Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα φεύγουν από τον OPEC. Σεισμός στην αγορά πετρελαίου.

<img src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/3c41007828d0da749b482903e48b9536_XL.jpg?v=3" /><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα φεύγουν από τον OPEC, με ισχύ από την 1η Μαΐου 2026 </span></h3>Σε μια κίνηση που προκαλεί παγκόσμιο οικονομικό σεισμό, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) ανακοίνωσαν την αποχώρησή τους από τον OPEC, αλλάζοντας τις ισορροπίες στην αγορά ενέργειας.<br />Η ιστορική εξέλιξη θα επισημοποιηθεί την 1η Μαΐου 2026, ενώ σε κάθε περίπτωση πρόκειται για μια ριζική στροφή στην εξωτερική και οικονομική πολιτική των Εμιράτων, θέτοντας τέλος σε μια πολυετή συμπόρευση με τα υπόλοιπα μεγάλα πετρελαιοπαραγωγά κράτη.<br />Ο υπουργός Ενέργειας των ΗΑΕ, Suhail al-Mazroui, εξήγησε το σκεπτικό πίσω από αυτή τη ριζοσπαστική στροφή, και παρ' όλο που αναγνώρισε τη μακρόχρονη πορεία της χώρας εντός της συμμαχίας, τόνισε πως οι μελλοντικές ανάγκες της παγκόσμιας αγοράς επιβάλλουν μεγαλύτερη ευελιξία. «Πιστεύουμε ότι ο κόσμος θα χρειαστεί περισσότερη ενέργεια στο μέλλον», δήλωσε ο al-Mazroui, προσθέτοντας ότι η τρέχουσα συγκυρία είναι η κατάλληλη για την αποδέσμευση της χώρας από τους περιορισμούς των οργανισμών.<br />«Ενώ η βραχυπρόθεσμη αστάθεια, συμπεριλαμβανομένων των διαταραχών στον Αραβικό Κόλπο και στο Στενό του Hormuz, συνεχίζει να επηρεάζει τη δυναμική της προσφοράς, οι υποκείμενες τάσεις υποδηλώνουν βιώσιμη αύξηση της παγκόσμιας ζήτησης ενέργειας μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα», ανέφερε το υπουργείο Ενέργειας. Η απόφαση ελήφθη έπειτα από μια «ολοκληρωμένη αναθεώρηση» και βασίζεται «στο εθνικό μας συμφέρον», πρόσθεσε το υπουργείο. Η παραγωγή πετρελαίου της χώρας αναμένεται να αυξηθεί «σταδιακά».<br /><br />Το χρονικό μιας προαναγγελθείσας ρήξης<br /><br />Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές, η κίνηση αυτή δεν αποτελεί κεραυνό εν αιθρία, αλλά το αποτέλεσμα μιας στρατηγικής απόκλισης που διαφαινόταν εδώ και καιρό. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (HAE) έχουν επενδύσει δισεκατομμύρια δολάρια στην επέκταση της παραγωγικής τους ικανότητας, στόχος που συχνά ερχόταν σε σύγκρουση με τις αυστηρές ποσοστώσεις παραγωγής που επέβαλλε ο OPEC για τη διατήρηση των τιμών.<br />Η ηγεσία των Εμιράτων ξεκαθάρισε ότι η απόφαση ευθυγραμμίζεται με το «μακροπρόθεσμο στρατηγικό και οικονομικό όραμα» της χώρας. Με την αποδέσμευση από τον Οργανισμό, το Abu Dhabi αποκτά την πλήρη κυριαρχία επί των εθνικών του πόρων, επιταχύνοντας τις επενδύσεις στην εγχώρια παραγωγή ενέργειας.<br />Αναλυτές επισημαίνουν ότι τα ΗΑΕ επιδιώκουν να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους από το πετρέλαιο στο άμεσο μέλλον, ώστε να χρηματοδοτήσουν την ενεργειακή μετάβαση της χώρας προς τις ανανεώσιμες πηγές και την τεχνολογία, προτού η παγκόσμια ζήτηση για υδρογονάνθρακες αρχίσει να φθίνει.<br />Εν τω μεταξύ, η αποχώρηση των Εμιράτων από τον OPEC θεωρείται ως νίκη για τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Donald Trump, ο οποίος κατηγόρησε τον Οργανισμό ότι «εξαπατά τον υπόλοιπο κόσμο» διογκώνοντας τις τιμές του πετρελαίου. Ο ίδιος συνέδεσε επίσης την αμερικανική στρατιωτική υποστήριξη προς τον Κόλπο με τις τιμές του πετρελαίου, δηλώνοντας ότι, ενώ οι ΗΠΑ προστατεύουν τα μέλη του OPEC, εκείνα «το εκμεταλλεύονται επιβάλλοντας υψηλές τιμές». Η κίνηση αυτή έγινε αφότου τα ΗΑΕ επέκριναν τα υπόλοιπα αραβικά κράτη ότι δεν έπραξαν αρκετά για να τα προστατεύσουν από τις πολυάριθμες ιρανικές επιθέσεις κατά τη διάρκεια του πολέμου.<br /><br />Ανήσυχη η παγκόσμια αγορά<br /><br />Η αποχώρηση ενός εκ των σημαντικότερων μελών του OPEC δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα για τη μελλοντική επιρροή του Οργανισμού στις διεθνείς τιμές. Χωρίς τη δέσμευση των ΗΑΕ στις κοινές πολιτικές παραγωγής, η αγορά ενέργειας εισέρχεται σε μια φάση αυξημένης αβεβαιότητας και ανταγωνισμού, με τους καταναλωτές και τους επενδυτές να παρακολουθούν στενά τις επόμενες κινήσεις των μεγάλων παικτών. Η αγορά αναμένει τώρα την αντίδραση της Σαουδικής Αραβίας και της Ρωσίας, καθώς η «ανεξαρτητοποίηση» των Εμιράτων ενδέχεται να πυροδοτήσει νέο κύκλο ανταγωνισμού για το μερίδιο αγοράς, επηρεάζοντας άμεσα τις διεθνείς τιμές του αργού.<br />Πάντως, μετά την ανακοίνωση των Εμιράτων για αποχώρηση από τον OPEC, οι τιμές του πετρελαίου περιόρισαν τα κέρδη τους λόγω των προσδοκιών για αύξηση της προσφοράς στην αγορά.<br />Ειδικότερα, η τιμή του Brent ενισχύεται κατά 2,63% στα 111,08 δολ. ενώ το αμερικανικού αργού κατά 3,31% στα 99,86 δολ..<br /><br /><a href="http://www.bankingnews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα φεύγουν από τον OPEC. Σεισμός στην αγορά πετρελαίου.

Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα φεύγουν από τον OPEC, με ισχύ από την 1η Μαΐου 2026 Σε μια κίνηση που προκαλεί παγκόσμιο οικονομικό σεισμό, τα Ην...

Διαβάστε την συνέχεια

Πιθανή η επίσκεψη Τραμπ στην Αθήνα. Το “παράθυρο” του Ιουλίου. Εξελίξεις με IMEC. Ο ρόλος του Ελληνισμού.

<img height="113" src="https://directus.gr/wp-content/uploads/2026/04/Black-and-Red-Modern-Interview-Podcast-Youtube-Thumbnail-2026-04-28T162519.911-1068x601.png" width="730" /><br /><br />Πόσο πιθανή είναι η έλευση Τραμπ στην Ελλάδα; Η συνεχιζόμενη πολεμική εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ιράν δείχνει να δυσχεραίνει, τουλάχιστον για το επόμενο χρονικό διάστημα, ένα ενδεχόμενο ταξίδι του Αμερικανού Προέδρου στην Ελλάδα.<br /><br />Τα θετικά μηνύματα Τραμπ για την Ελλάδα και η ανοιχτή πρόσκληση<br /><br />Παρά τα σενάρια που πυροδότησαν τα θετικά λόγια του Τραμπ για τη χώρα μας, έγκυρες πηγές που μίλησαν στο parapolitika.gr αποκλείουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο στη δεδομένη συγκυρία. Ωστόσο, ο Ντόναλντ Τραμπ έχει δηλώσει ξεκάθαρα την επιθυμία του και το ενδεχόμενο μένει ανοιχτό, ιδίως αν ο Αμερικανός Πρόεδρος αποφασίσει τελικά να παραστεί στις εργασίες της Συνόδου του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα στις 7 και 8 Ιουλίου.<br /><br />Στην περίπτωση αυτή, η έλευση του Ντόναλντ Τραμπ στην Αθήνα δεν αποτελεί μια εύκολη εξίσωση λόγω κυρίως της δύσκολης συγκυρίας για τις ευρωατλαντικές σχέσεις. Το κλίμα είναι συγκρουσιακό και ενδέχεται να επιβαρυνθεί ακόμη περισσότερο στην επόμενη συνεδρίαση του ΝΑΤΟ. Σε μια τέτοια συγκυρία, οποιοσδήποτε Ευρωπαίος ηγέτης φιλοξενούσε τον Αμερικανό Πρόεδρο θα έπρεπε να κινηθεί σε τεντωμένο σκοινί, καθώς οι δύο πλευρές βρίσκονται σε αντιπαράθεση τόσο για το ΝΑΤΟ όσο και για τη στάση των Ευρωπαίων στον πόλεμο του Ιράν, με τις σχέσεις να χαρακτηρίζονται από εκατέρωθεν καχυποψία.<br /><br />Το ενδεχόμενο επίσκεψης του Ντόναλντ Τραμπ στην Αθήνα, ωστόσο, παραμένει ανοιχτό. Εξάλλου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης απηύθυνε πρόσκληση στον Αμερικανό Πρόεδρο να επισκεφθεί τη χώρα μας από το Φόρουμ των Δελφών, τονίζοντας -στη συνέντευξη που έδωσε στον ιστότοπο Breitbart News- ότι είναι «ευπρόσδεκτος στην Ελλάδα» και ότι «θα περάσει καλά», με τον Αμερικανό Πρόεδρο να παίρνει τη σκυτάλη και να χαρακτηρίζει «φανταστική χώρα» την Ελλάδα και «εξαιρετικό» τον Έλληνα πρωθυπουργό.<br /><br />Και δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Τραμπ εξέφραζε την επιθυμία του να επισκεφτεί την Αθήνα. Μία από αυτές ήταν στις 17 Φεβρουαρίου στον Λευκό Οίκο, όταν απευθυνόμενος στον νέο πρέσβη της χώρας μας στην Ουάσιγκτον, Αντώνη Αλεξανδρίδη, είχε πει πως θέλει να έρθει στην Ελλάδα. Είχε, μάλιστα, χαρακτηρίσει τις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών «ισχυρές», τονίζοντας ότι η συνεργασία Ηνωμένων Πολιτειών και Ελλάδας είναι στενή σε τομείς όπως η άμυνα, η ενέργεια, το εμπόριο και η περιφερειακή ασφάλεια. Αποφασισμένη να φέρει τον Αμερικανό πρόεδρο στην Αθήνα εμφανίστηκε, εξάλλου, από την αρχή ακόμη της ανάληψης των καθηκόντων της στη χώρα μας η πρέσβης Κίμπερλι Γκιλφόιλ, η οποία σε συνέντευξή της είχε γνωστοποιήσει την πρόθεση του Ντόναλντ Τραμπ να έρθει στην Ελλάδα και να εκφωνήσει λόγο με φόντο την Ακρόπολη.<br /><br />Οι συνεχόμενες αναβολές Ρούμπιο<br /><br />Η σύρραξη στη Μέση Ανατολή είναι ο λόγος και για τις συνεχόμενες αναβολές της επίσκεψης του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών, Μαρκ Ρούμπιο, στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τον προγραμματισμό του υπουργείου Εξωτερικών, ο Μαρκ Ρούμπιο θα μπορούσε να έρθει και τον Μάιο ή το αργότερο τον Ιούνιο, για να συμμετάσχει στον 6ο γύρο Στρατηγικού Διαλόγου Ελλάδας – ΗΠΑ, ο οποίος είχε αρχικά προγραμματιστεί για τον Δεκέμβριο. Η πρώτη αναβολή έγινε λόγω φόρτου εργασιών του Ρούμπιο, ενώ η έναρξη του πολέμου στη Μέση Ανατολή ματαίωσε και πάλι την άφιξή του στη χώρα μας, η οποία είχε προγραμματιστεί για το πρώτο τρίμηνο του 2026.<br /><br />Το ενδεχόμενο επίσκεψης του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών στην Αθήνα είχε συζητηθεί στην τελευταία επίσκεψη του Γιώργου Γεραπετρίτη στην Ουάσιγκτον τον περασμένο Φεβρουάριο, στην οποία κατά δήλωσή του «αναδείχθηκε η σημασία της στρατηγικής εταιρικής σχέσης Ελλάδας – ΗΠΑ». Στο πλαίσιο αυτό, οι δύο υπουργοί είχαν συμφωνήσει να οριστικοποιήσουν τις διαδικασίες για τη διεξαγωγή του 6ου Γύρου Στρατηγικού Διαλόγου Ελλάδας – ΗΠΑ, όπου αναμένεται να υπογραφεί η ανανέωση της πενταετούς Ελληνοαμερικανικής Συμφωνίας Αμοιβαίας Συνεργασίας, η οποία λήγει φέτος.<br /><br />Τι λένε διπλωματικές πηγές για τον “παγωμένο” Στρατηγικό Διάλογο<div><br />Διπλωματικές πηγές, πάντως, υποστήριξαν στο parapolitika.gr ότι «όσο διαρκεί ο πόλεμος στο Ιράν, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν προχωρούν σε Στρατηγικό Διάλογο με καμία χώρα». Στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των Αμερικανών βρίσκεται η περαιτέρω αναβάθμιση των αμερικανικών βάσεων στην Ελλάδα. Το βέβαιο είναι ότι η Ουάσιγκτον έχει εκτιμήσει τη συμβολή της βάσης της Σούδας στον πόλεμο του Ιράν, όπως φάνηκε και από τις τελευταίες δηλώσεις του Τραμπ.<br /><br />Στον διμερή ελληνοαμερικανικό διάλογο σημαντική θέση έχει και η συμμετοχή της Ελλάδας στην ανοικοδόμηση της Γάζας, ενώ στο τραπέζι παραμένουν οι συζητήσεις για τη διαπεριφερειακή συνεργασία μέσω της δημιουργίας του Οικονομικού Διαδρόμου IMEC, που παρουσιάζει σημαντικό γεωστρατηγικό ενδιαφέρον τόσο για τις ΗΠΑ όσο και για την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ινδία.</div><div><br /></div><div><br /></div><div><a href="https://directus.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Πιθανή η επίσκεψη Τραμπ στην Αθήνα. Το “παράθυρο” του Ιουλίου. Εξελίξεις με IMEC. Ο ρόλος του Ελληνισμού.

