Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κυριακή Ορθοδοξίας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κυριακή Ορθοδοξίας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 26 Μαρτίου 2013

Ά Κυριακή των Νηστειών. Κυριακή της Ορθοδοξίας. Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

 Ά Κυριακή των Νηστειών. Κυριακή της Ορθοδοξίας

Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

 Η πρώτη Κυριακή των Νηστειών ονομάζεται Κυριακή της Ορθοδοξίας.  Αυτός ο χαρακτηρι-σμός οφείλεται στο γεγονός, ότι κατ’ αυτήν την Κυριακή η Αγία Ορθόδοξος Εκκλησία του Χριστού γιορτάζει τον θρίαμβο της Ορθοδόξου αληθής Πίστεως όχι μόνον εναντίον των εικονομάχων, που στράφηκαν με μίσος και μανία εναντίον των ιερών εικόνων και λειψάνων των αγίων της Εκκλησίας, αλλά είναι θρίαμβος  της ορθής Χριστιανικής Πίστεως εναντίον όλων των αιρέσεων, που παρουσιάσθηκαν μέχρι της εποχής εκείνης. 
Κατά το έτος 726 μ.Χ. ο αυτοκράτωρ του Βυζαντίου, Λέων Γ΄, επηρεασμένος από τις αιρετικές διδασκαλίες των Νεστοριανών και Παυλικιανών, οι οποίοι ήσαν κατά της χρήσεως εικόνων, διέταξε την απαγόρευση της προσκυ νήσεως των εικόνων. Όπου επικράτουν εικονομάχοι επίσκοποι οι εικόνες καταστρέφοντο.  Η αντίδραση των Ορθοδόξων κορυφώθηκε, όταν ο βασιλιάς διέταξε την αφαίρεση της θαυματουργού εικόνος του Χριστού, που ήταν επάνω από την κυρία είσοδο των ανακτόρων.
Η εικονομαχία δεν αναφέρετο μόνον στην απαγόρευση της προσκύνησης των εικόνων, αλλά ήταν μία ευρύτερη θρησκευτική και εκκλησιαστική μεταρρύθμιση.  Οι εικονομάχοι ηρνούντο, συνάμα, την προσκύνηση των αγίων λειψάνων, τις πρεσβείες των αγίων και της Θεοτόκου.

Ο λαός επαναστάτησε και με αρχηγό κάποιον Κοσμά στράφηκε με στόλο εναντίον της Κωνσταντινοπόλεως, αλλά ο έμπειρος στρατηγός και αυτοκράτωρ Λέων κατόρθωσε και έπνιξε την επανάσταση, συνέλαβε τον Κοσμά και τον αποκεφάλισε.  Απ’ εκείνη την ημέρα ο αυτοκράτωρ διέταξε την γενική απαγόρευση της προσκυνήσεως και χρήσεως των εικόνων και σήκωσε σκληρό διωγμό εναντίον οποιουδήποτε ήταν εικονόφιλος.  Η Ορθόδοξος Βυζαντινή Αυτοκρατορία μπήκε σε μία περιπέτεια που κράτησε πάνω από 120 χρόνια.  Ο λαός διαιρέθηκε σε εικονόφιλους και εικονοκλάστες.

Αναρίθμητοι μάρτυρες και ομολογητές έδωσαν την ζωή τους υπέρ των ιερών εικόνων και πολλοί εγγράμματοι επίσκοποι και μοναχοί συνέγραψαν έργα υπερασπίζοντας την τιμητική προσκύνηση των ιερών λειψάνων και εικόνων των αγίων της Ορθοδόξου Εκκλησίας.  Μεταξύ των πολλών που συνέγραψαν έργα υπέρ των ιερών εικόνων είναι και ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας, Αρχιεπίσκοπος Καισαρείας της Καππαδοκίας και ο Άγιος Θεόδωρος, ηγούμενος της Μονής του Στουδίου.

Οι άγιοι Πατέρες τόνιζαν στα συγγράμματά τους, ότι η προσκύνηση των εικόνων και των ιερών λειψάνων δεν είναι λατρευτική, διότι λατρεία προσφέρομε μόνον στον Τριαδικό Θεό, αλλά τιμητική.  Η προσκύνησή μας δεν απευθύνεται στη ύλη, αλλά διαβαίνει στο πρωτότυπο.  Με την ενσάρκωση του Υιού και Λόγου του Θεού ο άνθρωπος έχει το δικαίωμα να απεικονίζει ό,τι είδε.  Ο θρίαμβος της Ορθοδοξίας επήλθε τελικά το 843 μ.Χ., όταν η αυτοκράτειρα Θεοδώρα με την ενδημούσα Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως αναστήλωσε την προσκύνηση των εικόνων και θέσπισε την γιορτή της Ορθοδοξίας.

    Σήμερα, λοιπόν, οι Ορθόδοξοι όλου του κόσμου πανηγυρίζουν και σηκώνουν με ευλάβεια στα χέρια τους τις ιερές εικόνες και ψέλνουν στον Άγιο Θεό: «Την άχραντον εικόνα Σου προσκυνούμε, Αγαθέ, αιτούμενοι συγχώρησιν των πταισμάτων ημών, Χριστέ ο Θεός, …»  Σήμερα, η ομήγυρις των Ορθοδόξων ομολογεί πίστη ορθή στον Ένα της Τριάδος και Δημιουργό του σύμπαντος.  Σήμερα, ο Ορθόδοξος λαός υψώνει τον Τίμιο Σταυρό, το λάβαρο της Ορθοδοξίας, και κηρύττει την αγάπη του προς τους αγίους, τα ιερά αυτών λείψανα και τις ιερές εικόνες.  Σήμερα, η Ορθόδοξος Εκκλησία ασπάζεται τους αγίους.  Σήμερα, η Ορθόδοξος Εκκλησία προσφέρει τιμητική προσκύνηση προς όλους όσους έγιναν μιμητές του Νυμφίου της Εκκλησίας και είτε με την οσία ζωή και πολιτεία, είτε με τα συγγράμματά τους, είτε με την άσκηση ή το μαρτυρικό τέλος τους επισφράγισαν την ορθή τους πίστη και δόξασαν τον Κύριο μας Ιησού Χριστό.  Αυτούς όλους τιμούμε ως γνησίους φίλους και υπηρέτες του Σωτήρος Χριστού.

    Η Κυριακή της Ορθοδοξία γιά μας, που ζούμε σε μία χώρα όπου η Ορθόδοξος πίστη είναι μία μειονότητα, έχει ιδιαίτερη σημασία.  Διότι, κατ’ αυτήν ενθυμούμεθα όλες τις θυσίες που οι προπάτορές μας υπέστησαν γιά να είμαστε εμείς, σήμερα, Ορθόδοξοι Χριστιανοί.  Μέσα, λοιπόν, σ’ αυτή την περίοδο της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ας αγωνισθούμε να κρατήσουμε και εμείς ψηλά το λάβαρο της Ορθοδοξίας μέσα στις καρδιάς μας και να κυματίζει η σημαία του Χριστού μέσα στη ζωή μας προς δόξα του Πατρός και του Αγίου Πνεύματος.  Αμήν.

First Sunday οf Lent

By
His Eminence
Metropolitan Panteleimon of Antinoes

With the Incarnation of the Second Person of the Holy Trinity, namely the Son and Logos of God the Father, all the prophecies of the Old Testament were fulfilled.
Jesus Christ by both word and deed, proved that He was the Son of God and the Saviour of mankind. The Teacher from Nazareth showed that He was the true Messiah as prophesied by Moses: "I will put my words in his mouth, and he shall speak to them all that I command him. And whoever will not give heed to my words which' he shall speak in my name, I myself will require it of him" (Deut. l8:l8, ¬l9).
The Saviour of mankind revealed to us the true knowledge of God, that is to say the true faith in the Holy Trinity. This faith has been safe-guarded from the beginning right up until today in the One, Holy, Catholic and Apostolic Orthodox Church, which is the Body of Christ.
Our Lord Himself prayed to His Heavenly Father, saying: "l have given them the words which Thou gavest me, and they have received them and know in truth that l came from Thee; and they have believed that Thou didst send me. l am praying for them; l am not praying for the world but for those whom Thou hast given me, for they are Thine, and Thine are Mine, and l am glorified in them. And now l am no more in the world, but they are in the world, and l am coming to Thee. Holy Father keep them in Thy name, which Thou hast given Me, that they may be one, even as we are one" (John l7:8-11).
Our Lord did not establish many churches with numerous different beliefs. He established One Church and One Faith. The existence today of a multitude of Christian beliefs and practices proves how men misinterpreted the true Teaching of our Lord. Any deviation, no matter how small, from the true Teachings of our Lord and His Apostles, leads to heresy. Anyone who tries to interpret on his own the Divine Revelation without the guidance of Scripture and Holy Tradition ends in heresy.
In the Gospel of St. Luke we read a prophecy that is being fulfilled right up until today. "And Simeon blessed them and said to Mary his mother, 'Behold, this child is set for the fall and rising of many in Israel, and for a sign that is spoken against'" (Luke 2:34). This prophecy of St. Simeon was fulfilled in Christ, because Christ is the One person who has been the centre of attention throughout the world for the past two thousand years, provoking either love or hatred. He is the salvation of those who believe in him. ''He who believes and is baptised will be saved" (Mark l6:l6), but also the condemnation of those who having heard the truth refuse it, "but he who does not believe will be condemned." (Mark l6:l6).
He who accepts the true Faith is guided to salvation. But he who believes in Christ, but does not accept the true teaching about Christ, as taught by our Lord Himself and His Holy Apostles and the Fathers of the Church, loses his way in heresy which in turn leads to his condemnation.
Christ is the truth and the Truth overcomes falsehood, just as our Lord overcame death by His Resurrection. Orthodoxy is the true Faith in Christ, she is the true Church, the Body of Christ and, as the Body of Christ, she has prevailed over heresy throughout the centuries. "l will build by church, and the power of death shall not prevail against it" (Matt. l6:l8).
Christianity has existed for two thousand years and anyone of goodwill, who wants to know which is the original Christian Faith and Church, has only to study history. And history will proclaim loudly that Orthodoxy is that Church and Faith which, through Her Holiness and true Teachings, and in spite of persecution, overcame every heresy that attempted to destroy truth which is to say Christ Himself.
Today many Orthodox Christians in the world, because they do not know their faith well, are tempted to say: "What difference is there between Orthodox and Roman Catholics and Reborn Christians, etc? They all believe in Christ, so they must be saved." In fact there is a big difference and the truth is not decided according to our personal ideas, beliefs and wishes. St. Paul teaches us, "for, in the first place, when you assemble as a church, Ι hear that there are divisions among you; and Ι partly believe it, for there must be factions among you in order that those who are genuine among you may be recognised" (l Corinth. ll:l8-l9), "for such men are false apostles, deceitful workmen, disguising themselves as apostles of Christ. And no wonder, for even Satan disguises himself as an angel of light. So it is not strange if his servants also disguise themselves as servants of righteousness. Their end will correspond to their deeds" (2 Corinth. ll:l3-l5). St. Peter teaches us: "but false prophets also arose among the people, just as there will be false teachers among you, who will secretly bring in destructive heresies, even denying the Master who bought them, bringing upon themselves swift destruction" (2 Peter 2:l). Our Lord Himself teaches us: "And many false prophets will arise and lead many astray" (Matt. 24:ll) and "if any one says to you, Lo, here is the Christ! or there he is! do not believe it. For false-Christs and false prophets will arise and show great signs and wonders, so as to lead astray, if possible, even the elect" (Matt. 24:23-24). St. John the Beloved teaches us: “Do not believe every spirit, but test the spirits to see whether they are of God; for many false prophets have gone out into the world" (l John 4:l).
From the above verses we see that our Lord and His Apostles were warning us that many false teachers would appear and that they would have as their aim the leading astray of the faithful from the Truth. The Orthodox Church on the other hand, has the function of presenting the True Faith unchanged and unadulterated. For this reason the truth exists there where there is consensus of the Bishops. Thus the teachings of the Ecumenical Councils express the true Dogmas of the Christian Faith. "The Bishops, when they drew up definitions at the Councils, did not imagine that they had explained the mysteries, they merely sought to exclude certain false ways of speaking and thinking about them. Το prevent men from deviating into error and heresy, they drew a fence around the mysteries, that was all" (Timothy Ware, The Orthodox Church, l985, p. 28).
The Orthodox Church recognises Seven Ecumenical Synods. Today we commemorate the Seventh Ecumenical Synod at which it was decided that the icons which we have in Church and in our homes are not idols, as many believe, but symbols, and that the "honour which is given to the image passes over to the prototype. But this is an unwritten tradition, just as is also the worshipping towards the East and the worship of the Holy Cross" (St. John of Damascus). We do not worship the matter from which the icons are made. We worship only the Holy Trinity as the True God. Through icons we show respect to the holy persons who are depicted in them. These holy people, whom we call Saints, proved in their lives their faith in Christ and for this reason the Church places them before us as models worthy of imitation. St. John of Damascus calls the icons the "living books", because every time we see them they remind us of all that our Lord and His Mother and His Disciples did for our salvation, and how the Saints are glorified through their true faith in Christ.Today, we must also prove our Orthodox Faith, to those who are in heresy, that Orthodoxy is the only True Faith in Jesus Christ.
 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/03/blog-post_24.html

Ο θρίαμβος της Εκκλησίας και "οι εγκλωβισμένοι του συστήματος". Αρχιμ. Ιωήλ Κωνστάνταρος



Κυριακή της Ορθοδοξίας
Αποστολικό Ανάγνωσμα Κυριακής της Α΄ Νηστειών (Εβρ. ΙΑ΄ 24-26, 32-40)

Αρχ. Ιωήλ Κωνστάνταρος, Ιεροκήρυξ Ι. Μ. Δρ. Πωγ. & Κονίτσης

Κυριακή της Ορθοδοξίας! Και μόνο στο άκουσμα της φράσεως αυτής, ρίγη συγκινήσεως διαπερνούν το κορμί του κάθε συνειδητού πιστού.
Κυριακή της Ορθοδοξίας! Μια εορτή, που χωρίς υπερβολή είναι ισάξια της Κυριακής του Πάσχα, αφού σ΄αυτήν συνοψίζονται όλες οι μάχες, αλλά και ο θρίαμβος. Όλοι οι αγώνες και οι αγωνίες της Στρατευομένης μας Εκκλησίας, εναντίον του διαβόλου, εναντίον της πλάνης και των αιρέσεων. Οι μάχες και οι νίκες εναντίον όλων των δυνάμεων του σκότους που πέφτουν για να κλονίσουν συνθέμελα το θείον καθίδρυμα, ξεχνώντας όμως ότι «πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν Αυτής»! (Ματθ. ΙΣΤ΄18).

