Socializing Capital, Capitalizing the Social: Contemporary Social Democracy and the Knowledge Economy

Jenny Andersson

Διαβάστε το άρθρο της Jenny Andersson στο:   http://www.ces.fas.harvard.edu/publications/docs/pdfs/Andersson.pdf

Η απορροή του κοινωνικού από το πολιτικό. Τι διακυβεύεται με το ‘εργασιακό νομοσχέδιο’;

Αντώνης Λιάκος

Το ερώτημα που κρέμεται ως ξίφος πάνω από το σβέρκο μας, ‘που θα βρεθούν τα λεφτά αν δεν συμμορφωθούμε με όλες τις υποχρεώσεις απέναντι στο ΔΝΤ και την ΕΕ’, παραλύει κάθε διάθεση σκέψης και ανα-στοχασμού των μεγάλων αλλαγών που συντελούνται όχι απλώς μπρος στα μάτια μας, αλλά κάτω από τα πόδια μας. Άλλες από αυτές τις αλλαγές επιβάλλονται από το Μνημόνιο, για άλλες χρησιμοποιείται ως πρόσχημα. Αλλά εκείνο που έχει σημασία είναι να σκεφτούμε την υπόθεση της αλλαγής των εργασιακών σχέσεων, η οποία στη νέο-γλώσσα διαφημίζεται ως «απελευθέρωση της αγοράς εργασίας», όχι μέσα στη συγκυρία, αλλά μέσα από μια ιστορική οπτική.

Η κρίση, τα κράτη και οι αγορές

Σταύρος Β. Θωμαδάκης, Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών

Χαίρομαι πολύ που βρίσκομαι ανάμεσα σε ιστορικούς και πιστεύω ότι σε μέρες όπως η σημερινή έχουμε μεγάλη ανάγκη να ατενίσουμε την μακρά διάρκεια. Ο βραχυπροθεσμισμός είναι σοβαρή ασθένεια των τελευταίων τριάντα ετών στις αγορές, και έχει μεταδοθεί στις κοινωνίες, αλλά επίσης στην πολιτική. Η αντίδραση στην κρίση που ζούμε, η αντίδραση της κοινωνίας γύρω μας στα μέτρα που τώρα λαμβάνονται πάσχει και αυτή από μία ιστορική μυωπία, έχει μολυνθεί από το μικρόβιο του βραχυπροθεσμισμού. Η ανάγκη λόγου χάριν να αναγνωρίσουμε ότι οι κρίσεις είναι εγγενές χαρακτηριστικό του κεφαλαιοκρατικού συστήματος και των ‘ελευθερων’ αγορών είναι θεμελιώδης. Η ανάγκη να θυμόμαστε ότι τούτη η χώρα έχει υποστεί πολλές δημοσιονομικές κρίσεις και κρίσεις χρέους από τις οποίες εξέφυγε με διάφορους τρόπους στο παρελθόν είναι επίσης θεμελιώδης. Είμαι βέβαιος ότι πολλοί σημερινοί συνομιλητές θα ανακαλέσουν παλαιότερες εμπειρίες. Βέβαια ούτε η ιστορία επαναλαμβάνεται ούτε οι κρίσεις. Κάθε κρίση έχει τα δικά της αποτυπώματα. Η ανταπόκριση σε κάθε κρίση διαφέρει υπάρχουν όμως ενοποιητικά στοιχεία που αναδεικνύονται μόνον ατενίζοντας τη μακρά διάρκεια και προσπαθώντας να ερμηνεύσουμε την ποικιλία των φαινομένων των κρίσεων.

Η προσφυγή της Ελλάδας στον ‘ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης’ σε ιστορική προοπτική: πρώτες σκέψεις για τις οικονομικές και (διεθνο)πολιτικές παραμέτρους της απόφασης

Αλέξης Φραγκιάδης, Οικονομικός ιστορικός

Τις δραματικές ημέρες που διανύουμε, τους περισσότερους βασανίζει ένα ερώτημα: είναι σωστός ο δρόμος που χάραξε η ελληνική κυβέρνηση; Μήπως τα επαχθή μέτρα λιτότητας που πλήττουν τον πληθυσμό μπορούσαν να αποφευχθούν; Μήπως υπήρχαν άλλοι δρόμοι, καλύτεροι; 

Οι ιστορικοί συζητούν για την κρίση. Η κρίση σε ιστορική προοπτική

 Σάββατο 8 Μαΐου,   11-3  

   Εντευκτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών (Κτήριο Κ.Παλαμά)

Ακαδημίας 48 και Σίνα

Παράλληλοι λόγοι για την κρίση

Αντώνης Λιάκος

Σήμερα αναπτύσσονται στην Ελλάδα, αλλά σε κάποιο βαθμό και στο εξωτερικό, δύο παράλληλοι λόγοι για την κρίση οι οποίοι δεν συναντιούνται.  Σύμφωνα με τον πρώτο λόγο, η κρίση οφείλεται στις ελληνικές δομικές αδυναμίες. Εκτεταμένο και σπάταλο κράτος, χαμηλή παραγωγικότητα, τεράστια φοροδιαφυγή, μαύρη οικονομία, συντεχνιακά στεγανά, χαριστικές ρυθμίσεις, γραφειοκρατία, διαφθορά, αποτελούν όλες εκείνες τις αιτίες των οποίων η συσσώρευση θα οδηγούσε αναπόφευκτα στην κρίση. Ο άλλος λόγος ενοχοποιεί την διεθνή οικονομική κρίση αλλά και τον τρόπο με τον οποίο δημιουργήθηκε η ευρωπαϊκή νομισματική ενοποίηση. Τα πολύ σφιχτά όρια  της δημοσιονομικής πειθαρχίας σε καιρό κρίσης οδηγούν σε ύφεση, η οποία περιορίζει τα έσοδα, αυξάνει το έλλειμμα και διογκώνει τις δανειακές ανάγκες. Με την απουσία μηχανισμών αλληλεγγύης ανάμεσα στις ευρωπαϊκές χώρες, μια χώρα που δεν καταφέρει να επιβιώσει στο επίπεδο του ανταγωνισμού που επιβάλλει το κοινό νόμισμα γίνεται βορά στην διεθνή κερδοσκοπία. Δεν είναι λίγοι όσοι επισημαίνουν ότι η κρίση λειτουργεί σαν ένας πλανητικός μηχανισμός διεθνούς αναδιανομής πόρων, προς όφελος ισχυρών χωρών και επιχειρήσεων.  Εκφράζεται επίσης,   στο πλαίσιο αυτό, απαισιοδοξία για το αν οι εσωτερικές θυσίες θα καταφέρουν να μειώσουν το έλλειμμα και δεν θα εξανεμιστούν από τα πολύ υψηλά επιτόκια.