Πόσο πιθανή είναι η έλευση Τραμπ στην Ελλάδα; Η συνεχιζόμενη πολεμική εμπλοκή των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ιράν δείχνει να δυσχεραίνει, τουλάχ...

Διαβάστε την συνέχεια

Υποψήφιος γερουσιαστής των ΗΠΑ ζητά την επιστροφή της Αγίας Σοφίας

<img height="120" src="https://www.pentapostagma.gr/sites/default/files/styles/big_teaser/public/2026-04/%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1_2026-04-28_130809578.png?itok=eU40AszG" width="723" /><br /><br />Ο Μαρκ Λιντς δεσμεύεται να φέρει νομοσχέδιο για την επιστροφή της Αγίας Σοφίας στην ορθόδοξη εκκλησία, πιέζοντας την Άγκυρα με βαρύτατο εμπάργκο<br /><br />Ημετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί επανέρχεται στο προσκήνιο της αμερικανικής πολιτικής σκηνής, δημιουργώντας νέα δεδομένα στις διπλωματικές σχέσεις της Ουάσινγκτον με την Άγκυρα.<br /><br />Ο Μαρκ Λιντς, υποψήφιος για τη θέση του γερουσιαστή από τη Νότια Καρολίνα, άνοιξε ένα κρίσιμο μέτωπο απέναντι στον νυν γερουσιαστή Λίντσεϊ Γκράχαμ, θέτοντας το ζήτημα της βεβήλωσης του ιστορικού συμβόλου της Ορθοδοξίας στο επίκεντρο της προεκλογικής του ατζέντας.<br /><br />Μέσα από τη δυναμική του παρέμβαση, ο υποψήφιος χαρακτήρισε την απόφαση του 2020 ως μία από τις μεγαλύτερες αδικίες στην ιστορία του χριστιανισμού. Διαβάζοντας πίσω από τις κλειστές πόρτες της αμερικανικής διπλωματίας, η κίνηση αυτή καταδεικνύει την αυξανόμενη δυσφορία συντηρητικών κύκλων των ΗΠΑ για την εργαλειοποίηση των θρησκευτικών μνημείων από την τουρκική ηγεσία.<br /><br />Είναι πλέον προφανές ότι η τακτική της Άγκυρας να εκμεταλλεύεται την ιστορία για εσωτερική κατανάλωση αρχίζει να συναντά συγκροτημένη πολιτική αντίσταση στο εξωτερικό.<br /><br />Η σκληρή κριτική στον Γκράχαμ και η απραξία της διεθνούς κοινότητας<br /><br />Η επίθεση του Μαρκ Λιντς απέναντι στον πολιτικό του αντίπαλο ήταν ευθεία και αιχμηρή. Με ανάρτησή του στην πλατφόρμα X, κατηγόρησε τον Λίντσεϊ Γκράχαμ για εκκωφαντική σιωπή την περίοδο που η Τουρκία προχωρούσε στην αλλοίωση του χαρακτήρα του μνημείου.<br /><br />Ο υποψήφιος γερουσιαστής στηλίτευσε το γεγονός ότι ο αντίπαλός του δεν αξιοποίησε την πολιτική του επιρροή για να ασκήσει πίεση στα Ηνωμένα Έθνη ή να σταματήσει την, όπως τη χαρακτήρισε, ανοιχτή κλοπή της Αγίας Σοφίας.<br /><br />Ο επαγγελματικός σχολιασμός της πολιτικής αυτής αντιπαράθεσης αποκαλύπτει μια βαθύτερη γεωπολιτική δυσαρέσκεια. Η αδράνεια των διεθνών οργανισμών το 2020 επέτρεψε στην Τουρκία να δράσει ανενόχλητη, παραβιάζοντας τον διαπολιτισμικό και ιερό χαρακτήρα του μνημείου. Η ανάδειξη του θέματος τώρα, υπογραμμίζει πως η πληγή για τον χριστιανικό κόσμο παραμένει ανοιχτή.<br /><br />Η συγκεκριμένη ρητορική καταδεικνύει ότι οι Αμερικανοί ψηφοφόροι συνυπολογίζουν όλο και περισσότερο τη στάση των εκπροσώπων τους απέναντι σε ζητήματα θρησκευτικής ελευθερίας και σεβασμού της ορθόδοξης κληρονομιάς.<br />Το νομοσχέδιο των κυρώσεων και η συστράτευση των χριστιανικών δογμάτων<br /><br />Η πιο ηχηρή δέσμευση του Μαρκ Λιντς αφορά την επόμενη ημέρα της ενδεχόμενης εκλογής του. Προανήγγειλε την άμεση κατάθεση νομοσχεδίου με τον τίτλο The Return the Hagia Sophia to the Church Act. Το κείμενο αυτό δεν αποτελεί απλώς μια προεκλογική διακήρυξη προθέσεων, αλλά ένα σκληρό εργαλείο πίεσης.<br /><br />Προβλέπει την επιβολή ενός ολοκληρωτικού εμπάργκο σε όλες τις εισαγωγές από την Τουρκία, οι οποίες το 2025 άγγιξαν το ιλιγγιώδες ποσό των 17,52 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Αυτή η οικονομική θηλιά θα παραμείνει σε ισχύ, σύμφωνα με το σχέδιό του, μέχρι η ιδιοκτησία της Αγίας Σοφίας να επιστραφεί επίσημα στην ελληνική ορθόδοξη εκκλησία.<br /><br />Για να επιτύχει τον στόχο του, ο Αμερικανός πολιτικός σκοπεύει να ενώσει τις φωνές όλων των χριστιανικών δογμάτων. Σχεδιάζει να προσκαλέσει στο Καπιτώλιο κληρικούς από την ορθόδοξη, την καθολική και την προτεσταντική εκκλησία, δημιουργώντας ένα ισχυρό λόμπι προς το Κογκρέσο.<br /><br />Μια τέτοια κίνηση, εάν υλοποιηθεί, αναμένεται να ασκήσει ασφυκτική διπλωματική πίεση στην Άγκυρα, αποδεικνύοντας ότι η προσβολή των συμβόλων του χριστιανισμού δεν πρόκειται να παραγραφεί στη συνείδηση της διεθνούς κοινότητας.<br /><br />Ολοκληρώνοντας τη συλλογιστική του, ο υποψήφιος γερουσιαστής ξεκαθάρισε πως η προστασία των ιερών χώρων θα αποτελέσει απόλυτη προτεραιότητα της θητείας του, τονίζοντας την ανάγκη να σταματήσει η κατάληψη εκκλησιών από το Ισλάμ, με ιδιαίτερη αναφορά και στο εσωτερικό των Ηνωμένων Πολιτειών.<br /><br />Η εξέλιξη αυτή υπενθυμίζει στο τουρκικό καθεστώς ότι οι μονομερείς ενέργειες εις βάρος της Ορθοδοξίας εξακολουθούν να παράγουν κραδασμούς με βαρύ, μακροπρόθεσμο κόστος.<div><br /></div><div><a href="https://www.pentapostagma.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Υποψήφιος γερουσιαστής των ΗΠΑ ζητά την επιστροφή της Αγίας Σοφίας

Ο Μαρκ Λιντς δεσμεύεται να φέρει νομοσχέδιο για την επιστροφή της Αγίας Σοφίας στην ορθόδοξη εκκλησία, πιέζοντας την Άγκυρα με βαρύτατο εμπά...

Διαβάστε την συνέχεια

Κόλπος: Ελεγχόμενη αποκλιμάκωση ή ανεξέλεγκτη σύγκρουση;