Γι΄αυτό και το Αποστολικό μας ανάγνωσμα είναι αυτό ακριβώς που ταιριάζει στο πνεύμα της πανηγύρεως. Είναι από το ενδέκατο κεφάλαιο της προς Εβραίους επιστολής, στο οποίο περιγράφει η θεόπνευστη γραφίδα με πολύ ενάργεια και παραστατικότητα τους ένδοξους και ηρωϊκούς  αγώνες των δυναμικών και ιερών μορφών της Παλαιάς Διαθήκης. Των ανθρώπων αυτών που εμπνέονταν από τον άσαρκο Υιό και Λόγο του Θεού, και έμεναν «άχρι τέλους», έως θανάτου δηλ. αφοσιωμένοι    στην πίστη προς τον μοναδικό και ζώντα, προσωπικό Θεό!
Και άλλες φορές οι θείοι Πατέρες έχουν ορίσει να αναγινώσκεται στους ναούς μας η συγκεκριμένη Αποστολική περικοπή. Στη σημερινή όμως εορτή, οι μορφές με τους αγώνες τους που παρελαύνουν μπροστά μας, όχι απλώς μας συγκινούν, αλλά μας οδηγούν στο να βάλουμε τον νου μας στην καρδιά, ώστε να μελετήσουμε την  αναστροφή εαυτών και αλλήλων. Άλλωστε, αυτός είναι και ο πρώτιστος σκοπός της μελέτης του λόγου του Θεού.
Εμείς σήμερα, ας σταθούμε με περίσκεψη και ιερή σιωπή στην μοναδική προσωπικότητα του Μωυσή, ο οποίος, όπως αναφέρει το ιερό κείμενο και γνωρίζουμε από τα πρώτα βιβλία του κανόνος της Παλαιάς Διαθήκης, μολονότι μεγάλωσε μέσα στα ανάκτορα του Φαραώ, και ανετράφει με όλες τις ανέσεις που θα μπορούσε ανθρώπινος νους να φανταστεί, αυτός, έμεινε αυθεντικός και ακέραιος. Αναδείχθηκε σε προσωπικότητα, όπως ακριβώς ήθελε ο Θεός.
Πράγματι, η μεγάλη αυτή μορφή, απέφυγε τον κίνδυνο της καλοπεράσεως και των Φαραωνικών ανέσεων και δεν δελεάστηκε, ούτε παρασύρθηκε κατόπιν από την δόξα και την κολακεία των ανθρώπων.
Γιατί; Διότι προτίμησε να συγκακουχείται με τον βασανιζόμενο λαό του Θεού. (Τον σκληροτράχηλο, όπως απέδειξαν τα ίδια τα γεγονότα, εκείνο λαό.)
Και επέλεξε ο Μωυσής αυτή τη στάση ζωής, όχι φυσικά διότι δεν θα μπορούσε να απολαύσει, ως άνθρωπος κι αυτός, τις βασιλικές ανέσεις, αλλά, διότι οι θησαυροί οι πρόσκαιροι της Αιγύπτου, του ήταν εντελώς αδιάφοροι. Του ήταν όλα αδιάφορα και ασήμαντα, μπροστά στον ουράνιο και ανεκτίμητης αξίας πλούτο.
Τον πνευματικό αυτό πλούτο που θα του επέφεραν οι περιφρονήσεις, τα βάσανα, οι ταπεινώσεις και οι ταλαιπωρίες, οι παρόμοιες με αυτές του Κυρίου Ιησού Χριστού.
Αδελφοί μου, το ιερό κείμενο από το σημείο αυτό και κάτω, δειγματοληπτικώς, όπως βλέπουμε, καταγράφει τα ονόματα αυτών που αποτέλεσαν σταθμό και άφησαν εποχή με τον βίο και την πολιτεία τους. Με τα μαρτύριά τους αλλά και τον ένδοξο θάνατό τους, στον εκλεκτό του Κυρίου λαό.
Αισθάνεται όμως ανέφικτο ο ιερός συγγραφέας, το να περιγράψει όλους τους αγώνες και με κάθε λεπτομέρια των γενναίων εκείνων μορφών. Τούτος δε είναι και ο λόγος που μέσα σε ατμόσφαιρα ιεράς συγκινήσεως, χαράσσει την φράση «επιλείψει γαρ με διηγούμενον ο χρόνος».
Άλλωστε οι Δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης, καθώς επίσης και οι Άγιοι Μάρτυρες, οι Όσιοι και οι Ομολογητές, είναι τόσοι και τόσοι που είναι φύσει αδύνατον να τους απαριθμήσουμε. Η φράση «νέφος Μαρτύρων και Αγίων», αποτυπώνει ξεκάθαρα την ουράνια πραγματικότητα των φίλων του Θεού.
Όταν δε επιτρέψει ο Θεός να τους συναντήσουμε, μάλλον όταν εμείς οι ίδιοι, δια της βιοτής μας «επιτρέψουμε» στον Θεό να μας εντάξει «εν χώρα ζώντων», αναμένοντας κι εμείς οι ίδιοι, μαζί με τη Θριαμβεύουσα εν ουρανοίς Εκκλησία μας, το ένδοξο τέλος της ιστορίας και την κοινήν Ανάστασιν, τότε θα γνωρίσουμε σε τέλειο βαθμό τα της Πίστεως και της αγάπης Του Θεού! Τότε θα μας λυθούν πολλές απορίες, και πολλά ερωτηματικά που με παράπονο αρκετές φορές απευθύνουμε προς τον Κύριο, θα μετατραπούν σε θαυμαστικά και σε ατελεύτητους δοξολογικούς ύμνους προς την Αγία Τριάδα!
Όμως, θα αποτελούσε παράλειψη εάν δεν στρέφαμε τώρα, έστω και για λίγο, τον πτωχό μας λόγο στους σύγχρονους αγώνες της στρατευομένης μας Εκκλησίας.
Το επιβάλλει άλλωστε η όλη ατμόσφαιρα της μεγάλης εορτής. Μέσα λοιπόν σε αυτό το πνεύμα, τίθεται το εξής ερώτημα: Άραγε, η δική μας εποχή, διαθέτει τις μορφές αυτές (για τις Εκκλησιαστικές μορφές γίνεται ο λόγος), διαθέτει τον σύγχρονο Μωυσή και τους άλλους στην συνέχεια Κριτές, οι οποίοι καθοδηγούν τον λαό του Θεού εις νομάς σωτηρίους;
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ορισμένοι με περιδεή συνείδηση, στο ερώτημα τούτο που με πολύ τον πόνο καταγράφουμε, ίσως μας προσάψουν την κατηγορία της ολιγοπιστίας,  ίσως δε και το αμάρτημα της απογοητεύσεως.
Ακριβώς όμως, επειδή δεν είμαστε ούτε ολιγόπιστοι, ούτε και θα επιτρέψουμε ποτέ τον πειρασμό της απογοητεύσεως να μας προσεγγίσει, και λόγω του ότι αγαπούμε υπέρ παν άλλο την μητέρα μας Εκκλησία, και ακόμα διότι γνωρίζουμε την εκκλησιαστική μας Ιστορία, απαντούμε τα εξής. Είναι γνωστό ότι ολόκληρες γεωγραφικές περιοχές, κάποτε κρατούσαν και βίωναν την ακραιφνή Ορθοδοξία.
Κάποτε, οι πρόγονοι των κατοίκων αυτών των περιοχών, που τώρα είναι εχθροί της Εκκλησίας μας, συνεόρταζαν μαζί με τους δικούς μας προγόνους, αυτή τη νίκη της Ορθοδοξίας, ακριβώς κατά την Α΄ Κυριακή των Νηστειών. Τώρα όμως, δυστυχώς, τα εδάφη αυτά κατοικούνται όχι από Ορθοδόξους, αλλά από κακοδόξους και αιρετικούς. Τούτο δε το βλέπουμε τόσο στην περίπτωση των αιρετικών παπικών, όσο και στην κατάσταση των ποικίλων μονοφυσιτών, και όχι μόνο. Και φυσικά όλα αυτά συνέβησαν διότι οι ηγέτες των εποχών των σχισμάτων κατ΄αρχάς, είχαν ξεφύγει από την Αποστολική Παράδοση της Εκκλησίας μας...

Επειδή λοιπόν δεν θέλουμε να νεφελοβατούμε, αλλά να ζούμε την πραγματικότητα, και έτι πλέον, διότι είμαστε ρεαλιστές με μια ευλογημένη, βεβαίως, νότα αισιοδοξίας, αισθανόμαστε επιτακτική την ανάγκη να μεταφέρουμε το αγωνιώδες αυτό ερώτημα του λαού του Θεού (λαός του Θεού δηλ. κλήρος, μοναχισμός και λαϊκοί), εάν όντως σήμερα υπάρχουν στην διοίκηση πρωτίστως οι ηγέτες και οι αυθεντικές πατερικές μορφές που βιώνουν τον φωτισμό και την θέωση.
Σήμερα λοιπόν, υπάρχουν οι μπροστάρηδες στα πνευματικά; Υπάρχουν οι ευλογημένες μορφές που ζουν και κηρύττουν το Ιερό Ευαγγέλιο, όχι γενικώς και αορίστως, αλλά στην ανωτέρα του μορφή και έκφραση που αναντιρρήτως είναι ο Ορθόδοξος Ησυχασμός και η ξεκάθαρη ομολογία, έναντι των αιρέσεων και της ηθικής διαφθοράς;
Και πλέον συγκεκριμένα, ας μας επιτραπεί με άλγος ψυχής να ρωτήσουμε. Οι κατά τεκμήριον οδηγοί μας και κατά κόσμον μπροστάρηδες, το ευλογημένο δηλ. σώμα των επισκόπων, και γενικώς των ιεροκηρύκων και των εργατών του Ευαγγελίου, που οπωσδήποτε σεβόμαστε και αγαπούμε, και ακριβώς επειδή αγαπούμε, ως γνήσια τέκνα υιϊκώς εκφράζουμε τους φόβους μας, ου μην αλλά και τα δίκαια παράπονα του λαού του Θεού, συνειδητοποιούν, ερωτούμε, το πνεύμα των καιρών;

Γνωρίζουμε οι ποιμένες το τι πραγματικά συμβαίνει στην κοινωνία μας; Αισθανόμαστε την Αποστολική αγωνία με την Παύλειο φράση: «έξωθεν μάχαι, έσωθεν φόβοι»; (Β΄Κορ.Ζ΄5). Επιπλέον δε, λαμβάνουν οι κυρίως υπεύθυνοι τα μηνύματα και τα σήματα κινδύνου των ολίγων δυστυχώς αγρύπνων φρυκτωρών, ότι «ο Αννίβας προ των πυλών»;  (Για εμάς, όχι προ, αλλ΄ ήδη εντός του ποιμνίου). Βλέπουν ότι οι κερκόπορτες, σκανδαλωδώς ανοίγουν από μέσα; Η φράση «έχουν γνώση οι φύλακες», ανταποκρίνεται όντως στην πραγματικότητα ή ορισμένοι έχουν θέσει προστάτη τους τον προφήτη Ιωνά, ρέγχοντα εν τη κοιλία του σκάφους;

Αγρυπνούμε με τον Κύριο και συγκακουχούμεθα με τον βασανιζόμενο λαό στην αγωνία της Γεθσημανή ή ο ύπνος έχει κάνει βεβαρυμένους τους οφθαλμούς και αναπαυόμαστε στα «χρυσοποίκιλτα άμφια»  στα «αδαμαντοκόλλητα σκεύη» και στα βυζαντινά μελωδήματα;
Και δεν υπάρχει τονίζουμε η αμφιβολία, ότι η πατρότητα των ποιμένων μας, αλλά και η δική μας υιότητα, η απέραντη δηλαδή αγάπη η οποία μας συνδέει όλους, και η οποία «έξω βάλλει τον φόβον» ( Α΄Ιωάν Δ΄18), κατά τον λόγο του μαθητού της αγάπης, είναι μια πραγματικότητα.

Αυτή δε η αγάπη και ο σεβασμός, μάς κάνει ώστε να εκφράζονται οι ανησυχίες, αφού επιτέλους δεν ζούμε στα βουνά και στις ερήμους. Δεν έχουμε αγαπητοί μου την υψίστη ευλογία, να ζούμε «εν ερημίαις πλανώμενοι και όρεσι και σπηλαίοις και ταις οπαίς της γης» (Εβρ. ΙΑ΄38), αλλά ζούμε εν μέσω κοινωνίας ανθρώπων. Τριβόμαστε καθημερινώς με τον πόνο και την ψυχική φθορά του ποιμνίου, αλλά συνάμα βλέπουμε και βιώνουμε και αυτά τα ύπουλα σχέδια που τώρα εκτυλίσσονται, ως επιβαλλόμενος πλέον τρόπος ζωής, και που θα αποτελούσε οπωσδήποτε αδιαφορία, αν όχι και προδοσία εκ μέρους μας, το να μην επισημαίνουμε την φρικτή αυτή πραγματικότητα, που επιτίνεται από τον συμβιβασμό των όσων θα έπρεπε να ηχούν τις σάλπιγγες...
Βλέπουμε δηλ. αυτό που βλέπουν όλοι όσοι θέλουν να βλέπουν την πραγματικότητα. Βλέπουμε το τσουνάμι που οσονούπω έρχεται, και που δεν θα αφήσει τίποτε όρθιο.

Φυσικά τα δάκρυα και οι αναστεναγμοί, οι ανασκοπήσεις των γεγονότων και ο καταμερισμός ευθυνών, όλα αυτά, μαζί με την θλίψη και τους κλαυθμούς, θα είναι κατόπιν εορτής. Πράγματι αδελφοί μου, οι κυρώσεις τότε θα είναι άνευ αξίας και σκοπού, αφού το κακό θα έχει πραγματοποιηθεί και η ιστορία, τραγικώ τω τρόπω  πλέον θα έχει αντιγράψει τις σελίδες της για ακόμη μια φορά στην αναίσθητη από κάθε άποψη, φολκλορική όμως, και με Βυζαντινή όντως μεγαλοπρέπεια, θα πρέπει να το ομολογήσουμε, «Χριστιανική μας κοινωνία».
Δεν γνωρίζουμε φίλοι μου ποίος είναι τώρα αυτός που θα κατευθυνθεί στο να παίξει τον ρόλο της «βαλσαμωμένης μούμιας» του Κρεμλίνου. Πάντως, όποιος και να είναι ο νέος Λένιν, τον ρόλο του θα τον ανεβάσει, αλλοίμονο, πολύ εκφραστικά και αποτελεσματικά και μάλιστα με σύγχρονες προδιαγραφές.

