Διακίνηση φθηνού εργατικού δυναμικού ακόμα και σε συνθήκες καραντίνας

Η πανδημία του κορονοϊού δημιουργεί πρωτόγνωρες συνθήκες και καταστάσεις. Εκ της φύσης της δυσκολεύει πολύ και την διακίνηση εργατικού δυναμικού. Οι αντιδράσεις και προσπάθειες εργοδοτών και αστικών κρατών να λύσουν το πρόβλημα ώστε να υπάρξει μετακίνηση εργατικού δυναμικού ακόμα και μέσα σε αυτές τις συνθήκες είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικές. Γίνεται εντελώς ξεκάθαρο από τις επείγουσες προσπάθειες ποιος στηρίζει και ποιος ευνοείται από την ελεύθερη διακίνηση εργατικού δυναμικού και αυτός δεν άλλος από τους εργοδότες. Διαβάζουμε στο άρθρο του 902 για την συντονισμένη προσπάθεια των κυβερνήσεων Γερμανίας και Ρουμανίας να μεταφέρουν εργάτες ακόμα και με πτήσεις τσάρτερ μετά από αίτημα των Γερμανών εργοδοτών. Μάλιστα ο αριθμός των εποχικών εργατών που πηγαίνουν στην Γερμανία από την Ρουμανία, την Βουλγαρία και την Πολωνία κάθε χρόνο φτάνει τις 300.000.

Angela Nagle Η Αριστερά ενάντια στα ανοιχτά σύνορα B' μέρος

Πηγή: ResPublica.gr

Μετάφραση: Γιώργος Κουτσαντώνης και Μιχάλης Θεοδοσιάδης

Το άρθρο αρχικά δημοσιεύτηκε στο American Affairs Volume, Τόμος 2, Αριθμός 4 (2018): 17-30. (Βλ.The Left Case against Open Borders).

Το ανθρώπινο κόστος της παγκοσμιοποίησης 

Οι υποστηρικτές των ανοιχτών συνόρων συχνά παραβλέπουν το κόστος της μαζικής μετανάστευσης για τις αναπτυσσόμενες χώρες. Πράγματι, η παγκοσμιοποίηση συχνά δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο: οι απελευθερωμένες πολιτικές στο εμπόριο καταστρέφουν την οικονομία μιας περιφέρειας, η οποία με την σειρά της οδηγεί σε μαζική μετανάστευση από αυτήν την περιοχή, εξαλείφοντας περαιτέρω τις δυνατότητες της χώρας προέλευσης, συμπιέζοντας προς τα κάτω τους μισθούς των πιο αδύνατων μισθωτών στην χώρα προορισμού. Μία από τις κυριότερες αιτίες της μετανάστευσης εργατικού δυναμικού από το Μεξικό προς τις ΗΠΑ ήταν η οικονομική και κοινωνική καταστροφή που προκλήθηκε από την Συμφωνία Ελεύθερου Εμπορίου Βόρειας Αμερικής(NAFTA). Η NAFTA ανάγκασε τους μεξικανούς αγρότες να ανταγωνιστούν την γεωργία των ΗΠΑ, με καταστροφικές συνέπειες για το Μεξικό. Οι εισαγωγές από το Μεξικό διπλασιάστηκαν και το Μεξικό έχασε χιλιάδες χοιροτροφικές μονάδες και καλλιεργητές καλαμποκιού στον ανταγωνισμό με τις ΗΠΑ.

Angela Nagle Η αριστερά ενάντια στα ανοικτά σύνορα Α' μέρος

Πηγή: ResPublica.gr

Μετάφραση :Γιώργος Κουτσαντώνης και Μιχάλης Θεοδοσιάδης

Το άρθρο αρχικά δημοσιεύθηκε στο American Affairs Volume, Τόμος 2, Αριθμός 4 (2018): 17-30.(Βλ.The Left Case against Open Borders).