<img height="145" src="https://slpress.gr/wp-content/uploads/2026/04/climacosi-trump-ipa-iran-israel-netaniaxou-Slpress-825x600.jpg" width="756" /><br /><br /><b>ΛΟΥΚΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ</b><br />Η αιφνίδια απόφαση του Αμερικανού Προέδρου να ακυρώσει το Σάββατο το ταξίδι των απεσταλμένων του στο Ισλαμαμπάντ και τις προγραμματισμένες διαπραγματεύσεις με τους Ιρανούς πάνω στη νέα πρότασή τους, όπως είχε ο ίδιος ζητήσει, σηματοδοτεί ότι η σύγκρουση μάλλον εισέρχεται στην πιο επικίνδυνη φάση της! Όταν μάλιστα οι ΗΠΑ ενισχύουν την ναυτική τους παρουσία στην ευρύτερη περιοχή, στέλνοντας το μήνυμα ότι η κλιμάκωση δεν είναι πλέον θεωρητικό σενάριο, αλλά άμεση πιθανότητα.<br /><br />Όπως γνωρίζουμε όλοι, ο Πρόεδρος Τραμπ αλλάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα, ίσως και 3-4 φορές την ημέρα, τις θέσεις, τις απειλές και τα τελεσίγραφά του, όπως εκφράζονται στις αναρτήσεις του στο Truth Social. Παρενθετικά θα λέγαμε ότι απαιτείτο μία εκτεταμένη σειρά άρθρων για να αναλυθεί αυτό το φαινόμενο, ίσως αργότερα να γραφτεί και… βιβλίο!<br /><br />Οι αρθρογράφοι της Wall Street Journal, Ντόσσευ και Λεινσκέι, σε σχετικό άρθρο τους αποδίδουν αυτήν την στάση του Τραμπ στην αστάθεια του χαρακτήρα του, στην προσωποποίηση του πολέμου, στην έπαρση, στην στρατηγική του αμηχανία και στα διλήμματά του, αλλά και στην αυτοσχεδιαστική διπλωματία που διαφαίνεται ότι ασκεί.<br /><br />Ο ίδιος ο Τραμπ υποστηρίζει ότι “κρατά όλα τα χαρτιά”, υιοθετώντας μια ρητορική που θυμίζει περισσότερο διαπραγμάτευση εξαγοράς στον εταιρικό κόσμο, παρά διαχείριση διεθνούς κρίσης. Η αντίληψη ότι ένα κράτος μπορεί να εξαναγκαστεί σε “παράδοση”, όπως μια μικρότερη εταιρεία σε μια επιθετική εξαγορά, αποκαλύπτει μια βαθιά προβληματική ανάγνωση της γεωπολιτικής πραγματικότητας.<br /><br />Κάποιος από τους συμβούλους του θα έπρεπε να τολμήσει να του διευκρινίσει εμφατικά ότι τα κράτη, και ιδιαίτερα χώρες όπως το Ιράν, δεν λειτουργούν με όρους ισολογισμών και μετοχικών πιέσεων! Λειτουργούν με όρους ισχύος, επιβίωσης και πάνω από όλα εθνικής αξιοπρέπειας. Σε αυτό το πλαίσιο, η απειλή της “άνευ όρων παράδοσης”, τα περί εξαφάνισης ενός πολιτισμού και τα τοιαύτα δεν λειτουργούν ως μοχλός πίεσης, αλλά ως μηχανισμός σκλήρυνσης του ιρανικού καθεστώτος. Και σε αυτό το σημείο έχει οδηγήσει την κατάσταση.<div><br />Ο Τραμπ και η παγίδα κλιμάκωσης<br /><br />Η σύγκρουση εισέρχεται σε μία επικίνδυνη φάση, όπως προαναφέρθηκε, λόγω της “παγίδας κλιμάκωσης”, στην οποία μπορεί να πέσει η Αμερική. Δηλαδή ως η ισχυρότερη εμπόλεμη πλευρά να επεκτείνει και να εντείνει τις επιθετικές ενέργειες, να ρίχνει στην σύγκρουση ολοένα και περισσότερα μέσα και προσωπικό για να κυριαρχήσει, ακόμα και αν τα κέρδη είναι λίγα και ουδόλως στρατηγικά. Το είδαμε στο Βιετνάμ, στο Ιράκ μετά την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν και πιο πρόσφατα στο Αφγανιστάν. Ένα σπειροειδές χάος, χωρίς εύκολη δίοδο επιστροφής σε έναν πόλεμο που –όπως είχε επισημάνει εξ αρχής ο γράφων– θα ήταν ένας πόλεμος υπομονής, εξάντλησης και αντοχής.<br /><br />Αυτό που αποκαλούμε στην Ελλάδα “γαῖα πυρί μιχθήτω” δεν είναι απλώς ρητορική υπερβολή, αλλά υπαρκτός κίνδυνος για όλον τον κόσμο και φυσικά για την ίδια την Αμερική. Άραγε o Τραμπ κατάλαβε για ποιους λόγους κανείς από τους προκατόχους του δεν πείσθηκε από τον Νετανιάχου να μπει σε έναν πόλεμο εναντίον του Ιράν; Παρά τα όσα λέγονται στην Ουάσινγκτον μέχρι στιγμής δεν υπάρχει καμία ένδειξη παράδοσης άνευ όρων. Αντιθέτως, το επικοινωνιακό χάσμα μεταξύ των δύο πλευρών βαθαίνει. Η Ουάσινγκτον ισχυρίζεται ότι η Τεχεράνη “παρακαλεί” για συνομιλίες. Το Ιράν διαψεύδει κατηγορηματικά. Οι ΗΠΑ ανταπαντούν ότι το Ιράν ψεύδεται μόνο για να καταστεί στη συνέχεια σαφές ότι η ιρανική θέση ήταν εξαρχής συνεπής.<br /><br />Αυτό το μοτίβο δεν είναι απλώς επικοινωνιακό πρόβλημα, αλλά θεωρούμε ότι αποτυπώνει ένα στρατηγικό αδιέξοδο στον πυρήνα του οποίου είναι ότι καμία πλευρά δεν εμπιστεύεται ούτε καν τις δημόσιες δηλώσεις της άλλης. Σε τέτοια περίπτωση η διπλωματία καθίσταται σχεδόν αδύνατη. Στον πυρήνα του σημερινού αδιεξόδου βρίσκεται μια ισορροπία αμοιβαίων εσφαλμένων αντιλήψεων. Και οι δύο δρώντες εκτιμούν ότι διαθέτουν σχετικό πλεονέκτημα, ενώ ταυτόχρονα πιστεύουν ότι μπορούν να αντέξουν περισσότερο από τον αντίπαλο σε μια παρατεταμένη αντιπαράθεση. Γνωρίζουν ότι μία συμφωνία έστω… λειψή θα τους κάνει να χάσουν πολλά, αλλά η επανάληψη των εχθροπραξιών θα τους κάνει να χάσουν περισσότερα.<br /><br />Το κρίσιμο ερώτημα πλέον δεν είναι ποιος “κρατά τα χαρτιά”, όπως κομπάζει ο Τραμπ, αλλά ποιος είναι διατεθειμένος να σταματήσει το παιχνίδι πριν αυτό ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Η ευρισκόμενη σε στρατηγικό αδιέξοδο Αμερική, ή το αναντίλεκτα αποδυναμωμένο Ιράν; Γιατί σε αντίθεση με τις επιχειρηματικές διαπραγματεύσεις, εδώ δεν υπάρχει ασφαλές δίχτυ. Υπάρχει μόνο το ενδεχόμενο μιας ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης με συνέπειες που καμία πλευρά δεν μπορεί πραγματικά να διαχειριστεί.<br /><br />Λανθασμένοι υπολογισμοί<br /><br />Η ιστορία των διεθνών σχέσεων είναι γεμάτη παραδείγματα όπου κρίσεις ξέφυγαν όχι λόγω στρατηγικού σχεδιασμού, αλλά λόγω λανθασμένων υπολογισμών. Η ιστορία υποδεικνύει ότι τέτοιες κρίσεις δεν επιλύονται μέσω μέγιστης πίεσης, αλλά μέσω ελάχιστης εμπιστοσύνης, αρκετής όμως για να επιτρέψει την έναρξη διαλόγου. Αυτό μπορεί να σημαίνει επιστροφή σε έμμεσες συνομιλίες, εμπλοκή τρίτων μεσολαβητών ή ακόμη και σταδιακές, περιορισμένες συμφωνίες αποκλιμάκωσης που δημιουργούν χώρο για πιο ουσιαστικές διαπραγματεύσεις.<br /><br />Πως όμως να γίνουν όντως ουσιαστικές διαπραγματεύσεις όταν οι δύο κορυφαίοι διαπραγματευτές του Τραμπ, ο Στηβ Γουίτκοφ και ο Τζάρεντ Κούσνερ, δεν έχουν ούτε εμπειρογνωμοσύνη, ούτε διπλωματική εμπειρία; Και για τους δύο υπάρχουν τεράστιες οικονομικές συγκρούσεις συμφερόντων, αφού οι περιουσίες τους είναι συνδεδεμένες με τις πετρελαϊκές μοναρχίες του Κόλπου που τους κάνουν πλούσιους, ενώ πολλοί αναλυτές και δημοσιογράφοι στις ΗΠΑ τους κατηγορούν ότι ενεργούν εκ μέρους του Νετανιάχου. Σε τέτοιες συνθήκες, ακόμη και μικρά περιστατικά μπορούν να λειτουργήσουν σαν πυροκροτητές γενικευμένης σύγκρουσης.<br /><br />Ο πόλεμος του Τραμπ με το Ιράν –τον χαρακτηρίζουμε έτσι διότι ο ίδιος τον έχει προσωποποιήσει– προσφέρει ένα ακόμα ισχυρό παράδειγμα για το που και πως μπορεί να καταλήξει κάποιος που ξεκινάει μία σύγκρουση χωρίς σαφείς και εφικτούς πολεμικούς στόχους, χωρίς διακριτό τέλος και χωρίς βιώσιμη στρατηγική εξόδου. Η τεράστια στρατιωτική υπεροχή των ΗΠΑ και του Ισραήλ μπορεί να αποδυνάμωσαν το Ιράν, αλλά δεν υπάρχουν ενδείξεις κατάρρευσης και υποταγής.<br /><br />Και από την στιγμή που το Ιράν δεν έχει ηττηθεί, δηλαδή δεν έχει υποκύψει στη θέληση των επιτιθέμενων, τότε μέχρι τώρα… κερδίζει. Το Ιράν γνώριζε εξ αρχής ότι δεν θα μπορούσε να ανταγωνιστεί την τεράστια στρατιωτική ισχύ ΗΠΑ-Ισραήλ. Κατορθώνει όμως να απαγορεύει στην Αμερική μία αποφασιστική νίκη με ασύμμετρο τρόπο. Έχοντας, μάλιστα, σημαντικό όπλο τη γεωγραφία, επιβάλλει υψηλό κόστος, μέσω της παράτασης του πολέμου, προκαλώντας αβεβαιότητα και παγκόσμια ενεργειακή και κατ’ επέκταση οικονομική αναταραχή.</div><div><br />Η ανεξέλεγκτη σύγκρουση<br /><br />Σε τελική ανάλυση, η επιλογή δεν είναι μεταξύ νίκης και ήττας, αλλά μεταξύ ελεγχόμενης αποκλιμάκωσης και ανεξέλεγκτης σύγκρουσης. Και όσο περισσότερο καθυστερεί η πρώτη, τόσο πιο πιθανή γίνεται η δεύτερη. Η κλιμάκωση δεν αποτελεί επιθυμητό αποτέλεσμα, αλλά δομικά ενσωματωμένο κίνδυνο. Η μετάβαση από το αδιέξοδο στη σύγκρουση ενδέχεται να προκύψει όχι από συνειδητό σχεδιασμό, αλλά από το συσσωρευτικό αποτέλεσμα παρερμηνειών, αποτυχιών σηματοδότησης και των εγγενών αβεβαιοτήτων της εξαναγκαστικής στρατηγικής.<br /><br />Αντί επιλόγου θα λέγαμε ότι κανείς δεν μπορεί να εκτιμήσει με ασφάλεια τις όποιες εξελίξεις. Ο πόλεμος είναι το βασίλειο της αβεβαιότητας και η μόνη βεβαιότητα που μπορούμε να εκφράσουμε είναι η απρόβλεπτη φύση του, ιδιαίτερα όταν εμπλέκεται ένας μεγαλομανής και ναρκισσιστής, όπως ο Τραμπ, και ένας Νετανιάχου που επιζητεί οπωσδήποτε τον κατακερματισμό του Ιράν και την επικράτηση χάους, εκτροχιάζοντας κάθε διαδικασία προσέγγισης.<br /><br />Μπορεί ο Τραμπ να μην παραδέχεται ποτέ τα λάθη του, αλλά μέσα του έχει αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι ο πόλεμος αυτός ήταν ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής. Τον ξεκίνησε χωρίς να λάβει υπόψη του τι θα έκανε και μέχρι που θα έφθανε το Ιράν. Προσδοκούσε τη γρήγορη και αποφασιστική νίκη, αλλά αυτή δεν ήρθε. Ξεκίνησε την “Επική Οργή” και έπεσε σε μία επική παγίδα, ενδεχομένως να οδηγηθεί και σε μία επική αποτυχία!</div><div><br /></div><div><a href="https://slpress.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Κόλπος: Ελεγχόμενη αποκλιμάκωση ή ανεξέλεγκτη σύγκρουση;

ΛΟΥΚΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Η αιφνίδια απόφαση του Αμερικανού Προέδρου να ακυρώσει το Σάββατο το ταξίδι των απεσταλμένων του στο Ισλαμαμπάντ κα...

Διαβάστε την συνέχεια

Γιατί ο πόλεμος Ιράν–ΗΠΑ/Ισραήλ ενισχύει το δολάριο – το κρυφό παιχνίδι ισχύος

<img height="125" src="https://cdn.pagenews.gr/wp-content/uploads/2026/04/oikonomia-4-768x480.jpg" width="737" /><br /><br />Πώς η γεωπολιτική ένταση μετατρέπεται σε νομισματικό όπλο υπέρ του δολαρίου<br /><br />Το βασικό ερώτημα: γιατί ένας πόλεμος «ρίχνει χρήμα» στο δολάριο;<br /><br />Η ανάλυση που παρουσιάζει η Naftemporiki βασίζεται σε έναν κρίσιμο μηχανισμό της παγκόσμιας οικονομίας: σε περιόδους πολέμου, το δολάριο δεν συμπεριφέρεται απλώς ως νόμισμα, αλλά ως παγκόσμιο καταφύγιο ρευστότητας και ισχύος.<br /><br />Όπως δείχνουν και διεθνείς αγορές, ο πόλεμος γύρω από το Ιράν έχει προκαλέσει αρχικά άνοδο του δολαρίου λόγω “flight to safety”, αλλά και βαθύτερες δομικές αιτίες.<div><br />1. Το δολάριο ως «ασφαλές καταφύγιο»<br /><br />Σε περιόδους γεωπολιτικού σοκ:οι επενδυτές εγκαταλείπουν ρίσκο (μετοχές, αναδυόμενες αγορές)<br />μετακινούνται σε αμερικανικά assets<br />αυξάνεται η ζήτηση για δολάρια και ομόλογα ΗΠΑ<br /><br />“When global risk collapses, liquidity flows into USD and Treasuries”, όπως δείχνουν αναλύσεις αγοράς.<br /><br />Αυτό δημιουργεί άμεση ενίσχυση του δολαρίου, ακόμη κι αν ο πόλεμος ξεκινά από τις ΗΠΑ ή συμμάχους τους. </div><div><br />2. Η ενέργεια και το «σοκ πετρελαίου»<br /><br />Ο πόλεμος με το Ιράν επηρεάζει άμεσα:το πετρέλαιο<br />τη ναυσιπλοΐα (Στενά του Ορμούζ)<br />τις παγκόσμιες τιμές ενέργειας<br /><br />Επειδή το πετρέλαιο τιμολογείται σε δολάρια:↑ τιμή πετρελαίου → ↑ ανάγκη για δολάρια<br />↑ παγκόσμιο εμπόριο ενέργειας → ↑ χρήση USD<br />Αυτό δημιουργεί μια δομική ζήτηση για το αμερικανικό νόμισμα πέρα από τις χρηματοοικονομικές ροές. </div><div><br />3. Επιτόκια και Federal Reserve: το “σιωπηλό όπλο”<br /><br />Οι αγορές δεν κοιτούν μόνο τον πόλεμο, αλλά και τη νομισματική πολιτική.<br /><br />Όταν η γεωπολιτική ένταση:αυξάνει τον πληθωρισμό (μέσω ενέργειας)<br />καθυστερεί μειώσεις επιτοκίων από τη Fed<br />τότε:τα αμερικανικά ομόλογα παραμένουν πιο ελκυστικά<br />το δολάριο ενισχύεται λόγω υψηλότερων αποδόσεων</div><div><br />4. Η Αμερική ως «λιγότερο εκτεθειμένη δύναμη»<br /><br />Ένα κρίσιμο γεωοικονομικό στοιχείο:ΗΠΑ = ενεργειακά πιο ανεξάρτητες<br />Ευρώπη & Ασία = πιο ευάλωτες σε πετρέλαιο<br />Άρα σε ένα σοκ:οι επενδυτές θεωρούν τις ΗΠΑ “λιγότερο εκτεθειμένες”<br />άρα αγοράζουν δολάριο ως σχετική ασφάλεια</div><div><br />5. Το παράδοξο: πόλεμος → ισχυρότερο νόμισμα<br /><br />Αν και αντιφατικό, το φαινόμενο είναι ιστορικά επαναλαμβανόμενο:2001 (9/11)<br />2003 (Ιράκ)<br />2025–2026 (Ιράν κρίση)<br /><br />Σε όλα: αρχική ενίσχυση δολαρίου λόγω πανικού<br /> πιθανή μερική διόρθωση όταν σταθεροποιείται η κατάσταση<br /><br />Όπως σημειώνεται σε αγορές, το δολάριο λειτουργεί σαν “πρώτο αποθετήριο φόβου”.<br />Το δολάριο ως γεωπολιτικό εργαλείο<br /><br />Πίσω από την οικονομία, υπάρχει και η στρατηγική εικόνα:ΗΠΑ = έλεγχος παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος<br />πετρέλαιο = δολαριοποιημένο εμπόριο<br />κρίσεις = ενίσχυση της ανάγκης για USD ρευστότητα<br /><br />Αυτό οδηγεί πολλούς αναλυτές να μιλούν όχι απλώς για αγορά, αλλά για:<br /><br />“νομισματική ηγεμονία μέσα από την κρίση”<br /><br />Ο πόλεμος με το Ιράν δεν ενισχύει το δολάριο επειδή «αρέσει στις αγορές η αστάθεια», αλλά επειδή:δημιουργεί παγκόσμια ανάγκη για ρευστότητα<br />αυξάνει την ενεργειακή εξάρτηση από το USD<br />διατηρεί υψηλά τα αμερικανικά επιτόκια<br />ενισχύει τη σχετική ασφάλεια των ΗΠΑ<br /><br />Με απλά λόγια:σε κάθε παγκόσμια κρίση, το σύστημα επιστρέφει στο δολάριο — όχι από εμπιστοσύνη, αλλά από αναγκαιότητα.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.pagenews.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γιατί ο πόλεμος Ιράν–ΗΠΑ/Ισραήλ ενισχύει το δολάριο – το κρυφό παιχνίδι ισχύος

Πώς η γεωπολιτική ένταση μετατρέπεται σε νομισματικό όπλο υπέρ του δολαρίου Το βασικό ερώτημα: γιατί ένας πόλεμος «ρίχνει χρήμα» στο δολάριο...

