ΚΙΡΚΗ
«Έκτο παιδί , είπες δεν έχεις άλλη υποχρέωση σε κανέναν για όνομα , θα στο βαφτίσω εγώ , θα το βγάλω Κυριακή σαν την μανά μου , θα το φωνάζω Κίρκη !!!!! » Έτσι και έγινε , την βάφτισε η δασκάλα του χωριού , το ριζιμιό λιθάρι της ζωής της !! Της ζωής που προσπάθησαν να ορίσουν άλλοι ίσαμε τώρα αλλά δεν τα κατάφεραν . Όταν τέλειωσε το δημοτικό την έστειλε η δασκάλα , να συνεχίσει στο γυμνάσιο της κωμόπολης σε μια συγγενή της μάνας της . Και σαν πέρασε στο Πανεπιστήμιο εκείνη πάλι την στήριξε και πλήρωνε όλα τα έξοδα στην Αθήνα . Στον τρίτο χρόνο που αρρώστησε βαριά ο πατέρας της , τα αδέλφια της , ζήτησαν να γυρίσει πίσω να συντρέξει τους γέρους γονείς. Πάτησε πόδι τότε η δασκάλα και δεν κούνησε ρούπι ίσαμε το πτυχίο . Τότε πάλι που της βρήκαν εκείνο το γεροπαραλη τοκογλύφο για να σωθούν από τα χρέη τους με το γάμο της και εκείνη αντιστεκόταν , στην αγκαλιά της βρήκε ...