Βεβαίως, και πάλι θα μας πουν κάποιοι ότι κάθε εποχή έχει τους πνευματικούς της ηγέτες. Συμφωνούμε απολύτως. Συμφωνούμε, προσθέτοντας επίσης ότι παρά τη λαίλαπα που έφερναν οι συμβιβασμοί και η αδιαφορία στις κατά τόπους Εκκλησίες, όντως υπήρχαν και εκεί  οι ηγέτες της χάριτος, οι οποίοι όμως ουδέποτε και ουδόλως συμφωνούσαν με το συμβιβασμένο εκκλησιαστικό και το σαπισμένο πολιτικό κατεστημένο.
Πράγματι φίλοι μου, υπήρχαν σε κάθε εποχή (και φυσικά υπάρχουν και σήμερα), αυτοί οι οποίοι ύψωναν στεντορεία τη φωνή, και για το λόγο αυτό, ευρίσκονταν μάλλον κλεισμένοι σε κάποιο σκοτεινό μπουντρούμι της φυλακής, παρά κινούνταν ελεύθεροι... Υπήρχαν σε κάποια μακρινή οροσειρά εκτοπισμένοι από την κοινωνία και εξόριστοι από την διοίκηση. Και τούτο διότι δεν άντεχαν να καθρεπτίζουν οι ιθύνοντες τη συνείδησή τους, στους πυρακτωμένους οφθαλμούς των «προφητών αυτών της κοινωνίας». Πεισματικά δε αρνούνταν οι προσκυνημένοι, το να φθάνει η κραυγή των αυθεντικών ποιμένων στα ώτα όσων ποικιλοτρόπως προσπαθούσαν να αποδείξουν ότι μπορεί να συνυπάρξει η επίσημη Εκκλησία με την άθεη πολιτεία.

Υπήρχαν «το άλας της γης και το φως του κόσμου», σκελετωμένοι από την άσκηση και αποστεωμένοι από τις κακουχίες.  Ως άλλοι δε Πρόδρομοι, όταν άνοιγαν το στόμα τους, έλεγχαν  τον απαίσιο Ηρώδη και συνάμα την αδιαφορία και την διαφθορά του «Μεγάλου Συνεδρίου». Έλεγχαν αυτούς οι οποίοι φαντάζονταν αλλά και φαντάζονται ότι εφεξής στο Μυστικό Δείπνο θα είναι προσκαλεσμένος και ομοτράπεζος και αυτός ο Ιούδας. Είναι  οι ηρωικές αυτές ψυχές, οι «βαρείς και βλεπόμενοι» σ΄όσους έχουν την ψευδαίσθηση να πιστεύουν ότι μέσω κάποιων συνεδρίων, οι άθεοι και οι άπιστοι θα αγαπήσουν ή έστω θα συνεργαστούν με την Εκκλησία, στον λεγόμενο κοινωνικό τομέα.

Οπωσδήποτε, θα συνεργασθούν οι άθεοι, οι μαρξιστές, οι μασόνοι και οι παραφυάδες της Σιών. Ναι, θα συνεργασθούν αγαστώς με την «εκκλησία» οι αιρετικοί, οι πλανεμένοι, οι διεστραμμένοι από κάθε άποψη και όλο το «φύρδην μίγδην» του Π.Σ.Ε. Ίσως δε, γιατί όχι, να συνεργασθεί και ο ίδιος ο αντίχριστος. Βεβαίως και θα συνεργασθούν. Ίσως μάλιστα να περάσουν  και σ΄αυτά τα Άγια των Αγίων, και να εμφανισθούν τα τέκνα του Ιούδα ως λειτουργοί του υψίστου μάλιστα ιερατικού μας βαθμού.

Ναι, όλ΄αυτά θα συμβούν. Ήδη ξεκίνησαν. Όμως υπό έναν όρο που επιβάλλεται να μη διαφύγει ποτέ από το νου μας. Και ποιος είναι αυτός; Ότι το σατανικό αυτό κατασκεύασμα και αυτή η μείξις η άμεικτος και το τέρας το αλλόκοτον, που θα ονομάζεται «εκκλησία», δεν θα έχει καμμία απολύτως σχέση με την πραγματική, με την αγνή, με την άσπιλη νύμφη του Εσταυρωμένου Κυρίου μας. Την Αγία μας Ορθόδοξη Εκκλησία η οποία κυρίως και πρωτίστως επιβάλλεται να κηρύσσει την Ορθοδοξία και να βιώνει την Ορθοπραξία, τόσο στο ακραιφνές δόγμα όσο και στο κρυστάλλινο και ασκητικό ήθος το οποίο εκφράζεται ως Φως Χριστού, στην του βίου αγιότητα.

Χρειάζεται άραγε να επισημανθεί το γεγονός ότι μέσα σ΄αυτόν τον ανεμοστρόβιλο που οδηγούν οι καταστάσεις τον κόσμο, μάλλον στην «λίμνη του πυρός», ότι θα μπορεί κανείς να ψαρέψει ο,τιδήποτε θέλει και πως θα δύναται να βρει ό,τι φανταστεί, εκτός όμως των αυθεντικών και Ορθοδόξων Χριστιανών; Μόνο ανόητες κεφαλές θα μπορούσαν να υπολογίσουν ότι σ΄αυτόν τον θρησκευτικό συγκρητισμό θα μπορούσαν να παραμείνουν τα τέκνα της αγωνιζομένης Ορθοδοξίας.
Πατέρες και αδελφοί, ας καταδεχθούμε ν΄ακούσουμε έστω και την τελευταία στιγμή την φωνή του ποιμνίου μας που πονά και των τέκνων που πραγματικά μας αγαπούν, γι΄αυτό και αρνούνται να μας κνήθουν την ακοήν.

Αδελφοί της του Κυρίου παρεμβολής. Εάν τελικώς δεν θελήσουμε να ταπεινωθούμε και εάν δεν ανοίξουμε τα ώτα των καρδιών μας στην σπαρακτική φωνή του ευλογημένου λαού, που δυστυχώς θα μετατραπεί αριδήλως σε οργή Θεού, τότε δεν έχουμε παρά ν΄ανοίξουμε τους οφθαλμούς μας, όχι πλέον στα αθάνατα κείμενα των Αγίων και των Μαρτύρων που με το αίμα τους πορφύρωσαν την νύμφη του Εσταυρωμένου Κυρίου μας, όχι στα μυρίπνοα άνθη του Παραδείσου, αλλά κάπου αλλού.
Πού; Στη σαπίλα και στον βόρβορο του κόσμου τούτου για να διδαχθούμε έστω και από αυτά.
Ας μελετήσουμε με προσοχή στα κοσμικά λεγόμενα περιοδικά, που ορισμένες φορές («μη φοβηθήτε αυτούς, ουδέν  γαρ εστι κεκαλυμμένον ο ουκ αποκαλυφθήσεται, και κρυπτόν ο ου γνωσθήσεται» (Ματθ. Ι΄26)), δημοσιεύονται κείμενα πολύ αποκαλυπτικά στα οποία και αναφέρονται πτυχές των καταχθονίων σχεδίων που εφαρμόζονται εναντίον της Ορθοδοξίας μας.

Είναι φοβερό ότι πράκτορες υψηλών προδιαγραφών των σκοτεινών δυνάμεων, ξεκάθαρα πλέον αποκαλύπτουν το πώς, δίχως να γίνονται αντιληπτοί, εμπλέκουν και την Εκκλησία με πρόσωπα υπεράνω υποψίας, τα οποία προωθούν το «παγκόσμιο σχέδιο»...
Τα απαίσια σχέδια που οι ίδιοι αποκαλύπτουν, τόσο της υπονομεύσεως και του εκφυλισμού, όσο και της αποσταθεροποιήσεως και της κρίσεως, τέλος δε της «εξομαλύνσεως» για μια παγκόσμια κυριαρχία, αποδεικνύουν άνευ αντιλογίας πως έχουν καταρτίσει και κινούν σε πρωταγωνιστικό ρόλο για τον σκοπό αυτό, πλην των άλλων, και πρόσωπα της Εκκλησίας γενικώτερα, αλλά και αυτής της Ορθοδοξία μας ειδικότερα.

Είναι όντως τρομακτικό το ότι σε ρόλους που δίχως οι ίδιοι οι ποιμένες να το διαισθάνονται, κινούνται ολοένα και περισσότερο από αόρατα νήματα, ως μαριονέτες και ως πιόνια στη σκακιέρα των κατά κόσμο δυνάμεων. Και ναι μεν, κατά κόσμο το σχέδιο φαίνεται ότι λαμβάνει σάρκα και οστά... Όταν όμως το συνειδητοποιήσουν στο στάδιο της «εξομαλύνσεως» οι αφελείς, ότι άθελά τους «έριχναν νερό στον μύλο» των εχθρών της αλήθειας, τότε για τους ίδιους θα είναι πολύ αργά, αφού θα αποτελούν πλέον τα «καμμένα χαρτιά» του συστήματος... (Την προδοσία βλέπετε, πολλοί την αγάπησαν, τον προδότη όμως ουδείς. Γνωστό δε τοις πάσι το πώς οι χιτλερικοί, μετά το τέλος των σχεδίων προδοσίας, πλήρωναν τα σιχαμερά και μίσθαρνα όργανά τους).
Οι δε ομοιότητες με αυτά που έχουν συμβεί και στην πατρίδα μας, και συνεχίζουν να συμβαίνουν, αλλά και οι κραδασμοί στο σκάφος της Εκκλησίας, μόνο συμπτώσεις δεν αποτελούν και οπωσδήποτε προσφέρονται για εξαγωγή χρησίμων συμπερασμάτων, σ΄όσους τουλάχιστον θέλουν ν΄αγρυπνούν στην αποστολή τους.

Αγαπητοί μου. Κυριακή της Ορθοδοξίας!
Είναι επιτακτική ανάγκη να αλλάξουμε τη ρότα στο σκάφος. Όσοι δε νομίζουν ότι οιακοστροφούν και ότι αποτελούν τον κυβερνήτη του σκάφους, ας γίνουν περισσότερο προσεκτικοί. Τελικώς δεν θα γίνει αυτό που επιζητούν οι εχθροί του Χριστού. Θα γίνει θέλοντας και μη του Χριστού. Τούτο είναι το απολύτως βέβαιο και η τελική σκηνή και ο επίλογος της Ιστορίας.
Το σκάφος θα φθάσει ασφαλώς και πανηγυρικώς στον ακύμαντο λιμένα του, παρά τις συμπληγάδες, μέσω των οποίων το βλέπουμε τώρα να διαπλέει. Και τούτο, διότι τελικώς στο τιμόνι δεν είναι οι άνθρωποι όπως νομίζουν, αλλά ο ίδιος ο Χριστός. Εκείνο δε που θα υποστούν οι οπαδοί του Ιούδα μαζί με τους αφελείς ποιμένες και τους γλοιώδεις ποιμενομένους, είναι το εξής φοβερό και τρομερό. Η Χάρις του Θεού θα τους αδειάσει εκτός της σωτήριας Κιβωτού, μέσα στα μαύρα νερά στα οποία καιροφυλακτούν τα πεινασμένα σκυλόψαρα. Στα δαιμόνια δηλ. που καραδοκούν για ν΄αρπάξουν ανθρώπινες ψυχές στην αιώνια κόλαση.

Αδελφοί μου. Τόσο τα «αιωνία η μνήμη», όσο και τα «αναθέματα» του Συνοδικού της Ορθοδοξίας, επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές! Ναι, ο Χριστός «εξήλθε νικών και ίνα νικήσει».
Ας μένουμε με τον Νικητή Σωτήρα Χριστό, ό,τι κι αν μας κοστίσει. Η Εκκλησία Του, η Ορθοδοξία μας θα μας οδηγήσει στην Βασιλεία των Ουρανών. Η ζωή μας ας προσαρμοστεί πλέον στην ζωή του Ευαγγελίου και Κύριος ο Θεός, πολεμήσει υπέρ ημών.
Τιμή και καύχημά μας η Πίστη μας. Δια τούτο και εν ταπεινώσει αλλά και με την εν Κυρίω καύχηση ομολογούμε: «Ουκ αρνησόμεθά σε φίλη Ορθοδοξία, ου ψευσόμεθα σε πατροπαράδοτον σέβας. Εν σοι εγεννήθημεν, εν σοι ζώμεν, εν σοι κοιμηθησόμεθα. Ει δε και καλέσει καιρός και μυριάκις υπέρ σου τεθνηξόμεθα».      
Αμήν.

Ενημέρωση από Θρησκευτικά 
http://anavaseis.blogspot.gr/2013/03/blog-post_1863.html

Ἡ Ὀρθοδοξία, νά τὸ ἰδανικό μας. Κυριακὴ Α΄ Νηστειῶν τῆς Ὀρθοδοξίας. (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης



Ἡ Ὀρθοδοξία, νά τὸ ἰδανικό μας
Κυριακὴ Α΄ Νηστειῶν τῆς Ὀρθοδοξίας

«Οὐκ ἀρνησόμεθά σε, φίλη Ὀρθοδοξία· οὐ ψευσόμεθά σοι, πατροπαράδοτον σέβας·... ἐν σοὶ ἐγεννήθημεν, ἐν σοὶ ζῶμεν, καὶ ἐν σοὶ κοιμηθησόμεθα· εἰ δὲ καλέσοι καιρός, καὶ μυριάκις ὑπὲρ σοῦ τεθνηξόμεθα» (Ἰωσὴφ Βρυέννιος)