Διαβάστε την συνέχεια

Foreign Affairs: Ο πόλεμος στο Ιράν απειλή για την Τουρκία.

<img src="https://www.onalert.gr/wp-content/uploads/2026/04/TURKEY-EXPLORATION-750x375.jpg" /><br /><br /><b>Asli Aydintasbas</b><br />Την θέση στην οποία βρέθηκε η Τουρκία μετά την έναρξη της επίθεσης των ΗΠΑ και του Ιραήλ εναντίον του Ιράν περιγράφει η Asli Aydintasbas στο Foreign Affairs.<br />Όπως επισημαίνει η αρθρογράφος, η Τουρκία επιχείρησε να διατηρήσει την ουδετερότητά της, μένοντας μακριά από τον πόλεμο με το Ιράν. Άλλωστε η διπλωματία στην Άγκυρα έχει γαλουχηθεί με την ακροβατική στάση κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν η χώρα διαπραγματευόταν ταυτόχρονα με τους Συμμάχους και με τη Γερμανία, καταφέρνοντας τελικά να διατηρήσει την ουδετερότητά της παρά τις ισχυρές πιέσεις. Το πάθημα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου με την επιλογή της λάθος πλευράς που οδήγησε στην κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας είχε γίνει μάθημα.<br /><br />«Ο σημερινός πόλεμος στο Ιράν απαιτεί από την Άγκυρα έναν παρόμοιο, εξαιρετικά λεπτό υπολογισμό. Σε αντίθεση όμως με τις δεκαετίες του 1930 και του 1940, η Τουρκία σήμερα επιδιώκει έναν πολύ πιο ενεργό και διεκδικητικό ρόλο στην παγκόσμια και περιφερειακή σκηνή. Η πτώση του Μπασάρ αλ Άσαντ στα τέλη του 2024, με τη συμβολή μαχητικών ομάδων που υποστηρίζονταν από την Τουρκία, είχε δημιουργήσει την εντύπωση ότι η Άγκυρα αναδεικνυόταν σε περιφερειακή δύναμη με αυξανόμενη επιρροή», σημειώνει η Asli Aydintasbas.<br /><br />Ωστόσο, η Τουρκία δεν διαθέτει ακόμη ούτε το οικονομικό, ούτε το στρατιωτικό «αποτύπωμα» που απαιτείται για να διαμορφώνει τα γεγονότα σύμφωνα με τους δικούς της όρους. Οι σχέσεις της με τις ΗΠΑ βρίσκονται ακόμη σε εύθραυστη φάση επαναπροσέγγισης μετά την επιλογή να προμηθευτεί τους S-400 από τη Ρωσία, ενώ οι σχέσεις της με το Ισραήλ έχουν επιδεινωθεί δραματικά τα τελευταία χρόνια. Παράλληλα, παραμένει σε μεγάλο βαθμό εξαρτημένη από ξένες δυνάμεις για την άμυνα του εδάφους της. Είναι χαρακτηριστικό ότι ιρανικοί βαλλιστικοί πύραυλοι που κατευθύνθηκαν προς τη νότια Τουρκία τον Μάρτιο αναχαιτίστηκαν από συστήματα του ΝΑΤΟ και όχι από τουρκικά μέσα.<br /><br /><div class="twitter-tweet twitter-tweet-rendered" style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: border-box; color: #191820; display: flex; font-family: Roboto; font-feature-settings: inherit; font-kerning: inherit; font-language-override: inherit; font-optical-sizing: inherit; font-size-adjust: inherit; font-size: 17px; font-stretch: inherit; font-variant-alternates: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-emoji: inherit; font-variant-numeric: inherit; font-variant-position: inherit; font-variation-settings: inherit; line-height: inherit; margin: 10px 0px; max-width: 550px; padding: 0px; vertical-align: baseline; width: 550px;"><iframe allowfullscreen="true" allowtransparency="true" class="" data-tweet-id="2048901199852716152" frameborder="0" id="twitter-widget-0" scrolling="no" src="https://platform.twitter.com/embed/Tweet.html?dnt=false&embedId=twitter-widget-0&features=eyJ0ZndfdGltZWxpbmVfbGlzdCI6eyJidWNrZXQiOltdLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X2ZvbGxvd2VyX2NvdW50X3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9iYWNrZW5kIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19yZWZzcmNfc2Vzc2lvbiI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZm9zbnJfc29mdF9pbnRlcnZlbnRpb25zX2VuYWJsZWQiOnsiYnVja2V0Ijoib24iLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X21peGVkX21lZGlhXzE1ODk3Ijp7ImJ1Y2tldCI6InRyZWF0bWVudCIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfZXhwZXJpbWVudHNfY29va2llX2V4cGlyYXRpb24iOnsiYnVja2V0IjoxMjA5NjAwLCJ2ZXJzaW9uIjpudWxsfSwidGZ3X3Nob3dfYmlyZHdhdGNoX3Bpdm90c19lbmFibGVkIjp7ImJ1Y2tldCI6Im9uIiwidmVyc2lvbiI6bnVsbH0sInRmd19kdXBsaWNhdGVfc2NyaWJlc190b19zZXR0aW5ncyI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdXNlX3Byb2ZpbGVfaW1hZ2Vfc2hhcGVfZW5hYmxlZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdmlkZW9faGxzX2R5bmFtaWNfbWFuaWZlc3RzXzE1MDgyIjp7ImJ1Y2tldCI6InRydWVfYml0cmF0ZSIsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfbGVnYWN5X3RpbWVsaW5lX3N1bnNldCI6eyJidWNrZXQiOnRydWUsInZlcnNpb24iOm51bGx9LCJ0ZndfdHdlZXRfZWRpdF9mcm9udGVuZCI6eyJidWNrZXQiOiJvbiIsInZlcnNpb24iOm51bGx9fQ%3D%3D&frame=false&hideCard=false&hideThread=false&id=2048901199852716152&lang=el&origin=https%3A%2F%2Fwww.onalert.gr%2Fkosmos%2Ftourkia%2Fforeign-affairs-o-polemos-sto-iran-apeili-gia-tin-toyrkia%2F671396%2F&sessionId=bbf214750c29bc6aeea7c908a7f39e8de005b546&theme=light&widgetsVersion=2615f7e52b7e0%3A1702314776716&width=550px" style="border-style: none; border-width: 0px; box-sizing: border-box; display: block; flex-grow: 1; font: inherit; height: 716px; margin: 0px; padding: 0px; position: static; vertical-align: baseline; visibility: visible; width: 550px;" title="X Post"></iframe></div><p style="background-color: white; border: 0px; box-sizing: border-box; font-family: Roboto; font-feature-settings: inherit; font-kerning: inherit; font-language-override: inherit; font-optical-sizing: inherit; font-size-adjust: inherit; font-size: 17px; font-stretch: inherit; font-variant-alternates: inherit; font-variant-east-asian: inherit; font-variant-emoji: inherit; font-variant-numeric: inherit; font-variant-position: inherit; font-variation-settings: inherit; line-height: inherit; margin: 0px 0px 1.25em; padding: 0px; text-rendering: optimizelegibility; vertical-align: baseline;"></p>«Παρ’ όλα αυτά, η Τουρκία επέμεινε στην επιθυμία της να μείνει εκτός σύγκρουσης. Δεν υποστήριξε την αμερικανο-ισραηλινή εκστρατεία, όπως έκαναν ορισμένα αραβικά κράτη του Κόλπου, και δεν επέτρεψε τη χρήση του εναέριου χώρου της για επιθέσεις κατά του Ιράν. Αυτό οφείλεται στη μακρόχρονη, περίπλοκη αλλά σταθερή σχέση της με την Τεχεράνη. Αν και το Ιράν παραμένει ιστορικός αντίπαλος, η Άγκυρα δεν ήθελε ποτέ την έναρξη αυτού του πολέμου. Αντίθετα, τους πρώτους μήνες του 2026 πρωτοστάτησε σε περιφερειακές προσπάθειες προκειμένου να πείσει τόσο το Ιράν όσο και την κυβέρνηση Τραμπ να δώσουν ακόμη μία ευκαιρία στις διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν», αναφέρει το Foreign Affairs.<br /><br />Κατά την ίδια ανάλυση, τα διακυβεύματα για την Τουρκία είναι πολλά.<br /><br />Πρώτον, ένας πόλεμος στα ανατολικά θα μπορούσε να προκαλέσει μαζική εισροή προσφύγων, να διαταράξει την ευάλωτη οικονομία και να αποσταθεροποιήσει την εσωτερική πολιτική σκηνή της χώρας. Άλλωστε η Άγκυρα έχει ζήσει το ίδιο «έργο» με τις προφυγικές ροές από την Συρία.<br /><br />Δεύτερον, ο πόλεμος απειλεί να διαταράξει την εύθραυστη ισορροπία στις σχέσεις της με το Ιράν.<br /><br />Τρίτον, η σύρραξη στα σύνορά της μπορεί να υπονομεύσει την κουρδική ειρηνευτική διαδικασία στο εσωτερικό.<br /><br />Τέταρτον και σημαντικότερο, το Ισραήλ – στρατηγικός αντίπαλος της Τουρκίας – μπορεί να δει την θέση του να ενδυναμώνεται στην περιοχή μετά το τέλος του πολέμου.<br /><br />«Η Άγκυρα δεν μπορεί να ελέγξει την πορεία του πολέμου, αλλά η απλή αποφυγή εμπλοκής δεν αρκεί πλέον για την προάσπιση των συμφερόντων της σε ένα τόσο ασταθές περιβάλλον. Δεν χρειάζεται να εισέλθει στον πόλεμο, αλλά οφείλει να δράσει προληπτικά και πολυδιάστατα, ώστε να εξέλθει από την κρίση όχι απλώς αλώβητη, αλλά σε σχετικά ισχυρότερη θέση», καταλήγει η Αsli Αydintasbas.<div><br /></div><div><a href="https://www.onalert.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Foreign Affairs: Ο πόλεμος στο Ιράν απειλή για την Τουρκία.

Asli Aydintasbas Την θέση στην οποία βρέθηκε η Τουρκία μετά την έναρξη της επίθεσης των ΗΠΑ και του Ιραήλ εναντίον του Ιράν περιγράφει η Asl...

