7 Οκτωβρίου 1571: Η Ναυμαχία της Ναυπάκτου

Από τις μεγαλύτερες ναυμαχίες όλων εποχών, τόσο για τον αριθμό των σκαφών που ενεπλάκησαν, όσο και για την τακτική που εφαρμόστηκε. Έλαβε χώρα στις 7 Οκτωβρίου 1571 στην ευρύτερη περιοχή της Ναυπάκτου (τότε Λέπαντο), με αντιπάλους τα χριστιανικά κράτη της Δύσης και την Οθωμανική Αυτοκρατορία. Έληξε την ίδια μέρα, με θριαμβευτική επικράτηση των Δυτικών.

Η κυριαρχία των Οθωμανών στη Μεσόγειο μετά και την κατάκτηση της Κύπρου (1571) τροφοδότησε τις επεκτατικές τους διαθέσεις προς δυσμάς. Τα χριστιανικά κράτη αφυπνίστηκαν, παραμέρισαν για λίγο τις διαφορές τους και με πρωτοβουλία του Πάπα Πίου Ε' συγκρότησαν στις 25 Μαΐου 1571 τον «Ιερό Αντιτουρκικό Συνασπισμό (Sacra Liga Antiturca). Τον αποτελούσαν η Ισπανία, η Βενετία, η Γένουα, το Παπικό Κράτος, η Σαβοΐα, η Μάλτα και άλλες μικρότερες πόλεις της ιταλικής χερσονήσου. Αποφασίστηκε η συγκρότηση στόλου και η αποστολή του στην ανατολική Μεσόγειο.

Μάχη της Χαιρώνειας: Όταν οι Μακεδόνες νίκησαν τους νότιους Έλληνες

Πρόκειται για μία από τις σημαντικότερες μάχες του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Στην Χαιρώνεια, αναμετρήθηκαν οι δυνάμεις της Μακεδονίας με αυτές των συνασπισμένων των νοτίων Ελλήνων. Η έκβαση της αναμέτρησης έκρινε το μέλλον του ελλαδικού χώρου για τα επόμενα 100 χρόνια.

Η θεσσαλική επανάσταση του 1878 και η γιγαντομαχία της Ματαράγκας Πετρομαγούλας - Πύργου Κιερίου 21.3.1878

Λόχος του 9ου Τάγματος Ευζώνων Δυτικής Θεσσαλίας

Γράφει ο φιλόλογος Νικόλαος Κατοίκος



ΣΥΝΤΟΜΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ

Τα βαλκάνια μπήκαν στο τελευταίο τέταρτο του προηγούμενου αιώνα αναστατωμένα. Σέρβοι, Βούλγαροι και Μαυροβούνιοι ξεσηκώθηκαν από το 1875 κατά της Τουρκίας. Τα γεγονότα αυτά της Βαλκανικής και κυρίως ο Ρωσοτουρικικός πόλεμος του 1878, φυσικό ήταν να επηρεάσουν και τους Έλληνες που καλλιέργησαν τώρα νέες ελπίδες για προσάρτηση των βόρειων περιοχών. Παρά τα εσωτερικά πολιτικά προβλήματα, ο Ελληνικός Στρατός προέλασε μέχρι το Δομοκό (στις 23 Ιανουαρίου 1878), κάτω όμως από την πίεση των Μεγάλων Δυνάμεων (ακόμη και της Ρωσίας) αναγκάστηκε να αποσυρθεί. Ο Ελληνισμός διερχόταν την κρισιμότερη καμπή του. Αυτό φάνηκε καθαρά πια με την Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (αρχές Μαρτίου του 1878), η οποία αγνόησε εντελώς τα ελληνικά συμφέροντα. Και έτσι, μετά τις χαμένες ευκαιρίες της "Οικουμενικής Κυβέρνησης" (με τον γηραιό Κωνσταντίνο Κανάρη), που δεν τόλμησε να βγάλει την Ελλάδα στον πόλεμο, και της κυβέρνησης Κουμουνδούρου, που δεν μπόρεσε να ξεφύγει από την καταραμένη παρέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων, οι τύχες του Ελληνισμού, για μια ακόμη φορά, μεταβιβάζονταν στους ώμους των υπόδουλων Ελλήνων.

Η μάχη της Νικόπολης: Τουρκαλβανοί εναντίον Γάλλων & Ελλήνων

Η μάχη της Νικόπολης: Πολεμική αναμέτρηση, που διεξήχθη στις 22 Οκτωβρίου 1798 στα ερείπια της αρχαίας Νικόπολης, με αντιπάλους τους Τουρκαλβανούς του Αλή Πασά από τη μία πλευρά και τις δυνάμεις Γάλλων και Ελλήνων από την άλλη. Ο Αλή με υπέρτερο στρατό νίκησε και κατέλαβε την Πρέβεζα.


Μετά τη συνθήκη του Κάμπο Φόρμι (17 Οκτωβρίου 1797), με την οποία ο Ναπολέων Βοναπάρτης κατέλυσε τη Γαληνοτάτη Δημοκρατία της Βενετίας, όλες οι ενετικές κτήσεις, ανάμεσά τους και η πόλη της Πρέβεζας, περιήλθαν στην κατοχή της Επαναστατικής Γαλλίας. Μία δύναμη 280 γρεναδιέρων υπό τον στρατηγό Ζαν ντε λα Σαλσέτ (1759-1834) εγκαταστάθηκε στην Πρέβεζα κι έγιναν δεκτοί με ενθουσιασμό από το ντόπιο ελληνικό στοιχείο.