Πριν το ''Να χτιστεί τείχος!'' υπήρχε το ''Να γκρεμιστεί το τείχος!'', ο Ρόναλντ Ρήγκαν στην περίφημη ομιλία του το 1987, ζήτησε να αφαιρεθεί η ''πληγή'' του Τείχους του Βερολίνου, επιμένοντας ότι ο προσβλητικός αυτός περιορισμός της μετακίνησης ήταν, στην πραγματικότητα, μία ''πληγή στην ελευθερία όλων των ανθρώπων του πλανήτη''. Σε κάποια φάση μάλιστα δήλωσε τα εξής: όσοι ''αρνούνται να ενταχθούν στην κοινότητα της ελευθερίας'' θα ''καταστούν παρωχημένοι'' εξαιτίας της ακαταμάχητης ισχύος της παγκόσμιας αγοράς. Και όντως έτσι έγινε! Για τον εορτασμό, ο Leonard Bernstein σκηνοθέτησε το ''Ωδή στη χαρά'' και ο Roger Waters έπαιξε το ''The Wall''. Τα σύνορα στην εργασία και στο κεφάλαιο έπεσαν, σε όλο τον κόσμο ανακηρύχθηκε το τέλος της ιστορίας. Ακολούθησαν οι δεκαετίες της παγκοσμιοποίησης υπό την ηγεμονία των ΗΠΑ.

Στα 29 χρόνια της ύπαρξης του Τείχους του Βερολίνου περίπου 140 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους προσπαθώντας να το διασχίσουν. Στον πολλά υποσχόμενο κόσμο της παγκόσμιας οικονομικής ελευθερίας και ευημερίας, 412 άτομα έχασαν την ζωή τους στα σύνορα μεταξύ ΗΠΑ και Μεξικού, μόνο πέρσι, και περισσότεροι από 3000 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους τον προηγούμενο χρόνο στην Μεσόγειο. Βέβαια, εδώ δεν θα ακούσουμε πουθενά ποπ τραγούδια για την ελευθερία, μήτε ταινίες του Χόλυγουντ. Τι πραγματικά πήγε στραβά;

Οι άρρηκτοι δεσμοί μεταξύ κράτους κεφαλαίου και ΜΚΟ που ασχολούνται με το μεταναστευτικό

Το φαινόμενο των ΜΚΟ έχει πάρει τόσο μεγάλες διαστάσεις που παρεμβαίνουν πια απευθείας στην κεντρική πολιτική σκηνή. Με αφορμή αυτήν την ανακοίνωση κάναμε μία σύντομη έρευνα στις ΜΚΟ που την υπογράφουν και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια αποδείχτηκαν οι άρρηκτες σχέσεις με το μεγάλο κεφάλαιο και το κράτος. Όταν λέμε έρευνα μην φανταστείτε τίποτα το ιδιαίτερο, απλά μπήκαμε στις σελίδες τους και διαβάσαμε όσα οι ίδιες δηλώνουν για τον εαυτό τους και τα οποία είναι υπεραρκετά για να εξαχθούν συμπεράσματα.

Η ActionAid μας ενημερωνεί ότι από το 2001 έως 2009 έλαβε από το υπουργείο εξωτερικών το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 911.920 ευρώ. Από την ΕΕ από το 2011 έως και το 2018 793.013 ευρώ και το 2015-2016 έλαβε 755.042 από το υπουργείο διεθνούς ανάπτυξης της Μεγάλης Βρετανίας για το πρόγραμμα στήριξης προσφύγων στην Λέσβο.

Διαβάζουμε επίσης ότι η ActionAid δέχεται ευγενικές δωρεές από εταιρίες και ιδρύματα. Αναζητούμε τους χορηγούς και έχουμε από ιδρύματα: ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, Vodafone, Μποδοσάκη και Λάτση κ.α. Από εταιρίες έχουμε: εθνική τράπεζα, interamerican και άλλες λιγότερες γνωστές.

