρας για πολλές δεκαετίες. Και η Ελλάδα δεν έχει πυξίδα για το -ασταθές- μέλλον. </div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αναζητείται πυξίδα στην εξωτερική πολιτική.

Του Σωτήρη Σιδέρη Ιστορικής σημασίας γεγονότα εξελίσσονται στην περιοχή μας με την Ελλάδα να συνεχίζει να μην έχει πυξίδα. Στα όσα προβλήμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Τι συμβαίνει με τον καθορισμό ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας-Αλβανίας: Τα «γκάζια» Ράμα και η στάση της Αθήνας.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.skai.gr/sites/default/files/styles/style_800x600/public/2026-04/mitsotakis-rama-ap.jpg.webp?itok=SmqPKkZt" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="600" data-original-width="800" height="150" src="https://www.skai.gr/sites/default/files/styles/style_800x600/public/2026-04/mitsotakis-rama-ap.jpg.webp?itok=SmqPKkZt" width="765" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><br />Τι ισχύει για το Συνυποσχετικό ανάμεσα στην Αθήνα και τα Τίρανα και γιατί παραμένει δύσκολη η προσφυγή στη Χάγη - Το «βαρύ» ιστορικό του 2009<br /><br />Του <b>Στέφανου Νικολαΐδη<br /></b><br />Σε διαφορετικό μήκος κύματος φαίνεται να κινούνται Αθήνα και Τίρανα ως προς το χρονοδιάγραμμα για την παραπομπή της οριοθέτησης των θαλασσίων ζωνών στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, με φόντο τις δηλώσεις του Έντι Ράμα στο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών και τη σαφώς πιο συγκρατημένη στάση της ελληνικής πλευράς.<br /><br />Ο Αλβανός πρωθυπουργός εμφανίστηκε αισιόδοξος την περασμένη Τετάρτη ότι η διαδικασία μπορεί να επιταχυνθεί, αφήνοντας ανοιχτό ακόμη και το ενδεχόμενο επίτευξης συμφωνίας εντός του 2026. Όπως ανέφερε, «έχουμε αποφασίσει εδώ και καιρό ότι δεν πρέπει να αφήσουμε τις χώρες μας να παρασυρθούν σε διαμάχες», προσθέτοντας ότι «η φιλοδοξία είναι να το τελειώσουμε αυτό το έτος και το φθινόπωρο να ανακοινώσουμε ότι έχουμε πλήρη συμφωνία».<br /><br />Ο κ. Ράμα έκανε λόγο για προχωρημένες συνομιλίες σε επίπεδο υπουργών Εξωτερικών, υποστηρίζοντας ότι τα Τίρανα δεν βλέπουν εμπόδια στην παραπομπή του ζητήματος στη Χάγη, ενώ ενέταξε το θέμα στο ευρύτερο πλαίσιο εξομάλυνσης των διμερών σχέσεων.<br /><br />Ωστόσο, η εικόνα που μεταδίδεται από την Αθήνα είναι σαφώς πιο σύνθετη.<br /><br />Ανώτερη διπλωματική πηγή δεν επιβεβαίωνε την εκτίμηση περί συμφωνίας έως το τέλος του έτους, υπογραμμίζοντας ότι η διαδικασία για τη σύνταξη συνυποσχετικού παραμένει ανοικτή και απαιτεί σημαντική προετοιμασία.<br /><br />Όπως επισημαίνεται, η συζήτηση για την παραπομπή στη Χάγη βρίσκεται εδώ και χρόνια στο τραπέζι χωρίς να έχει επιτευχθεί απεμπλοκή, ενώ υπενθυμίζεται ότι προηγούμενη προσπάθεια κατέρρευσε με ευθύνη της αλβανικής πλευράς, όταν το Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας απέρριψε τη σχετική συμφωνία.<br /><br />Στο πλαίσιο αυτό, η Αθήνα δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην ανάγκη θεσμικών εγγυήσεων από την πλευρά των Τιράνων, ώστε ένα νέο συνυποσχετικό να μην έχει την ίδια τύχη. Με άλλα λόγια, πριν από οποιαδήποτε συμφωνία, θα πρέπει να διασφαλιστεί ότι αυτή θα μπορεί να σταθεί νομικά και πολιτικά στο εσωτερικό της Αλβανίας.<br /><br />Το «βαρύ» ιστορικό<br /><br />Η επιφυλακτικότητα της ελληνικής πλευράς δεν είναι τυχαία. Το 2009, Ελλάδα και Αλβανία είχαν καταλήξει σε συμφωνία οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών, η οποία ακολουθούσε τη μέση γραμμή και εναρμονιζόταν πλήρως με τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982.<br /><br />Ωστόσο, μετά από προσφυγή της αλβανικής αντιπολίτευσης, το Συνταγματικό Δικαστήριο της χώρας έκρινε τη συμφωνία αντισυνταγματική, οδηγώντας σε πλήρες αδιέξοδο.<br /><br />Αναλυτές υπενθυμίζουν ότι ορισμένα από τα επιχειρήματα που υιοθετήθηκαν τότε παρέπεμπαν σε γνωστές θέσεις της Άγκυρας για το Αιγαίο, γεγονός που είχε προκαλέσει έντονο προβληματισμό στην Αθήνα για εξωγενείς επιρροές στη διαδικασία.<br /><br />Συγκεκριμένα, το αλβανικό Συνταγματικό Δικαστήριο στην απόφαση της 15ης Απριλίου 2010 ανέφερε 4 λόγους:τον μη εφοδιασμό της αλβανικής αποστολής με τη σωστή πληρεξουσιότητα για τη διεξαγωγή των διαπραγματεύσεων και τη σύναψη της συμφωνίας .<div><br /><div>ασάφεια και ελλείψεις αφ’ ενός ως προς την επιλογή των σημείων βάσεως από τα οποία χαράχθηκε το θαλάσσιο όριο και αφ’ ετέρου ως προς τις θαλάσσιες ζώνες<br />υιοθέτηση αυστηρής μέσης γραμμής χωρίς να ληφθεί υπ’ όψιν στο τέλος η ανάγκη για την εφαρμογή της αρχής της ευθυδικίας (τουρκικό επιχείρημα)<br />απόδοση πλήρους επήρειας στα ελληνικά νησιά της περιοχής (Κέρκυρα και Διαπόντιες νήσοι) και εξίσωσή τους με την ηπειρωτική αλβανική ακτή, ενώ κανονικά τα νησιά θα έπρεπε να θεωρηθούν ως «ειδικές περιστάσεις» και να έχουν μειωμένη επήρεια (τουρκικό επιχείρημα).<br /><br />Έκτοτε, το ζήτημα έχει επανειλημμένα επανέλθει χωρίς να υπάρξει οριστική πρόοδος, ενώ στο εσωτερικό της Αλβανίας έχει μετατραπεί σε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης. <br /><br />Σε κάθε περίπτωση, η ελληνική πλευρά υπενθυμίζει ότι η πορεία των διμερών σχέσεων δεν εξαντλείται στο ζήτημα των θαλασσίων ζωνών.<br /><br />Όπως ανέφερε την Πέμπτη (23/4) η εκπρόσωπος του ΥΠΕΞ, Λάνα Ζωχιού, βασική προτεραιότητα παραμένει η πρόοδος της Αλβανίας στο κράτος δικαίου, η προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων και ιδίως η διασφάλιση των δικαιωμάτων της ελληνικής εθνικής μειονότητας, καθώς και των περιουσιακών δικαιωμάτων.<br /><br />Το μήνυμα της Αθήνας είναι σαφές: η ευρωπαϊκή πορεία των Τιράνων περνά μέσα από συγκεκριμένες δεσμεύσεις και όχι μόνο από δηλώσεις προθέσεων.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.skai.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Τι συμβαίνει με τον καθορισμό ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδας-Αλβανίας: Τα «γκάζια» Ράμα και η στάση της Αθήνας.

Τι ισχύει για το Συνυποσχετικό ανάμεσα στην Αθήνα και τα Τίρανα και γιατί παραμένει δύσκολη η προσφυγή στη Χάγη - Το «βαρύ» ιστορικό του 200...

Διαβάστε την συνέχεια

Το νέο παζλ Ελλάδας – Τουρκίας – Ισραήλ.

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/04/c6443d3898bf21702e780351a717e64a_AP26107504244944-1.jpg"><img height="133" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/04/c6443d3898bf21702e780351a717e64a_AP26107504244944-1.jpg.pagespeed.ce.TDvY7zpzcb.jpg" width="728" /></a><br /><br />Του <b>ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ</b><br />Τα σήματα όξυνσης της έντασης που εκπέμπει τελευταία η Αγκυρα στα ελληνοτουρκικά, είτε ευθέως, όπως έγινε μέσω του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Χακάν Φιντάν και της εκ νέου αύξησης του αριθμού παραβιάσεων στο Αιγαίο, είτε εμμέσως, μέσα από τους διαύλους του ΝΑΤΟ, γίνονται αντιληπτά από την Αθήνα ως ενταγμένα σε ένα ευρύτερο πλαίσιο διπλωματικής τακτικής με πολύ χειροπιαστούς και συγκεκριμένους στόχους.<br /><br />Η νατοϊκή διάταξη<br /><br />Πρώτον, η Αγκυρα επιθυμεί να αναδείξει την «προσωρινότητα» των μέτρων θωράκισης της ελληνικής επικράτειας αλλά και συμμάχων και εταίρων στο ΝΑΤΟ (Βουλγαρία) και την Ε.Ε. (Κυπριακή Δημοκρατία).Ο στόχος αυτός επιτυγχάνεται αφενός με δηλώσεις όπως αυτές του κ. Φιντάν περί απόπειρας περικύκλωσης της Τουρκίας από μη φιλικές δυνάμεις (Ελλάδα, Κύπρο και Ισραήλ), αλλά και με την ανάδειξη, από τον ίδιο τον πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, του υπολογισμού από πλευράς της Αγκυρας ότι η λήξη του πολέμου στη Μέση Ανατολή θα σημάνει και την ταυτόχρονη επαναφορά της αμυντικής διάταξης του ΝΑΤΟ και των Ευρωπαίων στο status quo ante.<br /><br />Βέβαια, όπως φάνηκε πρόσφατα από τα επεισόδια στην Πράσινη Γραμμή (Πύλα) οι κατοχικές δυνάμεις επιχείρησαν για ακόμα μια φορά να αλλοιώσουν το καθεστώς στην ουδέτερη ζώνη στην Κύπρο, αμφισβητώντας ευθέως τη δικαιοδοσία των Κυανόκρανων της UNFICYP.<br /><br />Επεσε σε τείχος – Το μεγαλύτερο πρόβλημα για την Τουρκία στην παρούσα φάση είναι το αόρατο τείχος που βρήκε στο ΝΑΤΟ κατά τις διαμαρτυρίες για την ελληνική «ομπρέλα» αεράμυνας σε Κάρπαθο και Βουλγαρία (Λήμνος και Εβρος).<br /><br />Το δήθεν μορατόριουμ<br /><br />Δεύτερον, η Αγκυρα υπενθυμίζει στην Αθήνα τον τρόπο με τον οποίο η Τουρκία ερμηνεύει τη Διακήρυξη των Αθηνών. Και με βάση αυτή την τουρκική ερμηνεία στο Αιγαίο επικρατεί ένα άτυπο μορατόριουμ που εκτείνεται όχι μόνο στις ασκήσεις (και τους περιορισμούς που είναι κάπως χορογραφημένοι στα Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης – ΜΟΕ), αλλά και στις έρευνες υδρογονανθράκων.<br /><br />Επιπλέον, δεν είναι διόλου τυχαίο ότι ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επανέλαβε και τις θέσεις της Αγκυρας για τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης, υπενθυμίζοντας στην Αθήνα τις τουρκικές προτεραιότητες. Για την Αγκυρα, το μεγαλύτερο πρόβλημα στην παρούσα φάση είναι το αόρατο τείχος που βρήκε στο ΝΑΤΟ κατά τις διαμαρτυρίες για την ελληνική «ομπρέλα» αεράμυνας στην Κάρπαθο αλλά και τη Βουλγαρία (Λήμνος και Εβρος).<br /><br />Τις αμέσως επόμενες ημέρες θα φανεί κατά πόσον θα επαναληφθούν και θα ενταθούν οι πιέσεις της Αγκυρας, μετά την απόφαση να ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ και να προωθηθούν σε δεύτερο χρόνο οι συνομιλίες Ισραήλ και Λιβάνου.<br /><br />Οι βολές Μπάρακ<br /><br />Τρίτον και κυριότερο, όπως αναδεικνύουν και οι δημόσιες δηλώσεις του πρέσβη των ΗΠΑ στην Τουρκία, Τομ Μπάρακ, περί επιστροφής της Αγκυρας στο πρόγραμμα των μαχητικών πέμπτης γενιάς F-35, οι παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις που εξελίσσονται τον τελευταίο χρόνο επιταχύνθηκαν εν μέσω της δεύτερης φάσης του πολέμου στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Ηδη η ουσιαστικά ανύπαρκτη τουρκική αεράμυνα προκάλεσε επαφές ανάμεσα σε Αγκυρα και Ουάσιγκτον για εξεύρεση «ταχείας» λύσης στο ζήτημα των S-400 προκειμένου να ξεπεραστεί το εμπόδιο των κυρώσεων CAATSA και να ανοίξει ο δρόμος για την επιστροφή των F-35.<br /><br />Ο κ. Μπάρακ έκανε, βέβαια, έναν μάλλον ατυχή παραλληλισμό με τους S-300 που βρίσκονται στην Κρήτη και κατέληξαν εκεί το 1999 και όχι στην Κύπρο (χώρα που δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ) διότι η Αγκυρα έθεσε θέμα απειλής όχι μόνο του ψευδοκράτους αλλά και της τουρκικής επικράτειας.<br /><br />Η μεταφορά του –απαρχαιωμένου πλέον– συστήματος έγινε σε πλήρη συνεννόηση με τις ΗΠΑ, όπως άλλωστε και η δοκιμαστική βολή που έγινε μετά σχεδόν 15 χρόνια στο Πεδίο Βολής Κρήτης, παρουσία Αμερικανών αξιωματικών.<br /><br />Το ζήτημα της επιστροφής της Τουρκίας στα F-35 αναθερμάνθηκε την επομένη κιόλας της επιστροφής του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο. Η Ελλάδα, βέβαια, επαφίεται σε σημαντικό βαθμό στην επιρροή του εβραϊκού λόμπι στην Ουάσιγκτον. Ωστόσο και αυτή έχει τα όριά της, ειδικά καθώς ο κ. Τραμπ έχει εκπεφρασμένη βούληση όχι απλά να επιτρέψει την επιστροφή της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35, αλλά να τη φέρει ξανά –κατά το δυνατόν– πιο κοντά στο Ισραήλ.<br /><br />Η ισραηλινή παράμετρος είναι ιδιαίτερα σημαντική, καθώς από το γραφείο του κ. Νετανιάχου στην Ιερουσαλήμ περνούν αρκετές αποφάσεις που θα κρίνουν το μέλλον στην περιοχή.<br /><br />Οσο περνάει ο καιρός γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι οι συγκρούσεις που παρήγαγαν τα ειδεχθή γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου 2023, έχουν παρασύρει το Ισραήλ σε μια σειρά αλληλένδετων επεμβάσεων. Η δράση του ισραηλινού στρατού έχει ως βασικό στοιχείο την ασφάλεια του κράτους έναντι των βαλλιστικών απειλών του Ιράν, της Χεζμπολάχ, της Χαμάς και άλλων –πλέον λιγότερο πρόθυμων– αντιπροσώπων της Τεχεράνης όπως οι Χούθι.<br /><br />Στην Αθήνα γνωρίζουν πολύ καλά ότι όσο και αν οι Αμερικανοί πιέζουν προς την κατεύθυνση της συμφιλίωσης Ισραήλ και Τουρκίας, το «ταγκό» Νετανιάχου και Ερντογάν είναι καταδικασμένο σε αδιέξοδο, όπου για κάθε βήμα μπρος, ακολουθούν δύο βήματα προς τα πίσω. Σε αυτό το πλαίσιο είναι πολύ σημαντική η σχέση των μυστικών υπηρεσιών Τουρκίας και Ισραήλ που παραμένει λειτουργική – αν και τραυματισμένη.<br /><br />Ενώ δεν θα πρέπει να λησμονείται ότι το νατοϊκό ραντάρ του Κιούρετζικ στη νοτιοανατολική Τουρκία, που βρέθηκε και στο στόχαστρο ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων το προηγούμενο χρονικό διάστημα, παρείχε πληροφορίες και στις δυνάμεις του Ισραήλ.<br /><br />Στην Αθήνα αντιλαμβάνονται τη δυναμική που ενυπάρχει, ειδικά σε μια φάση αναπροσδιορισμού των σχέσεων στο σύνολο της Μέσης Ανατολής, γι’ αυτό και προετοιμάζονται αναπτύσσοντας κατά το δυνατόν έντονη διπλωματική δράση και στην υπόλοιπη περιοχή.<br /><br />Η βοήθεια της Ελλάδας στη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ), και η παρουσία στην Ερυθρά Θάλασσα στο πλαίσιο της επιχείρησης «Ασπίδες», είναι αντιστρόφως ανάλογη του μεγέθους της χώρας και αποτελεί ένα διαπραγματευτικό χαρτί, που μπορεί να αξιοποιηθεί καταλλήλως.<div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Το νέο παζλ Ελλάδας – Τουρκίας – Ισραήλ.

