Ψυχολογικές επιχειρήσεις, προπαγάνδα και μέσα επηρεασμού

Άρθρο του κ. Ιωάννου Πασχαλίδη,
υποστρατήγου εν αποστρατεία

Πόλεμος πάντων πατήρ» διακήρυξε ο Ηράκλειτος, o oποίος δεν έβλεπε στο πρόσωπο του πολέμου μονάχα την υπέρτατη δύναμη δημιουργίας των όντων, αλλά και τη δύναμη η οποία θεμελιώνει κάθε πολιτική, κοινωνική και ηθική τάξη.
Κοσμογονική δύναμη ανεγνώριζε στον πόλεμο και ο Εμπεδοκλής,.Όλοι δε ανεξαιρέτως οι αρχαίοι φιλόσοφοι παραδέχονταν, ότι ο πόλεμος συνιστά παράγοντα αρετής, εφ’ όσον επιβάλλεται για την ωφέλεια της Πατρίδας και όχι για πράξεις πλεονεξίας.
Την πεποίθηση του Πλάτωνα και των τόσων άλλων φιλοσόφων, ότι η ιδέα της ειρήνης είναι ανεφάρμοστος, την πιστοποίησε η ιστορία του ανθρώπινου γένους. Ποτέ δεν επεκράτησε ειρήνη, γιατί ειρήνη δεν υπάρχει.

Ο πόλεμος είναι διαρκής. Τα μέτωπά του βρίσκονται πουθενά και παντού. Οι εχθροί δεν φορούν πάντα στολές, δεν έχουν σημαίες, δεν μιλούν απαραίτητα διαφορετικές γλώσσες. Συχνά είναι ομόγλωσσοι, γείτονες, συνάδελφοι, συγγενείς.
Πεδία μαχών τα εργοστάσια, οι δρόμοι, τα σχολεία, τα καφενεία, οι αίθουσες των κινηματογράφων, η τηλεόραση μπροστά στη πολυθρόνα, το διαδίκτυο. Στον παράδοξο αυτό πόλεμο κύρια όπλα δεν είναι οι σφαίρες και οι οβίδες. Τις αντικαθιστούν οι ιδέες και τα συναισθήματα, οι δορυφόροι και τα ΜΜΕ. Άμεσοι στόχοι δεν είναι οι πολιτείες και εδαφικά σημεία. Είναι η ψυχή και το μυαλό του ανθρώπου.
 Κατά τον Κλαούζεβιτς «ο πόλεμος γεννάται και λαμβάνει την μορφή του από τις ιδέες, τα αισθήματα και τις σχέσεις που υφίστανται την στιγμή που εκρήγνυται».

Πού μας οδηγούν τώρα;

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ

Φόβος και ανησυχία για το μέλλον επικρατούν παντού. Οχι μόνο στην Ελλάδα, όπου ολόκληρος ο πληθυσμός είναι βυθισμένος σε ένα τέτοιο κλίμα κατάθλιψης. Σε όλη την Ευρώπη το ίδιο συμβαίνει. Ανησυχούν όχι μόνο οι πολίτες που συμπεριλαμβάνονται στα οικονομικά ασθενέστερα κοινωνικά στρώματα, αλλά και εκείνοι που δεν αντιμετωπίζουν προσωπικό πρόβλημα επιβίωσης ή άνετης ζωής. Κορυφαίοι εκπρόσωποι της διανόησης, της οικονομικής σκέψης, ακόμη και του κατεστημένου δεν διστάζουν να εκφράσουν δημοσίως τους φόβους τους για το πού βαδίζει η Ευρώπη και οι υπόλοιπος κόσμος με την πολιτική που ακολουθούν οι κυβερνήσεις των ηγετικών χωρών του πλανήτη.Βίαιες αλλαγές κυοφορούνται. Στο εσωτερικό των ευρωπαϊκών χωρών είναι εξόφθαλμο ότι αλλάζει ο χαρακτήρας του κράτους, καθώς ανατρέπει τις σχέσεις που είχε επί δεκαετίες πολλές σφυρηλατήσει με τους πολίτες.
Το κράτος γίνεται πολύ πιο ξένο απέναντι στους πολίτες, καθώς κόβει μονομερώς ολοένα και περισσότερες από τις παροχές του προς αυτούς σε όλους τους τομείς - υγεία, συντάξεις, παιδεία, κοινωνική αλληλεγγύη, υπηρεσίες κοινής ωφέλειας.
Ενα πιο επιθετικό κράτος κάνει την ίδια στιγμή την εμφάνισή του. Την ώρα που μέσω της λιτότητας