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης

Τί θὰ πῇ ἰδανικό; Μέσα σὲ κάθε ἄνθρωπο, ἀγαπητοί μου, καὶ στὸν πιὸ ἀτελῆ, ὑπάρχει κάποια εἰκόνα εὐτυχίας, ἕνα ὅραμα ζωῆς, ἕνας σκοπὸς πρὸς τὸν ὁποῖο συγκλίνουν ὅλες οἱ σκέψεις καὶ ἐνέργειές του· καὶ σκοπὸς εἶνε ἡ ἰδέα ἐ κείνη ποὺ κυριαρχεῖ ἐπάνω σὲ ὅλες τὶς ἄλλες ἰδέες καὶ συναισθήματα καὶ ἀποτελεῖ τρόπον τινὰ τὸν κεντρικὸ ἄξονα γύρω ἀπ᾽ τὸν ὁποῖο στρέφεται ἡ ζωή του.
Καὶ ὅπως ἡ ἀξία μιᾶς λε πτεπίλεπτης μηχανῆς, π.χ. ἑνὸς ρολογιοῦ, ἐξ αρτᾶται κυρίως ἀπὸ τὴν ἀντοχὴ τοῦ ἄξονά του, κάπως ἔτσι καὶ ἡ ἀξία τῆς ζωῆς ἐξαρτᾶται κυρίως ἀπὸ τὴν ἰδέα ἐκείνη ἡ ὁποία κυριαρχεῖ καὶ ῥυθμίζει τὴ ζωή.
Καὶ ὅπως ὑπάρχουν ἄξονες ἀπὸ φτηνὸ ὑλικὸ καὶ μὲ μικρὴ ἀντοχή, ποὺ εὔκολα σπάζουν, ἀλλὰ καὶ ἄξονες ἀπὸ ἀνθεκτι κὴ ὕλη, ἀδαμάντινοι, ἄθραυστοι, ἔτσι ὑπάρχουν καὶ ἰδανικὰ μικρὰ καὶ μεγάλα, ἀδύνατα καὶ ἰσχυρά, εὔθραυστα καὶ ἄθραυστα, γήινα καὶ οὐράνια, θνητὰ καὶ ἀθάνατα.
Καὶ ποιό εἶνε τὸ ἰδανικὸ τῆς Ἑλλάδος; θὰ ρωτήσῃ κάποιος. Στὰ τρεῖς χιλιάδες χρόνια τοῦ ἐθνικοῦ της βίου παρελαύνει μπροστά μας μεγάλη σειρά· Τρωϊκὸς πόλεμος, Περσικά, Μέγας Ἀλέξανδρος, Βυζάντιο καὶ ἀκρῖτες, Παλιγγενεσία, Μακεδονικὸς ἀγώνας, Βαλκανικοὶ πόλεμοι, Ἀλβανικὸ ἔπος. Πάνω ὅμως ἀπὸ τὰ ἐθνικὰ εἶνε τὰ πανανθρώπινα, καὶ πάνω ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα εἶνε τὰ θεῖα, καὶ πάνω ἀπὸ τὰ ἐγκόσμια εἶνε τὰ οὐράνια καὶ ἀθάνατα.
Ἀπ᾽ τὰ ὁμηρικὰ χρόνια μέχρι τὴ Μεγάλη Ἰδέα, ποὺ ἐδόνησε καὶ τὴ γενεὰ τῶν πατέρων μας μὲ τὸ «Πάλι μὲ χρόνια μὲ καιρούς, πάλι δικά μας θά ᾽νε», ἀναζητοῦμε τὸ τέλειο. Ποῦ λοιπὸν καταλήγουμε; Ἀπὸ ὅλα ὅσα προβάλλονται ὡς ἰδανικά, ἐκεῖ νο ποὺ ἀξίζει νὰ γίνῃ τὸ ἰδανικὸ τῆς Ἑλλάδος, ὁ πολικός της ἀστέρας, εἶνε ἡ Ὀρθοδοξία.
* * * 
Αὐτὴ ἡ Ὀρθοδοξία, ποὺ τόσο ὑποτιμᾶται σήμερα ἀπὸ κάποιους «μορφωμένους», συγκεντρώνει ὅλα τὰ γνωρίσματα τοῦ ὑψίστου ἀγαθοῦ καὶ ἀνταποκρίνεται στὰ βαθύτερα αἰτήματα τοῦ λαοῦ μας. Αὐτὴ ἔχει τὸ ἀληθινὸ νέκταρ καὶ τὴν ἀμβροσία.
Αὐτὴ κρατάει τὸν Ἄρτο ποὺ μπορεῖ νὰ θρέψῃ καὶ νὰ χορτάσῃ τὸν ἄνθρωπο ὑλικὰ καὶ πνευματικά, σὲ ἀντίθεσι μὲ τὰ «κεράτια» (Λουκ. 15,16), μὲ τὰ ὁποῖα προσπαθοῦν ἄλλοι νὰ χορτάσουν τὴν πεινασμένη ἀνθρωπότητα.
Αὐτὴ δείχνει τὸν οὐρανὸ ὡς τὴν αἰώνια πατρίδα καὶ αὐτὴ πάλι μὲ τὰ ὑπέροχα διδάγματά της γιὰ ἐλευθερία, ἀδελφότητα, ἀγάπη καὶ δικαιοσύνη μπορεῖ νὰ βοηθήσῃ τὸν ἄνθρωπο νὰ στήσῃ τὴν ἰδανικὴ πολιτεία. Στὴν πολιτεία αὐτὴ τὸ ἐλατήριο τῆς ἰδιοτελείας θ᾽ ἀντικατασταθῇ μὲ τὸ ἐλατήριο τῆς ἀγάπης ποὺ θυσιάζεται γιὰ τοὺς ἄλλους, μὲ πρότυπο τὸν Θεάνθρωπο, ὁ ὁποῖος «οὐκ ἦλθε διακονηθῆναι, ἀλλὰ διακονῆσαι καὶ δοῦναι τὴν ψυχὴν αὐτοῦ λύτρον ἀντὶ πολλῶν» (Ματθ. 20,28).

Ζωηρὴ εἰκόνα τῆς πολιτείας αὐτῆς μᾶς ἔδωσαν οἱ πρῶτοι Χριστιανοί· μιᾶς πολιτείας στὴν ὁποία, ὅπως λέει ὁ ἀθάνατος Χρυσόστομος, ὁ ἰδιοτελὴς καὶ καταραμένος λόγος «αὐτὸ εἶνε δικό μου» κι «αὐτὸ δικό σου» εἶχε καταργηθῆ κι ἀντικατασταθῆ μὲ τὸ «ἅπαντα κοινά» (Πράξ. 4,32).
Ναί, μόνο ἡ Ὀρθοδοξία, ἡ ὁποία στὴν ἰδεώδη ζωὴ τῶν μοναχικῶν ἀδελφοτήτων τῶν πρώτων αἰώνων πρα γματοποίησε τὸ κοινόβιο, τὸ ἑκούσιο κοινόβιο, καὶ ἐγκαθίδρυσε ἐπάνω στὴ γῆ ἀγγελικὸ πολίτευμα, αὐτὴ καὶ σήμερα, ἡ Ὀρθοδοξία ἡ «περιβεβλημένη τὸν ἥλιον» (Ἀπ. 12,1), ὡς πανανθρώπινο ἰδανικό, μπορεῖ νὰ συγκινήσῃ ὄχι μόνο τὸ δικό μας ἔθνος ἀλλὰ ὁλόκληρη τὴν ἀνθρωπότητα, καὶ νὰ νικήσῃ καὶ νὰ θριαμβεύσῃ πάνω ἀπ᾽ ὅλα τὰ λεγόμενα διεθνῆ καὶ οἰκουμενικὰ συνθήματα.
 Ἀλλὰ νὰ ἐξηγούμεθα, Ἕλληνες ἀδελφοί. Ὅταν λέμε ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία πρέπει νὰ γίνῃ τὸ ἰδανικὸ τοῦ ἔθνους μας, δὲν ἐννοοῦμε νὰ τὴν κάνουμε μέσο τὸ ὁποῖο νὰ χρησιμοποιήσουμε ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες γιὰ ἐθνικὴ καὶ πολιτικὴ ἐκμετάλλευσι καὶ νὰ καταντήσουμε ὀρθοδοξοκάπηλοι ἀνάμεσα στὰ ἔθνη, ὅπως ἔγινε δυστυχῶς στὴν τσαρικὴ ῾Ρωσία.
Ἔχοντας ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ὡς ἰδανικὸ τοῦ ἔθνους τὴν Ὀρθοδοξία, ὄχι ὡς μέσο ἀλλὰ ὡς σκοπὸ πρὸς τὸν ὁποῖο πρέπει νὰ συγκλίνουν ὅλες οἱ ἐνέργειές μας, πρέπει νὰ εἴμαστε ἀπέναντι στὰ ἄλλα ἔθνη εἰλικρινεῖς καὶ ἀνιδιοτελεῖς ἀπόστολοι τοῦ Ὀρθοδόξου χριστιανισμοῦ.
Εἰλικρινεῖς καὶ ἀνιδιοτελεῖς, ὅπως ἦταν οἱ ἀπόστολοι τοῦ Κυρίου, ποὺ δὲν πῆγαν στὰ ἔθνη γιὰ νὰ κηρύξουν τὸ μεγαλεῖο τῆς πατρίδας τους, τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλὰ πῆγαν γιὰ νὰ κηρύξουν «Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τοῦτον ἐσταυρωμένον» (Α΄ Κορ. 2,2) καὶ μὲ τὸ καθαρὸ καὶ ἀμιγὲς ἀ πὸ κάθε ἐθνικιστικὴ ἰδέα κήρυγμα νὰ σώσουν ψυχές· διὰ τῆς σωτηρίας τῶν ψυχῶν προσέφεραν τὴν ὑψίστη ὑπηρεσία στὴν πάσχουσα ἀνθρωπότητα, μέσα στὴν ὁποία οἱ σῳζόμενοι γίνονταν ἡ ζύμη τῆς ἀναμορφώσεως καὶ ἀναπλάσεως τοῦ ἀρχαίου κόσμου.
Τὰ ἁμαρτωλὰ «ἐγώ», ἀτομικὰ καὶ ὁμαδικά, πρέπει, κατὰ τὸ παράδειγμα τοῦ ἀποστόλου Παύλου, νὰ νικῶνται καὶ νὰ ἐξαφανίζωνται μπροστὰ στὴν Ὀρθοδοξία, καὶ αὐτὴ νὰ κυριαρχῇ στὶς σκέψεις καὶ τὶς ἐνέργειές μας.
Αὐτὴ καὶ μόνη διὰ τῆς φωτεινῆς διδασκαλίας καὶ τοῦ ὑποδειγματικοῦ βίου μας νὰ προβάλλεται στὰ μάτια ὅλων πρὸς δόξαν Θεοῦ. Καὶ ὅταν τέτοιες εἶνε οἱ διαθέσεις τῆς καρδιᾶς μας ὑπὲρ τῆς Ὀρθοδοξίας, τότε θὰ χαιρώμαστε ὅταν καὶ ἄλλα ἔθνη κηρύττουν μὲ λόγια καὶ μὲ ἔργα τὴν Ὀρθοδοξία καὶ σημειώνουν μεγαλύτερη κι ἀ πὸ μᾶς ἐπίδοσι στὸ κήρυγμά της.
Γιατὶ ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶνε εἶδος μονοπωλίου τῆς Ἑλληνικῆς φυλῆς· εἶνε οἰκουμενικὴ ἰδέα καὶ ζωή, στὴν ὁποία καλοῦνται ὅλα τὰ ἔθνη νὰ συμμετάσχουν ἰσότιμα γύρω ἀπὸ τὴν κοι νὴ τράπεζα τοῦ οὐρανίου Πατρός.
Στὸ μεγαλειῶδες σχέδιο τῆς Θείας Προνοίας νὰ κηρυχθῇ ἡ χριστιανικὴ πίστι σὲ ὅλο τὸν κόσμο ὅπως αὐτὴ διατηρήθηκε ἀναλλοίωτη μέσα στὴν Ὀρθοδο ξία, ἡ πατρίδα μας μπορεῖ νὰ προσφέρῃ μεγάλες ὑπηρεσίες.
Ὄχι μόνο γιατὶ τὸ Εὐαγγέλιο εἶνε γραμμένο στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα καὶ ἀπ᾽ αὐτὴν μεταφράστηκε σὲ χίλιες καὶ πλέον γλῶσσες καὶ διαλέκτους, ὄχι μόνο γιατὶ οἱ περισσότεροι ἀπὸ τοὺς μεγάλους πατέρες καὶ διδασκάλους στὰ ἑλληνικὰ ἔγραψαν τὰ ἀθάνατα συγγράμματά τους, ἀλλὰ καὶ γιατὶ παιδιὰ τῆς Ἑλλάδος, στενοχωρούμενα ἀπὸ τὴ φτώχεια ποὺ συνοδεύει τὴν Ἑλλάδα, ἔχουν βγῆ ἀπὸ τὴν πατρίδα τους καὶ βρίσκον ται σκορ πισμένα καὶ στὶς πέντε ἠπείρους.
Ποῦ πάνω στὴ γῆ δὲν βρίσκεται Ἕλληνας; Γύρω στὰ δύο ἑκατομμύρια εἶνε οἱ Ἕλληνες τοῦ ἐξωτερικοῦ. Συμπαγεῖς Ἑλληνικὲς κοινότητες μὲ ὡραίους ναοὺς βρίσκονται στὰ μεγαλύτερα ἀστικὰ κέντρα τοῦ νέου κόσμου.
Ἕλληνες ὑπη ρετοῦν στὰ ἱστορικὰ πατριαρχεῖα τῆς Ἀνατολῆς. Ἕλληνες καὶ μέχρι τὴν Κορέα καὶ τὴν Ἰαπωνία καὶ τὴ Νότιο Ἀφρικὴ καὶ τὰ νησιὰ τῶν Φιλιππίνων. Ἂν στὶς καρδιὲς ὅλων αὐτῶν τῶν Ἑλλήνων τοῦ ἐξωτερικοῦ ἀνεζωογονεῖτο ἡ φλόγα τῆς Ὀρθοδοξίας, τότε ἡ Ὀρθοδοξία θὰ διαδιδόταν καὶ θὰ δοξαζόταν στὸν κόσμο διὰ τῶν Ἑλλήνων· καὶ ἂν δοξαζόταν, θ᾽ ἀντιδόξαζε αὐτοὺς ποὺ τὴν δόξασαν μὲ μιὰ δόξα ἄφθαρτη καὶ αἰώνια.
Ποιά δόξα μεγαλύτερη ἀπ᾽ αὐτὴν θὰ μποροῦσε νὰ φιλοδοξήσῃ ἡ φυλή μας; Ἀπὸ μακρινὲς χῶρες, στὶς ὁποῖες οἱ κάτοικοι ζοῦν «ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου» (Ἠσ. 9,2 = Ματθ. 4,16. Λουκ. 1,79), ἔρχονται συγκινητικὰ μηνύματα ποὺ μᾶς προσκαλοῦν σὲ πνευματικὴ βοήθεια. Διότι καὶ μέχρι σ᾽ αὐτοὺς φτάνει ἡ φήμη τῆς Ὀρθοδοξίας.
Ἀλλὰ ἐδῶ εἶνε τὸ σπουδαιότατο ἐρώτημα. Εἴμαστε ἆραγε προετοιμασμένοι γιὰ μία τέτοια παγκόσμια ἀποστολή; Ἔχουμε κάνει τὴν Ὀρθοδοξία κανόνα τῆς ζωῆς μας, ἰδανικὸ τοῦ ἔθνους μας; Μποροῦμε νὰ προβάλουμε τὴν πατρίδα μας ὡς πρότυπο Ὀρθοδόξου κράτους, ἢ μήπως ἡ Ὀρθοδοξία μας ἐξαντλεῖται στὴν τήρησι μερικῶν ἐξωτερικῶν τύπων, σὲ ἑορτὲς καὶ πανηγύρια κοσμικοῦ μᾶλλον παρὰ θρησκευτικοῦ χαρακτῆρος;
* * *
Ἀδελφοὶ Ἕλληνες! Ἡ Ὀρθοδοξία, νά ἡ ὄντως ΜΕΓΑΛΗ ΙΔΕΑ, ἀσυγκρίτως ἀνώτερη ἀπὸ τὴν ἐθνική μας Μεγάλη ἰδέα. Ἰδέα καθαρμένη ἀπὸ φθαρτὰ στοιχεῖα, ὑψηλή, καθολική, αἰωνία, ποὺ εἶνε προωρισμένη νὰ βασιλεύσῃ. Αὐτῆς τῆς Ὀρθοδοξίας ἂς γίνουμε ταπεινοὶ ὑπηρέτες, φρουροί, ἀγωνισταὶ καὶ στρατιῶτες, γιὰ νὰ συμβασιλεύσουμε δι᾽ αὐτῆς ὄντως καὶ ἐμεῖς.
Σύνθημά μας ἂς εἶνε oἱ ἐμπνευσμένοι λόγοι τοῦ ἥρωα τῆς Ὀρθοδοξίας σοφοῦ Ἰωσὴφ Βρυεννίου· «Οὐκ ἀρνησόμεθά σε, φίλη Ὀρθοδοξία· οὐ ψευσόμεθά σοι, πατροπαράδοτον σέβας·... ἐν σοὶ ἐγεννήθημεν, ἐν σοὶ ζῶμεν, καὶ ἐν σοὶ κοιμηθησόμεθα· εἰ δὲ καλέσοι καιρός, καὶ μυριάκις ὑπὲρ σοῦ τεθνηξόμεθα».