Το ελληνικό μοντέλο για τους πρόσφυγες

Σημείωση δική μας : Το παρακάτω κείμενο παρότι δεν συμφωνούμε σε όλα περιέχει ιδιαίτερα γόνιμους προβληματισμούς πάνω στο μεταναστευτικό. Αποδομεί το ιδεολόγημα του ανθρωπισμού δείχνοντας ότι πίσω από αυτό κρύβεται η στρατηγική προσέλκυσης φθηνού εργατικού δυναμικού του μεγάλου κεφαλαίου. Αντιλαμβάνεται ότι η μετανάστευση δεν έχει διόλου τις θετικές συνέπειες που τις αποδίδουν οι ''αριστεροί'' οπαδοί των ανοικτών συνόρων ενώ έχει τις ευλογίες όλων των κορυφαίων εκπρόσωπων του γερμανικού κεφαλαίου. Ο συγγραφέας έχει σπάσει πολλά στεγανά της κατεστημένης σκέψης και έχει διανύσει σημαντική απόσταση, εκεί που ακόμα υπολείπεται είναι στο ποιά θέση πρέπει να πάρει το εργατικό κίνημα απέναντι στο ζήτημα. Οι υπογραμμίσεις στο κείμενο δικές μας.

Η φυγή μεταναστών από την Ανατολή προς τη Δύση ,και συγκεκριμένα προς τη δυτική Ευρώπη, προκάλεσε την έναυση ενός κύκλου συζητήσεων σχετικά με το ρόλο που καλούνται να παίξουν τα έθνη/ κράτη της Ευρώπης μπροστά σε ένα τέτοιο πρόβλημα.

Οι συνέπειες της μετανάστευσης των Ελλήνων στο εργατικό κίνημα

Το μεταναστευτικό επανέρχεται συνεχώς στην επικαιρότητα και όχι άδικα. Είναι ένα ζήτημα κλειδί της εποχής μας. Δυστυχώς το εργατικό κίνημα αδυνατεί να δώσει τις κατάλληλες απαντήσεις και το ζήτημα αποτελεί ένας διαρκές Βατερλώ. Εμείς θα ξεκινήσουμε από μια πτυχή που δεν βρίσκεται στην επικαιρότητα τελευταία αλλά αποτελεί μια θλιβερή πραγματικότητα για την Ελλάδα των μνημονίων. Η Ελλάδα δεν είναι πια μόνο χώρα υποδοχής μεταναστών αλλά από την αρχή των μνημονίων έχει ενταθεί κατακόρυφα η φυγή κυρίως ειδικευμένου προσωπικού προς τις βόρειες χώρες της Ευρώπης. Εδώ το ζήτημα δεν είναι να επαναλάβουμε ότι γι' αυτό το φαινόμενο ευθύνεται ο καπιταλισμός γενικά και πιο συγκεκριμένα οι πολιτικές ΕΕ και ΔΝΤ αλλά και των ντόπιων ανδρεικέλων. Αυτά είναι γνωστά και χιλιοειπωμένα δεν έχουμε πρόβλημα να τα επαναλάβουμε αλλά αυτό δεν αρκεί όπως πιστεύουν μερικοί αριστεριστές.

Το πρόβλημα είναι να πάρουμε συγκεκριμένη θέση πάνω στο ζήτημα και όχι να επαναλαμβάνουμε αφηρημένες καταδίκες του καπιταλισμού και αόριστα μανιφέστα ανθρωπισμού και αλληλεγγύης. Άλλωστε με επίκληση στον ανθρωπισμό και την αλληλεγγύη ξεκινά και το κοινό ανακοινωθέν των πολιτικών αρχηγών. Ας προσέξουν κάποιοι με ποιούς κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος.

Το βασικό κριτήριο για το εργατικό κίνημα είναι το αν η μετανάστευση των Ελλήνων στις χώρες της βόρειας Ευρώπης επηρεάζει θετικά ή αρνητικά τους αγώνες των υποτελών τάξεων και στην Ελλάδα και στις χώρες προορισμού τους. Για μας η απάντηση είναι ξεκάθαρή, τους επηρεάζει αρνητικά.