Πείραμα

Και φωνάζω το σερβιτόρο. Δύο ωρίτσες το πολύ είχαν περάσει. Είχες πιει δυο ποτάκια―φυσιολογικά πράγματα δηλαδή. Με βλέπεις να πληρώνω. Σηκώνεις εντελώς κ καλά την τσάντα σου να βγάλεις το πορτοφόλι. Σε κοιτάω κ σου λέω: "Ούτε να το σκέφτεσαι". Πας να μου απαντήσεις, "μα όχι, δεν..." κ σε κόβω. "Μην το συζητάς," λεω, "την επόμενη φορά βλέπουμε, αυτά είναι δικά μου." "Όχι, όχι, δεν χρειάζεται..." επιμένεις ενώ έχω ήδη δώσει το πενηντάρικο στο σερβιτόρο κ περιμένω ρέστα.

Μεχρί τώρα αυτή η μικρή, πλην ιερή τελετουργία έχει λάβει χώρα σε όλα τα πρώτα ραντεβού που έχω βγει―ανεξαιρέτως! Παίζω το ρόλο μου με ευλάβια κ χωρίς κανένα παράπονο κ περιμένω να παίξεις κ εσύ το δικό σου. Αλλά νομίζω πως την επόμενη φορά―έτσι για δοκιμή βρε αδερφέ, όταν θα πας να μου ανοίξεις, κ καλά, την τσαντούλα σου, θα σε αφήσω να φτάσεις στο πορτοφόλι, να με κοιτάξεις, να το ανοίξεις, να με ξανακοιτάξεις κ τέλος να πληρώσεις σαν κυρία τα ποτάκια σου. Κ αν έχω κ μεγάλα κέφια, μπορεί να σε αφήσω να πληρώσεις κ τα δικά μου...

Φιλιά.

Η φούστα

Άντρες όλης της υφηλίου, διαβάστε προσεκτικά γιατί ο παρακάτω διάλογος -πέρα ως πέρα πραγματικός- αποτελεί το σημαντικότερο μάθημα που έχω πάρει ποτέ στη ζωή μου!

Αυτή: Ειναί εντάξει αυτή η φούστα;
Εγώ: Τι εννοείς; Καλή είναι...
Αυτή: Είναι στενή;
Εγώ: Όχι, εντάξει είναι.
Αυτή: Όχι; Είναι φαρδιά;
Εγώ: Δεν ξέρω... καλή μου φαίνεται. Όχι πολύ στενή.
Αυτή: Δηλαδή δεν είναι κολλητή;
Εγώ: Είναι, αλλά όχι τελειώς... Δεν ξέρω...
Αυτή: Δείχνει καλά πάνω μου; Είναι φαρδιά ή στενή;
Εγώ: Δεν καταλαβαίνω, τη θες να είναι στενή ή όχι;
Αυτή (απηυδισμένη): Ρε παιδί μου... θες να με γαμήσεις από πίσω όταν τη φοράω;

On Drugs (Περί Μαστούρας)

Απόσπασμα από το βιβλίο του Stephen King,
On Writing (Περί Συγγραφής) Εκδ. Bell
(σελ.104, παρ. 2):