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀποσπάσματα ἀπὸ τὰ βιβλία Ἐθνικὰ προβλήματα (1961) καὶ σὲ μεταγλώττισι Προφητικοὶ λόγοι ἀφυπνίσεως γιὰ τὴν ἀνόρθωση τῆς Ἐκκλησίας καὶ Κοινωνίας (2013) 16-2-2013
 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/03/blog-post_736.html

Κυριακή της Ορθοδοξίας. Σπυρίδων Τσιτσίγκος

Κυριακή της Ορθοδοξίας

Σπυρίδων Κ. Τσιτσίγκος

 Ὁ Μάρτιος ἀνέκαθεν ἐθεωρεῖτο μήνας “διαλεκτικός”. Στίς γεωργικές καί γεωλατρικές μάλιστα κοινωνίες, πού παρακολουθοῦσαν τό σεληνιακό ἡμερολόγιο, τό μάζεμα τῶν σπόρων καί ἡ προπαρασκευή τῆς γῆς γιά φύτεμα παρεῖχε ἀπ’ τή μιά φωτεινές ἐλπίδες γιά πλούσια σοδιά, ἐνῶ ἀπ’ τήν ἄλλη κράταγε συνεσταλμένο ἀκόμα τό γεωργό.
Στίς μέρες μας τό «ἀναπάντεχο» ἔχει προσλάβει τρομακτικές διαστάσεις: «Πολλά πέλει μεταξύ κύλικος καί χείλεος ἄκρου». Ὅσο ἡ ἀνθρώπινη γνώση προσπαθεῖ νά ἐξερευνήσει τά μυστικά τῆς Φύσης, προφυλάσσοντας ἀπό χίλιους δυό κινδύνους τό σύγχρονο ἄνθρωπο, τόσο ἡ Φύση κλείνεται στόν ἑαυτό της, κρύβοντας τά μυστικά της. Πάντως, χωρίς τή (φυσική) ἐναλλαγή χαρᾶς καί λύπης, ἡ ζωή μας θά καταντοῦσε σκέτη κόλαση.
Τήν Κυριακή αὐτή ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει τήν ὀνομαστική της γιορτή.
Ἡ ἑλληνoρθόδοξη αὐτοσυνειδησία (ταυτότητά) μας ἀποτελεῖ τήν ὁδό, τό μέτρο καί τή διαλεκτική ἰσορροπία στή ζωή. Ἡ Χαλκηδόνεια (θεανδρική) ἕνωση τῶν δύο φύσεων τοῦ Χριστοῦ παρέχει στούς Ὀρθόδοξους τό κριτήριο ἐξέτασης κάθε πράγματος καί ἰδέας.
Ἔτσι, παραδοξολογικά γιορτάζουμε τό θρίαμβο τῆς Ὀρθοδοξίας ἐν μέσῳ μετανοίας, πένθους καί νηστείας (Μ. Τεσσαρακοστῆς), τό «ἐν σπέρματι» (ἐν δυνάμει) Πάσχα (σταυροαναστάσιμο) ἐν μέσῳ τοῦ Πάθους καί τοῦ Σταυροῦ (χαρμολύπη), τό ἄκτιστο (ἀόρατο-Θεῖον-πνευματικό) ἐν μέσῳ τοῦ κτιστοῦ (ἀνθρώπινου-εἰκόνας-ὕλης), τή θεογνωσία (τῶν Θ. ἐνεργειῶν) ἐν μέσῳ τοῦ γνόφου τῆς ἀγνωσίας (ἀκατάληπτου Θ. οὐσίας)· ἕνα δηλ. ἀδιάκοπο «σχοινοβατεῖν» μεταξύ Γνώσης (πρβλ. αἱρέσεις Γνωστικισμοῦ, Μεσσαλιανῶν, Εὐνομιανῶν, Ἀνομοίων) καί Πίστης (πρβλ. αἱρέσεις Γνωσιμάχων, Ὁμοίων, Fideismus, Modalismus). Ἐξάλλου, τό δεσπόζον ἐκκλησιαστικῶς τήν περίοδο αὐτή πορφυροῦν χρῶμα συμβολίζει, κατά τούς Προφῆτες, καί τό αἷμα τῆς ἁμαρτίας (βυσσινί), ἀλλά καί τή δόξα τῆς Ἀνάστασης (κόκκινο).

Τό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα κάνει λόγο ἀκριβῶς γιά τό (διαλεκτικό) δρόμο (ταξίδι) αὐτό τῆς Ὀρθοδοξίας, στόν ὁποῖο μᾶς καλεῖ ὁ Χριστός διά μέσου τῆς Ἀποστολικῆς κλήσης Του πρός τό Φίλιππο: «ἀκολούθει μοι» (Ἰω. 1, 44). Ὁποιοσδήποτε ἐρευνᾶ ἄδολα τήν Ἀλήθεια, καί ἀναμένει, προσευχόμενος, τή σωτηρία του σάν τό Ναθαναήλ "κάτω ἀπό μιά συκιά", ὁπωσδήποτε δέ θά ἀπογοητευτεῖ.
Ἡ σκηνή (σκιά) τοῦ (ἱερού) δένδρου ἀποτελεῖ  θρησκειολογικό ἀρχέτυπο, ἐφόσον διά τοῦ δένδρου (βλ. "ξύλον γνώσεως τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ") ὁ ἄνθρωπος ἔχασε τό Θεό.
Πῶς βλέπει σήμερα ὁ κόσμος (Εὐρωπαῖοι ἑταῖροι μας καί Νεοέλληνες) τήν Ὀρθοδοξία; Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία στίς μέρες μας δια-βαίνει, πέρα τοῦ Προτεσταντισμοῦ, μέσα ἀπό τίς Συμπληγάδες τοῦ Ἰσλαμισμοῦ καί τοῦ παπικοῦ Ἰμπεριαλισμοῦ. Στίς 11 Μαρτίου 843 ἡ Ζ’ Οἰ-κουμενική Σύνοδος μετά ἀπό πολλά χρόνια διωγμῶν καί ἀγώνων δογμάτισε ὄχι τή λατρεία (πού μᾶς κατηγοροῦν ὡς εἰδωλολάτρες οἱ Χιλιαστές) ἀλλά τήν «τιμητική προσκύνηση» τῶν εἰκόνων: «Οὐ τήν ἀόρατον εἰκονίζω θεότητα, ἀλλ’ εἰκονίζω Θεοῦ τήν ὁραθεῖσαν σάρκα» (Ἰ. Δαμασκηνός). Αὐτό σημαίνει ὅτι εἶναι δυνατή ἡ «κάθοδος» τοῦ Θείου μέσα στήν ἀνθρώπινη ζωή (ἱστορία καί πολιτισμό). Ἡ θεολογία τῆς εἰκόνας (Εἰκονολογία), μέ βάση τό «κατ’ εἰκόνα», καθορίζει τήν ὀρθόδοξη Ἀνθρωπολογία, Χριστολογία, Κτισιολογία καί Σωτηριολογία.

Ἀλλά, ποιά εἶναι αὐτή ἡ Ὀρθή «δόξα»; Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἕνα διηνεκές θαῦμα: «Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων, αὕτη ἡ πίστις τήν οἰκουμένην ἐστήριξεν» (Συνοδικόν). Ὀρθοδοξία θά πεῖ: τέλεια ἰσορροπία ἀνθρώπινου (πρβλ. αἱρέσεις Ἀρειανισμοῦ, Νεστοριανισμοῦ) καί Θείου (πρβλ. θρησκεῖες καί αἱρέσεις Βουδδισμοῦ, Μονοφυσιτισμοῦ, Εἰκονομαχίας) παράγοντα στή ζωή. Ἀκόμα, ἡ Ὀρθοδοξία ἰσορροπεῖ μεταξύ (ρωμαιοκαθολικοῦ) Κληρικαλισμοῦ καί (προτεσταντικοῦ) Πρεσβυτεριανισμοῦ ἤ Λαϊκισμοῦ.

Φύλακας τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ὁ λαός (Ἐγκύκλιος Πατριαρχῶν Ἀνατολῆς, 1848). Ἡ ἀρχή τῆς συνοδικότητας καί ἡ δημοκρατική παράδοση ἐπιβάλλουν τήν ἐκλογή Ποιμένων «ψήφῳ κλήρου καί λαοῦ». Γι’ αὐτό, χρειάζεται ἐπαγρύπνηση στό «quo vadi» τῆς ἑλλαδικῆς Ὀρθοδοξίας. Ὀρθοδοξία δέν εἶναι οἱ Βυζαντινισμοί (Traditionalismus), οἱ μουσικές κoρῶνες καί οἱ λυρισμοί, τά ἀρχιτεκτονήματα μέ τίς σκαλιστές πέτρες, τά παγώνια καί τούς βυζαντινούς θόλους ἤ ἁψῖδες, ἀλλά ἡ ὑπό τῶν Ποιμένων (δηλ. διακόνων = ὑπηρετῶν) ἀνάληψη τῶν καθημερινῶν προβλημάτων, τῶν πόνων καί τῶν πόθων τοῦ λαοῦ, πού θαλασσοδέρνεται ἀπό τή Σκύλλα τῆς Πλουτοκρατίας στή Χάρυβδη τῆς φτώχειας καί τῆς «λιτότητας». Ὀρθοδοξία δέν εἶναι μόνο οἱ κατανυκτικές ὁλονυχτίες, τά καντήλια, τά κεριά, τά κομποσχοίνια, τά λιβάνια κι οἱ σταυροί στά κοιμητήρια. Τό σταυρό ὁ Χριστός τόν θέλει στόν ὦμο τῶν ζωντανῶν, κι ὄχι στίς ταφόπλακες τῶν πεθαμένων.

Οἱ Ὀρθόδοξοι θά πρέπει ν' ἀντιδιασταλοῦν ἀπ’ τούς Πρωτορθόδοξους, Παλαιορθόδοξους, Νεορθόδοξους καί κάθε λογῆς παρεκκλησιαστική ὀργάνωση. Ὁ ὀρθόδοξος ἅγιος δέν εἶναι ὁ ἠθικιστής (πουριτανός), ἀλλά ὁ «ἐν διηνεκεῖ μετανοίᾳ» διατελῶν (ἁμαρτωλός). Τρεῖς βαθμίδες (στάδια) πνευματικότητας γνωρίζει ἡ Ὀρθοδοξία: τήν κάθαρση, τό φωτισμό καί τή θέωση (Ματθ. 5, 8, Ιω. 1, 52, Πράξ. 7, 56).
Ὅσο ὁ ἄνθρωπος διά τῆς πείρας («ἔρχου καί ἴδε», «γεύσασθε καί ἴδετε») μαθαίνει νά "βλέπει" ὀρθόδοξα τό Θεό (vision Dieu), ὅπως Τόν εἰκονίζει ἡ ὀρθόδοξη Ἁγιογραφία, τόσο περισσότερο μεταμορφώνεται, ἐξαγιάζεται καί θεώνεται. Καί στά τρία αὐτά στάδια ὁ πιστός νοιώθει μιά ἀμφιθυμία (χαρμολύ-πη), ἡ ὁποία στήν Τέχνη (εἰκονογραφία, ναοδομία, βυζαντινή μουσική) ἐκφράζεται μέ τήν ἰσορροπία Ὑπερβατικοῦ (πρβλ. baroque) καί Γήινου (πρβλ. ἀναγεννησιακοῦ ρυθμοῦ) στοιχείου.
Ἄν ὁ "περιούσιος" Ἰσραήλ γέννησε τόν «Υἱό τοῦ Θεοῦ» (τόν Χριστό), ἡ ἄσημη Ἑλλάδα, σάν τήν ἄσημη Ναζαρέτ, γέννησε τόν «Υἱό τοῦ Ἀνθρώπου» (τόν Ἰησοῦ) καί τόν Λόγο, πού ἀνακάλυψε ὁ Φίλιππος, γι’ αὐτό καί οἱ Ἕλληνες ἀργότερα σ’ αὐτόν ἀπευθύνθηκαν γιά νά πλησιάσουν-προσεγγίσουν τόν Κύριο (Ἰω. 12, 21). Ἄν δέν ἔδινε ὁ Ἑλληνισμός, μέ τήν Εἰρήνη τήν Ἀθηναία, τήν (ἀνθρώπινη) γλῶσσα, Φιλοσοφία καί Αἰσθητική (εἰκόνα, ὕλη), ὁ Χριστιανισμός θ' ἀφομοιωνόταν πλήρως ἀπό τόν (ἀνεικονικό) Ἰουδαϊσμό, καταντώντας μιά ἑβραϊκή αἵρεση.

Ἡ Ὀρθοδοξία ἔχει οἰκουμενική ἀποστολή καί μαρτυρία. Ἄσπιλος (παρθένα) νύμφη δέν εἶναι, ὅπως πιστεύουν τώρα τό Μάρτιο οἱ (νεοπαγανιστές) Δωδεκαθεΐτες καί Νεοεποχίτες, ἡ Σελήνη, διά τῆς ὁποίας (βλ. Ἀστρολογία) ἀναμένουν ἕναν ἄλλο Μεσσία (Maitreya), ἀλλά ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία καί μᾶς καλεῖ σέ πνευματική "ἀναστήλωση" τοῦ φθαρέντος «κατ’ εἰκόνα».
«Οὐκ ἀρνησόμεθά σου, φίλη Ὀρθοδοξία. Οὐ ψευσόμεθά σου, πατροπαράδοτον σέβας. Ἐν σοί ἐγεννήθημεν, ἐν σοί ζῶμεν καί ἐν σοί κοιμηθησόμεθα. Εἰ δέ καί καλέσει καιρός καί μυριάκις ὑπέρ Σοῦ τεθνηξόμεθα» (Ἰ. Βρυέννιος).


