Σήμερα κάνω πάλι μία αναδημοσίευση από τον ρίζο, με θέμα αυτή τη φορά την αστική προπαγάνδα κατά του κομμουνισμού (αυτού του άθλιου ιδεολογικού περονόσπορου, για να το πω πιο σωστά), ένα "αγαπημένο" θέμα γιατί πέρα από τα κλασικά (Στάλιν, ΕΣΣΔ, Εμφύλιος κλπ) όλο και καμιά φρέσκια -να'χαμε να λέγαμε-κατηγορία θα ακούσεις. Η σχολή του αντικομουνισμού (που γεννιέται και ανθεί στις σχολές μας) δεν επαναπαύεται στα τετριμμένα, όλο και κάποιον "μετανοημένο" θα αξιοποιήσει σαν χάρτινες ντουντούκες της προπαγάνδας της, όλο και κάποιο δίποδο φίδι θα βγει από την μίζερη τρύπα του να μας διδάξει για τον "ολισθηρό (κόκκινο) δρόμο του κομμουνισμού".
Πολλά από τα περιστατικά που αναφέρονται στο κείμενο του ρίζου, έγιναν στη πόλη που σπουδάζω και έτσι τα ξέρω από πρώτο χέρι.
Πέρα όμως από την χιουμοριστική του διάσταση, πρέπει να μελετάμε τον αντίπαλο-τα επιχειρήματά του. Τι είδους ας πούμε λάσπη μας πετάει, είναι από καστανόχωμα ή είναι σκέτα περιττώματα; Γιατί αντικομμουνιστική προπαγάνδα αυτοί-κομμουνιστική προπαγάνδα εμείς, όπως είπε πολύ ωραία και ένας σύντροφος.
Για τους παραπάνω λόγους (αλλά και γιατί κάποια στιγμή κάτι πρέπει να βάλω σε αυτό ρημάδι το μπλογκ που ούτε η μάνα μου δεν διαβάζει) αναδημοσιεύω το κείμενο (μέρος του, για να δείτε ολόκληρο το άρθρο πατήστε στην αρχή τον "ρίζο") και το ίδιο θα κάνω και με άλλα παρόμοια κείμενα, για να τα έχω συγκεντροποιημένα (τι σόι συγκεντρωτικός σταλινικός είμαι;) Ακολουθεί το κείμενο.
Ο αντικομμουνισμός από την έδρα
Η ιδεολογική δουλειά είναι όρος για την ανασύνταξη του φοιτητικού-σπουδαστικού κινήματος
Η μεγαλύτερη μάχη μέσα στα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ ήταν, είναι και θα είναι η μάχη των ιδεών. Σήμερα η πολιτική και ιδεολογική μας δουλειά έχει μεγαλύτερες απαιτήσεις. Μέσα στα αμφιθέατρα καλλιεργούν την αποδοχή της κυρίαρχης πολιτικής, ξαναγράφουν την Ιστορία, συκοφαντούν την ταξική πάλη και το ρόλο των λαών, χύνουν το δηλητήριο του αντικομμουνισμού με κάθε ευκαιρία.
Ο αντικομμουνισμός είναι πλέον επίσημη πολιτική του ευρωενωσιακού κεφαλαίου και της αστικής διδακτικής: Είτε με την άθλια χοντροκομμένη μορφή είτε με την πιο εκλεπτυσμένη και πάντα από ονόματα ...κύρους, από την «έδρα», από πρώην «ανανήψαντες» κομμουνιστές που γράφουν το ένα μετά το άλλο τα πανεπιστημιακά συγγράμματα, από γνωστούς «αριστερούς» της αγοράς, καθηγητές εξ Αμερικής, σκοταδιστές, «μάγειρες» του μαρξισμού.
Τα όπλα τους είναι γνωστά: Λάσπη, συκοφαντία, ψέμα, ανιστόρητες πηγές, αριθμητική της βίας. Αλλοτε διδάσκουν υποταγή και αυταπάτη για καριέρες και άλλοτε τον «δημοκρατικό σοσιαλισμό με αγορά» δηλαδή ένα «καπιταλισμό με κέρατα».