Διαβάστε την συνέχεια

«Μόνο τις βόμβες καταλαβαίνουν»: Η ατάκα του Τραμπ που βάζει φωτιά στη Μέση Ανατολή.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/02/trump-3.avif"><img src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/02/trump-3-696x392.avif" /></a><br /><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Τα «γεράκια» πιέζουν για στρατιωτικά πλήγματα.</span></h3>Σε μια νέα, επικίνδυνη φάση που παραπέμπει σε Ψυχρό Πόλεμο διολισθαίνει η κρίση μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν, με την Ουάσινγκτον να βρίσκεται πλέον σε ένα οριακό σταυροδρόμι ανάμεσα στην οικονομική ασφυξία και την ανοιχτή στρατιωτική σύγκρουση. Οι τελευταίες πληροφορίες που έρχονται στο φως της δημοσιότητας αποκαλύπτουν έναν πρόεδρο Τραμπ που, αν και διστακτικός μπροστά στο ενδεχόμενο ενός γενικευμένου πολέμου, δείχνει να χάνει την υπομονή του με την Τεχεράνη.<br />Η κατάσταση στον Περσικό Κόλπο περιγράφεται πλέον από Αμερικανούς αξιωματούχους ως μια «παγωμένη σύγκρουση». Πρόκειται για ένα τέλμα όπου δεν υπάρχει ούτε πόλεμος, αλλά ούτε και συμφωνία. Ο ναυτικός αποκλεισμός των Στενών του Ορμούζ από τις ΗΠΑ παραμένει σε ισχύ, ενώ οι δύο πλευρές επιδίδονται σε έναν εξαντλητικό πόλεμο νεύρων, περιμένοντας ποιος θα υποχωρήσει ή θα πυροβολήσει πρώτος.<br />Για τον Ντόναλντ Τραμπ, η κατάσταση αυτή είναι πολιτικά τοξική. Με τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου να πλησιάζουν, πηγές κοντά στον Λευκό Οίκο τονίζουν πως ένα διαρκές αδιέξοδο που κρατά τις τιμές της ενέργειας στα ύψη είναι το χειρότερο δυνατό σενάριο.<br /><br />Η ατάκα που προκαλεί σοκ<br /><br />Στο επίκεντρο της έντασης βρίσκεται η κυνική παραδοχή του ίδιου του Προέδρου. Σύμφωνα με πέντε συμβούλους του, ο Τραμπ εμφανίζεται απογοητευμένος από την αναποτελεσματικότητα των διπλωματικών πιέσεων.<br />«Το μόνο που καταλαβαίνουν είναι οι βόμβες», φέρεται να δήλωσε πρόσφατα σε στενό του συνεργάτη, δίνοντας το στίγμα της ψυχολογικής του κατάστασης.<br />Αν και οι ίδιες πηγές τον περιγράφουν ως «ρεαλιστή» που δεν επιθυμεί τη χρήση βίας, η ρητορική του δείχνει ότι η επιλογή των στρατιωτικών πληγμάτων παραμένει πάνω στο τραπέζι, ειδικά όσο το Ιράν αρνείται να παραδοθεί πλήρως στις αμερικανικές αξιώσεις για το πυρηνικό του πρόγραμμα.<br /><br />Τα «γεράκια» πιέζουν για στρατιωτικά πλήγματα<br /><br />Την ίδια ώρα, η πίεση από το εσωτερικό της κυβέρνησης αλλά και από εξωτερικούς συμβούλους εντείνεται. Ο Υπουργός Εξωτερικών και Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας, Μάρκο Ρούμπιο, ηγείται της γραμμής της «μέγιστης πίεσης», ζητώντας ακόμη σκληρότερες οικονομικές κυρώσεις και συνέχιση του αποκλεισμού. «Η πίεση στο Ιράν είναι εξαιρετική και μπορούν να ασκηθούν ακόμη περισσότερα», δήλωσε χαρακτηριστικά, καλώντας τη διεθνή κοινότητα να συνδράμει στον οικονομικό στραγγαλισμό του καθεστώτος.<br />Ωστόσο, έξω από το επίσημο κυβερνητικό σχήμα, μια ομάδα σκληροπυρηνικών «γερακίων» —μεταξύ των οποίων ο γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ και ο απόστρατος στρατηγός Τζακ Κιν— πιέζουν για άμεση στρατιωτική δράση. Ο Γκράχαμ, με δημόσια παρέμβασή του, κάλεσε τον Τραμπ να απορρίψει την τελευταία πρόταση του Ιράν (η οποία προέβλεπε άρση του αποκλεισμού με αντάλλαγμα το άνοιγμα των Στενών), τονίζοντας ότι η συμπεριφορά της Τεχεράνης είναι το μόνο πρόβλημα.<br /><br />Το διακύβευμα της επόμενης μέρας<br /><br />Η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, Κάρολιν Λέβιτ, ξεκαθάρισε ότι οι «κόκκινες γραμμές» των ΗΠΑ είναι σαφείς. Ο Τραμπ δεν φαίνεται διατεθειμένος να αποδεχθεί καμία συμφωνία που δεν περιλαμβάνει την οριστική διάλυση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν.<br />Με τον υπουργό Οικονομικών, Σκοτ Μπέσεντ, να κυνηγά πλέον ακόμη και τα κινεζικά διυλιστήρια που επεξεργάζονται ιρανικό πετρέλαιο, η Τεχεράνη βρίσκεται σε δεινή θέση. Αν οι κυρώσεις οδηγήσουν σε πλήρες κλείσιμο των ιρανικών πετρελαιοπηγών, η οικονομική καταστροφή θα είναι ανυπολόγιστη.<div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

«Μόνο τις βόμβες καταλαβαίνουν»: Η ατάκα του Τραμπ που βάζει φωτιά στη Μέση Ανατολή.

Τα «γεράκια» πιέζουν για στρατιωτικά πλήγματα. Σε μια νέα, επικίνδυνη φάση που παραπέμπει σε Ψυχρό Πόλεμο διολισθαίνει η κρίση μεταξύ ΗΠΑ κα...

Διαβάστε την συνέχεια

Μέση Ανατολή: Γιατί οι χειρισμοί του Τραμπ με το Ιράν έχουν μετατραπεί σε εφιάλτη για την Ευρώπη.

<a href="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/european-union-cracked.avif"><img height="133" src="https://economico.gr/wp-content/uploads/2026/04/european-union-cracked.avif" width="751" /></a><br /><br />Η Ευρώπη έχει αποκτήσει έναν νέο εφιάλτη: η αντιπαράθεση του Ντόναλντ Τραμπ με το Ιράν πρόκειται να μετατραπεί από οικονομικό πλήγμα σε πολιτική κρίση για το εύθραυστο κέντρο της Ένωσης.<br /><br />Ακρίβεια<br /><br />Με τις τιμές της ενέργειας να ανεβαίνουν και την ανάπτυξη να παραπαίει, οι φιλοευρωπαϊκές κυβερνήσεις προετοιμάζονται για μια κρίση που δεν έχουν τη δύναμη να σταματήσουν — και η οποία θα μπορούσε να διαλύσει το ήδη αποδυναμωμένο πολιτικό mainstream της Ένωσης. Σε όλη την Ευρώπη, οι μη δημοφιλείς κυβερνώντες αντιμετωπίζουν μια λαϊκιστική αντίδραση που θα μπορούσε να χτυπήσει αρκετά σκληρά το επόμενο έτος στη Γαλλία, ώστε να οδηγήσει το Εθνικό Ράλι στη νίκη, φέρνοντας την ακροδεξιά στο Μέγαρο των Ηλυσίων και προκαλώντας κύματα σοκ σε όλο τον κόσμο.<br /><br />«Το κόστος της ενέργειας μετακυλίεται στα τρόφιμα, τις μεταφορές και τη στέγαση, πλήττοντας σκληρότερα τα νοικοκυριά χαμηλού και μεσαίου εισοδήματος», δήλωσε στο <a href="https://www.politico.eu/article/trumps-iran-showdown-is-becoming-europes-political-nightmare/">POLITICO </a>ο Σίμους Μπόλαντ, πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής, η οποία συγκεντρώνει συνδικάτα από όλη την Ευρώπη και συμβουλεύει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή σε θέματα οικονομικής και εργασιακής πολιτικής. «Πολιτικά, αυτό δημιουργεί χώρο για δυσπιστία — όχι μόνο απέναντι στις εθνικές κυβερνήσεις, αλλά και στην ικανότητα των ευρωπαϊκών θεσμών να προστατεύουν τους πολίτες από εξωτερικούς κλυδωνισμούς. Κινδυνεύει να επιταχύνει την υποστήριξη για πιο προστατευτικές ή εσωστρεφείς προσεγγίσεις».<br /><br />Κατάρρευση του κέντρου<br /><br />Η Γαλλία είναι το μεγαλύτερο έπαθλο. Ωστόσο, δεν αποτελεί το μόνο σημάδι στην Ευρώπη ότι το κέντρο καταρρέει. Στη Βουλγαρία, η νίκη του φιλορώσου πρώην προέδρου Ρούμεν Ραντέφ έχει θέσει σε συναγερμό τους κυβερνώντες σε όλη την Ευρώπη. Στη Ρουμανία, μια κρίση στο κυβερνητικό συνασπισμό ενδέχεται σύντομα να απομακρύνει από την εξουσία τον φιλοευρωπαϊκό πρωθυπουργό Ιλιέ Μπολόγιαν. Στη Γερμανία, το ακροδεξιό AfD στοχεύει σε κέρδη στις περιφερειακές εκλογές της Σαξονίας-Άνχαλτ τον Σεπτέμβριο, έχοντας ήδη κατακτήσει περιοχές της δυτικής Γερμανίας μακριά από την παραδοσιακή του βάση ισχύος στην ανατολική Γερμανία.<br /><br />Ο πόλεμος με το Ιράν θα βρίσκεται στο επίκεντρο της προσοχής τη Δευτέρα, καθώς οι αναπληρωτές υπουργοί Οικονομικών των 27 κυβερνήσεων της ΕΕ θα συναντηθούν στην Αθήνα για να συζητήσουν πώς να προστατεύσουν την Ένωση από τις οικονομικές επιπτώσεις χωρίς να την βυθίσουν σε κρίση χρέους, σύμφωνα με δύο διπλωμάτες της ΕΕ που έχουν γνώση των προετοιμασιών. Οι προϊστάμενοί τους, οι υπουργοί Οικονομικών, θα συνεχίσουν τη συζήτηση την επόμενη εβδομάδα στις Βρυξέλλες, καθώς τα υπουργεία Οικονομικών αρχίζουν το επίπονο έργο της κατάρτισης των εθνικών προϋπολογισμών για το επόμενο έτος.<br /><br />Επιπτώσεις<br /><br />Όταν οι Ευρωπαίοι ηγέτες πραγματοποίησαν διήμερη σύνοδο κορυφής στην Κύπρο την περασμένη εβδομάδα, ενώ οι επικεφαλής των οικονομικών υπουργείων και οι εμπειρογνώμονες συνεδρίαζαν στην Ελλάδα, ένα κοινό θέμα κυριαρχούσε στις ιδιωτικές συναντήσεις, τις ανεπίσημες συνομιλίες και τις δημόσιες δηλώσεις: η ευρωπαϊκή οικονομία είναι ήδη αδύναμη και η κρίση από τον πόλεμο στο Ιράν απειλεί να την καταστήσει πολιτικά εκρηκτική.<br /><br />«Καθώς η αποκλεισμός του Στενού του Ορμούζ συνεχίζεται, είναι σαφές ότι οι επιπτώσεις του γίνονται όλο και πιο έντονες και, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι, επεκτείνονται σε ολόκληρη την οικονομία», δήλωσε ο Ευρωπαίος Επίτροπος Οικονομικών Βάλντις Ντομπρόβσκις στο POLITICO στο περιθώριο του Οικονομικού Φόρουμ των Δελφών στην Ελλάδα. «Η συμβουλή μας είναι να παραμείνουμε σε προσωρινά στοχευμένα μέτρα, επίσης για να περιορίσουμε τον δημοσιονομικό τους αντίκτυπο, επειδή ο δημοσιονομικός χώρος είναι ήδη πιο περιορισμένος λόγω της Covid-19 και της πρώτης ενεργειακής το 2022».<div><br />«Αργός πόνος»<br /><br />Η αντιπαράθεση μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης παρατείνεται, μετά την ακύρωση των πρόσφατων συνομιλιών την τελευταία στιγμή. Το Στενό του Ορμούζ παραμένει κλειστό για το μεγαλύτερο μέρος της εμπορικής ναυτιλίας, διατηρώντας την τιμή του πετρελαίου πάνω από τα 100 δολάρια το βαρέλι. Οι επιθέσεις υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και του Ισραήλ αποτελούν την πιο πρόσφατη — και πιο οξεία — αιτία για τον οικονομικό συναγερμό στην Ευρώπη. Ωστόσο, οι κώδωνας του κινδύνου ηχούν εδώ και χρόνια.<br /><br />Η Ευρώπη κινδύνευε με «αργό πόνο», εκτός αν οι ηγέτες προχωρούσαν σε ριζικές μεταρρυθμίσεις για να καλύψουν τη διαφορά με την ταχύτερα αναπτυσσόμενη Κίνα και τις ΗΠΑ, προειδοποίησε ο πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, Μάριο Ντράγκι, το 2024. «Δεν πρέπει να υποτιμήσουμε το γεγονός ότι αυτή είναι μια μοναδική στιγμή όπου ένας πρόεδρος των ΗΠΑ, ένας πρόεδρος της Ρωσίας και ένας πρόεδρος της Κίνας είναι κατηγορηματικά εναντίον των Ευρωπαίων», δήλωσε ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν από την Αθήνα, όπου είχε συνομιλίες με τον Έλληνα πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη μετά τη σύνοδο κορυφής της ΕΕ. «Επομένως, αυτή είναι η κατάλληλη στιγμή για να ξυπνήσουμε».<br /><br />Πιέσεις<br /><br />Σε μια ένδειξη των αυξανόμενων οικονομικών πιέσεων, και οι δύο ηγέτες αξιοποίησαν τη συνάντησή τους για να ζητήσουν την επιμήκυνση της αποπληρωμής του σχεδίου ανάκαμψης της ΕΕ μετά την πανδημία, καθώς και την αύξηση του χρέους της ΕΕ για τη χρηματοδότηση των επενδυτικών προτεραιοτήτων της Ένωσης. Η οικονομική στασιμότητα που ταλανίζει την Ευρώπη εδώ και χρόνια μετατρέπεται σε κάτι πιο επείγον, σε στασιμοπληθωρισμό. Η αύξηση των τιμών που προκαλείται από τον πόλεμο και τον αποκλεισμό έρχεται σε σύγκρουση με την αδύναμη ανάπτυξη σε ολόκληρη την Ένωση.<br /><br />Η κρίση, που κάποτε θεωρούνταν προσωρινή, αναμένεται πλέον να έχει μακροπρόθεσμες επιπτώσεις και να εξαπλώνεται σε ολόκληρη την οικονομία, δήλωσε ο Ντομπρόβσκις. «Αντιμετωπίζουμε στασιμόπληξη — οικονομική επιβράδυνση και αυξημένο πληθωρισμό ταυτόχρονα», δήλωσε στο POLITICO. «Είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα χρειαστεί να αναθεωρήσουμε προς τα κάτω τις οικονομικές μας προβλέψεις για ολόκληρο το έτος στις ανοιξιάτικες προβλέψεις μας το δεύτερο μισό του Μαΐου».</div><div><br />Όρια<br /><br />Η Γερμανία και η Ιταλία — που μαζί αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το ένα τρίτο του συνολικού ΑΕΠ της ΕΕ — έχουν και οι δύο υποβαθμίσει τις οικονομικές προβλέψεις τους για ολόκληρο το έτος τις τελευταίες ημέρες. Στη σύνοδο κορυφής της περασμένης εβδομάδας, οι ηγέτες της ΕΕ εξέτασαν προτάσεις της Επιτροπής για την άμβλυνση του πλήγματος από την ενεργειακή κρίση, συμπεριλαμβανομένων μειώσεων στους φόρους ηλεκτρικής ενέργειας, κοινωνικών προγραμμάτων για ευάλωτα νοικοκυριά, μειώσεων του ΦΠΑ, στοχευμένων επιδοτήσεων για καθαρές τεχνολογίες, επενδύσεων σε ενεργειακά δίκτυα και συντονισμένων αναπληρώσεων αποθεμάτων φυσικού αερίου.<br /><br />Ωστόσο, υπάρχουν όρια σε ό,τι μπορούν να κάνουν οι Βρυξέλλες — ή οι εθνικές κυβερνήσεις που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες. Πολλές χώρες της ΕΕ εξακολουθούν να βαρύνονται από υψηλά επίπεδα χρέους και ελλείμματα που απομένουν από τα προγράμματα οικονομικής στήριξης της περιόδου της πανδημίας. Αυτό αφήνει ελάχιστα περιθώρια για το είδος των ριζικών παρεμβάσεων που έλαβε η Ευρώπη κατά τη διάρκεια της εξάπλωσης της Covid ή μετά την πλήρη εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.</div><div><br />«Ηλιθιότητα»<br /><br />Ο Ντομπρόβσκις δήλωσε ότι η Επιτροπή αποφεύγει τα μέτρα τύπου «μπαζούκα» και προτρέπει τις κυβερνήσεις να περιοριστούν σε «στοχευμένη, προσωρινή» στήριξη — με άλλα λόγια, να παρεμβαίνουν μόνο όπου ο πόνος είναι πιο έντονος. Η οικονομική ύφεση αναζωπυρώνει επίσης ένα από τα παλαιότερα σημεία τριβής της ΕΕ: τη διαμάχη μεταξύ των λιτότερων χωρών του Βορρά και των κρατών του Νότου που απαιτούν περισσότερη στήριξη από τις Βρυξέλλες. Οι διαπραγματεύσεις για τον προϋπολογισμό της ΕΕ ύψους 1,8 τρισεκατομμυρίων ευρώ για την περίοδο 2028–2034 έχουν μετατραπεί σε πεδίο μάχης.<br /><br />Οι χώρες του Βορρά επιθυμούν να περιορίσουν τις δαπάνες και να διοχετεύσουν περισσότερα χρήματα στην άμυνα. Οι χώρες του Νότου υποστηρίζουν ότι χρειάζονται οικονομική στήριξη. Πάνω από τις συνομιλίες πλανάται ένα άλλο ζήτημα: Από το 2028, η ΕΕ πρέπει να αρχίσει να αποπληρώνει 25 δισ. ευρώ ετησίως για το κοινό χρέος που εξέδωσε για να αντιμετωπίσει τις οικονομικές επιπτώσεις της πανδημίας του Covid. «Χρεωθήκαμε κατά τη διάρκεια του Covid. Σήμερα κάποιοι μας λένε ότι πρέπει να αποπληρώσουμε γρήγορα», δήλωσε ο Μακρόν την Παρασκευή. «Είναι ηλίθιο».</div><div><br /></div><div><a href="https://economico.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μέση Ανατολή: Γιατί οι χειρισμοί του Τραμπ με το Ιράν έχουν μετατραπεί σε εφιάλτη για την Ευρώπη.