Του ΒΑΣΙΛΗ ΝΕΔΟΥ Τα σήματα όξυνσης της έντασης που εκπέμπει τελευταία η Αγκυρα στα ελληνοτουρκικά, είτε ευθέως, όπως έγινε μέσω του υπουργού...

Διαβάστε την συνέχεια

Ο ρόλος της Ελλάδας σε ένα ΝΑΤΟ χωρίς τις ΗΠΑ.

<a href="https://www.lykavitos.gr/sites/default/files/styles/large_article/public/2026-04/NATO-ellada-usa.jpg?itok=57hlObq-" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;"><img border="0" data-original-height="619" data-original-width="970" height="128" src="https://www.lykavitos.gr/sites/default/files/styles/large_article/public/2026-04/NATO-ellada-usa.jpg?itok=57hlObq-" width="725" /></a><br /><br />Η μερική ή πλήρης αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ θα αποτελούσε ιστορική καμπή για το διεθνές σύστημα ασφάλειας, υπονομεύοντας τη διατλαντική αρχιτεκτονική που διαμορφώθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Χωρίς την αμερικανική παρουσία, η Συμμαχία θα έχανε τον βασικό πυλώνα στρατιωτικής ισχύος, αποτροπής και συνοχής, καθώς και κρίσιμες δυνατότητες όπως πληροφορίες, επιτήρηση και πυρηνική αποτροπή.<br /><br />TOY <b>Δρ. Κωνσταντίνου Π. Μπαλωμένου</b><div> Πολιτικού Επιστήμονος – Διεθνολόγου<br /><br />Αυτό θα ενίσχυε τη γεωπολιτική ρευστότητα, δημιουργώντας κενά ισχύος που θα εκμεταλλεύονταν ανταγωνιστικές δυνάμεις, ενώ θα μπορούσε να αναζωπυρώσει ενδοσυμμαχικούς ανταγωνισμούς. Παράλληλα, χώρες με περιφερειακές φιλοδοξίες, όπως η Τουρκία, θα επιδίωκαν να καλύψουν το κενό ηγεσίας, ενισχύοντας τον στρατηγικό τους ρόλο.<br /><br />Σε αυτό το νέο περιβάλλον, το ζητούμενο δεν είναι μόνο η αναδιάρθρωση της ευρωπαϊκής ασφάλειας, αλλά και η θέση της Ελλάδας. Λόγω γεωγραφίας και ρόλου στην Ανατολική Μεσόγειο και τα Βαλκάνια, η χώρα θα βρεθεί στην πρώτη γραμμή, αντιμετωπίζοντας αυξημένη αβεβαιότητα.<br /><br />Ως κρίσιμος παράγοντας στη νοτιοανατολική πτέρυγα, η Ελλάδα αποκτά μεγαλύτερη επιχειρησιακή και πολιτική βαρύτητα, ιδιαίτερα χωρίς την άμεση αμερικανική εγγύηση. Παράλληλα, η αποτροπή θα μετατοπιστεί προς την Ευρώπη, εντείνοντας την ανάγκη για ισχυρότερες στρατιωτικές δυνατότητες, ταχύτερες αποφάσεις και βαθύτερη συνεργασία.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα καλείται να αναλάβει πιο ενεργό ρόλο ως παράγοντας σταθερότητας στην Ανατολική Μεσόγειο, πέρα από απλός αποδέκτης ασφάλειας. Με τις υποδομές και τις δυνατότητές της, μπορεί να λειτουργήσει ως κόμβος επιχειρησιακής υποστήριξης και αποτροπής. Ωστόσο, ο ρόλος αυτός συνοδεύεται από προκλήσεις, καθώς εξαρτάται από την περιφερειακή ισορροπία δυνάμεων και τις σχέσεις με τα γειτονικά κράτη. Ειδικότερα, η αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ θα αναδιαμορφώσει τις ισορροπίες από τα Βαλκάνια έως τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική.<br /><br />Σε αυτό το περιβάλλον, η Τουρκία ενδέχεται να ενισχύσει τον ρόλο της, αυξάνοντας τις πιέσεις προς την Ελλάδα.<br />Υπό αυτές τις συνθήκες, η αποτροπή της χώρας θα εξαρτηθεί όχι μόνο από τις στρατιωτικές της δυνατότητες, αλλά και από την ικανότητά της να οικοδομεί συμμαχίες και να επηρεάζει τους συσχετισμούς ισχύος.<br /><br />Την ίδια στιγμή, η περιφερειακή αστάθεια αναμένεται να ενταθεί, ιδιαίτερα στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου η μειωμένη αμερικανική παρουσία θα μπορούσε να ενισχύσει ανταγωνιστικές δυνάμεις και τη ρωσική επιρροή.<br />Παράλληλα, στα Δυτικά Βαλκάνια ενδέχεται να αναζωπυρωθούν εθνικιστικές τάσεις, αυξάνοντας τον κίνδυνο αποσταθεροποίησης.<br /><br />Σε αυτό το πλαίσιο, η Ελλάδα θα χρειαστεί να κατανείμει πόρους και προσοχή σε πολλαπλά στρατηγικά μέτωπα.<br />Πέραν των γεωπολιτικών παραμέτρων, είναι βέβαιο ότι θα ανακύψουν και κρίσιμα ζητήματα επιχειρησιακού χαρακτήρα, δεδομένου ότι το μεγαλύτερο μέρος των ελληνικών οπλικών συστημάτων βασίζεται σε αμερικανικής προέλευσης τεχνολογία και υποστήριξη.<br /><br />Συνεπώς, μια ενδεχόμενη αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ θα μπορούσε να επηρεάσει την αλυσίδα υποστήριξης, τη διαθεσιμότητα ανταλλακτικών και τη μακροπρόθεσμη βιωσιμότητα κρίσιμων μέσων, δημιουργώντας την ανάγκη για ταχεία προσαρμογή και αναζήτηση εναλλακτικών λύσεων.<br /><br />Ταυτόχρονα, το καθεστώς λειτουργίας και αξιοποίησης στρατηγικών υποδομών, όπως οι αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα, θα εισερχόταν σε μια νέα φάση επαναπροσδιορισμού, με άμεσες συνέπειες για τη στρατηγική ισορροπία στην περιοχή.<br /><br />Ωστόσο, το νέο αυτό περιβάλλον δεν δημιουργεί μόνο προκλήσεις, αλλά και σημαντικές ευκαιρίες.<br />Η ενίσχυση της ευρωπαϊκής άμυνας, η οποία ήδη συζητείται εντατικά σε πολιτικό και στρατηγικό επίπεδο, ενδέχεται να αναδείξει την Ελλάδα σε κρίσιμο πυλώνα της νότιας πτέρυγας ενός περισσότερο αυτόνομου ευρωπαϊκού συστήματος ασφάλειας.<br /><br />Η γεωστρατηγική της θέση, σε συνδυασμό με τις επιχειρησιακές δυνατότητες των Ενόπλων Δυνάμεων και τη διαχρονική της συμμετοχή σε αποστολές της Συμμαχίας, της προσδίδουν συγκριτικά πλεονεκτήματα. Σε αυτό το πλαίσιο, καθίσταται σαφές ότι η διατήρηση και ενίσχυση κρίσιμων δομών διοίκησης και ελέγχου αποκτά ιδιαίτερη σημασία για τη θέση και τον ρόλο της Ελλάδας στο νέο περιβάλλον ασφάλειας.<br /><br />Η σημασία αυτή καθίσταται ακόμη πιο εμφανής, αν ληφθεί υπόψη η διεθνής πρακτική. Είναι χαρακτηριστικό ότι χώρες με αναθεωρητικές φιλοδοξίες επιδιώκουν συστηματικά την αναβάθμιση του ρόλου τους μέσω της δημιουργίας ή φιλοξενίας νέων στρατηγικών δομών διοίκησης και ελέγχου επιδιώκοντας να καλύψουν πιθανά κενά ισχύος και να ενισχύσουν τη θεσμική τους επιρροή εντός της Συμμαχίας.<br /><br />Ενδεικτική είναι η πρωτοβουλία της Τουρκίας, η οποία στα τέλη Μαρτίου 2026 ανακοίνωσε την ίδρυση νέας Πολυεθνικής Ναυτικής Διοίκησης /Στρατηγείου του ΝΑΤΟ (NATO Maritime Component Command – MCC) στην περιοχή Αναντολού Καβαγί της Κωνσταντινούπολης με στόχο τον έλεγχο των στενών του Βοσπόρου στο πλαίσιο του Νοτιοανατολικού Περιφερειακού Σχεδίου της Συμμαχίας και υπό τουρκική διοίκηση.<br /><br />Υπό τις συνθήκες αυτές, αναδεικνύεται η σημασία της προσεκτικής στάθμισης των επιλογών που επηρεάζουν τη στρατηγική βαρύτητα της Ελλάδας,ιδίως σε ό,τι αφορά τη διατήρηση και ενίσχυση κρίσιμων δομών διοίκησης και ελέγχου, οι οποίες συνδέονται άμεσα με τη θέση της χώρας στο υπό διαμόρφωση νέο ευρωπαϊκό και συμμαχικό αρχιτεκτονικό πλαίσιο ασφάλειας.<br /><br />Παράλληλα, η εμβάθυνση διμερών και πολυμερών συνεργασιών, ιδίως με ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γαλλία, η Γερμανία, η Ιταλία, η Πολωνία και η Ρουμανία, αλλά και με περιφερειακούς εταίρους στην Ανατολική Μεσόγειο, μπορεί να λειτουργήσει ως πολλαπλασιαστής ισχύος. Επιπλέον, σχήματα συνεργασίας όπως οι τριμερείς ή τετραμερείς πρωτοβουλίες με την Κύπρο και άλλες χώρες της περιοχής αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, καθώς μπορούν να συμβάλουν στη διαμόρφωση ενός πλέγματος ασφάλειας πέραν των παραδοσιακών δομών.<br /><br />Εν κατακλείδι, σε ένα ενδεχόμενο αποχώρησης των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ, η Ελλάδα μετατρέπεται σε βασικό πυλώνα της υπό διαμόρφωση ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής ασφάλειας στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Η εξέλιξη αυτή συνεπάγεται αυξημένες ευθύνες, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί και αντικειμενική δυνατότητα αναβάθμισης του διεθνούς της ρόλου, υπό την προϋπόθεση ότι θα υπάρξει έγκαιρη στρατηγική προσαρμογή.<br /><br />Το κρίσιμο, ωστόσο, ζητούμενο παραμένει η ικανότητα της Ευρώπης να κινηθεί με την απαιτούμενη ταχύτητα, συνοχή και πολιτική βούληση, ώστε να καλύψει το κενό ισχύος που ενδεχομένως θα αφήσει μια αμερικανική αποχώρηση.<br /><br />Οι συζητήσεις περί ενός «ευρωπαϊκού ΝΑΤΟ» ή μιας ενισχυμένης ευρωπαϊκής στρατηγικής αυτονομίας καταδεικνύουν ότι βρισκόμαστε μπροστά σε τεκτονικές αλλαγές όπου η Ελλάδα καλείται να αξιολογήσει στρατηγικά και να κινηθεί άμεσα και με στρατηγική ευελιξία (όπως έπραξε με την πρόσφατη αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων στην Κύπρο, συμπαρασύροντας και τους εταίρους της), με στόχο την ενίσχυση του γεωπολιτικού της ρόλου στην Ανατολική Μεσόγειο.<br /><br />Τέλος, θα πρέπει να επισημανθεί ότι για την Ελλάδα, η αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ δημιουργεί ένα σύνθετο, αλλά όχι απαραίτητα αρνητικό στρατηγικό περιβάλλον.<br /><br />Η ήδη ανεπτυγμένη διμερής στρατηγική σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, η αυξημένη γεωπολιτική σημασία της χώρας στην Ανατολική Μεσόγειο, καθώς και ο ρόλος της ως κόμβου ενέργειας και ασφάλειας, συνθέτουν ένα πλαίσιο στο οποίο η Ελλάδα μπορεί να παραμείνει σημαντικός εταίρος των ΗΠΑ, ακόμη και σε συνθήκες αναπροσαρμογής της αμερικανικής παρουσίας στο ΝΑΤΟ.<br /><br />Υπό αυτή την οπτική, η σχέση Ελλάδας–ΗΠΑ δεν αποδυναμώνεται, αλλά μετασχηματίζεται, αποκτώντας περισσότερο διμερή, επιχειρησιακό και γεωστρατηγικό χαρακτήρα, πέραν της αυστηρής θεσμικής διάστασης της Συμμαχίας.<br /><br />Η Ελλάδα άλλωστε, σύμφωνα με το νέο αμερικανικό δόγμα που περιγράφεται στη νέα Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας των ΗΠΑ πληροί τις προϋποθέσεις που έχει θέσει ο Αμερικανός Πρόεδρος κ. Τράμπ για να αποτελεί στρατηγικό σύμμαχο των Ηνωμένων Πολιτειών.<br /><br />Η διαχρονικά υψηλή συμμετοχή της στις αμυντικές δαπάνες του ΝΑΤΟ, η ενεργός εμπλοκή της σε περιφερειακά σχήματα ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο, η στρατηγική της σχέση με το Ισραήλ καθώς και η συνεπής της στάση ως αξιόπιστου συμμάχου, ενισχύουν τη θέση της στη νέα αμερικανική στρατηγική ασφαλείας.<br /><br />Στο πλαίσιο αυτό, η στρατηγική επιλογή του Πρωθυπουργού κ. Κυριάκου Μητσοτάκη να παράσχει στρατιωτικές διευκολύνσεις στις ΗΠΑ (παρά τις αντιδράσεις στο εσωτερικό της χώρας) για τον πόλεμο κατά του Ιράν, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τη διάθεση της βάσης της Σούδας, καθιστούν την Ελλάδα παράγοντα αυξημένης γεωπολιτικής σημασίας για τις Ηνωμένες Πολιτείες.<br /><br />Το γεγονός άλλωστε, ότι σε δηλώσεις του ο Πρόεδρος Τράμπ έχει εκφράσει την ικανοποίησή του για χώρες όπως η Ελλάδα που παρείχαν στήριξη στην αμερικανική στρατιωτική εκστρατεία κατά του Ιράν επιβεβαιώνει την ανωτέρω επιχειρηματολογία.<br /><br />Κοντολογίς, ένας ενδεχόμενος μετασχηματισμός του ΝΑΤΟ λόγω της αμερικανικής αποδέσμευσης συνιστά καθοριστικό παράγοντα αναδιαμόρφωσης της στρατηγικής θέσης της Ελλάδας στο νέο ευρωπαϊκό και διεθνές περιβάλλον ασφάλειας.<br /><br />Για την Ελλάδα, ο νέος γεωστρατηγικός της ρόλος δεν θα κριθεί από την παθητική προσαρμογή στις εξελίξεις, αλλά από την ικανότητά της να λειτουργήσει ως ενεργός διαμορφωτής τους.<br />Υπό αυτό το πρίσμα, η Ελλάδα καλείται να αντιμετωπίσει τα νέα δεδομένα ασφαλείας όχι ως απειλή, αλλά ως πεδίο στρατηγικής αναδιάταξης και ευκαιριών.<br /><br />Η θέση της στο νέο ευρωπαϊκό και διεθνές σύστημα ασφάλειας δεν θα είναι προκαθορισμένη, αλλά θα είναι αποτέλεσμα επιλογών, συμμαχιών και διαρκούς ενίσχυσης της εθνικής στρατηγικής της παρουσίας. Το διακύβευμα, επομένως, δεν είναι απλώς η προσαρμογή στη νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας, αλλά η ενεργή συμμετοχή στη διαμόρφωσή της.<br /><br />Η Ελλάδα διαθέτοντας σαφή στρατηγικό προσανατολισμό, σοβαρή και υπεύθυνη πολιτική ηγεσία, αξιόπιστη και ισχυρή αποτρεπτική ισχύ, καθώς και την ικανότητα να διαμορφώνει κρίσιμες συμμαχίες σε περιφερειακό και διεθνές επίπεδο, δύναται να αναδειχθεί σε καθοριστικό παράγοντα σταθερότητας και ισχύος στη Νοτιοανατολική Ευρώπη και την Ανατολική Μεσόγειο.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.<br /><br /></div>

Ο ρόλος της Ελλάδας σε ένα ΝΑΤΟ χωρίς τις ΗΠΑ.