Σπυρίδων K. Τσιτσίγκος
Αν. Καθ. Παν. Αθηνών
Δρ. Θεολογίας & Δρ. Ψυχολογίας
E-mail : stsitsig@gmail.com
Τηλ. : 69 76 44 98 99
Blog : iorthodoxitheologia.blogspot.com
«Η ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ»
http://anavaseis.blogspot.gr/2013/03/blog-post_389.html

Ὁμιλίες (3) π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου στὴν Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας


1. Γνῶσις καί ἐμπειρία τοῦ Χριστοῦ
Ὁμιλία π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου στὴν Κυριακή Α΄ Νηστειῶν - Τῆς Ὀρθοδοξίας (Ἰωάν. 1, 44-52)
Πραγματοποιήθηκε στὶς 27-03-1983


Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς)


2. Ὁ ἄδολος ἄνθρωπος
Ὁμιλία π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου στὴν Κυριακή Α΄ Νηστειῶν - Τῆς Ὀρθοδοξίας (Ἰωάν. 1, 48-50)
Πραγματοποιήθηκε στὶς 03-03-1985


Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς)


3. Ἡ Εἰκόνα στοιχεῖον Ὀρθοδοξίας
Ὁμιλία π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου στὴν Κυριακή Α΄ Νηστειῶν - Τῆς Ὀρθοδοξίας
Πραγματοποιήθηκε στὶς 23-03-1986


Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς)
Τά ἠχητικά ἀρχεῖα εἶναι ἀπό τό arnion.gr
Διαβάστε περισσότερα πατῶντας 

Κυριακή 24 Μαρτίου 2013

Η Κυριακή της Ορθοδοξίας και η σύγχρονη αίρεση του Οικουμενισμού. Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Η Κυριακή της Ορθοδοξίας και η σύγχρονη αίρεση του Οικουμενισμού

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου Πρ. Ιερού Ναού Παναγίας Μυρτιδιωτίσσης Πειραιώς 