Η Ευρώπη έχει αποκτήσει έναν νέο εφιάλτη: η αντιπαράθεση του Ντόναλντ Τραμπ με το Ιράν πρόκειται να μετατραπεί από οικονομικό πλήγμα σε πολι...

Διαβάστε την συνέχεια

FDD: Ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία υπονομεύει τα αμερικανικά συμφέροντα.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://img.cnngreece.gr/img/780/max/70/2026/01/19/2f804b86-ap25267744564437.jpg?t=P3FUH0VnWHpAoMTaHjGJMA" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="439" data-original-width="780" height="113" src="https://img.cnngreece.gr/img/780/max/70/2026/01/19/2f804b86-ap25267744564437.jpg?t=P3FUH0VnWHpAoMTaHjGJMA" width="736" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Ανάλυση - κόλαφος για την προώθηση των τουρκικών θέσεων από τον Τομ Μπαράκ</span></h3><b>Γιάννης Παναγιωτακόπουλος</b><br />Σε πρόσφατη ανάλυση που <a href="https://www.fdd.org/analysis/2026/04/24/americas-ambassador-to-turkey-is-undermining-u-s-interests/">δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος για την Υπεράσπιση των Δημοκρατιών (FDD)</a>, οι ανώτεροι ερευνητές Sinan Ciddi και Jonathan Schanzer ασκούν δριμεία κριτική στον Αμερικανό πρέσβη στην Τουρκία, Τομ Μπαράκ, αναφορικά με τις τοποθετήσεις του στο Διπλωματικό Φόρουμ της Αττάλειας.<br /><br />Σύμφωνα με τους αναλυτές, ο πρέσβης προκάλεσε έντονες αντιδράσεις όταν επιχείρησε να αποδώσει στο Ισραήλ την ευθύνη για την κλιμάκωση της έντασης με την Άγκυρα, δηλώνοντας χαρακτηριστικά ότι «η Τουρκία δεν είναι μια χώρα που πρέπει να την ενοχλείς». Η δυσαρέσκεια εντάθηκε καθώς ο κ. Μπαράκ προέβη σε μια εξίσωση της Χεζμπολάχ με το Ισραήλ, ισχυριζόμενος ότι και οι δύο πλευρές είναι «εξίσου αναξιόπιστες».<br /><br />Οι ερευνητές του FDD σημειώνουν με νόημα ότι, την ίδια στιγμή, η Τουρκία υποστηρίζει ανοιχτά τη Χαμάς και συνεχίζει να διευκολύνει οικονομικά το ιρανικό καθεστώς, θέτοντας το ερώτημα για ποιον λόγο ο Αμερικανός εκπρόσωπος φαίνεται να ενθαρρύνει τέτοιου είδους συμπεριφορές αντί να προασπίζεται τα αμερικανικά συμφέροντα.<div><br />Η Τουρκία ως προστατευτικό καταφύγιο της Χαμάς<br /><br />Η ανάλυση υπογραμμίζει πως η Κωνσταντινούπολη εξακολουθεί να αποτελεί το κύριο οικονομικό κέντρο της Χαμάς, παρά τις σφαγές της 7ης Οκτωβρίου 2023, με την τουρκική κυβέρνηση να διατηρεί τον ρόλο του προστάτη για την οργάνωση. Οι ερευνητές επικρίνουν τον Μπαράκ για το γεγονός ότι, αντί να πιέσει για διακοπή των δεσμών της Τουρκίας με τη Χαμάς, πρότεινε στο Ισραήλ να επιτρέψει την ανάπτυξη τουρκικών στρατευμάτων στη Γάζα, υποστηρίζοντας πως, επειδή η Άγκυρα έχει «διάλογο με τη Χαμάς… αυτό θα ήταν ωφέλιμο… για να μειώσει την ένταση».</div><div><br />Οι γεωπολιτικές σχέσεις με το Ιράν και η κρίση στη Συρία<br /><br />Οι συγγραφείς του FDD αναδεικνύουν τη στρατηγική σύμπλευση της κυβέρνησης Ερντογάν με την Τεχεράνη, αναφέροντας ως παράδειγμα τη στήριξη του Τούρκου προέδρου προς το ιρανικό καθεστώς κατά τις λαϊκές διαμαρτυρίες του 2025, όταν μάλιστα το συνεχάρη για τον «χειρισμό» των κινητοποιήσεων. Επιπλέον, σημειώνουν ότι η Άγκυρα εγκατέστησε ραντάρ στη Δαμασκό για να προειδοποιεί το Ιράν για ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές, ενώ συνεχίζει να διευκολύνει οικονομικά το καθεστώς των μουλάδων.<br /><br />Στο συριακό μέτωπο, οι ερευνητές υποστηρίζουν ότι ο Μπαράκ, παρόλο που ο Τραμπ επιδιώκει μια σταθερή Συρία, επέκρινε τις ισραηλινές αμυντικές επιχειρήσεις στη χώρα χαρακτηρίζοντάς τις ως «κακή χρονική στιγμή» και ισχυρίστηκε ότι το Ισραήλ θα προτιμούσε να δει τη Συρία «κατακερματισμένη και διαιρεμένη παρά ένα ισχυρό κεντρικό κράτος». Σύμφωνα με το FDD, η Τουρκία εκμεταλλεύεται την κατάσταση για να μεταφέρει όπλα στη Συρία και να δημιουργήσει πλατφόρμες επιθετικότητας, χωρίς ο Αμερικανός πρέσβης να προβαίνει σε σχετικές επικρίσεις.</div><div><br />Το ζήτημα των S-400 και το αίτημα για ένταξη στα F-35<br /><br />Το ζήτημα της αγοράς των ρωσικών S-400 από την Τουρκία, που οδήγησε στην αποβολή της από το πρόγραμμα F-35, παραμένει κομβικό. Παρά την επιβολή κυρώσεων, οι ερευνητές επισημαίνουν ότι ο πρέσβης Μπαράκ καταβάλλει προσπάθειες για να ανατρέψει τις κυρώσεις αυτές και να επανεντάξει την Τουρκία στο πρόγραμμα των F-35. Κατά τη διάρκεια του φόρουμ στην Αττάλεια, ο ίδιος εκτίμησε ότι «σύντομα θα δείτε ότι το ζήτημα των S-400 έχει επιλυθεί. Από την οπτική γωνία του προϊσταμένου μου, η αποδοχή [της Τουρκίας] στο πρόγραμμα F-35 δεν αποτελεί πρόβλημα», παρά το γεγονός ότι ο ίδιος είχε υποστηρίξει παλαιότερα πως ήρθε η ώρα να «κάνουν ένα τολμηρό βήμα και να δώσουν στον Ερντογάν αυτό που χρειάζεται»..</div><div><br />Η ανάγκη για επαναπροσδιορισμό της αμερικανικής πολιτικής<br /><br />Καταλήγοντας, η ανάλυση των Ciddi και Schanzer υπογραμμίζει ότι ακόμη και τμήματα της τουρκικής αντιπολίτευσης, όπως το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα (CHP), έχουν ζητήσει την αποχώρηση του Μπαράκ. Οι ερευνητές τονίζουν ότι η χορήγηση πρόσβασης στην Τουρκία στο πρόγραμμα F-35 εν μέσω της κλιμακούμενης έντασης με το Ισραήλ θα αποτελούσε επικίνδυνη επιλογή. Η παρέμβαση καταλήγει στο συμπέρασμα ότι ο Πρόεδρος Τραμπ οφείλει να δώσει ένα σαφές μήνυμα στον πρέσβη του, υπογραμμίζοντας ότι προτεραιότητα είναι η υπεράσπιση των αμερικανικών συμφερόντων και η διατήρηση των συμμαχιών, περιορίζοντας παράλληλα την τουρκική επιθετικότητα που ενισχύει τους αντιπάλους των Ηνωμένων Πολιτειών.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br /> Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

FDD: Ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία υπονομεύει τα αμερικανικά συμφέροντα.

Ανάλυση - κόλαφος για την προώθηση των τουρκικών θέσεων από τον Τομ Μπαράκ Γιάννης Παναγιωτακόπουλος Σε πρόσφατη ανάλυση που δημοσιεύθηκε στ...

Διαβάστε την συνέχεια

Η Τουρκία σε «τροχιά Ιράν»: Αποκεντρωμένη μαζική παραγωγή drones σε 81 επαρχίες.