Η ιδέα ότι η δημιουργική προσπάθεια και οι ψυχοτρόπες ουσίες είναι πράγματα αλληλένδετα είναι ένας από τους μεγάλους δημοφιλείς διανοουμενίστικους μύθους του καιρού μας. Οι τέσσερεις συγγραφείς του 20ου αιώνα το έργο των οποίων των οποίων ευθύνεται κυρίως γι’ αυτό είναι μάλλον ο Χέμινγουεϊ, ο Φιτζέραλντ, ο Σέργουντ Άντερσον και ο ποιητής Ντίλαν Τόμας. Είναι οι συγγραφείς που σε μεγάλο βαθμό διαμόρφωσαν την εικόνα μας ενός υπαρξιακού αγγλόφωνου ρημαγμένου τόπου όπου οι άνθρωποι έχουν αποκοπεί ο ένας από τον άλλον και ζουν σε ατμόσφαιρα συναισθηματικού στραγγαλισμού και απόγνωσης. Αυτές οι έννοιες είναι πολύ οικείες στους περισσότερους αλκοολικούς και η κοινή αντίδραση προς αυτές είναι η θυμηδία. Οι συγγραφείς που κάνουν κατάχρηση ουσιών δεν είναι παρά απλοί χρήστες· κοινοί μπεκρήδες και πρεζόνια, με άλλα λόγια. Οποιοσδήποτε ισχυρισμός ότι τα ναρκωτικά και το αλκοόλ είναι αναγκαία για να αμβλύνουν μια οξύτερη ευαισθησία δεν είναι παρά συνηθισμένες ανοησίες κάποιου που προσπαθεί να βρει δικαιολογίες. Έχω ακούσει αλκοολικούς οδηγούς εκχιονιστικών μηχανημάτων να ισχυρίζονται το ίδιο, ότι πίνουν για να γαληνέψουν τους δαίμονες. Δεν έχει σημασία αν είσαι ο Τζέιμς Τζόουνς, ο Τζον Τσίβερ ή ένας αλήτης που λαγοκοιμάται στο σιδηροδρομικό σταθμό· ένας εθισμένος προσπαθεί να διαφυλάξει πάση θυσία το δικαίωμά του να πίνει ή να μαστουρώνει. Ο Χέμινγουεϊ και ο Φιτζέραλντ δε έπιναν επειδή ήταν δημιουργικοί, αποξενωμένοι ή ηθικά αδύναμοι. Έπιναν επειδή αυτό κάνουν οι αλκοολικοί. Οι δημιουργικοί άνθρωποι ίσως διατρέχουν όντως μεγαλύτερο κίνδυνο να γίνουν αλκοολικοί ή ναρκομανείς απ’ όσο κάποιοι που ασχολούνται με άλλα επαγγέλματα, αλλά και τι έγινε; Όλοι φαινόμαστε πάνω κάτω ίδιοι όταν ξερνάμε στην άκρη του δρόμου.

(Όποιος έχει διαβάσει το βιβλίο ξέρει ότι ο Κινγκ μιλάει εκ πείρας...)

Η μάχη των Λεύκτρων

Το 371 π.κ.ε., την 5η Εκατομβαιώνος του Αττικού ημερολογίου (6 Ιουλίου), δόθηκε η ιστορική μάχη των Λεύκτρων. Κοντά σε αυτή την πόλη της Βοιωτίας τα στρατεύματα της Θήβας και της Σπάρτης (και οι σύμμαχοί τους) υπό την στρατηγία των Επαμεινώνδα και Κλεόμβροτου Α’ αντίστοιχα, πολέμησαν κατόπιν εντολής των Εφόρων της Σπάρτης προς τον Κλεόμβροτο να επιτεθεί στη Θήβα. Η Μάχη παρέμεινε ως πολύ σημαντική στην ιστορία για δύο λόγους: Αφενός ήταν η πρώτη ήττα του ανίκητου μέχρι τότε στρατού της Σπάρτης, αφετέρου, εγκαινιάστηκε η τακτική της «Λοξής Φάλαγγας» που έπαιξε τον πλέον καθοριστικό ρόλο στην νίκη των Θηβαίων. Αποτέλεσμα ήταν να αναδειχθεί ο Επαμεινώνδας σε έναν από τους σημαντικότερους στρατηγούς όλων των εποχών (η τακτική του χρησιμοποιήθηκε από πολλούς άλλους στρατηγούς συμπεριλαμβανομένου του Ναπολέοντα) και να δοθεί τέλος στην «Πελοποννησιακή συμμαχία».

Παρόλο που οι Σπαρτιάτες είχαν τόσο το αριθμητικό πλεονέκτημα όσο και τον καλύτερα οργανωμένο και εκπαιδευμένο στρατό, η «Λοξή Φάλαγγα» φάνηκε παραπάνω από αρκετή στο να υπερνικήσει αυτά τα εμπόδια. Από τη μία έδωσε το πλεονέκτημα του «αιφνιδιασμού» στους Θηβαίους αφού οι αντίπαλοι τους δεν είχαν αντιμετωπίσει ποτέ κάτι αντίστοιχο σε μάχη. Από την άλλη, η τακτική ήταν οργανωμένη και δομημένη ιδανικά για να διχοτομήσει τον αντίπαλο στρατό με αποτέλεσμα να δημιουργήσει σύγχυση στους Σπαρτιάτες και να ωθήσει τους συμμάχους τους να εγκαταλείψουν τη μάχη. Η νίκη σφραγίστηκε με το θάνατο του ίδιου του Κλεόμβροτου.

Και μου το ’λεγαν οι δάσκαλοί μου ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται… Κάτι ήξεραν τελικά!

Άξεστος… χμ, άξιος ο πρώην Θηβών και παναγιότατος πλέον, Ιωάννης Λιάπης… ε, Ιερώνυμος!