Η άθλια διδασκαλία τους δεν αφήνει τίποτα όρθιο
Οι αστοί ιδεολόγοι και οπορτουνιστές απολογητές του συστήματος αφού για μια δεκαετία διακήρυτταν το «θάνατο των ιδεολογιών», το τέλος της «ταξικής πάλης» και την αποθέωση της «συνεργασίας των τάξεων» επανέρχονται σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, με τις σκουριασμένες ιδέες τους. Αυτοί οι καθηγητές έχουν αλισβερίσι με όλες τις πολιτικές δυνάμεις του συμβιβασμού σε πανεπιστήμια και ΤΕΙ. Κάποιοι είναι στελέχη κομμάτων, κάποιοι δίνουν γραμμή στις νεολαίες του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ, του οπορτουνισμού.
Συκοφαντούν το ρόλο του ΚΚΕ στην Ιστορία του κινήματος της χώρας. Σύμφωνα με καθηγητή στο Ρέθυμνο της Κρήτης «οι κομμουνιστές, το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ πούλησαν τη Μακεδονία στους Βούλγαρους» ενώ σύμφωνα με τον συνάδελφό του από το Πάντειο «...ο Τίτο συνεργάστηκε με το ΚΚΕ στον Εμφύλιο με αντάλλαγμα τη Μακεδονία». Συμπληρώνει ένας άλλος από το τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιά πως «...ο Μπελογιάννης ήταν πράκτορας των Βουλγάρων». Σε όλα τα συγγράμματα ισοσκελίζεται ο ρόλος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ με τους ταγματασφαλίτες και τους δοσίλογους της Κατοχής ενώ ο Εμφύλιος ήταν απλώς μια πράξη αντεκδίκησης όπου γίνονταν «ακρότητες από Ελληνες σε Ελληνες». Για κάποιους, όπως το συγγραφέα του συγγράμματος στο Συνταγματικό Δίκαιο στη Νομική της Αθήνας, δεν ήταν ούτε καν έτσι, αφού ...«ο Εμφύλιος ήταν αποτέλεσμα της αιμοβόρας τακτικής του ΚΚΕ. Τα τάγματα ασφαλείας οργανώθηκαν και αγκαλιάστηκαν από το λαό πολεμώντας τους αιμοβόρους κομμουνιστές». Στη Φιλολογία της Πάτρας διδάσκεται «το Κιβώτιο» του Αρη Αλεξάνδρου όπου μιλά για τον «άδειο» (σαν το κιβώτιο) από νόημα αγώνα του ΔΣΕ. Σε άλλα τμήματα προτείνεται το γνωστό βιβλίο «Ελένη» του Γκατζογιάννη που η μητέρα φυγαδεύει τα παιδιά της για να μην πέσουν στα χέρια των ανταρτών και της τα «αρπάξουν» και τα στείλουν στις Λαϊκές Δημοκρατίες. Στο μάθημα της Μεταπολεμικής Πεζογραφίας στην Φιλολογία Κομοτηνής έχει την τιμητική του το βιβλίο του Στρατή Τσίρκα «Η Λέσχη» (από την Τριλογία-Ακυβέρνητες Πολιτείες) όπου ο ήρωας είναι ένας από τους πολλούς τίμιους αγωνιστές που αμφισβητεί τη γραμμή του Κόμματος και της ηγεσίας της Εθνικής Αντίστασης που είναι απομακρυσμένη από τις μάζες και ξεπουλάει τον αγώνα.
Εξισώνουν τον φασισμό με τον κομμουνισμό, τον Στάλιν με το Χίτλερ. Στα βιβλία των μαθημάτων στις Νομικές Σχολές (Διπλωματική Ιστορία, Κομοτηνή) αναμασάνε όλη τη γνωστή ρητορεία για το «Σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ», για την «Διάσκεψη της Γιάλτας», για την σοβιετοφιλανδική σύρραξη. Στη Φιλοσοφική της Αθήνας διδάσκεται πως «...ο Στάλιν, σαν το Χίτλερ, στήριξε ένα σύστημα προσωπικής εξουσίας βασισμένο στην ολοκληρωτική ιδεολογία», ενώ η χάρη τους έφτασε μέχρι το ΤΕΙ Καλαμάτας, όπου στο μάθημα Ευρωπαϊκή Περιφερειακή Πολιτική ο Τσέχος καλεσμένος καθηγητής «δίδαξε» τους διωγμούς των απλών πολιτών από το ΚΚ Τσεχοσλοβακίας με εντολή του Στάλιν και ξαφνικά, από το «μαύρο» 1939 βρέθηκε στην «μεγάλη επανάσταση της Πράγας» το 1968. Στο τμήμα ΔΕΟΣ της ΑΣΟΕΕ στο μάθημα κοινωνική πολιτική στις χώρες της ΕΕ, εξετάζουν μόνο αυτές τις χώρες γιατί «...εκεί μόνο υπάρχει η ελευθερία του ατόμου σε αντίθεση με τη ναζιστική Γερμανία και την ΕΣΣΔ που είχαν κοινωνική ασφάλιση αλλά δεν υπήρχε ελευθερία και δημοκρατία». Την σκυτάλη παίρνει το σύγγραμμα στο τμήμα ΔΕΟΠΣ του Πανεπιστημίου Μακεδονίας στο μάθημα της Νεώτερης Ευρωπαϊκής Ιστορίας όπου αναφέρεται πως «...μία κομμουνιστική απόπειρα καταλήψεως της εξουσίας στη Βαυαρία έδωσε νόημα στην άχαρη ζωή του Χίτλερ...» ενώ πιο κάτω «... ο Στάλιν έδωσε ένα μάθημα μαζικής εξόντωσης των αντιπάλων του καθεστώτος».