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/03/Untitled-design-13-43.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="1080" data-original-width="1920" height="113" src="https://www.newsbreak.gr/wp-content/uploads/2026/03/Untitled-design-13-43.jpg" width="756" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Η Άγκυρα σχεδιάζει μια πρωτόγνωρη αποκεντρωμένη αμυντική παραγωγή που θα έπρεπε να θέσει σε συναγερμό την Αθήνα</span></h3>Η Τουρκία εγκαινιάζει μια νέα εποχή στην αμυντική της βιομηχανία, θέτοντας στο επίκεντρο των σχεδιασμών της μια πρωτόγνωρη μαζική παραγωγή drones. Ο Χαλούκ Μπαϊρακτάρ, επικεφαλής της Baykar και πρόεδρος της SAHA, παρουσίασε ένα φιλόδοξο σχέδιο που προβλέπει τη δημιουργία δικτύου κέντρων εκπαίδευσης και κατασκευής drones σε καθεμία από τις 81 επαρχίες της τουρκικής επικράτειας.<br /><br />Στόχος της Άγκυρας είναι να διαθέτει τη δυνατότητα παραγωγής εκατομμυρίων συστημάτων ανά πάσα στιγμή, ειδικά σε περιπτώσεις κρίσης ή πολεμικών αναμετρήσεων. Αυτή η στρατηγική αποτελεί αντιγραφή του ιρανικού αποκεντρωμένου συστήματος «μωσαϊκής άμυνας», που μέχρι στιγμής έχει αποδειχθεί αρκετά αποτελεσματικό στη σύγκρουσή του με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.<br /><br />Οι ανακοινώσεις αυτές πραγματοποιήθηκαν ενόψει της διεθνούς αμυντικής έκθεσης SAHA EXPO 2026 στην Κωνσταντινούπολη, με τον κ. Μπαϊρακτάρ να δεσμεύεται πως τα έσοδα της διοργάνωσης θα επενδυθούν απευθείας στην ενίσχυση αυτής της παραγωγικής υποδομής, η οποία αποτελεί πλέον κεντρικό πυλώνα της τουρκικής στρατηγικής αυτονομίας.<div><br />Η μετάβαση από τα κεντρικά εργοστάσια στο κατανεμημένο μοντέλο<br /><br />Το σχέδιο αυτό σηματοδοτεί μια ριζική αλλαγή φιλοσοφίας για την τουρκική αμυντική βιομηχανία, η οποία απομακρύνεται από το παραδοσιακό μοντέλο συγκέντρωσης των παραγωγικών διαδικασιών σε λίγες, μεγάλες βιομηχανικές εγκαταστάσεις. Η λογική πίσω από την αποκέντρωση είναι καθαρά επιχειρησιακή και αμυντική, καθώς οι κεντρικές υποδομές αποτελούν ευάλωτους στόχους σε ενδεχόμενες πολεμικές επιχειρήσεις.<br /><br />Αντίθετα, ένα διάσπαρτο δίκτυο μικρότερων μονάδων παραγωγής, που θα εκτείνεται σε ολόκληρη τη χώρα, προσφέρει υψηλά επίπεδα ανθεκτικότητας, καθιστώντας εξαιρετικά δύσκολη την εξουδετέρωση του συνόλου της βιομηχανικής ικανότητας της χώρας. Με τον τρόπο αυτό, η Άγκυρα επιδιώκει να διασφαλίσει τη συνέχεια της παραγωγής ακόμη και κάτω από συνθήκες έντονης πίεσης ή στοχευμένων πληγμάτων.</div><div><br />Τα διδάγματα από την Ουκρανία και η σημασία της μαζικότητας<br /><br />Η στρατηγική αυτή έχει επηρεαστεί άμεσα από τις εξελίξεις στον πόλεμο Ρωσίας-Ουκρανίας, όπου η χρήση των drones έχει αποδειχθεί καθοριστική. Η εμπειρία από το πεδίο ανέδειξε ότι η επιτυχία δεν κρίνεται αποκλειστικά από τα σύνθετα και ακριβά οπλικά συστήματα, αλλά από την ικανότητα μαζικής, γρήγορης και οικονομικής παραγωγής αναλώσιμων πλατφορμών.<br /><br />Ο Χαλούκ Μπαϊρακτάρ επεσήμανε την ευελιξία που προσφέρουν οι νέες τεχνολογίες, τονίζοντας πως «η παραγωγή πραγματοποιείται σε σπίτια, μικρά εργαστήρια, με τρισδιάστατους εκτυπωτές και απλά συστήματα πρωτοτύπων», υπογραμμίζοντας ότι αυτό το μοντέλο αποδεικνύεται εξαιρετικά αποτελεσματικό. Η Τουρκία στοχεύει πλέον σε ένα δόγμα που δίνει προτεραιότητα στον αριθμό και το χαμηλό κόστος, καθιστώντας τα drones εργαλεία για κάθε είδους αποστολή, από την αναγνώριση έως τον κορεσμό των εχθρικών αντιαεροπορικών συστημάτων.</div><div><br />Η δημιουργία ενός εθνικού οικοσυστήματος τεχνολογίας<br /><br />Το σχέδιο της Baykar δεν εξαντλείται στην καθαρή κατασκευή, αλλά επεκτείνεται στη δημιουργία ενός ευρύτερου υποστηρικτικού πλαισίου. Τα νέα κέντρα που σχεδιάζονται θα λειτουργούν ως κόμβοι εκπαίδευσης προσωπικού, δοκιμών, ανάπτυξης νέων τεχνολογιών και διάχυσης της τεχνογνωσίας σε τοπικό επίπεδο. Επιδίωξη της Άγκυρας είναι η οικοδόμηση μιας τεράστιας δεξαμενής μηχανικών, τεχνικών και χειριστών, οι οποίοι θα έχουν τη δυνατότητα να σχεδιάζουν, να προσαρμόζουν και να χρησιμοποιούν τα συστήματα αυτά κατά βούληση.<br /><br />Η κίνηση αυτή αναδεικνύει την αμυντική παραγωγή σε υπόθεση εθνικής κινητοποίησης, όπου η τεχνολογική υπεροχή συνδυάζεται με τη γεωπολιτική επιρροή και την εξαγωγική δυναμική της χώρας.<br />Οι προκλήσεις για το περιβάλλον ασφαλείας στην περιοχή<br /><br />Η τουρκική απόφαση για επένδυση σε μαζικά, ευέλικτα και δικτυωμένα μέσα δεν αποτελεί απλώς μια εσωτερική βιομηχανική εξέλιξη, αλλά δημιουργεί νέα δεδομένα για την ασφάλεια στην ευρύτερη περιοχή, συμπεριλαμβανομένου του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Η ικανότητα της Τουρκίας να παράγει συνεχώς και σε μεγάλους αριθμούς φθηνότερα UAV προσδίδει στην Άγκυρα τη δυνατότητα να διατηρεί μια συνεχή πίεση, προκαλώντας ζητήματα επιτήρησης και κορεσμού για τον αντίπαλο.<br /><br />Η μετάβαση από προγράμματα υψηλού προφίλ σε ένα μοντέλο βιομηχανικής ανθεκτικότητας και μαζικής παραγωγής υποδεικνύει μια Τουρκία που προετοιμάζεται για σύγχρονες συγκρούσεις όπου ο όγκος και η ταχύτητα αναπλήρωσης των μέσων θα διαδραματίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο.<br /><br />Γεγονός που θα έπρεπε να θέτει νέες παραμέτρους για τον στρατηγικό σχεδιασμό της Ελλάδας, η οποία και κατάλληλες ιδιωτικές αμυντικές βιομηχανίες έχει και δυνατότητες μαζικής παραγωγής μπορεί να υποστηρίξει. Αρκεί να υπάρξει επιτέλους η πολιτική βούληση μεταφρασμένη σε πολιτική πράξη.</div><div><br /></div><div><a href="https://www.newsbreak.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Η Τουρκία σε «τροχιά Ιράν»: Αποκεντρωμένη μαζική παραγωγή drones σε 81 επαρχίες.

Η Άγκυρα σχεδιάζει μια πρωτόγνωρη αποκεντρωμένη αμυντική παραγωγή που θα έπρεπε να θέσει σε συναγερμό την Αθήνα Η Τουρκία εγκαινιάζει μια νέ...

Διαβάστε την συνέχεια

Μερτς κατά Τραμπ: «Υποτίμησε τους Ιρανούς, η Τεχεράνη έχει ταπεινώσει τις ΗΠΑ».

<img height="125" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2026/04/merz_trump-e1772546046253-1536x1263-1-630x393.jpg" width="741" /><br /> <br />Λάβρος κατά του Ντόναλντ Τραμπ εμφανίστηκε ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς σχετικά με τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, υποστηρίζοντας πως «ένα ολόκληρο έθνος ταπεινώνεται από την ιρανική ηγεσία».<br /><br />Μιλώντας κατά τη διάρκεια επίσκεψης σε σχολείο στο Μάρσμπεργκ της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, ο Μερτς δήλωσε ότι οι ΗΠΑ υποτίμησαν το ιρανικό καθεστώς και μπήκαν στον πόλεμο χωρίς ξεκάθαρο σχέδιο εξόδου.<br /><br />«Οι Αμερικανοί προφανώς δεν έχουν στρατηγική.<br /><br />»Δεν διακρίνω αυτή τη στιγμή ποια στρατηγική εξόδου σκοπεύουν να επιλέξουν, ιδίως καθώς οι Ιρανοί διαπραγματεύονται προφανώς πολύ επιδέξια – ή απλώς πολύ επιδέξια δεν διαπραγματεύονται καθόλου.<br /><br />»Έτσι, ένα ολόκληρο έθνος ταπεινώνεται από την ιρανική κρατική ηγεσία, ιδιαίτερα από τους λεγόμενους Φρουρούς της Επανάστασης», δήλωσε ο Μερτς.<br /><br />Όπως είπε ο κ. Μερτς, έχει εκφράσει τις επιφυλάξεις του ήδη δύο φορές απευθείας στον Αμερικανό πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ.<br /><br />«Ο πόλεμος κατά του Ιράν ήταν απερίσκεπτος (…) Αν γνώριζα ότι αυτό θα συνεχιζόταν έτσι για πέντε ή έξι εβδομάδες και θα γινόταν όλο και χειρότερο, θα το είχα πει ακόμη πιο έντονα.<br /><br />»Η κατάσταση είναι αρκετά περίπλοκη και αυτό έχει συνέπειες και για τη Γερμανία.<br /><br />»Έχει άμεσες επιπτώσεις στην οικονομία μας και γι’ αυτό πρέπει να τερματιστεί το συντομότερο δυνατό», είπε ο καγκελάριος και επανέφερε την πρότασή του για συμμετοχή της Bundeswehr στην διασφάλιση των Στενών του Ορμούζ με ναρκαλιευτικά πλοία.<br /><br />Προϋπόθεση, ωστόσο, είναι να έχουν προηγουμένως σταματήσει οι εχθροπραξίες, υπογράμμισε.<br /><br />Ο καγκελάριος ανέφερε επίσης το Αφγανιστάν ως προειδοποιητικό παράδειγμα:<br /><br />«Το πρόβλημα με τέτοιες συγκρούσεις είναι πάντα ότι δεν αρκεί να μπεις σε αυτές, πρέπει και να μπορέσεις να βγεις.<br /><br />»Αυτό το βιώσαμε με πολύ οδυνηρό τρόπο στο Αφγανιστάν, επί 20 χρόνια», τόνισε.<br /><br />Τα σχόλια αυτά αποτελούν από τις πιο έντονες επικρίσεις του Γερμανού καγκελάριου μέχρι σήμερα για τον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ με το Ιράν.<br /><br />Στην αρχή της σύγκρουσης, ο Μερτς εμφανιζόταν σχετικά υποστηρικτικός προς την αμερικανική προσπάθεια, λέγοντας ότι η Γερμανία συμμερίζεται τον στόχο αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν, παρά τις επιφυλάξεις για τις μεθόδους της κυβέρνησης Τραμπ.<br /><br />Ωστόσο, καθώς η σύγκρουση παρατείνεται και το οικονομικό κόστος αυξάνεται για την ήδη πιεσμένη γερμανική οικονομία εν μέσω ενεργειακής κρίσης, ο Μέρτς έχει γίνει όλο και πιο επικριτικός τόσο για τον πόλεμο όσο και για αυτό που περιγράφει ως έλλειψη στρατηγικής των ΗΠΑ για τον τερματισμό του.<br /><br />Στην αλλαγή στάσης του Μερτς, πάντως, ενδεχομένως να συνέβαλε και το γεγονός πως οι δημοσκοπήσεις στη Γερμανία δείχνουν πως πάνω από το 70% των πολιτών δεν συμφωνούν με τον πόλεμο στο Ιράν.<div><br /></div><div><a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Μερτς κατά Τραμπ: «Υποτίμησε τους Ιρανούς, η Τεχεράνη έχει ταπεινώσει τις ΗΠΑ».

Λάβρος κατά του Ντόναλντ Τραμπ εμφανίστηκε ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς σχετικά με τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή, υποστηρίζοντας πως...

Διαβάστε την συνέχεια

Αποκάλυψη: Η Μοσάντ φέρεται να κατασκεύασε μυστικό διάδρομο προσγείωσης στην καρδιά του Ιράν.

<img height="127" src="https://www.tribune.gr/wp-content/uploads/2020/12/mossad-630x400.jpg" width="736" /><br /> <br />Νέες πληροφορίες φέρνουν στο φως τη δράση πρακτόρων της Μοσάντ, οι οποίοι φέρονται να ολοκλήρωσαν την κατασκευή ενός απομακρυσμένου διαδρόμου προσγείωσης κοντά στην Ισφαχάν, με σκοπό τη διευκόλυνση απόρρητων αμερικανικών στρατιωτικών επιχειρήσεων βαθιά εντός της ιρανικής επικράτειας.<br /><br />Διείσδυση κάτω από το ραντάρ της Τεχεράνης<br /><br />Η εξέλιξη αυτή αναδεικνύει την ένταση του «σκιώδους πολέμου» που μαίνεται στη Μέση Ανατολή.<br /><br />Εάν οι καταγγελίες επιβεβαιωθούν, το εγχείρημα υποδηλώνει ένα πρωτοφανές επίπεδο διείσδυσης των ξένων υπηρεσιών πληροφοριών.<br /><br />Το γεγονός ότι κατάφεραν να κατασκευάσουν έναν λειτουργικό διάδρομο, ικανό να υποδεχθεί αεροσκάφη και ελικόπτερα χωρίς να γίνουν αντιληπτοί από τις ιρανικές δυνάμεις ασφαλείας, εκθέτει σοβαρά κενά στην εγχώρια επιτήρηση.<br /><br />Η επιλογή της τοποθεσίας στο εσωτερικό του Ιράν εγείρει κρίσιμα ερωτήματα για την επιχειρησιακή εμβέλεια των μυστικών υπηρεσιών και την ευαλωτότητα της χώρας σε εξελιγμένες επιχειρήσεις δολιοφθοράς και εφοδιαστικής υποστήριξης (logistics).<br />Υποδομές υψηλής τακτικής αξίας<br /><br />Σύμφωνα με τις αναφορές, το έργο περιελάμβανε την ασφαλτόστρωση ενός απομονωμένου τμήματος δρόμου, σχεδιασμένου ειδικά για να λειτουργεί ως τακτική ζώνη προσγείωσης για αμερικανικά αεροσκάφη σταθερών πτερύγων και ελικόπτερα.<br /><br />Η ολοκλήρωση μιας τέτοιας υποδομής, χωρίς την άμεση αντίδραση των Φρουρών της Επανάστασης ή των τοπικών μονάδων πληροφοριών, υπογραμμίζει τις σοβαρές αδυναμίες του Ιράν στον έλεγχο της περιφέρειας.<br /><br />Η Ισφαχάν αποτελεί εδώ και καιρό κομβικό σημείο για την πυρηνική έρευνα και τη στρατιωτική παραγωγή του Ιράν, αποτελώντας μία από τις πιο ευαίσθητες περιοχές της χώρας.<br /><br />Η δημιουργία ενός αποκλειστικού σημείου προσγείωσης στην ευρύτερη περιοχή παρέχει τη δυνατότητα:<br /><br />◾Ταχείας διείσδυσης ή διαφυγής προσωπικού.<br /><br />◾Μεταφοράς εξειδικευμένου εξοπλισμού με τον ελάχιστο δυνατό χρόνο διαμετακόμισης.<br /><br />◾Διεξαγωγής άμεσων αναγνωριστικών αποστολών.<br /><br />Η μεταφορά μηχανημάτων, υλικών και ειδικευμένου εργατικού δυναμικού σε μια τέτοια τοποθεσία υποδηλώνει βαθύ σχεδιασμό και πιθανή συνεργασία με τοπικά, μη κρατικά δίκτυα.<br />Στρατηγική μετατόπιση στο πεδίο των επιχειρήσεων<br /><br />Η επιχείρηση αυτή εντάσσεται σε μια σειρά επιτυχημένων πληγμάτων κατά των ιρανικών υποδομών, από την εξουδετέρωση δικτύων αεράμυνας και βάσεων πυραύλων έως τον διαρκή αγώνα για τον έλεγχο των θαλάσσιων οδών.<br /><br />Το τακτικό περιβάλλον εντός του Ιράν γίνεται όλο και πιο επισφαλές για το καθεστώς.<br /><br />Ενώ το Πεντάγωνο και οι επίσημοι ισραηλινοί δίαυλοι τηρούν τη συνήθη σιγή ιχθύος, η ύπαρξη ενός τέτοιου διαδρόμου σηματοδοτεί μια θεμελιώδη αλλαγή στη διεξαγωγή του πολέμου: τη μετάβαση από τα περιστασιακά πλήγματα στη δημιουργία μόνιμων εφοδιαστικών αποτυπωμάτων σε εχθρικό έδαφος.<br /><br />Καθώς η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ σταθμίζει τις επιλογές της για την επόμενη φάση των συγκρούσεων, η παρουσία μιας τέτοιας εγκατάστασης προσφέρει ένα σημαντικό, αν και αθόρυβο, πλεονέκτημα για τις μελλοντικές επιχειρήσεις που στοχεύουν στην αναχαίτιση της ιρανικής επιθετικότητας<div><br /></div><div>.<a href="https://www.tribune.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Αποκάλυψη: Η Μοσάντ φέρεται να κατασκεύασε μυστικό διάδρομο προσγείωσης στην καρδιά του Ιράν.