Η Κυριακή της Ορθοδοξίας, είναι μια ιδιαίτερα χαρμόσυνη και πανηγυρική ημέρα. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά το συναξάριο της ημέρας, η αγία μας Εκκλησία εορτάζει την «αναστήλωσιν των αγίων και σεπτών εικόνων, γενομένην παρά των αειμνήστων Αυτοκρατόρων Κωνσταντινουπόλεως, Μιχαήλ και της μητρός αυτού Θεοδώρας, επί πατριαρχείας του αγίου και ομολογητού Μεθοδίου». 
Γενικότερα όμως ως ημέρα αφιερωμένη στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας, εορτάζομε την νίκη και τον θρίαμβό της απέναντι σε κάθε αίρεση διά μέσου των αιώνων, όπως αυτή κατά τρόπο θριαμβευτικό και πανηγυρικό καταγράφεται στο Συνοδικό της Ορθοδοξίας: «Οι Προφήται ως είδον, οι απόστολοι ως εδίδαξαν, η Εκκλησία ως παρέλαβεν, οι διδάσκαλοι ως εδογμάτισαν, η Οικουμένη ως συμπεφρόνηκεν, η Χάρις ως έλαμψεν, η αλήθεια ως αποδέδεικται, το ψεύδος ως απελήλαται, η σοφία ως επαρρησιάσατο, ο Χριστός ως εβράβευσεν, ούτω φρονούμεν, ούτω λαλούμεν, ούτω κηρρύσωμεν…». 
Γι’ αυτό και οι περισσότεροι ύμνοι στην ασματική ακολουθία του Τριωδίου της Κυριακής αυτής, αν προσέξουμε, έχουν πανηγυρικό και πασχάλιο χαρακτήρα: «Ουκέτι των ασεβών αιρετικών η οφρύς αίρεται, η γαρ Θεού δύναμις την Ορθοδοξίαν εκράτυνεν». Αλλά και η λιτάνευση των αγίων εικόνων, που γίνεται την ημέρα αυτή γύρω από τους ιερούς ναούς και τα μοναστήρια, όπως επίσης και τα αναθέματα, τα οποία αναγινώσκονται, όχι μόνον εναντίον των εικονομάχων αιρετικών, αλλά και κάθε αιρετικού, αισθητοποιεί ακριβώς ακόμη περισσότερο αυτή την νίκη της Ορθοδοξίας.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι η Εκκλησία ετοποθέτησε την εορτή αυτή μέσα στη νηστεία της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής και μάλιστα στην πρώτη Κυριακή αυτής. Το έκαμε αυτό για να μας διδάξη, ότι σε τίποτε δεν ωφελεί τον Χριστιανό ο αγώνας τον οποίο διεξάγει, για να νεκρώσει τα πάθη και να κάμει κτήμα του τις αρετές, αν δεν πιστεύει ορθά, αν δεν ανήκει δηλαδή στην Ορθοδόξη Εκκλησία. Έξω της Εκκλησίας δεν υπάρχει σωτηρία, έστω και αν ο άνθρωπος κατωρθώσει με νηστείες και ασκητικούς αγώνες όλες τις αρετές. 
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει σ’ ένα λόγο του: «Μένε εις την Εκκλησίαν και ού προδίδοσαι από της Εκκλησίας. Εάν δε φύγης από Εκκλησίας ουκ αιτία η Εκκλησία. Εάν μεν γαρ ής έσω, ο λύκος ουκ εισέρχεται, εάν δε εξέλθης έξω, θηριάλωτος γίνη. Αλλ’ ου παρά την μάνδραν τούτο, αλλά παρά την σην μικροψυχίαν. Εκκλησίας γαρ ουδέν ίσον».[1] 
Μη φύγης, λέγει ο άγιος, από την Εκκλησία και δεν πρόκειται να προδοθής ποτέ από αυτήν. Εάν όμως φύγης, η αιτία δεν οφείλεται στην Εκκλησία. Εάν μείνης μέσα σ’ αυτήν, ο λύκος της αιρέσεως δεν τολμά να σε βλάψη, εάν δε εξέλθης, θα σε κατασπαράξη και αυτό θα οφείλεται στην ιδική σου μικροψυχία. Τίποτε δεν είναι ίσο με την Εκκλησία. 
Στο Γεροντικό αναφέρεται ένα πολύ χαριτωμένο περιστατικό, που υπογραμμίζει ακριβώς αυτή την αλήθεια: Κάποτε επισκέφθηκαν μερικοί ασκητές τον αβά Αγάθωνα, που ήταν ξακουστός για την μεγάλη διάκριση που είχε. Θέλοντας λοιπόν να τον δοκιμάσουν αν οργίζεται τον ρώτησαν: 
- "Εσύ είσαι ο Αγάθων, που λένε πως είσαι πόρνος και υπερήφανος;»
- «Ναι αδελφοί μου εγώ είμαι», απήντησε ο Γέροντας. 
Τον ρωτούν και πάλι: –«Εσύ είσαι ο Αγάθων ο φλύαρος και κατάλαλος;»
- «Ναι αδελφοί μου εγώ είμαι», είπε πάλι ο Γέροντας. 
Τον ρωτούν για τρίτη φορά: - «Εσύ είσαι ο Αγάθων ο αιρετικός;» 
Τότε ο Αγάθων αποκρίθηκε: «Όχι δεν είμαι αιρετικός». 
Οι ασκητές τον ρώτησαν να τους πεί, γιατί όσα του έλεγαν πρώτα τα παρεδέχετο για τον εαυτό του, ενώ τον λόγον αυτόν με την κατηγορία του αιρετικού δεν τον δέχθηκε. Και ο άγιος εκείνος γέροντας τους απήντησε: «τα πρώτα εμαυτώ επιγράφω. Όφελος γαρ εστί τη ψυχή μου. Το δε αιρετικός, χωρισμός εστί από του Θεού, και ου θέλω χωρισθήναι από Θεού». 
Τα πρώτα τα παραδέχομαι, διότι φέρνουν ωφέλεια στην ψυχή μου, το να δεχθώ όμως, ότι είμαι αιρετικός είναι χωρισμός από τον Θεό και εγώ δεν θέλω να χωριστώ από τον Θεό. Οι ασκητές τότε θαύμασαν την πνευματική σοφία και διάκριση του γέροντα και έφυγαν πνευματικά οικοδομημένοι.
Οι άγιοι Πατέρες, οι οποίοι αγωνίστηκαν εναντίον των αιρέσεων, έκαναν μεγάλους αγώνες για να διαφυλάξουν ανόθευτη την αλήθεια της πίστεως, όπως ο Κύριος την απεκάλυψε, όπως οι απόστολοι την εδίδαξαν και όπως η Εκκλησία την παρέλαβε. 
Αν ρίξουμε μια ματιά στην εκκλησιαστική μας ιστορία, θα διαπιστώσουμε, ότι πολλοί από αυτούς εφυλακίστηκαν, άλλοι καθαιρέθηκαν, άλλοι εδιώχθηκαν, υβρίστηκαν και συκοφαντήθηκαν, υπέμειναν βασανιστήρια και μερικοί από αυτούς εθυσίασαν την ζωή τους. 
Το γεγονός αυτό δεν είναι τυχαίο αλλά δείχνει ακριβώς πόσο μεγάλη ευασθησία είχαν και πόση σημασία έδιναν στις δογματικές αλήθειες της πίστεως. Η επιμονή τους αυτή οφείλεται στο ότι είχαν συνειδητοποιήσει, ότι έκπτωση από την αλήθεια της πίστεως, σημαίνει μετάπτωση στην κατάσταση της αιρέσεως, σημαίνει θάνατο πνευματικό και απώλεια της σωτηρίας. 
Είχαν ακόμη επισημάνει με τον πλούσιο φωτισμό της Χάριτος του αγίου Πνεύματος, που είχαν μέσα τους, ότι ακόμη και ελάχιστη απόκλιση από το ορθό δόγμα έχει καταστρεπτικές συνέπειες, σύμφωνα με τον λόγον του Κυρίου «ός εάν ουν λύση μίαν των εντολών τούτων των ελαχίστων και διδάξη ούτω τους ανθρώπους, ελάχιστος κληθήσεται εν τη βασιλεία των ουρανών» (Ματθ.5,19). 
Επίσης και ο απόστολος Παύλος στην προς Γαλάτας επιστολή του υπογραμμίζει την ίδια αλήθεια, όταν λέγει «αλλά και αν ημείς ή άγγελος εξ’ ουρανού ευαγγελίζηται υμιν παρ’ ό ευηγγελισάμεθα υμίν, ανάθεμα έστω» (1,8). 
Επομένως το συμπέρασμα είναι ότι στα θέματα της πίστεως δεν χωράει συγκατάβασις, δεν χωράει οικονομία και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να προσθέσει ή να αφαιρέσει ούτε το ελάχιστο από το περιεχόμενο της πίστεως, από την μόνην σώζουσαν αλήθεια της Ορθοδοξίας. 
Οι αλήθειες της πίστεως δεν είναι απλές δογματικές προτάσεις, που διατυπώθηκαν στις Οικουμενικές συνόδους, αλλά όροι ζωής, που παραπέμπουν στο ήθος και στην ίδια την ζωή της Εκκλησίας. 
Το δόγμα είναι τόσο άρρηκτα συνδεδεμένο με το ήθος, έτσι ώστε αλλοίωση του ενός να επιφέρει αναπόφευκτα αλλοίωση και καταστροφή και του άλλου: «Ώσπερ δόγματα πονηρά βίον ακάθαρτον εισάγειν είωθεν, ούτω και διεφθαρμένος βίος πονηρίαν δογματων πολλάκις έτεκεν»,[2] παρατηρεί ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. 
Το Πνεύμα το άγιον είναι Πνεύμα της αληθείας, το οποίο από την ημέρα της Πεντηκοστής εξακολουθεί να παραμένει μέχρι σήμερα μόνον εντός της Ορθοδόξου Εκκλησίας, επειδή ακριβώς μόνον Αυτή διετήρησε αναλοίωτο και αμετάβλητο τον θησαυρό της πίστεως, την καθιστά «στύλο και εδραίωμα της αληθείας» (Α΄Τιμ3,15), καθοδηγεί Αυτήν «εις πάσαν την αλήθειαν» (Ιω.15,26), ενεργεί διά των μυστηρίων και απεργάζεται την σωτηρίαν και τον αγιασμό των πιστών μόνο μέσα στους κόλπους της.
Ωστόσο οι άγιοι Πατέρες δεν αγωνίστηκαν μόνο για την διατύπωση και διαφύλαξη των δογμάτων, των αληθειών της πίστεως. Υπήρξαν εκείνοι που πριν απ’ όλα εβίωσαν τις αλήθειες της πίστεως. Δεν είχαν μόνο την Ορθοδοξία, είχαν και την Ορθοπραξία. 
Ετήρησαν με ακρίβεια τις δεσποτικές εντολές και ευρήκαν μέσα σ’ αυτές τον Χριστό, την μόνη αλήθεια, σαν ανεκτίμητο θησαυρό, όπως ακριβώς τον ευρήκε ο Φίλιππος, για τον οποίο κάνει λόγο το ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας αυτής. 
Ο Φίλιππος από την μικρή εμπειρία που είχε αποκομίσει από την συναναστροφή του με τον Χριστό, είχε βεβαιωθεί βαθειά μέσα στην ψυχή του, ότι Αυτός είναι Εκείνος για τον οποίο ομίλησαν οι προφήτες, Αυτός είναι Εκείνος, τον οποίον επερίμεναν, ο Μεσσίας, ο Υιός του Θεού. 
Γι’ αυτό και έτρεξε αμέσως στον φίλο του τον Ναθαναήλ, για να τον καταστήση συγκοινωνό και συμμέτοχο αυτής της χαράς, αυτού του θησαυρού και του είπε: «ον έγραψε Μωϋσής εν τω Νόμω και οι προφήται, ευρήκαμεν Ιησούν τον υιόν του Ιωσήφ, τον από Ναζαρέτ» (Ιω.1,44). 
Αλλ’ ο Ναθαναήλ απορεί, έχει επιφυλάξεις: «Εκ Ναζαρέτ δύναταί τι αγαθόν είναι;». Από την Ναζαρέτ, μία κακόφημη πόλη, μπορεί να βγή τίποτε καλό; Και του απαντά ο Φίλιππος: «Έρχου και ίδε». Έλα και δες μόνος σου. Έλα να βεβαιωθείς εκ πείρας. 
Ο Φίλιππος δεν προσπαθεί να τον πείσει με επιχειρήματα και περιγραφές, διότι δεν θα φέρουν κανένα αποτέλεσμα. Μόνο με την πείρα θα βεβαιωθεί. Και όταν στη συνέχεια συναντήθηκε με τον Χριστό και βεβαιώθηκε εκ πείρας, ότι αυτός είναι ο Μεσσίας αμέσως τον ομολόγησε: «Ραββί, συ ει ο υιός του Θεού, συ ει ο βα- σιλεύς του Ισραήλ». 
Αυτήν ακριβώς την εμπειρία της προσωπικής παρουσίας του Χριστού μέσα στις ψυχές των είχαν και οι άγιοι Πατέρες και προς αυτήν καλούσαν κά- θε καλοπροαίρετον άνθρωπον. Εδίδασκαν έργω και λόγω, ότι η χριστιανική ζωή στο εσώτατο είναι της δεν είναι φιλοσοφίες και θεωρίες, δεν είναι ένα σύστημα ιδεών. Είναι εμπειρία Χριστού, είναι εμπειρία Θείας Χάριτος, εμπειρία θεώσεως.
Σήμερα που η Εκκλησία μας ευφραίνεται και πανηγυρίζει τον θρίαμβο της Ορθοδοξίας και καθώς φέρνει στη μνήμη μας τους αγώνες και τις θυσίες, που έκαναν οι άγιοι Πατέρες μας, για να επιτευχθεί αυτός ο θρίαμβος, αυτή η νίκη, υπαγορεύει και υποδεικνύει παράλληλα σ’ όλους μας ένα διπλό  χρέος. 
Το πρώτο χρέος μας είναι να ανακαινίσουμε με την μετάνοια και την άσκηση την εικόνα του Θεού, που φέρουμε μέσα μας, η οποία έχει καταφθαρεί και εξαχρειωθεί από τα πάθη και τις επιθυμίες του παλαιού ανθρώπου. 
Πολύ εύστοχα παρατηρεί κάποιος εκκλησιαστικός συγγραφέας των τελευταίων αιώνων: «Πόση λογιάζετε να είναι η κατάκρισή μας και η κόλασή μας, όπου ασχημίζομεν την εικόνα του Θεού; Οπού φθείρομεν τον έσω άνθρωπον, με τες επιθυμίες της απάτης; Δεν είναι επιθυμίες απάτης οι αδικίες, όπου κάμνομεν και αι παρανομίες, η υπερηφάνεια, η κενοδοξία και αι άλλες ακαταστασίες; Τι δεν βλέπουσι τα ομμάτια άτοπον, τι δεν ακούομεν κακόν; Εως πότε να υποφέρει ο Θεός τόσην μας ακαταστασίαν, τόσον κακόν, τόσην αμαρτίαν; Πότε ελπίζεις να βαλθείς εις την στράταν της δικαιοσύνης;
Κάμε τούτην την Χάριν της Ορθοδοξίας, όπου έμαθες, όπου εορτάζεις. Στολίσου πράξεις αγαθές, κάμε την αρετήν βάσιν της θεωρίας. Ανάβηθι εις την επίγνωσιν του Θεού, κατάβηθι εις το βάθος της ταπεινώσεως του Χριστού μέχρι θανάτου. Μη φθείρωμεν λοιπόν με τες κακές μας πράξεις την εικόνα του Θεού, μήπως και όταν έλθη ο καιρός του μυστικού γάμου, κρούοντες και ημείς την θύραν, μας αποκριθεί ο νυμφίος  ‘ουκ οίδα υμάς’, δεν σας γνωρίζω, επειδή αλλοιωμένην έχετε την εικόνα μου με τα κακά σας έργα. Αλλά ας στρέψωμεν εις μετάνοιαν δι’ εξομολογήσεως. Ας καθαρίσωμεν τους ρύπους από τες ψυχές μας, διά να μας γνωρίσει πρωτότυπον και αρχέτυπόν μας και να μας προσκαλέσει ως γνησίας εικόνας του, εις την αιώνιον βασιλείαν του».
Το δεύτερο χρέος μας είναι να διαφυλάξωμε τον θησαυρό της Ορθοδόξου πίστεως ως κόρην οφθαλμού, ανόθευτο και αναλλοίωτο από κάθε αιρετική διδασκαλία και πλάνη. Το καθήκον αυτό είναι σήμερα περισσότερο αναγκαίο και επιτακτικό από κάθε άλλη φορά, διότι και σήμερα η Εκκλησία μας βάλλεται και πολεμείται από πολλές σύγχρονες αιρέσεις, μιά από τις οποίες, η πιό επικίνδυνη, είναι η παναίρεση του Οικουμενισμού, όπως την χαρακτήρισε μια μεγάλη οσιακή μορφή του περασμένου αιώνος, ο Σέρβος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του πανεπιστημίου του Βελιγραδίου άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς. 
Η φοβερή αυτή αίρεση, προϊόν των συγχρόνων συγκρητιστικών τάσεων θρησκευτικής ενοποιήσεως της ανθρωπότητος, ανέπτυξε μέσα στους κόλπους της διάφορες αιρετικές θεωρίες, όπως η θεωρία των κλάδων, η θεωρία της βαπτισματικής ενότητος, η θεωρία των αδελφών Εκκλησιών, η θεωρία των δύο πνευμόνων, η θεωρία της μεταπατερικής θεολογίας κ.α., οι οποίες είναι ασυμβίβαστες με την δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας μας  και με την διαχρονική πίστη της ότι μόνον αυτή αποτελεί την Μία, Αγία, Καθολική, και Αποστολική Εκκλησία, όπως άλλωστε ομολογούμε στο σύμβολο της Πίστεως. 
Πέραν τούτου, μέσω μιάς άλλης θεωρίας, αυτής του δογματικού μινιμαλισμού, η ακρίβεια των δογματικών αληθειών της πίστεως, για τις οποίες, όπως αναφέραμε προηγουμένως, πολλούς αγώνες και θυσίες έκαναν οι άγιοι Πατέρες μας, σμικρύνεται, σχετικοποιείται και υποβιβάζεται. 
Η επιστροφή των αιρετικών ομολογιών του Παπισμού και Προτεσταντισμού στην Ορθόδοξη πίστη και αποστολική Παράδοση, δεν θεωρείται πλέον απαραίτητη προϋπόθεση για την ένωση των Εκκλησιών. 
Οι αγώνες των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας μας αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, μεγάλου Φωτίου, αγίου Μάρκου του Ευγενικού και άλλων, που αγωνίστηκαν εναντίον του Παπισμού, ακυρώνονται και αποδοκιμάζονται στην πράξη, τα αντιαιρετικά τους συγγράμματα με τα οποία κατέδειξαν τις πλάνες του Παπισμού, παραμερίζονται και υιοθετείται η καινοφανής αντίληψη, ότι οι δογματικές μας διαφορές προς αυτούς αποτελούν ποικιλλία διαφόρων παραδόσεων, ώστε να παύσουν να αποτελούν φραγμό προς την ένωση. 
Επιχειρείται έτσι μία  επιφανειακή επικοινωνιακού χαρακτήρος ενότητα, παρά τις τεράστιες δογματικές διαφορές, ώστε τελικά οι Παπικοί και οι Προτεστάντες να παρουσιάζονται ως αδελφές Εκκλησίες με Ορθόδοξη πίστη και έγκυρα μυστήρια. 
Κατ’ αυτόν τον τρόπο όμως η πλάνη της αιρέσεως γίνεται σεβαστή, τοποθετείται δίπλα στην αλήθεια ως ισότιμη και ισόκυρη με αυτήν και τελικά αναμιγ- νύεται μ’ αυτήν σε μια άμικτη μίξη. Ποιά κοινωνία όμως μπορεί να υπάρξει μεταξύ αληθείας, που είναι φώς και ψεύδους, που είναι σκότος; «Τις κοινωνία φωτί προς σκότος;», επιβεβαιώνει ο απ. Παύλος (Β΄Κορ.6,14).
Προβάλλουν ως επιχείρημα οι Οικουμενιστές την αγάπη προς τους αιρετικούς και την εξ’ αυτής απορρέουσαν ανάγκη της μαρτυρίας της Ορθοδοξίας και της μεταδόσεως του θησαυρού της πίστεώς της προς αυτούς. Η αγάπη όμως ποτέ δεν χωρίζεται από την αλήθεια, ούτε είναι δυνατόν ποτέ να στραφεί εναντίον της. Όταν ο διάλογος της αγάπης δεν συνυπάρχει με τον διάλογο της αληθείας είναι επικίνδυνη παγίδα, που οδηγεί σε συγκρητιστική αδιαφορία και απομακρύνει από την σωτηρία. 
Όπως λέγει ο άγιος Ιω. ο Χρυσόστομος «ει που την ευσέβειαν  παραβλαπτομένην ίδοις, μη προτίμα την ομόνοιαν της αληθείας, αλλ’ ίστασο γενναίως έως θανάτου…την αλήθειαν μηδαμού προδιδούς».[3] 
Δεν υπάρχει χειρότερο κακό από την στέρηση της σωτηρίας και μόνο ως έργο αγάπης δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Πολύ εύστοχα παρατηρεί ο αείμνηστος καθηγητής κ. Στέργιος Σάκκος[4]: «Δεν χωρίζεται η αγάπη από την αλήθεια. 
Ο διαχωρισμός τους, επί ζημία βεβαίως και των δύο, είναι των ημερών μας επίτευγμα. Είναι το κατόρθωμα του συγχρόνου διαχριστιανικού συγκρητισμού! Ποτέ άλλοτε η αγάπη δεν χρησιμοποιήθηκε τόσο πρόχειρα ανεύθυνα και ύπουλα εις βάρος της αλήθειας. 
Ποτέ στην ιστορία της Εκκλησίας δεν χρησιμοποιήθηκαν στις σχέσεις με τους αιρετικούς οι ανταλλαγές επισκέψεων και δώρων, οι εκατέρωθεν φιλοφρονήσεις, οι εναγκαλισμοί και οι ασπασμοί με πλήρη, ή έστω, μερική παραθεώρηση της αλήθειας…
Ποτέ η αγάπη δεν κατήργησε, ούτε υποβίβασε το δόγμα. Ποτέ δεν παραμερίσθηκε η αλήθεια χάριν μιάς κατ’ επίφασιν ειρήνης. ‘Αν η ειρήνη περιορίζεται μόνο στα λόγια είναι καταγέλαστη’, γράφει ο Μ. Βασίλειος[5], ενώ ο ευαίσθητος και πραότατος Θεολόγος Γρηγόριος διαγγέλλει: «Κρείττων γαρ επαινετός πόλεμος ειρήνης χωριζούσης Θεού. Και διά τούτο τον πραύν μαχητήν οπλίζει το πνεύμα, ως καλώς πολεμείν δυνάμενον’»[6].
Το επιχείρημα λοιπόν της αγάπης, που κατά κόρον προβλήθηκε και διατυμπανίστηκε από τους Οικουμενιστές αποδείχθηκε πλάνη και θανάσιμη παγίδα. Τούτο φάνηκε και από το ίδιο το αποτέλεσμα των μέχρι τώρα γενομένων διαλόγων. Οι μέχρι τώρα γενόμενοι διάλογοι όχι μόνον δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα, αλλά αντιθέτως οδήγησαν αναπόφευκτα σε προϊούσα φθορά και διάβρωση του Ορθοδόξου φρονήματος, σε συμβιβασμούς και ανεπίτρεπτες υποχωρήσεις στο δόγμα και στην Εκκλησιαστική μας αυτοσυνειδησία. 
Με πολύ επιπολαιότητα οι Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι στους Διαχριστιανικούς Διαλόγους, ανώριμοι όντες πνευματικά και μη έχοντες αγιοπνευματικές εμπειρείες, άπλωναν γέφυρες, μικρές και ανεπαρκείς, για να γεφυρώσουν τεράστια χάσματα και να εκμηδενίσουν αποστάσεις και διαφορές, πολύ σημαντικές στο δόγμα και στο ήθος των Εκκλησιών. 
Παραθεώρησαν το γεγονός, ότι η αλήθεια με την αίρεση δεν έχουν ποσοτική διαφορά. Η αίρεση δεν έχει απλώς λιγότερη αλήθεια, ώστε με κάποια προσθήκη να γίνει κι αυτή Ορθοδοξία. Η αίρεση όσο μικρή και αν φαίνεται, είναι πλάνη, είναι σκοτάδι και αμαρτία και θάνατος. Ο πνευματικός θάνατος που προξενεί η αίρεση, δεν παίρνει βελτίωση να γίνει λιγότερο θάνατος και κατόπιν ζωή. 
Έτσι φθάσαμε στο τραγικό φαινόμενο να διατυπώνονται από Ορθοδόξους εκπροσώπους και πατριάρχες, αντορθόδοξες και βλάσφημες δηλώσεις και να υπογράφονται κοινά κείμενα με τους αιρετικούς, ξένα προς την παράδοση και την δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Ο αρχικός ενθουσιασμός για την δήθεν μαρτυρία της Ορθοδοξίας προς τους ετεροδόξους δυστυχώς κατέληξε στο θλιβερό φαινόμενο, μετά από 64 χρόνια διαλόγου με τους Προτεστάντες και 32 με τους Παπικούς, να συμμαρτυρούμε με την πλάνη και να αναγνωρίζουμε τους ετεροδόξους ως αδελφές Εκκλησίες, με έγκυρα μυστήρια αι αποστολική διαδοχή. Δηλαδή, αντί εμείς να τους οδηγήσουμε στην Ορθοδοξία, μας παρέσσυραν αυτοί στην αίρεση και την πλάνη.
Ο γέρων Παΐσιος ο αγιορείτης, μεγάλη οσιακή μορφή των ημερών μας, του οποίου η αγιότης μαρτυρείται από όλους πανορθοδόξως, φωτισμένος από την Χάρη του αγίου Πνεύματος, που είχε πλούσια μέσα του, διέκρινε την ολέθρια αυτή αίρεση του Οικουμενισμού και την καταπολέμησε με όλες του τις δυνάμεις, όπως μαρτυρεί ο βιογράφος του Γέρων Ιερομ. Ισαάκ. 
Κάποτε σε μια σύναξη μοναζουσών έλεγε τα εξής: «Οικουμενισμός και Κοινή Αγορά, ένα κράτος μεγάλο, μια θρησκεία στα μέτρα τους. Αυτά είναι σχέδια διαβόλων».[7] Σε μια άλλη περίπτωση έλεγε: «Μου έκανε εντύπωση αυτό, που μου είπε ένας επίσκοπος από το Πατριαρχείο. 
Του είχα πεί: Μα τι κατάσταση είναι αυτή; Από τη μια ο Οικουμενισμός, από την άλλη ο Σιωνισμός, ο Σατανισμός…Σε λίγο θα προσκυνούμε τον διάβολο με τα δύο κέρατα αντί για τον δικέφαλο αετό. 
Σήμερα, μου λέγει, δύσκολα βρίσκεις επισκόπους σαν τον επίσκοπο Καισαρείας Παΐσιο τον Β΄. Ο Παΐσιος ο Β΄ τι έκανε; Πήγαινε στον Σουλτάνο για τα αιτήματά του με ένα σχοινί δεμένο στη μέση, αποφασισμένος δηλαδή να τον κρεμάσουν οι Τούρκοι. Σαν να έλεγε στον Σουλτάνο: Μην ψάχνεις σχοινί και χασομεράς, άμα θέλεις να με κρεμάσεις, έτοιμο το έχω το σχοινί».[8] Η παρά πάνω μαρτυρία εμφανίζει τον Γέροντα να διαμαρτύρεται σε κάποιον πατριαρχικό επίσκοπο κατά της αιρέσεως του Οικουμενισμού και να παρουσιάζει τον Οικουμενισμό και τον Σιωνισμό ως τα δύο κέρατα του διαβόλου.
Το γεγονός ότι η φοβερή αυτή αίρεση εξακολουθεί όχι μόνον να υφίσταται, παρ’ όλο που πέρασαν 100 περίπου χρόνια από της εμφανίσεώς της, αλλά και να εξαπλούται επικίνδυνα όλο και περισσότερο, υπογραμμίζει το χρέος όλων μας, κλήρου και λαού, για την αποτελεσματική καταπολέμησή της. 
Όπως και άλλοτε έχουμε επισημάνει, είναι ανάγκη ο κλήρος και ο πιστός λαός του Θεού να επαγρυπνεί και να διακρίνει τα «σημεία των καιρών» (Ματθ.16,3). Να μείνει ανυποχώρητος και ασυμβίβαστος στην υπεράσπιση της αληθείας, ανεπηρεάστος από το πνεύμα της χαλαρότητος, του εφησυχασμού και του ενδοτισμού, το οποίον κυριαρχεί σήμερα, ιδίως μεταξύ των εκκλησιαστικών μας ηγετών, εκτός από ελάχιστες επαινετές εξαιρέσεις. 
Να συνειδητοποιήσει και να ευαισθητοποιηθεί απέναντι στο σύγχρονο πολυκέφαλο θηρίο, την παναίρεση του Οικουμενισμού, που προετοιμάζει τον ερχομό της Νέας Παγκόσμιας Θρησκείας του σατανά, και που με ύπουλο τρόπο έχει διεισδύσει στα σπλάγχνα της Ορθοδοξίας και την απειλεί θανάσιμα. 
Είναι ανάγκη πρό παντός, να ενεργοποιηθεί σ’ ένα δυναμικότερο αντιαιρετικό αγώνα και να απαιτήσει από την Ιεραρχία μας να ασχοληθή με την φοβερή αυτή αίρεση και να την καταδικάση Συνοδικά, να επισημάνει τους φορείς της και να τους καλέση σε μετάνοια. Σε περίπτωση δε αμετανοησίας να τους καθαιρέση. Τέλος να διακόψη τους μέχρι τώρα γενομένους ακάρπους και επιβλαβείς διαλόγους με τους ετεροδόξους.
Καλή Σαρακοστή και καλόν αγώνα πνευματικόν.