Η μερική ή πλήρης αποχώρηση των ΗΠΑ από το ΝΑΤΟ θα αποτελούσε ιστορική καμπή για το διεθνές σύστημα ασφάλειας, υπονομεύοντας τη διατλαντική ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πρόβες νέων «συμμαχιών» στη σκιά του πολέμου στο Ιράν;

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/04/DKbYAArsIB.jpg"><img height="133" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/04/DKbYAArsIB.jpg.pagespeed.ce.HHs53gtlBg.jpg" width="753" /></a><br /><br /><b>Γιώργος Σκαφιδάς</b><br />Επειτα από σχεδόν πέντε εβδομάδες ανταλλαγής πυρών στο μέτωπο του Περσικού Κόλπου, τα δεδομένα στη διεθνή σκηνή διαμορφώνονται πια περίπου ως εξής: οι Αμερικανοί έχουν παράπονα από τους Ευρωπαίους συμμάχους τους (που δεν τους συνέδραμαν στον πόλεμο όπως επιθυμούσαν), παράπονα τα οποία μάλιστα επαναλαμβάνουν με αυξανόμενη ένταση· οι Αραβες, από την άλλη πλευρά, βρίσκονται εκτεθειμένοι, καθώς καλούνται να διαχειριστούν μια σειρά από νέες – πρωτοφανείς για εκείνους – προκλήσεις στο μέτωπο της εθνικής ασφάλειας· το θεοκρατικό ιρανικό καθεστώς, από τη δική του πλευρά, δίνει μάχη επιβίωσης, διαμηνύοντας όμως ότι δεν πρόκειται να πέσει εύκολα· η Κίνα τηρεί στάση αναμονής εν αναμονή της επίσκεψης Τραμπ στο Πεκίνο (που επαναπρογραμματίστηκε για το διήμερο 14-15 Μαΐου)· η Ρωσία χαμογελά χαιρέκακα (αφού βλέπει τα έσοδά της από το πετρέλαιο να ανεβαίνουν) και το Ισραήλ τρίβει τα χέρια του, ενώ δεκάδες χώρες βρίσκονται πια αντιμέτωπες με ενεργειακές ελλείψεις και πληθωριστικές πιέσεις τις οποίες θα προτιμούσαν να είχαν αποφύγει.<br /><br />Η επιστροφή στο status quo ante δεν φαίνεται να είναι πια εφικτή. Η – πρωτοφανής από πολλές απόψεις – τρέχουσα σύγκρουση άνοιξε πληγές που δεν πρόκειται να κλείσουν ούτε εύκολα, ούτε άμεσα… εάν ποτέ κλείσουν.<br /><br />Πώς θα είναι, όμως, ο νέος κόσμος που θα αναδυθεί μέσα από αυτήν την κρίση;<br /><br />Το ΝΑΤΟ κείται εκ νέου «λαβωμένο», με το μέλλον του να διαγράφεται αβέβαιο. Κορυφαία στελέχη της διοίκησης Τραμπ (ο ΥΠΕΞ Μάρκο Ρούμπιο, ο υπουργός Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ), του ιδίου του Αμερικανού προέδρου συμπεριλαμβανομένου, έσπευσαν τα τελευταία 24ωρα να στείλουν μηνύματα αμφισβήτησης της αμερικανικής μελλοντικής προσήλωσης στο ΝΑΤΟ και ενδεχόμενης επανεξέτασης των ενδονατοϊκών σχέσεων, με το επιχείρημα ότι οι Ευρωπαίοι δεν στήριξαν τις ΗΠΑ όταν αυτές τους είχαν ανάγκη στο μέτωπο του Ιράν και στα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Περίπου τρεις μήνες πριν από την επερχόμενη Σύνοδο Κορυφής της Συμμαχίας η οποία μάλιστα αυτήν τη φορά θα διεξαχθεί στην Αγκυρα, σχετικά κοντά δηλαδή στο θέατρο των μεσανατολικών εξελίξεων, το ΝΑΤΟ βρίσκεται λοιπόν αντιμέτωπο ξανά με «αντισυμμαχικές» τάσεις.<br /><br />Από εκεί και πέρα ωστόσο, πέρα από τους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούς, οι χώρες της ευρύτερης περιοχής, που βρέθηκε στο επίκεντρο των συγκρούσεων και των επιπτώσεών τους, επιχειρούν πια να ανασυνταχθούν με το βλέμμα στο μέλλον.<br /><br />Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι πραγματοποίησε τετραήμερη περιοδεία στην περιοχή της Μέσης Ανατολής (σε Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, Κατάρ και Ιορδανία), με προφανή στόχο να ενισχύσει τη θέση και την επιρροή του Κιέβου στη διεθνή σκηνή.<br /><br />Πώς; Προσεγγίζοντας και συνάπτοντας συμφωνίες αμυντικής συνεργασίας με τις αραβικές μοναρχίες (προσανατολισμένες στην αεράμυνα και στα αντί-drone συστήματα), σε μια περίοδο κατά την οποία εκείνες δέχονται επιθέσεις από το Ιράν το οποίο όμως υποστηρίζεται από τη Μόσχα.<br /><br />Παράλληλα ωστόσο, τις περασμένες ημέρες είχαμε κι άλλες συναντήσεις κορυφής.<br /><br />Ο Σαουδάραβας πρίγκιπας διάδοχος Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν υποδέχθηκε την περασμένη Δευτέρα τον εμίρη του Κατάρ, σεΐχη Ταμίμ μπιν Χαμάντ Αλ Θάνι, και τον βασιλιά της Ιορδανίας Αμπντάλα στην Τζέντα, με τους τρεις ηγέτες να δεσμεύονται να εμβαθύνουν τον μεταξύ τους συντονισμό σε θέματα ασφαλείας.<br /><br />Μια ημέρα νωρίτερα, την Κυριακή, οι υπουργοί Εξωτερικών του Πακιστάν, της Τουρκίας, της Σαουδικής Αραβίας και της Αιγύπτου είχαν συναντηθεί στο Ισλαμαμπάντ, με τον Πάτρικ Γουίντουρ, διπλωματικό συντάκτη του Guardian, να σημειώνει μάλιστα σε ανάλυσή του ότι αυτή η συνάντηση της περασμένης Κυριακής ήταν «η επίσημη τελετή έναρξης μιας πρωτοβουλίας» που «έχει σχεδιαστεί για να περιορίσει την ισραηλινή και την ιρανική κυριαρχία μετά από τον πόλεμο».<br /><br />Ειρήσθω εν παρόδω, υπενθυμίζεται ότι ο Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, υιός του δολοφονηθέντος Αλί Χαμενεΐ και πλέον ανώτατος ηγέτης του Ιράν, είχε ξεχωρίσει προ ημερών την Τουρκία και το Ομάν ως «δύο χώρες με τις οποίες το Ιράν έχει άρτιες σχέσεις».<br /><br />Τι θα μείνει από όλα αυτά, μένει να φανεί. Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει ξεκαθαρίσει πάντως ότι θα ήθελε οι Συμφωνίες του Αβραάμ να επεκταθούν μέσα από την ένταξη κι άλλων αραβικών κρατών που θα εξομαλύνουν τις σχέσεις τους με το Ισραήλ. Θα μπορούσαν, άραγε, οι επιθέσεις του Ιράν να οδηγήσουν τους Άραβες στις αγκάλες των Ισραηλινών;<div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πρόβες νέων «συμμαχιών» στη σκιά του πολέμου στο Ιράν;

Γιώργος Σκαφιδάς Επειτα από σχεδόν πέντε εβδομάδες ανταλλαγής πυρών στο μέτωπο του Περσικού Κόλπου, τα δεδομένα στη διεθνή σκηνή διαμορφώνον...

Διαβάστε την συνέχεια

Ισχυρό ελληνικό στρατιωτικό ”αποτύπωμα” από τα Βαλκάνια μέχρι τον Κόλπο. Ο χάρτης που δεν αρέσει στην Τουρκία.

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/04/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-80-1068x601.png" width="736" /><br /><br />Η Ελλάδα επεκτείνει το στρατηγικό της αποτύπωμα! Από τα Βαλκάνια μέχρι τον Κόλπο, οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις υποστηρίζουν πλέον την αεράμυνα των ΗΑΕ, της Σ. Αραβίας και του Κατάρ. Βασικός πάροχος ασφάλειας και σταθερότητας σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο και πέρα ​​από αυτήν.<br /><br />Η Ελλάδα έχει αναβαθμίσει στρατηγικά τις σχέσεις της με τα ΗΑΕ και τη Σαουδική Αραβία, εστιάζοντας σε αμυντική συνεργασία (ρήτρες αμοιβαίας συνδρομής, παρουσία Patriot) και επενδύσεις (ΑΠΕ, τεχνολογία, τουρισμός). Η περιοδεία του Νίκου Δένδια το 2026 επιβεβαιώνει τον ρόλο της Αθήνας ως πυλώνα σταθερότητας στον Κόλπο.<br /><br />Σχέσεις Ελλάδας – Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ)Αμυντική Συνεργασία: Υπάρχει ισχυρή συμφωνία αμυντικής συνεργασίας από το 2020, η οποία περιλαμβάνει ρήτρα αμοιβαίας στρατιωτικής συνδρομής σε περίπτωση απειλής.<div><br />Επενδύσεις: Τα ΗΑΕ ενδιαφέρονται για επενδύσεις στην Ελλάδα στους τομείς των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ), της Τεχνητής Νοημοσύνης (Τ.Ν.), της υγείας, της ασφάλειας υδάτινων πόρων και του τουρισμού.<div><br />Πυρομαχικά: Υπάρχει συνεργασία για την ενίσχυση της αεράμυνας.<br /><br />Σχέσεις Ελλάδας – Σαουδικής ΑραβίαςΑμυντική Παρουσία: Η Ελλάδα έχει αναπτύξει συστοιχία Patriot στη Σαουδική Αραβία για την υποστήριξη της αεράμυνας του Βασιλείου, η οποία έχει αποδείξει την αξιοπιστία της.</div><div><br />Ενεργειακή Ασφάλεια: Η Σαουδική Αραβία αποτελεί βασικό εταίρο για την Ελλάδα, με τον Νίκο Δένδια να τονίζει τη σημασία της προστασίας των ροών ενέργειας.<br />Στρατηγική Αναβάθμιση: Οι σχέσεις έχουν αναβαθμιστεί, με την Αθήνα να στοχεύει σε στενότερη συνεργασία στον τομέα της ενέργειας και της ασφάλειας<br /><br />Κοινός ΆξοναςΠεριφερειακή Ασφάλεια: Η Ελλάδα, τα ΗΑΕ και η Σαουδική Αραβία συνεργάζονται για τη σταθερότητα στη Μέση Ανατολή και την αντιμετώπιση κοινών προκλήσεων.<br />Επενδυτικό Ενδιαφέρον: Οι χώρες του Κόλπου δείχνουν έντονο ενδιαφέρον για επενδύσεις στην ελληνική οικονομία, ενισχύοντας τους οικονομικούς δεσμούς</div><div><br /></div><div>πηγή <br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div></div>

Ισχυρό ελληνικό στρατιωτικό ”αποτύπωμα” από τα Βαλκάνια μέχρι τον Κόλπο. Ο χάρτης που δεν αρέσει στην Τουρκία.

Η Ελλάδα επεκτείνει το στρατηγικό της αποτύπωμα! Από τα Βαλκάνια μέχρι τον Κόλπο, οι Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις υποστηρίζουν πλέον την αεράμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Αυτοί ξέρουν… “Υψηλή πολιτική” με τους Patriot στον Κόλπο, ομερτά στο εσωτερικό!

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQdyOfcq7lEKgUq3sMeJ0gwxsovh0-oZPNlRw&s" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="160" data-original-width="252" height="127" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQdyOfcq7lEKgUq3sMeJ0gwxsovh0-oZPNlRw&s" width="747" /></a></div><br /><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div>Η είδηση έρχεται από αναφορές που αφορούν το Ηνωμένο Βασίλειο. Η Βρετανία φέρεται να διαθέτει πλέον μερικές δεκάδες πυραύλους -τύπου κρουζ- Storm Shadow. Το απόθεμα που κάποτε ξεπερνούσε τις αρκετές εκατοντάδες -πρόκειται για την άλλη έκδοση των SCALP EG που διαθέτει η ελληνική Πολεμική Αεροπορία στο οπλοστάσιό της- εξαντλήθηκε μέσα σε δυο χρόνια. Ας όψεται η Ουκρανία, καθώς οι Βρετανοί έδωσαν μεγάλο μέρος των αποθεμάτων τους για να πλήττονται ρωσικοί στόχοι. Τι θυμίζει, τι θυμίζει…</div><br />Όπως αναφέρεται, έπληξαν με επιτυχία κέντρα διοίκησης, αποθήκες πυρομαχικών και άλλους στόχους στο κατεχόμενο από τους Ρώσους τμήμα της Ουκρανίας και στη χερσόνησο της Κριμαίας. Σίγουρα συνέβαλαν στην αμυντική προσπάθεια των Ουκρανών και έχουν συμβάλλει στη διαμόρφωση της σημερινής κατάστασης. Όμως, αίφνης, οι Βρετανοί διαπιστώνουν ότι δεν έχει μείνει σοβαρό απόθεμα για τους ίδιους. Άλλο ένα πλήγμα, ενώ έχουν να αντιμετωπίσουν τις καθημερινές σχεδόν προσβολές του Αμερικανού προέδρου Τραμπ.<br /><br />Προσβλητικές αναφορές, ακόμα κι αν στην ουσία των παρατηρήσεων δεν έχει άδικο. Όμως ο Αμερικανός πρόεδρος ξεχνά ότι αναφέρεται στη χώρα που δαπάνησε αίμα όσο λίγες, συμμετέχοντας στις περιπέτειες της Ουάσινγκτον ανά την υφήλιο. Αφγανιστάν, Ιράκ… Η ιστορία ασφαλώς δεν διαγράφεται. Παρόλο που η πάλαι ποτέ «ειδική σχέση» (special relationship), με την οποία μεγάλωσαν οι μεταπολεμικές γενιές, κλυδωνίζεται σοβαρά. Παρόλο που ο αντίπαλος (Ρωσία) ήταν κοινός ανάμεσα σε Βρετανία και ΗΠΑ. Τουλάχιστον μέχρι την έλευσή του στο Λευκό Οίκο.<br /><br />Πριν λίγες ώρες, ο Τραμπ είπε στους Βρετανούς πως δεν έχουν Ναυτικό. Ποιος; Η πάλαι ποτέ κραταιά -διά του Royal Navy- θαλασσοκράτειρα Βρετανία. Είδαμε πρόσφατα πόσο χρόνο χρειάστηκε το βρετανικό πολεμικό πλοίο Duncan για να σαλπάρει για την Κύπρο. Πόσα, ελάχιστα κολακευτικά, γράφτηκαν και ειπώθηκαν στα διεθνή μέσα ενημέρωσης, αλλά και σε αυτά της Γηραιάς Αλβιόνας.<div><a href="https://www.defence-point.gr/aytoi-xeroyn-quot-ypsili-politiki-quot-me-patriot-ston-kolpo-omerta-sto-esoteriko"><b>ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΗΝ ΠΗΓΗ</b></a></div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αυτοί ξέρουν… “Υψηλή πολιτική” με τους Patriot στον Κόλπο, ομερτά στο εσωτερικό!

Η είδηση έρχεται από αναφορές που αφορούν το Ηνωμένο Βασίλειο. Η Βρετανία φέρεται να διαθέτει πλέον μερικές δεκάδες πυραύλους -τύπου κρουζ- ...

Διαβάστε την συνέχεια

Συρία: Αυστηρή παρέμβαση του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας για τις επιθέσεις κατά Ελληνορθόδοξων στη Σελεύκεια (Σουκαϊλαμπίγια).