Νέες πληροφορίες φέρνουν στο φως τη δράση πρακτόρων της Μοσάντ, οι οποίοι φέρονται να ολοκλήρωσαν την κατασκευή ενός απομακρυσμένου διαδρόμ...

Διαβάστε την συνέχεια

Γαλλική πυρηνική “ομπρέλα”… Τι μπορεί να προσφέρει στην Άμυνα;

<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/4dc449c41fe578fe85b2c8500ecdb379_XL.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" data-original-height="525" data-original-width="900" height="117" src="https://www.bankingnews.gr/media/k2/items/cache/4dc449c41fe578fe85b2c8500ecdb379_XL.jpg" width="741" /></a></div><h3 style="text-align: left;"><span style="font-weight: normal;">Πόσο ρεαλιστική είναι και τι μπορεί να προσφέρει στην ευρωπαϊκή άμυνα η «προσφορά» της γαλλικής πυρηνικής ομπρέλας.Τι συζητούν στις ευρωπαϊκές χώρες. Οι θετικές πλευρές και οι επιφυλάξεις.</span></h3><b>Μανώλης Σπινθουράκης</b><br />«Για να είμαστε ελεύθεροι πρέπει να μας φοβούνται, για να μας φοβούνται πρέπει να είμαστε ισχυροί, για να είμαστε ισχυροί πρέπει να είμαστε ενωμένοι». Με αυτές τις τρεις προτάσεις παρουσίασε ο Εμανουέλ Μακρόν, στις 2 Μαρτίου του 2026, από τη βάση των πυρηνικών υποβρύχιων της Γαλλίας στη Βρέστη, το νέο πυρηνικό δόγμα της χώρας του. Τις δύο πρώτες προτάσεις θα μπορούσε να τις είχε πει και ο στρατηγός Ντε Γκωλ πριν από 66 χρόνια, όταν με την ιδιότητα του προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας – και χωρίς φυσικά να ζητήσει τη γνώμη των Βεδουίνων – «πατούσε το κουμπί» της πρώτης πυρηνικής δοκιμής της Γαλλίας στη Σαχάρα. Η τρίτη πρόταση, δηλαδή «να είμαστε ενωμένοι», είναι του Μακρόν.<br /><br />Αρχισε να την υποτονθορύζει όταν ο Βλαντίμιρ Πούτιν εισέβαλε στην Ουκρανία και την είπε με στεντόρεια φωνή όταν ο Ντόναλντ Τραμπ επανήλθε στην Ουάσιγκτον και άρχισε να υπονοεί ότι η πυρηνική ομπρέλα των ΗΠΑ ίσως δεν φτάνει για να καλύψει και την Ευρώπη. Ετσι στις 2 Μαρτίου ο γάλλος πρόεδρος ανακοίνωσε πως – σε συνεργασία με τη Βρετανία – η χώρα του διατίθεται να «προωθήσει» την πυρηνική της «αποτροπή» σε όλη την Ευρώπη, δηλαδή στην Κεντρική (Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία), τη Βόρεια (Δανία, Σουηδία), την Ανατολική (Πολωνία) και τη Νότια (Ελλάδα).<br /><br />Στην πράξη, όπως εξήγησε ο Μακρόν, αυτό σημαίνει «κοινές στρατιωτικές ασκήσεις» και «στρατηγικές δυνάμεις» της πολεμικής αεροπορίας ικανές «να εξαπλωθούν στα βάθη της ευρωπαϊκής ηπείρου». Με άλλα λόγια, για πρώτη φορά από το 1960, οπότε ο Ντε Γκωλ φρόντισε να γίνει η Γαλλία η τέταρτη πυρηνική δύναμη στον κόσμο (μετά τις ΗΠΑ, τη Σοβιετική Ενωση και το Ηνωμένο Βασίλειο), το Παρίσι πρότεινε, τρόπον τινά, τη στάθμευση των δικών του πυρηνικών όπλων σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η Γαλλία εκτιμάται ότι διαθέτει σήμερα περίπου 290 πυρηνικές κεφαλές, το δε πυρηνικό της οπλοστάσιο περιλαμβάνει τέσσερα πυρηνικά υποβρύχια που μπορούν να μεταφέρουν έως και 64 πυρηνικές κεφαλές έκαστο και δύο μοίρες (40 αεροσκαφών Rafale συνολικά) πυρηνικής ικανότητας.<br /><img src="https://www.tovima.gr/wp-content/uploads/2026/04/26/Screenshot-2026-04-26-175652.jpg" /><br /><br />Επί της ουσίας πρόκειται για ένα πυρηνικό οπλοστάσιο σαφώς μικρότερο από αυτό τον άλλων πυρηνικών δυνάμεων (βλ. ΗΠΑ, Ρωσία), πλην όμως ικανό, κατά την άποψη των Γάλλων, να αποτρέψει οποιαδήποτε σκέψη επίθεσης τρίτης χώρας κατά της Γαλλίας. Σε ό,τι αφορά δε τον όρο «προωθημένη αποτροπή», τον οποίο χρησιμοποίησε κατά κόρον ο γάλλος πρόεδρος στις 2 Μαρτίου, σημαίνει, πέραν των κοινών δραστηριοτήτων και ασκήσεων με τις σύμμαχες χώρες, και την προώθηση της συνεργασίας τους για τη συμβατική υποστήριξη των όποιων πυρηνικών επιχειρήσεων, όπως άλλωστε συμβαίνει στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ. Σημαίνει δηλαδή τη δημιουργία δυνατοτήτων έγκαιρης προειδοποίησης, κοινή αντιαεροπορική και αντιπυραυλική άμυνα, ανταλλαγή γνώσεων, εμπειριών και πληροφοριών και γενικότερα ενίσχυση της διασυνδεσιμότητας και της διαλειτουργικότητας των οπλικών συστημάτων.<br /><br />Την ίδια στιγμή ωστόσο ο Εμανουέλ Μακρόν ξεκαθάρισε πως τον τελευταίο λόγο στα θέματα που άπτονται της πυρηνικής αποτροπής θα τον έχει πάντοτε ο εκάστοτε πρόεδρος της Γαλλίας με βασικό κριτήριο το αν και κατά πόσο απειλούνται τα «ζωτικά συμφέροντα» του γαλλικού έθνους. Επανέλαβε βεβαίως την πάγια γαλλική θέση ότι οποιαδήποτε απειλή κατά της Ευρώπης συνιστά απειλή κατά των ζωτικών συμφερόντων της Γαλλίας, αυτό ωστόσο δεν στάθηκε ικανό να διαλύσει τις διόλου αβάσιμες ανησυχίες ως προς τη στάση της Γαλλίας στη μετά Μακρόν εποχή.<br /><br />Στο Βερολίνο, ανεξάρτητα από τη στήριξη της Καγκελαρίας στις ιδέες Μακρόν, Τύπος και αναλυτές αναρωτιούνται αν ο όρος «προωθημένη αποτροπή» είναι μεταφράσιμος στη γλώσσα του Γκαίτε. Αναγνωρίζουν βεβαίως την έφεση της Γαλλίας να καταστεί προστάτιδα δύναμη της Ευρώπης, αντιλαμβάνονται πως το Παρίσι θα ήθελε να συγχρηματοδοτηθεί το εγχείρημα από τον γερμανικό κρατικό κορβανά, αναρωτιούνται ωστόσο αν η Μπούντεσταγκ θα ενέκρινε ποτέ δαπάνες χωρίς να γνωρίζει πώς και πού ακριβώς θα χρησιμοποιηθούν. Αμφιβολίες εκφράζονται επίσης ως προς το αν η γαλλική πρόταση είναι συμβατή προς τις διατάξεις της Συνθήκης περί μη διάδοσης πυρηνικών όπλων του 1970, την οποία η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία είχε συνυπογράψει, ενώ δεν είναι λίγοι αυτοί που επισημαίνουν ότι ο Μακρόν «σήμερα είναι και αύριο δεν είναι» και ότι η θέση της γαλλικής Ακροδεξιάς, που προηγείται σε όλες τις δημοσκοπήσεις, είναι ότι η «πυρηνική αποτροπή» της Γαλλίας δεν τεμαχίζεται.<br /><br />Στο Βέλγιο, ο ακροδεξιός πρωθυπουργός Μπαρτ Ντε Βίβερ θεωρεί την ικανότητα πυρηνικής αποτροπής της Γαλλίας περιορισμένη και θα την ήθελε πανευρωπαϊκής εμβέλειας, ενώ στη Σουηδία, μια χώρα όπου η ιδέα της ουδετερότητας είναι βαθιά ριζωμένη και η οποία, θέλοντας και μη, εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ το 2024, ο συντηρητικός πρωθυπουργός της Ουλφ Κρίστερσον αρκέστηκε σε μία ανακοίνωση στο Χ λέγοντας ότι η χώρα του θα συμμετάσχει σε διαβουλεύσεις σχετικές με το πώς το πυρηνικό οπλοστάσιο της Γαλλίας θα μπορούσε να φανεί χρήσιμο, ούτως ώστε καμία χώρα να μη διανοηθεί ποτέ να επιτεθεί κατά της Σουηδίας. Στην Πολωνία κυριαρχεί η αντίληψη ότι με τις προτάσεις Μακρόν η Γαλλία αποφάσισε να επεκτείνει την «ασφάλεια ζωής» που της δίνει το πυρηνικό της οπλοστάσιο κατά τρόπο που να καλύπτει και τη Βαρσοβία, ενώ στη Δανία, η οποία δεν έχει ακόμη συνέλθει από το σοκ των δηλώσεων του Τραμπ για τη Γροιλανδία, οι διαθέσεις έναντι των γαλλικών πρωτοβουλιών είναι επίσης λίγο-πολύ θετικές.<br /><br />Λιγότερο θετικές αναμένεται ότι θα είναι, τέλος, οι διαθέσεις έναντι του νέου πυρηνικού δόγματος της Γαλλίας στη διεθνή Συνάντηση της Συνθήκης Μη Διάδοσης των Πυρηνικών, που θα διεξαχθεί από τις 27 Απριλίου έως τις 22 Μαΐου στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη. Διπλωματικοί παρατηρητές εκτιμούν ότι κατά τη διάρκεια αυτής της συνάντησης οι χώρες του λεγόμενου Παγκόσμιου Νότου θα στραφούν κατά της Γαλλίας κατηγορώντας την ότι με το νέο δόγμα παραβιάζει τη Συνθήκη. Στον ίδιο χώρο άλλωστε φέρεται να είπε πριν από 70 και βάλε χρόνια ο σοβιετικός ηγέτης Νικίτα Χρουστσόφ το δυστοπικό «αν ποτέ γίνει πυρηνικός πόλεμος, οι ζωντανοί θα ζηλεύουν τους νεκρούς».<div><br /></div><div><a href="https://www.tovima.gr/">πηγή</a><br /><br /><br />Οι απόψεις που αναφέρονται στο κείμενο είναι προσωπικές του αρθρογράφου και δεν εκφράζουν απαραίτητα τη θέση του Ellada simera.</div>

Γαλλική πυρηνική “ομπρέλα”… Τι μπορεί να προσφέρει στην Άμυνα;

Πόσο ρεαλιστική είναι και τι μπορεί να προσφέρει στην ευρωπαϊκή άμυνα η «προσφορά» της γαλλικής πυρηνικής ομπρέλας.Τι συζητούν στις ευρωπαϊκ...

Διαβάστε την συνέχεια