«Η δημοκρατία και η ελευθερία στην ΕΣΣΔ δεν υπήρχαν». Στη Νομική Κομοτηνής ο καθηγητής «διδάσκει» πως στην ΕΣΣΔ «...αν έφτυνες στο δρόμο σε έβαζαν φυλακή». Αλλος καθηγητής στο Παιδαγωγικό Πάτρας είδε με τα ίδια του τα μάτια (!!!) «10 άτομα να μένουν σε 40 τετραγωνικά μέτρα στην ΕΣΣΔ και καφέ να μπορούν να πιουν μόνο τα κομματικά στελέχη», ενώ οι γονείς μιας καθηγήτριας στο Πανεπιστήμιο Πειραιά που κάνει μάθημα JAVA (υπολογιστές) «στην Ανατολική Γερμανία δεν είχανε να φάνε»!!! Στους Νηπιαγωγούς διδάσκεται πως «η ΕΣΣΔ ήταν μια τεράστια φυλακή που ακόμα και οι συγγενείς ή οι γείτονες μπορεί να ήταν πράκτορες της KGB». Στο σύγγραμμα που αναφέρθηκε παραπάνω στο ΔΕΟΠΣ του Πανεπιστημίου Μακεδονίας γράφεται πως «..στην Ρωσία οι Μπολσεβίκοι προσπάθησαν να κρατηθούν στην εξουσία με όλα τα μέσα και κυρίως με τον καταναγκασμό» και παρακάτω ότι «...το Κόμμα ήταν συμπαγής μηχανισμός εκλεκτών... σαν το στρατό με τη διαφορά ότι η εξουσία του Κόμματος δεν υπόκειται σε κανένα έλεγχο».
Διδάσκουν την συκοφαντία του σοσιαλισμού και την διαιώνιση του καπιταλισμού. Στο μάθημα Φιλοσοφία της Παιδείας 1 στο τμήμα Νηπιαγωγών στα Γιάννενα γράφει: «...ο υπαρκτός σοσιαλισμός υπήρξε θύμα της ταξικής εκδικητικότητας που ψυχολογικώς τον εξέθρεψε και που παραπέμπει στη συλλογικότητα των ομοίων - στην υπερτροφική κρατική εξουσία εις βάρος των ελεύθερων και διαφορετικών πολιτών... Το κράτος της ομάδας και εκεί δεν ανέχτηκε τη διαφορά, απέκλεισε από τη ζωή την ποιότητα...». Αλλοι στις Παιδαγωγικές Σχολές διδάσκουν πως την Οχτωβριανή Επανάσταση την έκανε ο Λένιν με μία ομάδα φίλων του, μακριά από τις διαθέσεις του λαού!!! (ΔΕΟΠΣ, Πανεπιστήμιο Μακεδονίας). Στις Οικονομικές Σχολές (π.χ. Εισαγωγή στις Οικονομικές Επιστήμες, Πάτρα) διδάσκεται πως η κεντρικά σχεδιασμένη οικονομία απέτυχε αφού παραγόταν ένα είδος από το κάθε αγαθό και έτσι όλοι φόραγαν τα ίδια παπούτσια!