<img height="121" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/03/SELEFKOVILOS-630x380.jpg" width="749" /><br /><br />Με έντονη ανησυχία παρακολουθεί το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας την κατάσταση στην πόλη της Συρίας Σελεύκεια η προς Βήλω, (Σελευκόβηλος ή Αλ Σουκαϊλαμπίγια με αραβική προφορά), εστιάζοντας στις επιθέσεις που δέχθηκε ο αυτόχθων Ελληνορθόδοξος πληθυσμός της ιστορικής αυτής πόλης.<br /><br />Η ελληνική διπλωματία, με αναρτήσεις του ΥΠΕΞ στο «Χ» το βράδυ του Σαββάτου 28/03, υπογραμμίζει την αναγκαιότητα άμεσης υλοποίησης της έρευνας που εξήγγειλε η συριακή κυβέρνηση, απαιτώντας τη διαλεύκανση των πρόσφατων επεισοδίων χωρίς καθυστερήσεις.<br /><br />Η Αθήνα ξεκαθαρίζει τη θέση της, καλώντας σε μια πολιτική μετάβαση που θα διασφαλίζει έμπρακτα τα δικαιώματα όλων των Σύρων, ανεξαρτήτως δόγματος ή εθνοτικής καταγωγής.<br /><br />Τονίζεται με κατηγορηματικό τρόπο ότι το χριστιανικό στοιχείο αποτελεί οργανικό και αναφαίρετο κομμάτι της συριακής κοινωνικής δομής και η προστασία του είναι αδιαπραγμάτευτη.<br /><br />Παρά την εκπεφρασμένη ετοιμότητα της Ελλάδας να στηρίξει την οικοδόμηση της επόμενης ημέρας στη Συρία, καθίσταται σαφές ότι η στάση της θα συναρτάται άμεσα με τα πορίσματα της έρευνας και τη διασφάλιση της ασφάλειας των κοινοτήτων στην περιφέρεια της Χάμα.<br />Το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας διαμήνυσε:<br /><br />«Παρακολουθούμε στενά και με ανησυχία την κατάσταση στην Αλ Σουκαϊλαμπίγια, μια πόλη με κατά κύριο λόγο ελληνορθόδοξο πληθυσμό.<br /><br />»Λαμβάνουμε υπόψη την ανακοίνωση της συριακής κυβέρνησης σχετικά με τη διεξαγωγή έρευνας για τα επεισόδια που σημειώθηκαν πρόσφατα στην πόλη και ζητούμε την άμεση υλοποίησή της.<br /><br />»Επαναλαμβάνουμε την έκκλησή μας για μια ειρηνική και συμπεριληπτική μετάβαση, η οποία θα διασφαλίζει τα δικαιώματα όλων των Σύρων, ανεξαρτήτως θρησκευτικού ή εθνοτικού υποβάθρου.<br /><br />»Οι Χριστιανοί παραμένουν ένα ιστορικό και αναπόσπαστο κομμάτι της πολυμορφικής κοινωνίας της Συρίας.<br /><br />»Η Ελλάδα επαναβεβαιώνει την ετοιμότητά της να στηρίξει την ανάκαμψη της Συρίας. Παράλληλα, αναμένουμε τα αποτελέσματα της σχετικής έρευνας».<br /><br /><img src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/03/YPEX.jpg" /><br /><br /><img src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/03/YPEX-1.jpg" /><br /><br /><img src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/03/YPEX-2.jpg" /><br /><br /><div>Οι ταραχές στην Ελληνορθόδοξη Σουκαϊλαμπίγια<br /><br />Σε ένα σκηνικό που τείνει να μετατραπεί σε καθημερινότητα, οι Χριστιανοί στην πόλη Σουκαϊλαμπίγια, στην ύπαιθρο του Χέμτο (Χάμα), υφίστανται παρενοχλήσεις και προκλήσεις από ομάδες ενόπλων νεαρών που επιβαίνουν σε μοτοσικλέτες και προέρχονται από γειτονικές περιοχές, ιδιαίτερα από το Καλάτ αλ-Μαντίκ.<br /><br />Ωστόσο, το τελευταίο περιστατικό το βράδυ της Παρασκευής 27 Μαρτίου κλιμακώθηκε ραγδαία σε μια επίθεση μεγάλης κλίμακας με στόχο τις περιουσίες των κατοίκων, την καταστροφή θρησκευτικών κειμηλίων και ρητές απειλές κατά της ζωής τους.<br /><br />Το επεισόδιο, όπως δήλωσε κάτοικος στο SyriacPress, ξεκίνησε όταν δύο άτομα από το Καλάτ αλ-Μαντίκ, επιβαίνοντας σε μοτοσικλέτες, παρενόχλησαν Χριστιανές [Ελληνορθόδοξες] κοπέλες στην οδό Αλ-Μασουάρ της Σουκαϊλαμπίγια.<br /><br />Αυτό οδήγησε σε σύγκρουση μεταξύ των δραστών και ντόπιων νεαρών.<br /><br />Ένας από τους επιτιθέμενους φέρεται να προέταξε μια χειροβομβίδα και να απείλησε τους παρευρισκόμενους πριν τραπεί σε φυγή μαζί με τον σύντροφό του.<br /><br />Αργότερα επέστρεψαν συνοδευόμενοι από περιπολίες ασφαλείας, υποδεικνύοντας αρκετούς νεαρούς της περιοχής, οι οποίοι στη συνέχεια συνελήφθησαν από τις δυνάμεις της Γενικής Ασφάλειας.<br /><br />Με την επιστροφή τους, μια μεγάλη ομάδα ενόπλων εισέβαλε στην πόλη, πυροβολώντας με πραγματικά πυρά, εκτοξεύοντας απειλές θανάτου κατά των κατοίκων, επιτιθέμενη σε καταστήματα και διερχόμενα οχήματα, και αναγκάζοντας τους καταστηματάρχες να κλείσουν τις επιχειρήσεις τους.<br /><br />Ορισμένα μέλη της ομάδας επιχείρησαν να εισβάλουν σε σπίτια, υπό το βλέμμα των δυνάμεων της Γενικής Ασφάλειας, οι οποίες, σύμφωνα με μάρτυρες, δεν παρενέβησαν για να σταματήσουν ή να συλλάβουν τους επιτιθέμενους.<br /><br />Μέχρι τα μεσάνυχτα, οι δυνάμεις της Γενικής Ασφάλειας δεν είχαν καταφέρει ακόμη να θέσουν την κατάσταση υπό έλεγχο ούτε να κλείσουν τους δρόμους που οδηγούν στη Σουκαϊλαμπίγια.<br /><br />Η τάξη αποκαταστάθηκε εν μέρει μόνο μετά την άφιξη ενισχύσεων από τις περιοχές Καρνάζ, την ύπαιθρο του Χέμτο και άλλες παρακείμενες ζώνες.<br /><br />Αντί να συλλάβει τους επιτιθέμενους, η Γενική Ασφάλεια έθεσε υπό κράτηση τέσσερις νεαρούς από τη Σουκαϊλαμπίγια.<br /><br />Μεταξύ περίπου 1.00 π.μ. και 3.30 π.μ., οι κάτοικοι της πόλης πραγματοποίησαν καθιστική διαμαρτυρία, η οποία είχε ως αποτέλεσμα την απελευθέρωση των τεσσάρων κρατουμένων.<br /><br />Πηγή ανέφερε στο SyriacPress ότι οι πληροφορίες περί συμφωνίας συμφιλίωσης μεταξύ των κατοίκων της Σουκαϊλαμπίγια και του Καλάτ αλ-Μαντίκ είναι αβάσιμες.<br /><br />Η ίδια πηγή πρόσθεσε ότι οι κάτοικοι της πόλης αποφάσισαν να κηρύξουν τριήμερη γενική απεργία και να διατηρήσουν τα καταστήματα κλειστά ως ένδειξη οργής και δυσαρέσκειας.<br /><br />Επιπλέον, δήλωσε ότι η επίθεση άφησε πίσω της αρκετούς σοβαρά τραυματίες, σημειώνοντας ότι αυτό δεν ήταν ένα μεμονωμένο περιστατικό.<br /><br />Τις τελευταίες δέκα ημέρες, η Σουκαϊλαμπίγια έχει γίνει μάρτυρας παρόμοιων γεγονότων και επιθέσεων, όχι μόνο από το Καλάτ αλ-Μαντίκ, αλλά και από άλλες γειτονικές περιοχές.<br /><br />Σύμφωνα με περιεχόμενο που κυκλοφορεί στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, ένας αριθμός Χριστιανών σε αρκετές συριακές πόλεις οργάνωσε συγκεντρώσεις μπροστά από εκκλησίες σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τους κατοίκους της Σουκαϊλαμπίγια.<br /><br />Από την πλευρά της, η Ευρωπαϊκή Συριακή Ένωση (ESU) απηύθυνε κάλεσμα προς τους Χριστιανούς της Συρίας, αναφέροντας:<br /><br />«Από εδώ και στο εξής, δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να προστατεύσετε τους εαυτούς σας και να διασφαλίσετε τη δική σας ασφάλεια.<br /><br />»Δεν πρέπει να εμπιστεύεστε κανέναν. Δεν πήραμε τα μαθήματα του 1915».<br /><br />Και πρόσθεσε: «Υφιστάμεθα καθημερινά επιθέσεις, απειλές και προπηλακισμούς. Είναι ώρα να πούμε “φτάνει”».</div><div><br /><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Συρία: Αυστηρή παρέμβαση του Υπουργείου Εξωτερικών της Ελλάδας για τις επιθέσεις κατά Ελληνορθόδοξων στη Σελεύκεια (Σουκαϊλαμπίγια).

Με έντονη ανησυχία παρακολουθεί το Υπουργείο Εξωτερικών της Ελλάδας την κατάσταση στην πόλη της Συρίας Σελεύκεια η προς Βήλω, (Σελευκόβηλος ...

Διαβάστε την συνέχεια

Παραμένουν στην Κύπρο οι ελληνικές δυνάμεις-Σενάρια για κοινή δύναμη Ελλάδος-Ισραήλ-Κύπρου.

<img src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-03/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-03-26_151440697.png?itok=uPs0QlpI" /><br /><br />Η ελληνική στρατιωτική παρουσία θα μείνει για αρκετό διάστημα στο νησί παρά τις προκλήσεις των Τούρκων<br /><br />Θα παραμείνουν στην Κύπρο όσο διάστημα χρειαστεί η ελληνική δύναμη που βρίσκεται στην περιοχή λόγω του πολέμου στη Μέση Ανατολή, εν μέσω όμως τουρκικών προκλήσεων που θέλουν το νησί " ξαρμάτωτο".<br /><br />Ήδη τα τέσσερα μαχητικά αεροσκάφη F-16 που είχαν προσγειωθεί στο αεροδρόμιο της Πάφου πριν από τρεις εβδομάδες από τη Σούδα στην Κύπρο, αντικαταστάθηκαν από άλλα αεροσκάφη F-16 από τον Άραξο και από την Λάρισα.<br /><br />Την επόμενη εβδομάδα, οι φρεγάτες «Κίμων» και «Ψαρά» αναμένεται να αντικατασταθούν από άλλα πολεμικά πλοία του Πολεμικού Ναυτικού μας.<br /><br />Τα πλοία αυτά βρίσκονται το τελευταίο διάστημα στην περιοχή της Κύπρου, αποτελώντας μέρος μιας ευρύτερης ναυτικής παρουσίας για την προστασία των συμφερόντων της περιοχής. Η φρεγάτα «Κίμων», η οποία εντάχθηκε στον στόλο στις αρχές του 2026, πραγματοποίησε στην περιοχή την πρώτη της επιχειρησιακή αξιολόγηση και «ταχύρρυθμη» εκπαίδευση πληρώματος σε πραγματικές συνθήκες.<br /><br />Τα πλοία επιχειρούν στην Ανατολική Μεσόγειο, με λιμάνι βάσης τη Λεμεσό.<br /><br />Το κύριο σχέδιο της χώρας μας είναι η παραμονή όσο το δυνατόν περισσότερο της ελληνικής δυνάμεως στην Κύπρο , σύμφωνα με τα όσα δήλωσε ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας , Νίκος Δένδιας.<br /><br />Η παραμονή των δυνάμεων αυτών ορίζεται «για όσο διάστημα χρειαστεί», με στόχο την αποτροπή απειλών (π.χ. από το Ιράν) και την ενίσχυση της ασφάλειας της Κύπρου κατά τη διάρκεια του πολέμου.<br /><br />Πρόκειται για μια κατάσταση που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια μιας συγκυριακής επιχειρησιακής κίνησης. Αποτελεί μέρος μιας νέας αντίληψης για τον ενιαίο χώρο ασφάλειας Ελλάδας και Κύπρου σε μια περίοδο κατά την οποία η Ανατολική Μεσόγειος βρίσκεται στο επίκεντρο διεθνών αναταράξεων.<br /><br />Υπάρχει ανοιχτό το ενδεχόμενο η παρουσία αυτή να αποκτήσει πιο μόνιμα χαρακτηριστικά, καθώς ήδη συζητείται η δημιουργία μιας τριμερούς δύναμης ταχείας αντίδρασης (Ελλάδα, Κύπρος, Ισραήλ) για το 2026, η οποία θα μπορεί να αναπτύσσεται άμεσα σε περιόδους κρίσης.<br /><br />Ο Έλληνας Πρωθυπουργός και ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας έχουν χαρακτηρίσει την αποστολή αυτή ως μια «πράξη εθνικής ευθύνης» και αμυντικού χαρακτήρα, με στόχο τη σταθερότητα στην Ανατολική Μεσόγειο.<br />Οι εξελίξεις στις αμυντικές σχέσεις Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ δείχνουν τη δρομολόγηση μιας κοινής αεροναυτικής δύναμης και δύναμης ταχείας αντίδρασης στην Ανατολική Μεσόγειο, με επίκεντρο την Κύπρο. Αυτός ο σχεδιασμός, που ενισχύθηκε σημαντικά στα τέλη του 2025, περιλαμβάνει συνεργασία σε ξηρά, θάλασσα και αέρα.<br /><br />Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ σχεδιάζουν κοινή δράση, με αναφορές για συμμετοχή περίπου 2.500 στρατιωτών σε συγκεκριμένα σενάρια.<br /> <br />Περιλαμβάνει τη συντονισμένη δράση αεροπορικών και ναυτικών δυνάμεων των τριών χωρών. Συζητείται η μόνιμη παρουσία ελληνικών αεροναυτικών δυνάμεων στην Κύπρο, συμπεριλαμβανομένης της πιθανότητας εγκατάστασης ελληνικής πυροβολαρχίας Patriot..<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Παραμένουν στην Κύπρο οι ελληνικές δυνάμεις-Σενάρια για κοινή δύναμη Ελλάδος-Ισραήλ-Κύπρου.

Η ελληνική στρατιωτική παρουσία θα μείνει για αρκετό διάστημα στο νησί παρά τις προκλήσεις των Τούρκων Θα παραμείνουν στην Κύπρο όσο διάστημ...

Διαβάστε την συνέχεια

Πέντε λόγοι πιθανής εμπλοκής στην κρίση.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.tovima.gr/wp-content/uploads/2020/12/01/macron-mitsotakis43.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="541" data-original-width="963" height="112" src="https://www.tovima.gr/wp-content/uploads/2020/12/01/macron-mitsotakis43.jpg" width="664" /></a></div><br /><b>Aλέξανδρος Τάρκας</b><br />Η κυβέρνηση, μόλις λίγες μέρες μετά το -δικαίως- πανηγυρικό κλίμα για την αποστολή φρεγατών και μαχητικών στην Κύπρο, διαπιστώνει ότι βρίσκεται ενώπιον κρίσιμων διλημμάτων που προκαλούν ο συνεχιζόμενος πόλεμος κατά του Ιράν και οι αλλεπάλληλες διαμάχες ΗΠΑ-Ευρώπης.<br /><br />Αρχικά, το Μέγαρο Μαξίμου αντιλήφθηκε την παρουσία του προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν, στην Πάφο και στη Σούδα, ως κορύφωση της ελληνογαλλικής σύμπτωσης απόψεων για την προάσπιση της Μεγαλονήσου και της Ανατολικής Μεσογείου. Και, ως συνήθως, σαν ιδανική ευκαιρία άγριας επικοινωνιακής εκμετάλλευσης για την ενίσχυση του προφίλ του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη.<br /><br />Όμως, ειδικά υπό την πίεση πολεμικών συγκρούσεων, αποδεικνύεται ότι η σύμπτωση απόψεων διαφέρει πάρα πολύ από την ταύτιση συμφερόντων και επόμενων κινήσεων. Στην πραγματικότητα, το ταξίδι του κ. Μακρόν σηματοδοτούσε την αφετηρία νέας πρωτοβουλίας του για δυναμική παρουσία της Γαλλίας (και ομονοούντων εταίρων) σε μια πολύ ευρύτερη περιοχή που περιλαμβάνει τη Μεσόγειο, την Ερυθρά Θάλασσα και τα Στενά του Ορμούζ.<br /><br />Άριστα πληροφορημένες πηγές βεβαιώνουν ότι οι κύριοι Μακρόν και Μητσοτάκης συζήτησαν την προοπτική αεροναυτικής επιχείρησης στα Στενά του Ορμούζ. Ο Πρωθυπουργός, πέραν της υπόσχεσης συνέχισης των διαβουλεύσεων, όντως δεν ανέλαβε καμία δέσμευση έναντι του Γάλλου προέδρου για τα Στενά.<br /><br />Ως προς αυτό το σκέλος, οι δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη, και του κυβερνητικού εκπροσώπου, Παύλου Μαρινάκη, είναι ακριβείς. Αντίθετα, οι καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις τους περί απολύτως καμίας ελληνικής εμπλοκής δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.<br /><br />Γιατί ο κ. Μητσοτάκης φέρεται να διαβεβαίωσε, ταυτόχρονα, τον κ. Μακρόν πως η Αθήνα είναι πρόθυμη να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε «αμυντική επιχείρηση» που θα προασπίζει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα. Πρόσθεσε μάλιστα την ιδιαίτερη βαρύτητα του πρωταγωνιστικού ρόλου της Ελλάδας στη ευρωπαϊκή ναυτική επιχείρηση Aspides (φρεγάτα στην Ερυθρά Θάλασσα και τον Κόλπο του Άντεν με επιχειρησιακό στρατηγείο της Ε.Ε. στη Λάρισα).<br /><br />Επομένως, η εικόνα που παρουσιάζει η κυβέρνηση είτε είναι παραπλανητική έναντι της κοινής γνώμης είτε είναι εξαρχής λανθασμένη για πέντε λόγους.<br /><br />Πρώτον, επειδή η Γαλλία αντιμετωπίζει πλέον ως ενιαίο σύνολο την Aspides, την Irini (ασφάλεια Μεσογείου και εμπάργκο όπλων Λιβύης) και την Atalanta (κατά της πειρατείας στο Κέρας της Αφρικής και στον Ινδικό), απαιτώντας συντονισμό τους με την όποια μελλοντική επιχείρηση στο Ορμούζ. Ο κ. Μακρόν τόνισε στον κ. Μητσοτάκη ότι, υπό τις σημερινές συνθήκες, δεν υπάρχουν προοπτικές ταχείας αποκατάστασης της ασφαλούς ναυσιπλοΐας και ότι επιβάλλεται άμεσος συντονισμός. Άλλωστε (όσο και αν δεν επιβεβαιώνεται επίσημα) η Aspides έχει αποκτήσει αυξημένη σημασία τους τελευταίους μήνες, επειδή καταγράφει και τις κινήσεις του σκιώδους στόλου της Ρωσίας. Τα στοιχεία της Aspides παρέχονται στην ηγεσία των Irini και Atalanta, στο αρμόδιο κέντρο πληροφοριών της Ε.Ε. και στις ενδιαφερόμενες κοινοτικές πρωτεύουσες, όπως το Παρίσι.<br /><br />Δεύτερον, ακόμα κι αν αγνοηθεί η ντε φάκτο ενοποίηση των τριών ναυτικών επιχειρήσεων, είναι πιθανότατη η αύξηση του αριθμού των πλοίων που συμμετέχουν στην Aspides. Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι, για να είναι πραγματικά αποτελεσματική η επιχείρηση, απαιτούνται κατ’ ελάχιστον οκτώ ή εννέα μονάδες επιφανείας και πως η εικόνα παρακμής του τελευταίου έτους με μόνον δύο ή τρία πλοία (εκ των οποίων το ένα είναι του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού) πρέπει επειγόντως να τερματιστεί. Λαμβάνοντας πάντως υπόψη ότι λίγοι εταίροι θέλουν να αναλάβουν το πολιτικό κόστος αποστολής πλοίων ακόμα και στη -σχετικά ασφαλή- Ερυθρά Θάλασσα (και ότι, ακόμα κι αν το αποφασίσουν, δεν έχουν πολλά πλοία σε άμεση ετοιμότητα), είναι πιθανόν να κληθεί η Ελλάδα να αυξήσει «προσωρινά» τη δική της συνεισφορά. Και, ως γνωστόν, ουδέν μονιμότερο του προσωρινού.<br /><br />Τρίτο ζήτημα προβληματισμού είναι η αδιευκρίνιστη στάση των Χούθι και οι εκτοξεύσεις πυραύλων τους που αποτέλεσαν το λόγο έναρξης της Aspides το Φεβρουάριο του 2024. Λόγω της συμφωνίας ανακωχής με τη διοίκηση Τραμπ το Μάιο του 2025, οι Χούθι τηρούν έκτοτε στάση αναμονής, αλλά ουδείς γνωρίζει αν θα αποφασίσουν ξαφνικά νέες επιθέσεις κατά δυτικών πλοίων προς στήριξη των συμφερόντων του Ιράν. Αν αυτό ξανασυμβεί, θα επικρατούν επικίνδυνες συνθήκες, όπως στο Ορμούζ.<br /><br />Παράλληλα, η τέταρτη σημαντική εξέλιξη που πιθανόν εμπλέξει την Ελλάδα είναι η πρόταση της ύπατης εκπροσώπου της Ε.Ε., Κάγια Κάλλας, το πρωί της περασμένης Δευτέρας για αλλαγή της επιχειρησιακής και γεωγραφικής εντολής της Aspides. Μετά την ολοκλήρωση του Συμβουλίου Εξωτερικών Υποθέσεων, η κυρία Κάλλας δήλωσε ότι «στις συζητήσεις μας υπήρξε σαφής επιθυμία για ενίσχυση της επιχείρησης». Παραδέχθηκε ότι «δεν υπήρξε καμιά διάθεση για αλλαγή της εντολής της», προσθέτοντας ωστόσο τις διατυπώσεις «προς το παρόν» και «για τώρα». Κοινώς, το θέμα παραμένει ανοιχτό για την Ε.Ε., διαψεύδοντας τις καθησυχαστικές διαβεβαιώσεις των κυρίων Γεραπετρίτη και Μαρινάκη.<br /><br />Το πέμπτο στοιχείο που ίσως ωθήσει την κυβέρνηση προς -κάποιας μορφής- εμπλοκή στην κρίση είναι οι συνεχιζόμενες διαπραγματεύσεις μεταξύ Ελλάδας και Γαλλίας για την ανανέωση της Συμφωνίας Στρατηγικής Εταιρικής Σχέσης και την αναθεώρηση επιμέρους διατάξεών της.<br /><br />Η ελληνική πλευρά επιθυμεί -και είναι απολύτως λογικό- την ενίσχυση της γαλλικής στρατιωτικής παρουσίας στο Αιγαίο με συγκεκριμένους τρόπους που η Αθήνα δεν είχε προτείνει στο Παρίσι κατά την υπογραφή της πενταετούς Συμφωνίας το 2021. Ο λόγος ήταν ότι, την ίδια χρονιά, ο κ. Μητσοτάκης διατηρούσε τη μέγιστη πλάνη ότι, χάρη στην προσωπική διπλωματία του, θα αποδέχονταν τα σημαντικά αιτήματα οι ΗΠΑ.<br /><br />Φέτος, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Μολονότι οι ελληνογαλλικές σχέσεις είναι στενότατες, τα συμφέροντα παραμένουν συμφέροντα και ο πρόεδρος Μακρόν θα ζητήσει δεσμεύσεις πριν ικανοποιήσει τα ελληνικά αιτήματα και πριν αφιχθεί στην Αθήνα, στα τέλη Απριλίου, για την υπογραφή της Συμφωνίας.<br /><br />Στο μεταξύ, η θέση της κυβέρνησης ίσως καταστεί πιο δύσκολη τις επόμενες ημέρες, αν οι απαιτήσεις των ΗΠΑ δεν αφορούν πια μόνον την Ε.Ε. ως σύνολο, αλλά απευθυνθούν -ειδικά και διμερώς- και προς την Ελλάδα.<div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πέντε λόγοι πιθανής εμπλοκής στην κρίση.