[1] Εις Ευτρόπιον Β΄, PG 51,397.
[2] Εις το «Ου θέλω υμάς αγνοείν αδελφοί…», PG 51,252.
[3] PG 60,611.
[4] Εφ. «Ορθόδοξος Τύπος», 3 Ιουνίου 2011.
[5] Πατροφίλω επισκόπω της εν Αιγεαίς Εκκλησίας, Επιστολή ΣΝ, PG 32,932Α
[6] Λόγος Β΄ Απολογητικός της εις τον Πόντον φυγής 82, PG 35,488C.
[7] Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου Λόγοι, τομ. Β΄, Εκδ. Ιερού Ησυχαστηρίου «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Σουρωτή Θεσσαλονίκης 1999, σελ. 176
[8] Γέροντος Παϊσίου…,ο.π. σελ. 230-232
 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/03/blog-post_5912.html

Παρασκευή 22 Μαρτίου 2013

Ποιμαντορική Εγκύκλιος Κυριακής της Ορθοδοξίας Μητροπολίτου Αιτωλίας Κοσμά


ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ
ΑΙΤΩΛΙΑΣ ΚΑΙ ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ
Ἀρχιεπ. Δαμασκηνοῦ 10
302 00 ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΝ
Τηλ: 26310-22322, 22421
Fax: 26310-28701
Ἱστοσελίς: www.imaa.gr
     Ἐν Ἱερᾷ Πόλει Μεσολογγίου τῇ 14ῃ Μαρτίου 2013
 Ἀριθ. Πρωτ.: 251      
Π Ο Ι Μ Α Ν Τ Ο Ρ Ι Κ Η  Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ
(ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΥΠ’ ΑΡΙΘ. 53)
Ο  ΧΑΡΙΤΙ  ΘΕΟΥ  ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ  ΚΑΙ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
 ΚΟΣΜΑΣ
  ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ  ΑΙΤΩΛΙΑΣ  ΚΑΙ  ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ
Πρὸς  τόν  εὐσεβῆ  κλῆρον  καί  λαόν
τῆς  καθ’ ἡμᾶς  Ἱερᾶς  Μητροπόλεως
                    
Σήμερα Κυριακή τῆς Ὀρθοδοξίας, σήμερα πού ἑορτάζουμε τήν ἀναστήλωσι τῶν ἁγίων εἰκόνων, τήν νίκη κατά τῶν εἰκονομάχων καί τό θρίαμβο τῆς Ἐκκλησίας μας ἐναντίον ὅλων τῶν ἀσεβῶν αἱρετικῶν, ζοῦμε ὡς Ὀρθόδοξοι χριστιανοί χαρά μεγάλη.
Ὅπως χάρηκε ὁ ἀπόστολος Φίλιππος, γιά τόν ὁποῖον μᾶς μίλησε σήμερα τό ἱερό Εὐαγγέλιο, ἐπειδή βρῆκε καί γνώρισε τόν Κύριο καί Σωτῆρα τοῦ κόσμου, ἔτσι χαιρόμαστε καί ἐμεῖς, ἐπειδή γνωρίσαμε τήν Ὀρθοδοξία μας καί μποροῦμε νά ζοῦμε ἡνωμένοι μέ τό Χριστό μας μέσα στήν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία μας.
Ναί, χαιρόμαστε, γιατί ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας κατέχει καί διατηρεῖ τήν πίστι τήν ὁποία ὁ Κύριος καί Θεός μας, Ἰησοῦς Χριστός, ἐδίδαξε. Γι’αὐτό ὀνομάζεται ἡ Ἐκκλησία μας Ὀρθόδοξος, διότι διατηρεῖ, φρονεῖ, πιστεύει καί ἀσπάζεται ὀρθῶς τήν γνησία διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ καί τῶν θεοκηρύκων Ἀποστόλων.
Ἡ περί ἁγίας Τριάδος ἀκριβής Θεολογία μόνο στήν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία καί μόνο, διατηρήθηκε ἁγνή, ἀπηλλαγμένη ἀπό ἀνθρώπινα ἐπινοήματα καί ἀσέβειες.
Τό περί ἄκρας συγκαταβάσεως καί ἐνανθρωπίσεως μυστήριο τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, μόνο στήν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία διευκρινίσθηκε καί ἀναπτύχθηκε ἀλάθητα.
Τά θεόπνευστα ἁγιογραφικά ἱερά κείμενα, ὅπως ἀπό τόν Κύριό μας ἐδιδάχθηκαν καί ἐκηρύχθηκαν καί ὅπως ὑπό τῶν ἁγίων Ἀποστόλων διά τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγ. Πνεύματος γράφτηκαν, ἔτσι τά διατηρεῖ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, χωρίς καμμιά ἀνθρώπινη παρέμβασι, χωρίς λεξική μετάφρασι καί παραποίησι.
Τά ἑπτά χαριτόβρυτα Μυστήρια, ὅπως τά παρέλαβε ἡ Ἐκκλησία μας ἀπό τόν Κύριο καί τούς Ἀποστόλους, καί ὅπως τά διετήρησε ἡ Ἀποστολική Παράδοσι, ἔτσι ἀκριβῶς τά διατηρεῖ καί τά τελεῖ.
Τό ἱερό Σύμβολο τῆς Πίστεώς μας καί τά ἱερά δόγματα τῶν ἁγίων ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί Πατέρων, αὐτή καί μόνη τά τηρεῖ χάριτι Θεοῦ ἀπαραχάρακτα καί ἀμιγῆ.
«Οἱ προφῆται ὡς εἶδον, οἱ Ἀπόστολοι ὡς ἐδίδαξαν, ἡ Ἐκκλησία ὡς παρέλαβεν, οἱ διδάσκαλοι ὡς ἐδογμάτισαν, ἡ οἰκουμένη ὡς συμπεφρόνηκεν,…οὕτω φρονοῦμεν, …Αὕτη ἡ πίστις τῶν Ἀποστόλων, αὕτη ἡ πίστις τῶν πατέρων, αὕτη ἡ πίστις τῶν Ὀρθοδόξων…».
Χαιρόμαστε σήμερα γιατί εἴμαστε μέλη τοῦ μυστικοῦ σώματος τῆς μόνης ἐν κόσμῳ Ἐκκλησίας, τῆς Ὀρθοδοξίας μας.
Ὅμως ἔχουμε καί λύπη, γιατί κάποιοι ἄλλοι ἐκκλησιαστικοί ὀργανισμοί, εἴτε παπικοί εἴτε προτεστάνται, θέλουν νά λέγωνται Ἐκκλησίες κι ὅμως δέν εἶναι. Εἶναι αἱρετικοί, ἀφοῦ πρόδωσαν, διέστρεψαν, ἀλλοίωσαν τήν ἀμώμητο πίστι καί ἔπεσαν σέ πλάνες καί φοβερές αἱρέσεις.Ἔχουν κοσμικό φρόνημα και ὄχι ἐκκλησιαστικό, δέν ἔχουν ἱερωσύνη καί χαριτόβρυτα μυστήρια, δέν ἁγιάζονται, δέν σώζουν τόν χριστιανό.
Χαιρόμαστε καί δοξάζουμε τό Θεό μας γιατί ἡ ὀρθόδοξος πίστις διατηρήθηκε καθαρά καί ἀμώμητη, ὥστε νά μποροῦμε νά τήν γνωρίζουμε καί νά τήν ζοῦμε καί ἐμεῖς.
Πῶς διατηρήθηκε;
Οἱ ἅγιοι Πατέρες μέ τήν αὐστηρή προσήλωσι τους καί τήν ἀγάπη τους στή θεόπνευστο ἁγιογραφική ἀλήθεια καί τήν Ἀποστολική Ἐκκλησιαστική Παράδοσι, χάριτι Θεοῦ, διεφύλαξαν καί διέσωσαν τήν καθαρότητα τῆς Ὀρθοδόξου ἀληθείας.
Ὅταν παντοειδεῖς διῶκται, ὅταν μέ τήν πλάνη καί τήν αἵρεσι, Ἄρειοι, Μακεδόνιοι, Νεστόριοι, Διόσκουροι, Χριστομάχοι, εἰκονομάχοι, Πνευματομάχοι καί Θεοτοκομάχοι αἱρετικοί, μέ ἀδιάλλακτο φανατισμό καί τυφλή φονική μισαλλοδοξία ἀγωνιζόταν νά ἀλλοιώσουν τήν Ὀρθόδοξο ἀλήθεια, νά σβήσουν τό φῶς τοῦ Χριστοῦ, νά καταπνίξουν κάθε φωνή ὁμολογητοῦ, οἱ πρόμαχοι τῆς Ὀρθοδοξίας μας Πατέρες, γενναῖοι καί ἅγιοι, περιχαράκωσαν τό κάστρο τῆς Ὀρθοδοξίας μας μέ ὑψηλά καί ἅγια δόγματα καί κανόνες, ὁμολόγησαν μέ ὅλη τους τή δύναμη τήν ὀρθοδοξία ἀλλά καί θυσιάστηκαν γιά νά μήν προδώσουν τήν Ὀρθόδοξο ἀλήθεια.
Ἔτσι τό «μυστήριο τῆς Ὀρθοδόξου Θεολογίας ἀνόθευτο παρέδωσαν» στήν Ἐκκλησία μας.
Χαιρόμαστε ἀκόμη γιά τό ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία μας εἶναι ἡ ψυχή τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους. Ἡ Ὀρθοδοξία στήν Ἑλλάδα βρίσκεται στό σπίτι της. Τό ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ὑπῆρξε καί ὑπάρχει ὡς ψυχή τοῦ Γένους, τό δείχνει καί τό ἀποδεικνύει ἡ πρόσφατη, ἡ χθεσινή, ἡ παλαιοτέρα ἱστορία μας.
Σ’ αὐτό τό σημεῖο νά ἐκφράσουμε μαζί μέ τή χαρά καί λύπη.
Λύπη ἔχουμε γιατί παρ’ ὅτι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀνέστησε, διεφύλαξε, σκέπει πάντοτε τήν Πατρίδα, οἱ Ἕλληνες ἄφησαν ἐν πολλοῖς τήν Ὀρθόδοξο ἀλήθεια καί ζωή, δέχονται καί δέχθηκαν κακοδοξίες, πλάνες, αἱρέσεις, παραθρησκεῖες.
Μέσα στήν Πατρίδα μας ἀσύδοτοι δροῦν καί πολεμοῦν τήν Ὀρθόδοξο Ἐκκλησία μας, πάσης φύσεως γνωστοί καί ἄγνωστοι αἱρετικοί.
Οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ δραστηριοποιοῦνται.  Οἱ Πεντηκοστιανοί δροῦν μέ πάθος κατά τῆς Ὀρθοδοξίας, οἱ Μασσῶνοι πολεμοῦν τήν μητέρα Ἐκκλησία, οἱ παραθρησκεῖες ἐργάζονται ἀσταμάτητα.
Ἰδιαιτέρως νά μνημονεύσουμε τήν παναίρεσι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος μέ πανουργία καί καταχθόνια σχέδια πλανᾶ ἀκόμη καί Ὀρθοδόξους, ἀμβλύνει τήν χριστιανική τους εὐαισθησία καί παρουσιάζει τήν ἀμώμητο Ὀρθοδοξία σάν τά ἄλλα ψευτοθρησκεύματα.
Ἀγαπητοί, σήμερα ἑορτή τῆς μητέρας μας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας ἄς χαροῦμε ὁλόψυχα, ἀλλά καί ἄς ἀναζωπυρώσουμε τό ὀρθόδοξο φρόνημά μας. Ὡς γνήσιοι Ὀρθόδοξοι καί Ἕλληνες, ἄς ἀγαπήσουμε καλά τήν Ὀρθοδοξία μας, ἄς τήν γνωρίσουμε, ἄς τήν ὁμολογήσουμε λόγοις καί ἔργοις.
Ὡς ἀπόγονοι καί μιμηταί τῶν Θεοφόρων Πατέρων ἄς ἀγωνισθοῦμε σθεναρά νά μή μᾶς πάρουν οἱ ἐχθροί τῆς Ὀρθοδοξίας μας τόν ἀτίμητο θησαυρό μας. Ἔτσι, ὅταν ζοῦμε μέ ἀκρίβεια τήν Ὀρθοδοξία μας μέσα στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας μας καί τήν ὁμολογοῦμε, θά ἁπλώνεται ἡ Ὀρθόδοξος σώζουσα ἀλήθεια στίς ψυχές τῶν ἀδελφῶν μας. Καί ἐμεῖς θά ἐπιτύχουμε τόν προσωπικό μας ἁγιασμό, θά πάρουμε τό στεφάνι τῶν ἄχρι θανάτου πιστῶν, θά γίνουμε ἄξιοι τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ.
                                                    Μετά πατρικῶν εὐχῶν,
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
† Ο ΑΙΤΩΛΙΑΣ  ΚΑΙ  ΑΚΑΡΝΑΝΙΑΣ  ΚΟΣΜΑΣ
 http://anavaseis.blogspot.gr/2013/03/blog-post_9938.html