Ο Ελληνοβουλγαρικός Πόλεμος του 1925



Ο στρατηγός Νίδερ και αριστερά του ο συνταγματάρχης Θ. Πάγκαλος, σε παρατηρητήριο κοντά στο Στρυμόνα.



Προκλήθηκε με αφορμή ένα μικρό συνοριακό επεισόδιο. Είχε διάρκεια μιας εβδομάδας και μικρές απώλειες (50 άνδρες).

Οι ελληνοβουλγαρικές σχέσεις, οι οποίες μετά τον Β' Βαλκανικό Πόλεμο γνώρισαν ελάχιστα διαλείμματα βελτίωσης, είχαν ενταθεί λόγω της δράσης των κομιτατζήδων σε ελληνικά εδάφη, με την ενθάρρυνση της βουλγαρικής κυβέρνησης και απώτερο σκοπό την αυτονόμηση της ελληνικής Μακεδονίας.

Η μάχη στην Καστανίτσα της ΑΔΟΥΛΩΤΗΣ ΜΑΝΗΣ

Η υπογράφουσα Κουτσιλέου Κ. Μαργαρίτα



Στην μάχη της Καστανίτσας, στα μέσα Ιουλίου του 1780, ο Κωσταντίνος Κολοκοτρώνης, πατέρας του Θεόδωρου, ο Παναγιώταρος Βενετσενάκης και οι Μανιάτες, έδωσαν μια μάχη που θυμίζει την ηρωική αντίσταση του Λεωνίδα στις Θερμοπύλες και με την θυσία τους στάθηκαν αντάξιοι των προγόνων τους.


Στις αρχές Ιουνίου 1780, ο ναύαρχος Γαζή Χασάν, με ισχυρό στόλο και 14.000 στρατιώτες, εμφανίζεται στις ακτές της Μάνης. Την ίδια ώρα ο Αλή Μπέης, στρατιωτικός διοικητής Πελοποννήσου, κινείται προς τη Μάνη από Τρίπολη.

Αντικειμενικός στόχος του σουλτάνου, είναι να εξοντωθούν οι αρχικαπετάνιοι του Μοριά -Ανδρίτσος, Ζαχαρίας, Κολοκοτρώνης, που είχαν βρει καταφύγιο στην Μάνη, μετά την άτυχη επανάσταση του 1770 και φυσικά να εκκαθαρίσουν και τον τελευταίο θύλακα αυτής της επαναστάσης, στην ανυπότακτη Μάνη. 'Ετσι ο Βενετσενάκης Παναγιώταρος, ένας πραγματικός γίγαντας και απόγονος του Κροκόδειλου Κλαδά και ο αδελφόποιτος του Κωσταντής Κολοκοτρώνης, που είχε βρει καταφύγιο στους πύργους της οικογένειας Βενετσενάκη, ετοιμάζονται για μάχη.

Η μάχη της Μαντίνειας, 4 Ioυλίου 362 π.Χ.

Μετά τη Μάχη των Λεύκτρων (371 π.Χ.), η κυριαρχία της Θήβας στον ελλαδικό χώρο ήταν αναμφισβήτητη. Αθήνα και Σπάρτη βρίσκονταν σε προφανή παρακμή.

Οι Θηβαίοι, με επικεφαλής του στρατηγούς Πελοπίδα και Επαμεινώνδα, είχαν δημιουργήσει στην Πελοπόννησο το Κοινό των Αρκάδων, με φιλικές προς αυτούς πόλεις. Η Σπάρτη προσπάθησε να το διασπάσει, προσεταιριζόμενη κάποιες από αυτές τις πόλεις, προκειμένου να ανακτήσει τον βαρύνοντα ρόλο της στη Πελοπόννησο. Τα κατάφερε με τη Μαντίνεια, αλλά αυτή η εξέλιξη δυσαρέστησε τον Επαμεινώνδα, που πέρασε για τέταρτη φορά τον Ισθμό για να βάλει τάξη στην ηγεμονία της Θήβας.

Η μάχη της Σελασσίας και η πτώση της Σπάρτης

Η Μάχη της Σελλασίας (222 π.Χ.) - Η πτώση της Σπάρτης

-Η μάχη της Σελλασίας πραγματοποιήθηκε το 222 π.Χ. ανάμεσα στους Σπαρτιάτες του Κλεομένη και τους Μακεδόνες του Αντιγόνου Δώσωνα στη Σελλασία της Λακωνίας.




Η μεταρρυθμιστική προσπάθεια του Άγι Δ'

Ο Άγις Δ' ήταν βασιλιάς της Σπάρτης που ανήλθε στο θρόνο της το 245 π.Χ. και ήταν γιος του Ευδαμίδα Β'. Έκανε μεγάλες αλλαγές στο πολιτικό σύστημα της Σπάρτης, αλλά ο συμβασιλέας του, ο Λεωνίδας Β' τον ανέτρεψε στα σχέδιά του και οι αντιπάλοι του ακύρωσαν τις μεταρρυθμίσεις του και τον σκότωσαν.