Aλέξανδρος Τάρκας Η κυβέρνηση, μόλις λίγες μέρες μετά το -δικαίως- πανηγυρικό κλίμα για την αποστολή φρεγατών και μαχητικών στην Κύπρο, διαπ...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι γκρίζες ζώνες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

<img height="97" src="https://omegapress.gr/images/KOYLH.jpg" width="726" /><div><br /></div><div>Του <b>Σωτήρη Σιδέρη</b><br />Από την Γάζα μέχρι την Ουκρανία, απ τα Σκόπια μέχρι την Τεχεράνη και απ το Αιγαίο μέχρι το Τελ Αβίβ, η ελληνική εξωτερική πολιτική κινείται χωρίς δική της πυξίδα. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, είτε υπηρετεί τους στρατηγικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του Ισραήλ, είτε αδρανεί επιδεικτικά όπως κάνει με την βαλκανική πολιτική της χώρας. Ο πρωθυπουργός, ακολουθεί αδιαφανή διπλωματία σε σειρά θεμάτων που αφορούν τα συμφέροντα της Ελλάδας όπως κάνει στις σχέσεις με την Αλβανία, τη Βόρεια Μακεδονία, την Ουκρανία ή την μετεξέλιξη της ΕΕ σε Ευρώπη δύο ταχυτήτων με παράλληλη κατάργηση του βέτο. <br /><br /> Ο πρωθυπουργός αρνείται να φέρει στη βουλή προς ψήφιση τα πρωτόκολλα της συμφωνίας των Πρεσπών γιατί τον απειλεί η ακροδεξιά , αλλά και την συμφωνία ασφαλείας με την Ουκρανία που έχει υπογραφεί από τον ίδιο και τον Ζελένσκι από το φθινόπωρο του 2025, για την οποία υπάρχουν ερωτηματικά. Οι γκρίζες ζώνες της εξωτερικής πολιτικής είναι πολλές, στο ΥΠΕΞ το κλίμα είναι αποκαρδιωτικό. Μια “απογραφή” των εκκρεμοτήτων είναι ενδεικτική του μονοδιάστατου προσανατολισμού της χώρας με αποκλειστική ευθύνη του πρωθυπουργού.</div><div><br />Ελλάδα -Ισραήλ : στο σκοτεινό δωμάτιο<br /><br />Οι σχέσεις με το Τελ Αβίβ ακολουθούν μια ιδιάζουσα πορεία με σκοτεινές προεκτάσεις, τις οποίες διαχειρίζονται προσωπικά οι Μητσοτάκης και Νετανιάχου. Το Ισραήλ κάνει λόγο για άξονα που ξεκινά από το ίδιο και φθάνει μέχρι την Ινδία, κάτι που ήδη ερεθίζει την Κίνα. Ωστόσο, το Ισραήλ διαθέτει εθνικό δόγμα, ενώ η Ελλάδα όχι. Η έκρηξη της πολεμικής τεχνολογίας που σταδιακά γίνεται κτήμα πολλών χωρών, άρα και των χωρών της ευρύτερης Μέσης Ανατολής, είναι μια μεγάλη απειλή για το Τελ Αβίβ μελλοντικά. Είναι βέβαιο ότι οι επεκτατικοί πόλεμοι του Ισραήλ και οι καταστροφές που προκαλεί δεν θα διαρκέσουν για πάντα όπως και το μονοπώλιο της ισχύος. Ήδη πολλές χώρες με πρώτη την Αίγυπτο ανησυχούν από τον επεκτατισμό του Τελ Αβίβ και την καταστροφική φρενίτιδα των ΗΠΑ. <br />Να θυμίσουμε τις ήττες των ΗΠΑ στο Βιετνάμ και το Αφγανιστάν, ενώ όλες οι άλλες παρεμβάσεις τους, στο Ιράκ, την Συρία, την Λιβύη έχουν αφήσει πίσω τους καταστροφή και τρομακτικά προβλήματα και όχι διεξόδους. Όσο οι ΗΠΑ πολεμούν στο πλευρό του Ισραήλ , αυτό θα αντέχει, αλλά οι ρωγμές στο εσωτερικό του και στις σχέσεις με τον δυτικό κόσμο και την Ανατολή, θα εμφανιστούν σύντομα. <br /> Η Ελλάδα σύρεται κυριολεκτικά σε ένα γκρίζο πολεμικό σκηνικό , αλλά αυτό οφείλεται και στο γεγονός ότι στην Αθήνα δεν υπάρχουν πολιτικά και θεσμικά αντίβαρα για να λειτουργήσουν αποτρεπτικά στην πολιτική του πρωθυπουργού. Από χώρα που υπερασπίζονταν το διεθνές δίκαιο η Ελλάδα, έχει μετατραπεί σε μια χώρα πρόθυμη να υπηρετήσει κάθε τυχοδιωκτισμό. Η Ανατολική Μεσόγειος θα βιώνει τους κινδύνους αποσταθεροποίησης και πολεμικές αντιπαραθέσεις για πολλά χρόνια ακόμη και υπό αυτή την οπτική και η Ελλάδα είναι στη ζώνη αστάθειας.</div><div>  <br />Πολυμέτωπη κρίση, μονοδιάστατη πολιτική<br /><br />Οι σχέσεις με την Τουρκία είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο, αλλά στο τελευταίο ζήτημα που ανέκυψε με τις φιλοδοξίες της Γαλλίας να δημιουργήσουν μια νέα ομάδα προθύμων που θα ενταχθούν στα πυρηνικά της σχέδια με την διασπορά και αποθήκευση πυρηνικών όπλων, υπάρχει τεράστιο ζήτημα. Αν αυτή η ιδέα προχωρήσει θα είναι μια εξαιρετικά επικίνδυνη κίνηση, στην οποία σίγουρα η Άγκυρα και όχι μόνο, θα απαντήσει με πολλαπλάσια επιθετικότητα. Οι αδελφικές σχέσεις Τουρκίας -Πακιστάν θα εξελιχθούν σε πυρηνικό δόγμα και η κατάσταση θα γίνει εφιαλτική.<br /><br />Αντί η Ελλάδα να πρωταγωνιστεί σε διπλωματικές πρωτοβουλίες κατά των πυρηνικών, υπέρ της ειρήνης και να κινηθεί ανάλογα , αρχίζει να χάνει τον προσανατολισμό της. Κάποιος να συγκρατήσει αυτή την κυβέρνηση.. Το ίδιο ισχύει και για την πυρηνική ενέργεια για παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Απ την πράσινη μετάβαση, στην πυρηνική, αυτό επιβεβαιώνει την παράνοια της εποχής. Η Ελλάδα είναι πολύ μικρή χώρα για να ρισκάρει και πρέπει να αποκλειστεί από τώρα αυτή η επικίνδυνη πορεία, που φέρει την αποκλειστική διαχείριση του Κυριάκου Μητσοτάκη. <br /><br /> Ταυτόχρονα όμως, τα εκατομμύρια της οικονομικής βοήθειας ρέουν προς το Κίεβο και οι υποχρεώσεις της Αθήνας προς την Ουκρανία είναι πολλές και καταγεγραμμένες, τόσο από το πρόγραμμα PURL που υπέγραψε η ελληνική κυβέρνηση για την βοήθεια, όσο και από τις αποφάσεις της ΕΕ. Να υπενθυμίσουμε ότι πολλές ευρωπαικές χώρες έχουν ήδη ανοιχτούς διαύλους με τη Μόσχα και είναι θέμα χρόνου να υπάρξει πρόοδος, τουλάχιστον σε κάποιους τομείς, με εξαίρεση την Αθήνα που εξακολουθεί να είναι σε πόλεμο με την Ρωσία, κατά τη δήλωση του πρωθυπουργού. Μη μας διαφεύγει ότι οι ΗΠΑ αφήνουν τώρα ανοιχτό το ενδεχόμενο συνεργασίας με την Ρωσία για την προμήθεια πετρελαίου και φυσικού αερίου στην Ευρώπη. Τόσος κυνισμός μόνο επί Τραπ θα μπορούσε να υπάρξει. </div><div><br /></div><div>Και τόση ανίκανη , μόνο η ΕΕ θα μπορούσε να είναι.</div><div><br />Ταυτόχρονα η κυβέρνηση, ετοιμάζεται να στείλει στρατό στη Γάζα, μια αποστολή πολύ πιο επικίνδυνη πλέον μετά την επίθεση κατά του Ιράν, ενώ υποκινεί την άθλια προπαγάνδα ότι η Chevron, λίγο πολύ, “ρυθμίζει” ζητήματα οριοθετήσεων και κυριαρχικών δικαιωμάτων. Ο πόλεμος κατά του Ιράν καθιστά ακόμη πιο επικίνδυνη οποιαδήποτε αποστολή δυνάμεων στη Γάζα. Είναι λογικό, οι δυνάμεις αυτές να χαρακτηριστούν ως δυνάμεις κατοχής και ως ειρηνευτικές δυνάμεις. <br /> Προφανώς οι νέες συνθήκες που δημιουργούνται επιβάλλεται να προκαλέσουν την επανεξέταση της κατάστασης, αλλά αυτό θα φανεί σύντομα. <br /><br />Ορατότης μηδέν στα βαλκάνια<br /><br />Η εύθραυστη ηρεμία στα βαλκάνια παραμένει ως σοβαρός κίνδυνος για την ειρήνη , την ασφάλεια και την σταθερότητα της περιοχής. Οι χώρες της περιοχής βουλιάζουν στη διαφθορά , την απουσία αναπτυξιακής προοπτικής και ελπίδας για το μέλλον. Όσο και αν οι Βρυξέλλες προσποιούνται ότι η ένταξη των δυτικών βαλκανίων παραμένει κορυφαία προτεραιότητα, οι λαοί της περιοχής δεν τρέφουν αυταπάτες και θεωρούν αυτό το ενδιαφέρον υποκριτικό. Η Αλβανία, που είναι ένα βήμα μπροστά από τις άλλες χώρες συγκλονίζεται από διαδηλώσεις και διχασμό και είναι ζήτημα αν παραμείνει σταθερή .<br /><br />Ο Κυριάκος Μητσοτάκης διέγραψε από το 2019 όλους τους όρους που είχε θέσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να αρχίσει η Αλβανία ενταξιακές διαπραγματεύσεις και αφορούσαν την οριοθέτηση ΑΟΖ, τις περιουσίες και τον αυτοπροσδιορισμό της μειονότητας. Όχι μόνο έχει αποσυρθεί από την διαπραγμάτευση αλλά οι σχέσεις έχουν επιδεινωθεί και δεν υπάρχει αυτή την στιγμή καμία θετική προοπτική. Οι ελληνοαλβανικές σχέσεις είναι μια προσωπική αποτυχία του Κυριάκου Μητσοτάκη. <br /><br />Ως προς τη Βόρεια Μακεδονία, η ακινησία υπονομεύει την εξέλιξη των διμερών σχέσεων και τα προβλήματα οξύνονται . Τα Σκόπια ούτε περιμένουν ούτε θέλουν οτιδήποτε από την Ελλάδα και ήδη κινούνται μεταξύ ΗΠΑ και ορισμένων ευρωπαικών χωρών, ενώ η δεξιά που κυβερνά κοιτάζει και προς τη Μόσχα. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη όχι μόνο δεν έκανε το παραμικρό βήμα για την πιστή εφαρμογή της Συμφωνίας των Πρεσπών, που υποκρίνεται ότι επιδιώκει, αντίθετα δια της απουσίας της, έχει εγκαταλείψει ένα μεγάλο κεφάλαιο της διπλωματίας και της πολιτικής ασφάλειας. Ταυτόχρονα παραμένουν χωρίς κύρωση από τη βουλή τα μνημόνια συνεργασίας, που θα μπορούσαν να θέσουν τα Σκόπια προ των ευθυνών τους, αλλά και να ξεμπλοκάρουν τις σχέσεις. Πρόκειται για τα εξής:</div><div><br /> 1. Μνημόνιο για την επιτάχυνση της ενταξιακής διαδικασίας της Βόρειας Μακεδονίας στην ΕΕ.<br /> 2. Μνημόνιο για την ίδρυση Συντονιστικής Επιτροπής για Οικονομικές Συνεργασίες.<br /> 3. Τεχνικό Μνημόνιο για την επιτήρηση του FIR Σκοπίων. <br /><br />Να σημειωθεί ότι με ευθύνη της Αθήνας έχει σταματήσει ο διάλογος και η πίεση προς τα Σκόπια για την αλλαγή των σχολικών βιβλίων, δεν έχει συνεδριάσει ποτέ το Συμβούλιο Συνεργασίας, ούτε έχει γίνει κάποια κίνηση για τα εμπορικά σήμερα. Βάλτος κυριολεκτικά…<br />Η εικόνα που προσπαθεί να διαμορφώσει η κυβέρνηση αφορά την δική της σύμπραξη με τον επιθετικό πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ , την οποία προσπαθεί να μετατρέψει σε δόγμα ασφάλειας για την Ελλάδα με την κίνηση στην Κύπρο και τη Βουλγαρία. η Γαλλία έσπευσε γιατί έχει χάσει κάθε σοβαρό στήριγμα στη Μέση Ανατολή και επικεντρώνεται στην Κύπρο και την Ελλάδα. εφαρμόζει το δικό της δόγμα και μετά ακολούθησε ντόμινο στήριξης. Όπως όμως έχουμε επισημάνει ούτε η ΕΕ, ούτε το ΝΑΤΟ ενεργοποίησαν τα θεσμικά εργαλεία για την συλλογική άμυνα, πράγμα περίεργο. Έτσι , όσο διαρκεί ο πόλεμος όλα θα γκριζάρουν και μετά η Ελλάδα θα μείνει αντιμέτωπη με όλα τα εκκρεμή της προβλήματα και την ακρίβεια που όπως πάντα , έρχεται για να μείνει..</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι γκρίζες ζώνες της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Του Σωτήρη Σιδέρη Από την Γάζα μέχρι την Ουκρανία, απ τα Σκόπια μέχρι την Τεχεράνη και απ το Αιγαίο μέχρι το Τελ Αβίβ, η ελληνική εξωτερική...

Διαβάστε την συνέχεια

Οι δήθεν ανύπαρκτοι επιδιαιτητές στο Αιγαίο.

<a href="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/02/MITSOTAKIS-RUTTE-1-scaled.jpg"><img height="133" src="https://www.amynanet.gr/wp-content/uploads/2026/02/MITSOTAKIS-RUTTE-1-scaled.jpg.pagespeed.ce.rHBNXfmBCK.jpg" width="742" /></a><br /><br /><b>Aλέξανδρος Τάρκας</b><br />Ο διάλογος Ελλάδας-Τουρκίας είναι πάντα απαραίτητος, αλλά το κύριο συμπέρασμα των προ εβδομάδος συνομιλιών του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και του προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είναι ότι, με το υφιστάμενο πλαίσιο επαφών, η Άγκυρα αξιοποιεί τα «ήρεμα νερά» για την προώθηση των συμφερόντων της, χωρίς κανένα αντάλλαγμα υπέρ της Αθήνας.<br /><br />Όσο και αν η διατήρηση καναλιών επικοινωνίας και οι μειωμένες αεροπορικές παραβιάσεις (ενώ αυξάνονται οι θαλάσσιες!) είναι στοιχεία ωφέλιμα για την ελληνική πλευρά, δεν μπορούν να συγκριθούν με όσα κερδίζει η τουρκική διπλωματία μετά τη Διακήρυξη των Αθηνών του Δεκεμβρίου 2023.<br /><br />Η Τουρκία αλώνει την ευρωπαϊκή αμυντική βιομηχανία με αλλεπάλληλες διμερείς συμφωνίες, συντηρεί διαλλακτικό προσωπείο ενώπιον της Ουάσιγκτον και ακυρώνει κάθε ενεργειακό σχέδιο της Ελλάδας στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο μετά την κρίση της Κάσου, τον Ιούλιο του 2024, και την επ’ αόριστον αναστολή της ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κυπριακή Δημοκρατία και το Κράτος του Ισραήλ.<br /><br />Αχρείαστοι φανφαρονισμοί<br /><br />Η τραγική ειρωνεία της υπόθεσης του Great Sea Interconnector (του λεγόμενου «καλωδίου») είναι ότι ο κ. Μητσοτάκης, ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, και ο υπουργός Ενέργειας, Σταύρος Παπασταύρου, είχαν αναθαρρήσει το καλοκαίρι του 2025 και υπόσχονταν «δράση επί του πεδίου».<br /><br />Αιτία της αναλαμπής ήταν ότι ο κ. Παπασταύρου είχε μεταφέρει πληροφορίες από Αμερικανό διπλωμάτη πως εσωτερική έκθεση του Στέητ Ντηπάρτμεντ αναγνώριζε τα ελληνικά δίκαια ως προς τον GSI. Οπότε εικαζόταν (αβάσιμα, όπως αποδεικνύεται) ότι, σε συνδυασμό με την ισραηλινή στήριξη, οι βυθομετρικές έρευνες για το «καλώδιο» θα μπορούσαν να προχωρήσουν, χωρίς τουρκική αντίδραση.<br /><br />Είναι βέβαιο ότι η Ελλάδα έχει απόλυτο δίκιο για την πόντιση του καλωδίου (άλλωστε δεν υπάρχει καμία απαγόρευση σε οποιονδήποτε βάσει του Διεθνούς Δικαίου και π.χ. η Κίνα διαθέτει τηλεπικοινωνιακό-κατασκοπευτικό καλώδιο ακόμα και στα ανοιχτά της βάσης της Σούδας), αλλά παραμένει εξαιρετικά αβέβαιο ότι οι όποιες εκμυστηρεύσεις, όποιου ξένου διπλωμάτη, μπορούν να ανατρέψουν όσα παγιώθηκαν μετά την Κάσο.<br /><br />Ακόμα και αν τέτοια έκθεση όντως υπάρχει (και ο Αμερικανός διπλωμάτης δεν έλεγε στον Έλληνα υπουργό μόνον ό,τι αγωνιούσε να μεταφέρει στην Αθήνα), οι συχνοί φανφαρονισμοί «τύπου Παπασταύρου» προσφέρουν μόνον πρόσκαιρες εντυπώσεις.<br /><br />Το ίδιο συνέβη και με τις υπερβολές για την -κατά τα άλλα θετικότατη- εμπορική συμφωνία με τη Chevron που αρχικά προβλήθηκε σαν ιστορική αναγνώριση των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Σαν να μη γνώριζε η κυβέρνηση ότι παρόμοιες αναγνωρίσεις γίνονται μόνον από κράτη και όχι από εταιρείες. Και ήταν αναμενόμενο, όπως συνέβη ταχύτερα όλων των εκτιμήσεων, ότι η Chevron θα προχωρούσε σε διάλογο συνεργασίας και με τη Λιβύη και την Τουρκία.<br /><br />Σιωπή για τους επιδιαιτητές<br /><br />Παράλληλα, προκαλεί ερωτηματικά το σκόπιμο σκοτάδι που διατηρεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη ως προς τη διεξαγωγή του διαλόγου με την Άγκυρα. Στις 8 Φεβρουαρίου 2026, αποκαλύφθηκε (από τον κ. Μ. Κοττάκη στην «Εστία») ότι διεξάγεται μυστικός διάλογος Ελλάδας-Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, ήδη από το Σεπτέμβριο του 2025, κατόπιν μεσολάβησης του γενικού γραμματέα του, Μαρκ Ρούτε, και συμφωνίας του κ. Γεραπετρίτη με τον ομόλογό του, Χακάν Φιντάν, το Μάϊο της ίδιας χρονιάς.<br /><br />Ουδείς διέψευσε το δημοσίευμα, αλλά ο Πρωθυπουργός και όλοι οι κυβερνητικοί παράγοντες επιμένουν ότι «δεν χρειαζόμαστε κάποιον επιδιαιτητή ή κάποιον διαμεσολαβητή, για να συζητήσουμε ζητήματα τα οποία αφορούν τις δύο χώρες». Ο κ. Μητσοτάκης είχε μάλιστα επισημάνει, στις αρχές Φεβρουαρίου, ότι «νομίζω ότι αυτή την άποψη συμμερίζεται και η Τουρκία» και, πράγματι, ο κ. Ερντογάν κινήθηκε στην ίδια γραμμή κατά τη συνέντευξη τύπου στην Άγκυρα.<br /><br />Νεότερες, πρόσθετες πληροφορίες αναφέρουν ότι ο κ. Ρούτε, μετά την πρώτη δική του διαμεσολάβηση, ανέθεσε την επιδιαιτησία στην αναπληρώτρια γενική γραμματέα του ΝΑΤΟ, Ράντμιλα Σεκέρινσκα.<br />Η εκ Σκοπίων ορμώμενη πολιτικός (διατελέσασα πρόεδρος της Σοσιαλδημοκρατικής Ένωσης, υπουργός Άμυνας και αναπληρώτρια Πρωθυπουργός) ήταν γνωστή και συνομιλητής της εκεί Ελληνικής Πρεσβείας από την εποχή που αναδείχθηκε πρόεδρος της νεολαίας του κόμματός της στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Θεωρείτο, γενικά, μετριοπαθής στο ζήτημα της ονομασίας της χώρας της, δεν καταγράφηκε ποτέ κάποια προσβλητική δήλωσή της κατά την Ελλάδας και δεν είχε προσωπική εμπλοκή στις διαπραγματεύσεις μέχρι τη Συμφωνία των Πρεσπών.<br /><br />Όπως είναι φυσικό, το Μέγαρο Μαξίμου και το υπουργείο Εξωτερικών έχουν υποχρέωση τήρησης αυστηρού απορρήτου -και ορθώς πράττουν- επί των λεπτομερειών των διαπραγματεύσεων της κυρίας Σεκέρινσκα με τους μόνιμους αντιπροσώπους της Ελλάδας και της Τουρκίας στην Ατλαντική Συμμαχία, πρέσβεις Βασιλική Γούναρη και Μπασάτ Οζτούρκ.<br /><br />Αντίθετα, η κυβέρνηση δεν έχει κανένα δικαίωμα απόκρυψης από τη Βουλή και την κοινή γνώμη του καθαυτού σημαντικότατου γεγονότος ότι, πέραν των γνωστών διμερών επαφών, λειτουργεί και το παράλληλο μυστικό κανάλι συζητήσεων με την επιδιαιτησία της ανώτερης αξιωματούχου του ΝΑΤΟ. Τι φοβάται η κυβέρνηση ή τι θέλει να συμφωνήσει και δεν το παραδέχεται;<br /><br />Ξένοι διπλωμάτες στην Αθήνα επιβεβαιώνουν πλήρως το αρχικό δημοσίευμα της «Εστίας» ότι η ατζέντα της κυρίας Σεκέρινσκα περιλαμβάνει τη συνεργασία ΝΑΤΟ-Ε.Ε., θέματα εναερίου χώρου και Στενών των Δαρδανελίων και -μη διευκρινιζόμενες- «διαφορές» στο Αιγαίο.<br /><br />Οι ίδιοι διπλωμάτες επισημαίνουν ότι «ούτε έχει επιτευχθεί ούτε και αναμένεται σύντομα άρση των ελληνοτουρκικών διαφωνιών που θα διευκόλυνε συμμαχικές λειτουργίες στο νέο πλαίσιο ασφαλείας έναντι της Ρωσίας και άλλων εξωτερικών κινδύνων με έμφαση στις προκλήσεις της Ενοποιημένης Αεροπορικής και Πυραυλικής Άμυνας που έχει θέσει, από τους πρώτους, ο Έλληνας Πρωθυπουργός στο πρόσφατο παρελθόν» (σ.σ.: προφανώς εννοούν την επιστολή του κ. Μητσοτάκη στην Ε.Ε., το Μάϊο του 2024, για το συγγενές θέμα της ασπίδας αεράμυνας των «27»).<br /><br />Προσθέτουν, επίσης, ότι η σημασία της μυστικής επιδιαιτησίας έχει συζητηθεί μεταξύ του γ.γ. του ΝΑΤΟ και του Έλληνα Πρωθυπουργού «τουλάχιστον μία ή και περισσότερες φορές μετά την αρχική συμφωνία του περσινού Μαΐου», χαρακτηρίζοντας ως «παραγωγική» τη στάση και του κ. Μητσοτάκη και του κ. Ερντογάν.<br /><br />Παρόλα αυτά, ο Πρωθυπουργός επιμένει ότι δεν υπάρχει διαμεσολάβηση ή επιδιαιτησία. Προφανώς, συνειδητοποιεί ότι στο παρόν ρευστό πολιτικό σκηνικό (ιδίως εντός της ίδιας της Κεντροδεξιάς) και παρά την άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία του, δεν διαθέτει πραγματική εξουσιοδότηση να δεσμεύσει τη χώρα.<br /><br />Σε κάθε περίπτωση, εδραιώνεται μια βαθιά προβληματική κατάσταση με πιθανό εθνικό κόστος στο ορατό μέλλον. Αφενός στις αμιγώς διμερείς επαφές, η Ελλάδα υφίσταται ήττες. Και αφετέρου, για πρώτη φορά από τη «διπλωματία των σεισμών» του 2001 (των τότε υπουργών Εξωτερικών, Γιώργου Παπανδρέου και Ισμαήλ Τζεμ), εξελίσσεται μια διαμεσολάβηση-επιδιαιτησία που ουδείς μπορεί να προβλέψει πού και πώς θα καταλήξει.<br /><br />Ασφαλώς, και σε άλλες περιόδους των ελληνοτουρκικών σχέσεων, από το 1964 ως το 2001, υπήρξαν πολλοί και γνωστοί μεσολαβητές, όπως οι Σάιρους Βανς, Αλεξάντερ Χέιγκ, Μπέρναρντ Ρότζερς, λόρδος Κάρινγκτον, Ρίτσαρντ Χόλμπρουκ, Μαντλίν Ολμπράιτ κ.α. Με τη μεγάλη διαφορά ότι οι τότε Πρωθυπουργοί και υπουργοί Εξωτερικών της Ελλάδας ανακοίνωναν και δεν έκρυβαν τις συνομιλίες, ενώ και οι ίδιοι οι επιδιαιτητές κινούνταν στο φως της δημοσιότητας και έπαιζαν με ανοιχτά χαρτιά.<div><br /></div><div><a href="https://www.amynanet.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Οι δήθεν ανύπαρκτοι επιδιαιτητές στο Αιγαίο.

Aλέξανδρος Τάρκας Ο διάλογος Ελλάδας-Τουρκίας είναι πάντα απαραίτητος, αλλά το κύριο συμπέρασμα των προ εβδομάδος συνομιλιών του πρωθυπουργο...

Διαβάστε την συνέχεια

Μάζης: «Γεωπολιτικό θέατρο» στην Άγκυρα. Οι παγίδες πίσω από τα χαμόγελα και το «ξέπλυμα» της Τουρκίας.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://eretikos.gr/wp-content/uploads/2026/02/erdogan-mitsotakis2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1183" data-original-width="1920" height="123" src="https://eretikos.gr/wp-content/uploads/2026/02/erdogan-mitsotakis2.jpg" width="662" /></a></div><div><br /></div>Με αιχμηρό λόγο και διάθεση αποδόμησης του επικοινωνιακού σκηνικού, ο ομότιμος καθηγητής Γεωπολιτικής του ΕΚΠΑ, Ιωάννης Μάζης, ανάλυσε στη «Ναυτεμπορική» τα αποτελέσματα του 6ου Συμβουλίου Ανώτατης Συνεργασίας Ελλάδας – Τουρκίας. Το κεντρικό του συμπέρασμα είναι σαφές: Η εθνική στρατηγική δεν κρίνεται από τις φωτογραφίες, αλλά από τις πράξεις – ή, όπως χαρακτηριστικά ανέφερε, από το τι κάνουν «τα χέρια και όχι τα χείλη».<br />Η τουρκική στρατηγική: «Κοίτα τα χέρια μου»<br /><br />Επικαλούμενος μια αμερικανική παροιμία, ο κ. Μάζης τόνισε ότι η συμπεριφορά της Άγκυρας δεν έχει μετακινηθεί ούτε κατ’ ελάχιστον από τις πάγιες διεκδικήσεις της. Προειδοποίησε την Αθήνα ότι τα κοινά ανακοινωθέντα δεν είναι απλοί συμβολισμοί, αλλά μηχανισμοί δέσμευσης που ενδέχεται να λειτουργήσουν ως παγίδες για τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.<div><br />Το ενεργειακό «αγκάθι» και το φάντασμα της Κάσου<br /><br />Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στις αναφορές για ηλεκτρική διασύνδεση και «περιφερειακή σταθερότητα». Ο καθηγητής έθεσε ένα αμείλικτο ερώτημα:<br /><br />«Αν η Ελλάδα επιχειρήσει ξανά πόντιση καλωδίου, θα ζήσουμε μια νέα Κάσο;»<br /><br />Η απάντησή του ήταν καταφατική, εκτιμώντας ότι η Τουρκία θεωρεί πως τίποτα δεν μπορεί να γίνει στο Αιγαίο χωρίς τη δική της έγκριση. Αυτή η «απαίτηση για άδεια» αποτελεί, κατά τον κ. Μάζη, την ουσία της τουρκικής ερμηνείας περί σταθερότητας.<br />Η παγίδα του «Διεθνούς Δικαίου»<br /><br />Ο καθηγητής αποδόμησε την επίκληση του Διεθνούς Δικαίου, σημειώνοντας ότι η Τουρκία εφαρμόζει το δικό της, ιδιότυπο «τουρκικό δίκαιο».<br /><br />Το νομικό κενό: Η Τουρκία δεν έχει κυρώσει τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS).<br /><br />Η ελληνική παράλειψη: Ο κ. Μάζης υποστήριξε ότι η Ελλάδα όφειλε πρώτα να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια –ως μονομερές κυριαρχικό δικαίωμα– και μετά να προσέλθει σε οποιαδήποτε συζήτηση για διαιτησία.</div><div><br />Το «επικοινωνιακό ξέπλυμα» και οι Βρυξέλλες<br /><br />Η πιο σοβαρή κριτική του κ. Μάζη αφορούσε τη «σκηνοθεσία» της συνάντησης, η οποία, όπως είπε, λειτουργεί ως πιστοποιητικό καλής διαγωγής για την Άγκυρα.<br /><br />Τελωνειακή Ένωση: Η Τουρκία χρησιμοποιεί την εικόνα της «συναίνεσης» για να προωθήσει τα συμφέροντά της στην ΕΕ.<br /><br />Εξοπλιστικά προγράμματα: Ο Ερντογάν θα μπορεί πλέον να υποστηρίζει στις Βρυξέλλες ότι δεν υφίσταται απειλή, υπονομεύοντας τα ελληνικά επιχειρήματα για την ανάγκη αμυντικής θωράκισης έναντι του αναθεωρητισμού.</div><div><br />Το «θέατρο» και η κοινή γνώμη<br /><br />Σχολιάζοντας την απουσία του Νίκου Δένδια και το επικοινωνιακό αφήγημα που τη συνόδευσε, ο καθηγητής μίλησε για «θεατρικότητα» χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα. Κατέληξε, ωστόσο, με μια αισιόδοξη νότα για την κρίση των πολιτών:<br /><br />«Ο Έλληνας διαθέτει αριστοφανικό αισθητήριο. Μπορεί να είναι πιεσμένος, αλλά δεν είναι ανόητος· καταλαβαίνει τι συμβαίνει στο παρασκήνιο».</div><div><br />Δείτε ολόκληρη την παρέμβαση του Ιωάννη Μάζη:</div><div><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><iframe allowfullscreen="" class="BLOG_video_class" height="342" src="https://www.youtube.com/embed/ItbNl_Tb490" width="632" youtube-src-id="ItbNl_Tb490"></iframe></div><br /><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μάζης: «Γεωπολιτικό θέατρο» στην Άγκυρα. Οι παγίδες πίσω από τα χαμόγελα και το «ξέπλυμα» της Τουρκίας.

Με αιχμηρό λόγο και διάθεση αποδόμησης του επικοινωνιακού σκηνικού, ο ομότιμος καθηγητής Γεωπολιτικής του ΕΚΠΑ, Ιωάννης Μάζης, ανάλυσε στη «...

Διαβάστε την συνέχεια

Χρυσανθόπουλος: Προσφέραμε στην Τουρκία μια πολύτιμη «έξωθεν καλή μαρτυρία»

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/02/Untitled-design-8-25.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="113" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/02/Untitled-design-8-25.jpg" width="712" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ενώ παραμένουν ενεργά το Casus Belli, οι προκλήσεις και η «Γαλάζια Πατρίδα»</span></h3>Σε κείμενο του στο geopolitico.gr, o πρέσβης ε.τ. Λεωνίδας Χρυσανθόπουλος, αναφέρει ότι η επίσκεψη του πρωθυπουργού στην Άγκυρα υπήρξε διπλωματικά άστοχη, προσφέροντας στην Τουρκία μια πολύτιμη «έξωθεν καλή μαρτυρία». Παρά το κλίμα ευγένειας, οι συμφωνίες που υπογράφηκαν κρίνονται ως ήσσονος σημασίας ή ανακύκλωση παλαιότερων δεσμεύσεων.<br /><br />Το βασικότερο πρόβλημα, σύμφωνα με τον πρέσβη, έγκειται στο λανθασμένο μήνυμα προς τη διεθνή κοινότητα: ότι οι διμερείς διαφορές δεν είναι σοβαρές. Αυτή η εικόνα «συναίνεσης», ενώ παραμένουν ενεργά το Casus Belli και η «Γαλάζια Πατρίδα», διευκολύνει την ευρωπαϊκή πορεία της Άγκυρας και την αναβάθμιση των σχέσεών της με τη Δύση, υπονομεύοντας τελικά τα ελληνικά εθνικά συμφέροντα.<br />Στην Άγκυρα η Ελλάδα ενίσχυσε την διεθνή παρουσία της Τουρκίας ως μεγάλης δύναμης<br /><br />Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά: «Όλα έγιναν με ευγένεια κατά την πρόσφατη επίσκεψη του κυρίου Μητσοτάκη στην Άγκυρα. Συζητήθηκαν τα διμερή θέματα, υπογράφτηκαν έξι κοινές δηλώσεις και ένα μνημόνιο συνεργασίας και ακολούθησαν οι δηλώσεις του Τούρκου προέδρου και του Έλληνα πρωθυπουργού. Το μήνυμα όμως που δόθηκε προς τον διεθνή παράγοντα ήταν ότι τα δύο κράτη δεν αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα μεταξύ τους οπότε «ας προχωρήσουμε με την ένταξη της Τουρκίας στο Safe, ας αναβαθμίσουμε την τελωνειακή ένωση Τουρκίας-Ευρωπαϊκής Ένωσης και, το πιο επικίνδυνο, ας αξιολογήσουμε με άλλο μάτι τις αιτιάσεις της Άγκυρας περί γαλάζιας πατρίδας». Πρόκειται επομένως για μια άστοχη επίσκεψη που κατά τη γνώμη μας έδωσε ένα λανθασμένο μήνυμα για τα εθνικά μας συμφέροντα.<br /><br />Τα κείμενα που υπογράφτηκαν δεν προσέθεσαν κάτι καινούργιο. Η κοινή δήλωση για την ακτοπλοϊκή σύνδεση Θεσσαλονίκης-Σμύρνης είχε υπογραφεί μεταξύ Τσίπρα και Νταβούτογλου μετά το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας του 2016 ενώ η παλιότερη σχετική συμφωνία του 2006 είχε συμπεριλάβει και την Ίμβρο. Επίσης, η δήλωση για συνεργασία μεταξύ των δύο υπουργείων Εξωτερικών για τον Οργανισμό Παρευξείνιας Συνεργασίας αναφέρεται σε έναν περιφερειακό οργανισμό που έχει παραλύσει από τότε που ξέσπασε ο πόλεμος Ρωσίας-Ουκρανίας.<br /><br />Πηγαίνοντας στην Άγκυρα ο Έλληνας πρωθυπουργός την στιγμή που ίσχυαν δύο NAVTEX με τις τουρκικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο, to casus belli, η γαλάζια πατρίδα, η κατοχή τμήματος της Κυπριακής Δημοκρατίας και πολλές άλλες τουρκικές αξιώσεις έδωσε την εντύπωση ότι τα προβλήματα αυτά δεν είναι σοβαρά κι ότι η Ελλάδα τα θεωρεί επουσιώδη. Τώρα, εκτός από τις γνωστές διεκδικήσεις της γείτονος, θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια Τουρκία που γίνεται πιο δυνατή και με την δική μας έξωθεν καλή μαρτυρία».<div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Χρυσανθόπουλος: Προσφέραμε στην Τουρκία μια πολύτιμη «έξωθεν καλή μαρτυρία»

Ενώ παραμένουν ενεργά το Casus Belli, οι προκλήσεις και η «Γαλάζια Πατρίδα» Σε κείμενο του στο geopolitico.gr, o πρέσβης ε.τ. Λεωνίδας Χρυσα...

Διαβάστε την συνέχεια

Είναι δραματικά δύσκολες οι εξισορροπήσεις για την ελληνική εξωτερική πολιτική.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRaSyF1jgrTJTQMxEmUuk8YQTd--r-Ngj6YOg&s" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="179" data-original-width="282" height="127" src="https://encrypted-tbn0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRaSyF1jgrTJTQMxEmUuk8YQTd--r-Ngj6YOg&s" width="684" /></a></div><div><br /></div>Του <b>Ζαχαρία Μίχα</b><br />Η διεξαγωγή της Διεθνούς Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου δικαίως βρίσκεται στην κορυφή της επικαιρότητας, καθώς θεωρείται -και οφθαλμοφανώς είναι- ένα από τα σημαντικότερα διεθνή φόρουμ για θέματα άμυνας και γεωπολιτικής. Οι ανώτατου επιπέδου συμμετοχές διαχρονικά, αποδεικνύουν του λόγου το αληθές. Από το απόγειο του Ψυχρού Πολέμου το 1963 που ξεκίνησε, μέχρι σήμερα, δίνει τον τόνο στις διεθνείς εξελίξεις.<br /><br />Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης και τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου Ανατολής-Δύσης, η διάσκεψη έχει διευθυνθεί και θεματικά και γεωγραφικά (σ.σ. επικεντρωνόταν κυρίως στο ευρωατλαντικό πλαίσιο), ενώ η φετινή διοργάνωση έχει κρίσιμη σημασία. Η πολιτική της κυβέρνησης Τραμπ βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη αμφισβητώντας σταθερές δεκαετιών του διεθνούς συστήματος. Βασικό ερώτημα είναι η νέα ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική ασφαλείας, με τις ΗΠΑ λιγότερο παρούσες και τη βασική ευθύνη να περνά σε αμιγώς ευρωπαϊκά χέρια.<br /><br />Ωστόσο, ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν έχει ολοκληρωθεί, ενώ ο τρόπος που θα εξελιχθούν οι σχέσεις της ενωμένης Ευρώπης με τη Ρωσική Ομοσπονδία, προφανώς θα καθορίσει τις νέες ισορροπίες στη Γηραιά Ήπειρο. Ήταν το 2007 στο Μόναχο όταν ο Ρώσος πρόεδρος Πούτιν είχε εξαπολύσει επίθεση στην αμερικανική πολιτική που παρέπεμπε σε μονοπολικό διεθνές σύστημα, εγκαινιάζοντας την περίοδο ρωσικής αντίδρασης με την Ουκρανία στο επίκεντρο. Όλα έδειχναν ότι η ενσωμάτωσή της στο ΝΑΤΟ, μετά τις Βαλτικές Δημοκρατίες, ήταν ο νέος κεντρικός δυτικός στόχος.<br /><br />Το 2014, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία, η διάσκεψη γίνεται κεντρικό φόρουμ αντιπαράθεσης Δύσης–Μόσχας. Τα χρόνια που ακολούθησαν δεν πάτησε καμιά πλευρά το φρένο. Τον Φεβρουάριο του 2022 -και- από το Μόναχο εκπέμφθηκε η προειδοποίηση ότι έρχεται πόλεμος. Έτσι κι έγινε. Πλέον, η διάσκεψη έχει μετατραπεί σε φόρουμ συντονισμού της δυτικής στήριξης στην Ουκρανία. Με την Αμερική του Τραμπ όμως, να έχει αλλάξει τα δεδομένα εκ θεμελίων…<br /><br />Ο καιρός που η Ευρώπη σήκωνε το κεφάλι με τις αμερικανικές πλάτες έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Αυτό είναι το μήνυμα που εκπέμπουν οι αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τραμπ. Ακόμα κι αν επανέλθουν οι Δημοκρατικοί στην εξουσία, δύσκολα μπορεί να φανταστεί κανείς δραματικές αλλαγές στην ουσία της πολιτικής. Πέραν αυτών στο ύφος, που δεν είναι άνευ σημασίας.<br /><br />Παρά τη σύγκρουση, η ουσιαστική διαφορά με τους Ρεπουμπλικάνος σε ζητήματα υψηλής στρατηγικής είναι μικρότερη από αυτή που φαντάζονται πολλοί. Για παράδειγμα, αμφότεροι αναγνωρίζουν ως πραγματικό γεωπολιτικό ανταγωνιστή την Κίνα και επιθυμούν να έχουν τη Ρωσία στο πλευρό τους για την αντιμετώπιση της πρόκλησης. Παράλληλα, θα απέτρεπαν την υλοποίηση του βασικού εφιαλτικού γεωπολιτικού σεναρίου της στρατηγικής συνεργασίας ανάμεσα σε δυο μεγάλες δυνάμεις της Ευρασίας.<br /><br />Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί δεν έχουν απομακρυνθεί από την αγγλοσαξονική γεωπολιτική σχολή των Μακίντερ, Σπάικμαν, Μάχαν κ.λπ. Απλά οι Δημοκρατικοί πήγαν ένα βήμα παραπέρα. Προσπάθησαν να πετύχουν καθεστωτική αλλαγή στη Ρωσία προ της ευθυγράμμισης Ουάσινγκτον και Μόσχας, με κίνητρο όχι μόνο ιδεολογικού περιεχομένου υπολογισμούς.<br /><br />Η περιπέτεια της Ουκρανίας εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο. Ενώ είναι στρατηγικό πρόβλημα για την Ευρώπη, για τον πλανητικό ανταγωνισμό των πραγματικά ισχυρών είναι τακτικής φύσεως ζήτημα. Οι Αμερικανοί πετυχαίνουν την τριβή-αποδυνάμωση της Ρωσίας, οι Κινέζοι επίσης επωφελούνται πολλαπλώς από την αναγκαστική προτεραιότητα του δυτικού μετώπου για τη Μόσχα.<br /><br />Η Ουάσινγκτον υπό ρεπουμπλικανική ηγεσία αντιλαμβάνεται την ανάγκη τερματισμού του πολέμου, καθώς δεν επιθυμεί την εμβάθυνση της εξάρτησης της Μόσχας από το Πεκίνο και φοβάται μην πάρει μόνιμα χαρακτηριστικά. Μόνο εύκολο δεν είναι όμως να πουλήσουν οι ΗΠΑ αυτόν το νέο στόχο στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, αλλάζοντας στην πορεία το μήνυμα που εξέπεμπαν οι ΗΠΑ με Δημοκρατικό πρόεδρο.<br /><br />Κάπου εδώ βρισκόμαστε. Οι αναταράξεις είναι ισχυρές και ο χρόνος αλλαγής κυβερνήσεων στη Γηραιά Ήπειρο, θα καθορίσει πιθανώς το χρονικό σημείο ισορροπίας που θα οδηγήσει στην τελική απεμπλοκή από τον πόλεμο. Στο μεταξύ ας παρακολουθήσουμε τις… χαριτωμένες ανταλλαγές απόψεων ανάμεσα στους ηγέτες. Να διαπιστώνουν ότι η εποχή της βασισμένης σε κανόνες «διεθνούς τάξης» (rules based order) έχει λάβει τέλος…<br /><br />Επίσης να διαπιστώνεται, μετά από πολλές αμφιβολίες, ότι οι ΗΠΑ δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν την Ευρώπη. Απλά θα επιβάλουν την ανάληψη των ευθυνών για την ασφάλεια -και το κόστος που συνεπάγεται- από τους Ευρωπαίους. Η επίτευξη όμως αυξημένων επιπέδων «στρατηγικής αυτονομίας» της Ευρώπης θα ανοίξει εκ νέου συζητήσεις που θεωρούσαμε ότι είχαν ενταφιαστεί οριστικά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας.<br /><br />Πόσο αποσταθεροποιητικό είναι το μέγεθος μιας ενωμένης Γερμανίας για την ευρωπαϊκή ασφάλεια; Πώς θα υπάρξει αυτόνομη ευρωπαϊκή πυρηνική ομπρέλα; Πώς θα αποτραπεί η Γερμανία από το να αναζητήσει την δική της πυρηνική επιλογή; Κι αν σήμερα ξορκίζει τις ανησυχίες με ηγεσίες τύπου Μερτς, θα συμβεί άραγε το ίδιο εάν στα πράγματα βρεθούν πιο δεξιά εθνικιστικά κόμματα που παραμονεύουν;<div><br />Το «μικρό Γαλατικό χωριό» εν μέσω γενικευμένου χάους<br /><br />Πού καταλήγει όλο αυτό; Ότι αυτό είναι το περιβάλλον στο οποίο καλείται η Ελλάδα να επιβιώσει. Εξισορροπώντας αντίρροπες δυνάμεις και έχοντας μια αναθεωρητική χώρα για γείτονα που δεν έχει κρύψει ποτέ τις προθέσεις – επιδιώξεις της. Μόνο ανόητοι ή πολιτικά ιδιοτελείς παριστάνουν πως δεν καταλαβαίνουν.<br /><br />Ό,τι και να λέγεται στο πλαίσιο της πολιτικής ρητορικής, δυστυχώς η χώρα δε διαθέτει στρατηγική. Απλώς αντιδρά σε εξωτερικά ερεθίσματα. Για λόγους πολιτικής επικοινωνίας διακηρύσσεται ότι όλα πηγαίνουν καλά, με τη χώρα να αναλαμβάνει «ρόλους». Πραγματικούς και φανταστικούς. Καλό θα ήταν, επιτέλους, το πολιτικό σύστημα να αντιληφθεί ότι οι αναταράξεις του διεθνούς περιβάλλοντος μπορούν να οδηγήσουν σε μεγάλες ανατροπές και πως οι βεβαιότητες απλά δεν υπάρχουν.<br /><br />Παρατηρώντας τη συμπεριφορά των κρατών, υπάρχουν μερικά γενικά χαρακτηριστικά που χρήζουν επισήμανσης και προσαρμογής στην ελλαδική περίπτωση. Εάν μας ενδιαφέρει η ελληνική ασφάλεια και δεν έχουμε πέσει θύμα της διακηρυκτικής μας φρενίτιδας:<br /><br />>Όλοι διαθέτουν συμμάχους.</div><div><br />>Η συμμαχική σχέση είναι πάντα αποτέλεσμα κοινών συμφερόντων.<br />>Όλοι οι επιμέρους σύμμαχοι όμως έχουν σχέσεις με όλους και συμφέροντα που καθιστούν αδύνατη μια πολιτικής απόλυτα συμβατή με το δικό μας εθνικό συμφέρον.<br />>Αυτές οι επιμέρους προσαρμογές επιβάλουν προσεκτικές και εξ ορισμού επισφαλείς, άρα μεταβαλλόμενες και δυναμικά εξελισσόμενες εξισορροπήσεις.<br /><br />Το ίδιο καλείται να κάνει και η Ελλάδα. Ο δυτικός της προσανατολισμός είναι θεμελιώδης βάση. Η πολύ στενή σχέση με τις ΗΠΑ πρέπει να εξισορροπηθεί με την ανάγκη τήρησης ισορροπιών τόσο με Ρωσία – Κίνα όσο και με χώρες που αποκαλούνται στην ελληνική ρητορική «στρατηγικοί σύμμαχοι» (π.χ. Ισραήλ, Αίγυπτος, ΗΑΕ, Σαουδική Αραβία κ.λπ.).<br /><br />Εάν αυτό δεν επιτευχθεί, τότε οι σχέσεις όλων αυτών των στρατηγικών συμμάχων, π.χ. με την Τουρκία που εξ ορισμού αντιπροσωπεύει την κύρια απειλή εθνικής ασφαλείας για εμάς, θα μπορούσαν να λάβουν και ανθελληνικό προσανατολισμό! Από αυτή την οπτική δεν εξαιρούνται ούτε οι ΗΠΑ. Ενδεχομένως κυρίως αυτές… εξαιτίας της δικής τους ανάγκης εξισορρόπησης ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία για την εξυπηρέτηση των αμερικανικών συμφερόντων.<br /><br />Αυτός είναι ο σκοπός των εξισορροπήσεων. Το να είναι όλοι ικανοποιημένοι είναι απλώς ουτοπικό. Απόλυτα ανέφικτο. Αυτός είναι και ο σκοπός των ιεραρχήσεων που απαιτούνται στην Αθήνα, οι οποίες δεν πρέπει να γίνονται με ιδεολογικά γυαλιά. Βέβαια, η σημερινή κυβέρνηση των ΗΠΑ δε διστάζει να κόβει Γόρδιους Δεσμούς με πρωτοφανή αποφασιστικότητα και κυνισμό. Αυτός είναι ο κίνδυνος για την προάσπιση των νομίμων ελληνικών συμφερόντων. Των κυριαρχικών δικαιωμάτων, ή ακόμα και αυτή καθαυτής της κυριαρχίας της χώρας.<br /><br />Ιδιαίτερα σε μια εποχή που το «νομίμων», το οποίο παγίως συνοδεύει την ελληνική επιχειρηματολογία έχει καταφανώς σταματήσει να συγκινεί. Άρα και η απειλή είναι πλέον πιο άμεση. Αφέλειες, παθογένειες και ψευδαισθήσεις του παρελθόντος -και εν πολλοίς του παρόντος- μπορούν να αποδειχθούν καταστροφικές.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.defence-point.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Είναι δραματικά δύσκολες οι εξισορροπήσεις για την ελληνική εξωτερική πολιτική.

Του  Ζαχαρία Μίχα Η διεξαγωγή της Διεθνούς Διάσκεψης Ασφαλείας του Μονάχου δικαίως βρίσκεται στην κορυφή της επικαιρότητας, καθώς θεωρείται ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μητσοτάκης -Ερντογάν: Αποθέωση της στασιμότητας και ασκήσεις ισορροπίας μεταξύ εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής.

<img height="133" src="https://omegapress.gr/images/AGKYRA.jpg" width="748" /><div><br /></div><div>Του <b>Σωτήρη Σιδέρη</b><br />Το παιχνίδι των λέξεων έλαβε τέλος με τις δηλώσεις των Μητσοτάκη και Ερντογάν στην Άγκυρα. Όλα ήταν μοιρασμένα για να κλείσει “αναίμακτα” η υπόθεση του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας και να διατηρηθούν τα “ήρεμα νερά”. Πριν την επίσκεψη του Μητσοτάκη, η Άγκυρα, είτε με NAVTEX, είτε με δηλώσεις αξιωματούχων της φρόντισε να θέσει όλη την αναθεωρητική της ατζέντα στο Αιγαίο. Ο Έλληνας πρωθυπουργός πήρε σειρά και παρουσίασε τις πάγιες θέσεις της Αθήνας με το βλέμμα στο εσωτερικό της χώρας. Έκανε έμμεση αναφορά στο casus belli, στο καθεστώς της μουσουλμανικής μειονότητας και τη “μόνη” διαφορά, την οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ. <br /><br />Άρα το ζήτημα είναι τι δεν είπε ο πρωθυπουργός. Και δεν είπε τίποτα για την κατάσταση που επικρατεί ανατολικά του 25ου μεσημβρινού στο Αιγαίο, για τα χωρικά ύδατα, το ηλεκτρικό καλώδιο, τις γκρίζες ζώνες κλπ. Παραδόξως όμως, ο Μητσοτάκης έκανε λόγο και για παραπομπή στη Χάγη. Παραδόξως, γιατί εντός της χώρας έχει εγκαταλείψει κάθε σχετική αναφορά υπό την πίεση των Καραμανλή και Σαμαρά. Το πρώτο συμπέρασμα είναι ότι, έχουμε απόλυτη στασιμότητα, με την επιφύλαξη για το τι συζήτησαν στο τετ α τετ. Έχουμε παράταση στα ήρεμα νερά ή απλώς και οι δύο ήθελαν να δείξουν μια θετική εικόνα μη τυχόν και προκαλέσουν εμπλοκή του Τραμπ;<br /><br />Άλλες προτεραιότητες<br /><br />Από τις δηλώσεις των δύο ηγετών, ήταν φανερό ότι κανείς δεν ήθελε να αγγίζει τα καυτά ζητήματα που προκαλούν κύκλους εντάσεων εδώ και δεκαετίες. Οι Μητσοτάκης και Ερντογάν θέλουν προφανώς να υπηρετήσουν ο καθένας την ατζέντα του στο εσωτερικό των χωρών τους, αλλά και στην περιφερειακή τους πολιτική. Είναι βέβαιο ότι στην μεταξύ τους συνάντηση συζήτησαν τα πάντα, από την κατάσταση στη Μέση Ανατολή, το ηλεκτρικό καλώδιο, τις έρευνες της CHEVRON , το Αιγαίο οπότε, με τον καιρό ίσως μάθουμε ποια είναι η κατεύθυνση αυτών των συζητήσεων, <br />H φράση του πρωθυπουργού για την ανάγκη να αρθεί «κάθε απειλή, τυπική και ουσιαστική, στις μεταξύ μας σχέσεις» με το μάλλον θεατρικό ερώτημα, «αν όχι τώρα, πότε;» είναι ενδεικτική του κλίματος που ήθελε να περάσει για να ικανοποιήσει το κομματικό ακροατήριο. Γιατί αν ήθελε να πει τα πράγματα με το όνομά τους θα έκανε σαφή αναφορά στις Navtex που εμπεριέχουν όλο το αναθεωρητικό δόγμα της Άγκυρας. Είναι προφανές ότι δεν μπορεί ο πρωθυπουργός και όλη η κυβέρνηση να κάνουν συχνές επιθέσεις στο αναθεωρητικό δόγμα της Ρωσίας, αλλά όχι της Τουρκίας. <br /><br />Ένα άλλο ζήτημα που έθιξε από την δική του πλευρά ο Έλληνας πρωθυπουργός ήταν το καθεστώς της μουσουλμανικής μειονότητας, όπως προβλέπεται από την Συνθήκη της Λωζάννης. Επανάληψη θέσης, σωστή, αλλά απέφυγε να θέσει το ζήτημα της κλειστής εδώ και δεκαετίες Θεολογικής Σχολής της Χάλκης ή στην ακύρωση του ηλεκτρικού καλωδίου. Όπως απέφυγε να επαναλάβει το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων. <br />Όλα αυτά, συνθέτουν μια εικόνα που οι δύο ηγέτες ήθελαν να δώσουν, ώστε να μην διαταραχθεί το κλίμα. Σαφώς κατευναστική στάση, γιατί η Ελλάδα βρίσκεται σε άμυνα εξαιτίας του αναθεωρητικού δόγματος της Τουρκίας και όχι το αντίθετο.</div><div>  <br />Μυστικότητα για ΕΕ -Τουρκία<br /><br />Με την συνάντηση αυτή έκλεισε ένας ακόμη κύκλος που δεν πρόσφερε τίποτα. Ή μάλλον διαπιστώθηκε για μια ακόμη φορά η ακινησία. Δεν έγινε ούτε ένα βήμα μπροστά, άρα όσο τα προβλήματα παραμένουν ανεπίλυτα, τόσο θα είναι υπαρκτός ο κίνδυνος μεγάλων κρίσεων. <br />Ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έχει αναμιχθεί, φανερά τουλάχιστον στα ελληνοτουρκικά. Η “σκιά “ του όμως ήταν στην Άγκυρα και σίγουρα προκαλεί τρόμο η ιδέα και μόνο πιθανής εμπλοκής του . Οπότε , όπως είπε ο Μητσοτάκης λίγο πριν αναχωρήσει για την Άγκυρα, η Ελλάδα και η Τουρκία δεν χρειάζονται ενδιάμεσους για να μιλήσουν και συμφωνεί ο Ερντογάν, που έχει άλλωστε τη θέση αυτή εδώ και χρόνια, για να αποφεύγει την εμπλοκή όχι τόσο των ΗΠΑ, αλλά της ΕΕ. <br /><br />Ένα ακόμη ζήτημα που μένει να αποσαφηνιστεί είναι πως θα εξελιχθεί η συζήτηση μεταξύ Ελλάδας -ΕΕ -Τουρκίας καθώς “στήνεται” ένα ευρωπαικό ΝΑΤΟ, ένας νέος μηχανισμός ασφάλειας , καθώς πολλές χώρες της ΕΕ θέλουν να έχει η Τουρκία αναβαθμισμένο ρόλο. Στην κοινή δήλωση , γίνεται αναφορά στην Διακήρυξη των Αθηνών, όπου επισημαίνεται η ανάγκη “ για τη βελτίωση των αποτελεσματικών διαύλων και μηχανισμών επικοινωνίας σε όλα τα επίπεδα, καθώς και για την εξάλειψη αδικαιολόγητων πηγών έντασης, προκειμένου να αποφεύγονται ενδεχόμενη κλιμάκωση και οι κίνδυνοι για την επιτυχή διαχείριση των διμερών τους σχέσεων” .<br /><br />Προστίθεται ότι “οι δύο πλευρές επανέλαβαν ότι η διευρυμένη διμερής συνεργασία, με πλήρη σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, συμπεριλαμβανομένου του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, θα ενισχύσει περαιτέρω την περιφερειακή ειρήνη, σταθερότητα και ευημερία και θα τονώσει την οικονομική ανάπτυξη της περιοχής”. Πρόκειται για τυπικές επισημάνσεις, ωστόσο η επίσης αναφορά ότι "οι δύο πλευρές αντάλλαξαν απόψεις σχετικά με τις σχέσεις Τουρκίας – Ε.Ε", υποκρύπτει όπως εκτιμάμε ουσιαστική συζήτηση για το SAFE , την αναβάθμιση της τελωνειακής ένωσης ΕΕ -Τουρκίας και τη νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας. Άρα ο πρωθυπουργός οφείλει να ενημερώσει τη βουλή για το περιεχόμενο αυτής της συζήτησης. . <br /><br />Προς το παρόν ηρεμία . Ο Έλληνας πρωθυπουργός θα παρουσιάσει τη στασιμότητα ως επιτυχία, αλλά τίποτα δεν προδίδει ότι υπάρχει ίχνος επιτυχίας στην ακινησία. Οπότε θα περιμένουμε κάποια γεγονότα ή εξελίξεις σε περιφερειακό επίπεδο ή σε επίπεδο ΕΕ για να βγάλουμε συμπεράσματα..</div><div><br /></div><div><a href="https://omegapress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μητσοτάκης -Ερντογάν: Αποθέωση της στασιμότητας και ασκήσεις ισορροπίας μεταξύ εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής.

Του Σωτήρη Σιδέρη Το παιχνίδι των λέξεων έλαβε τέλος με τις δηλώσεις των Μητσοτάκη και Ερντογάν στην Άγκυρα. Όλα ήταν μοιρασμένα για να κλε...

Διαβάστε την συνέχεια

Με άσχημους οιωνούς και αντίθετους ανέμους μεταβαίνει στην Άγκυρα ο Μητσοτάκης.

<img height="99" src="https://www.naftemporiki.gr/wp-content/uploads/2024/05/mitsotakis_erdogan-e1758649886575-696x343.jpg" width="724" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η παγίδα της Άγκυρας</span></h3><div><b>Μιχάλης Ψύλος</b><br />Μόνο τυχαίο δεν είναι ότι αυτό «το δίλημμα μεταξύ συνεχούς αντίρρησης ή σιωπής» διατυπώνεται λίγο πριν από την επίσκεψη Μητσοτάκη στην Άγκυρα<br /><br />Με άσχημους οιωνούς και αντίθετους ανέμους μεταβαίνει μεθαύριο στην Άγκυρα ο Έλληνας πρωθυπουργός και οι Τούρκοι φρόντισαν να το υπενθυμίσουν:<br /><br />Η κυβερνητική Sabah έστειλε χθες ορθά κοφτά το μήνυμα: «Η Τουρκία επιδιώκει την αλλαγή του Status Quo στο Αιγαίο και, με την έκδοση NAVTEX επ’ αόριστον, ουσιαστικά μετατρέψαμε το Αιγαίο σε ‘‘τουρκική λίμνη’’ και είπαμε ανοιχτά στην Ελλάδα: ‘‘Αν δεν συμπεριφερθείτε σωστά, θα σας αντιμετωπίσουμε με όλη μας τη δύναμη’’», γράφει με απίστευτο κυνισμό η τουρκική εφημερίδα.<br /><br />Μία ημέρα νωρίτερα, το επίσημο πρακτορείο Anadolu δημοσίευσε ανάλυση του Τούρκου καθηγητή Αλτούγκ Γκιουνάλ, που «εξηγεί» ότι, με τη NAVTEX αυτή, η Άγκυρα έχει στόχο να δημιουργήσει προληπτικά μια μόνιμη de facto πίεση στην Ελλάδα. «Η στρατηγική αυτή θέτει επίσης την άλλη πλευρά σε δίλημμα μεταξύ της συνεχούς αντίρρησης ή του κόστους της σιωπής», γράφει ο Γκιουνάλ.<br /><br />Μόνο τυχαίο δεν είναι ότι αυτό «το δίλημμα μεταξύ συνεχούς αντίρρησης ή σιωπής» διατυπώνεται λίγο πριν από την επίσκεψη Μητσοτάκη στην Άγκυρα.<br /><br />Και ο κίνδυνος είναι δυστυχώς ορατός να επιλεγεί «η σιωπή» ως απάντηση, στο όνομα της διατήρησης των δήθεν «ήρεμων υδάτων».<br /><br />Όταν όμως η Άγκυρα επιμένει κυνικά πως «θα εξεταστούν όλες οι πτυχές των σχέσεων Τουρκίας-Ελλάδας» -και όχι η μία και μόνη διαφορά της οριοθέτησης ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας-, τα πράγματα καθίστανται επικίνδυνα. Ακόμη κι αν δεν συζητηθούν!<br /><br />Η γραμμή Ερντογάν είναι σαφής: Να διεθνοποιήσει την προκλητική τουρκική προσέγγιση, ώστε να καταγραφεί ως τέτοια. Εν όψει και της επίσκεψης του προέδρου Τραμπ στην Τουρκία τον Ιούνιο για τη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ – και ενδεχομένως της στάσης που θα κάνει στην Αθήνα.<br /><br />Αυτό προσπάθησε να κάνει, άλλωστε, και κατά την πρόσφατη επίσκεψη της Ευρωπαίας επιτρόπου για τη Διεύρυνση Μάρτα Κος στην Άγκυρα.<br /><br />Η Τουρκία, χρόνια τώρα, στήνει μεθοδικά έναν ιστό, που προσπαθεί να εγκλωβίσει και να φινλαδοποιήσει τη χώρα μας. Να μας αναγκάζει δηλαδή να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη το πώς θα αντιδράσει η Άγκυρα, πριν ασκήσουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα στο Αιγαίο.<br /><br />Ο πρωθυπουργός καλό θα είναι να έχει κατά νου στην Άγκυρα την περίφημη συμβουλή του Μακιαβέλι: «Το λιοντάρι δεν ξέρει να προστατευθεί από παγίδες και η αλεπού δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τους λύκους. Πρέπει να είσαι, λοιπόν, αλεπού για να αναγνωρίζεις τις παγίδες και λιοντάρι για να τρομάζεις τους λύκους».</div><div><br /></div><div><a href="https://www.naftemporiki.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Με άσχημους οιωνούς και αντίθετους ανέμους μεταβαίνει στην Άγκυρα ο Μητσοτάκης.

Η παγίδα της Άγκυρας Μιχάλης Ψύλος Μόνο τυχαίο δεν είναι ότι αυτό «το δίλημμα μεταξύ συνεχούς αντίρρησης ή σιωπής» διατυπώνεται λίγο πριν απ...

Διαβάστε την συνέχεια