Κατακρεουργούν τον μαρξισμό. Στο Μάθημα Εισαγωγή της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο Κρήτης διδάχτηκε πως «σύμφωνα με το Μαρξ, στον κομμουνισμό οι γυναίκες θα εκδίδονται». Σε μαθήματα Οικονομικών Σχολών δίνει και παίρνει η διδασκαλία πως «για την κρίση φταίνε τα συνδικάτα που ζητάνε αυξήσεις» ή πως «το κέρδος μιας επιχείρησης είναι μία απλή συνάρτηση των εσόδων και των εξόδων και δεν έχουν σχέση οι εργαζόμενοι με αυτό» (Πανεπιστήμιο Πειραιά). Φτάνουν ακόμα και στο σημείο να διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα λέγοντας πως ο Μαρξ είχε άδικο αφού «η τάση του μέσου ποσοστού κέρδους είναι να ανεβαίνει και όχι να πέφτει»! Στο Πάντειο κάποιος καθηγητής διδάσκει πως «...το ΚΚΕ δεν έχει επιστημονικότητα. Μιλά για μαρξισμό αλλά δε λαμβάνει υπόψιν του τα κείμενα του Μαρξ πριν το Μανιφέστο... υπάρχουν πολλοί μαρξισμοί ένας είναι ο λενινισμός».
«Λύσε την άσκηση και κάνε αντικομμουνισμό». Στο ΤΕΙ Πάτρας συσχετιζόταν σε μαθηματική άσκηση Πιθανοτήτων ο «εκδημοκρατισμός» της Κούβας με την πορεία υγείας του Φιντέλ Κάστρο. Στο τμήμα ΔΕΣ του Πανεπιστημίου Πειραιά το θέμα της εξεταστικής ήταν: «ο ....... ήταν ο μεγαλύτερος δικτάτορας του 20ού αιώνα», σωστή απάντηση: Στάλιν. Στην Διοίκηση Επιχειρήσεων στην Πάτρα η άσκηση ήταν: «υπάρχουν 2 οικονομικά μοντέλα, της ΝΔ και της Παπαρήγα, που δίνουν όμως το ίδιο αποτέλεσμα. Εξηγήστε γιατί αυτό της Παπαρήγα είναι αποτυχημένο». Τη λύση στο πρόβλημα φαίνεται να δίνει ο καθηγητής που αναφέρθηκε παραπάνω από τα Γιάννενα όπου αναφέρει πως «η δραξ των παλαιοημερολογιτών του Περισσού (ΚΚΕ) κοινωνιολογούν μόνο με ρητορείες... δεν έχουν πρόταση κοινωνικού οράματος, γι' αυτό και τραυλίζουν άναρθρο πολιτικό λόγο... το ΠΑΣΟΚ μόνο ξέρει ποιον τύπο κοινωνίας επιδιώκει να διαμορφώσει».
«Το ΚΚΕ και το ΚΚΣΕ καταπίεζαν και την τέχνη (!!!)» γι' αυτό και διέγραφαν τους λογοτέχνες. Αυτά διδάσκουν σε πολλά Τμήματα Ιστορίας-Αρχαιολογίας, Φιλολογίας, Θεατρικών Σπουδών σε όλη την Ελλάδα. Δεν μένουν βέβαια μόνο σε αυτό αλλά το διανθίζουν λέγοντας πως το Μαγιακόφσκι «τον αυτοκτόνησαν οι Σοβιετικοί», τον Ρίτσο τον καταπίεζαν και ήταν στα πρόθυρα της διαγραφής.
Η ΕΣΣΔ φταίει και για την τρύπα του όζοντος(!) σύμφωνα με καθηγητή στο Τμήμα Μηχανικών Περιβάλλοντος στο Πολυτεχνείο Ξάνθης.
Αλλοι δεν θέλουν καν αφορμές, τους αρκεί η ιδιότητά τους ως Πανεπιστημιακοί «δάσκαλοι», όπως στο Μαθηματικό της Πάτρας όπου η καθηγήτρια αφιέρωσε κανά μισάωρο για να αναλύσει ότι δεν μπορεί η ΚΝΕ να βγάζει αφίσες με το Βελουχιώτη αφού το ΚΚΕ τον εκτέλεσε ή στην ΑΣΟΕΕ που ο καθηγητής δήλωσε πως «οι απόψεις του ΚΚΕ δεν έχουν θέση στα αμφιθέατρα» και αυτό μετά από παρέμβαση απολυμένης φοιτήτριας που έβαλε το θέμα καταδίκης της απόλυσής της. Αλλος συνάδελφός του, σε διάλεξη στο τμήμα ΟΔΕ, δίδασκε πως «... η ΕΣΣΔ είχε πόρνες, αναλφαβητισμό και ο καλύτερος πρόεδρός της ήταν ο Γκορμπατσόφ». Αλλος στο Χαροκόπειο, τη μέρα κινητοποίησης του ΜΑΣ έλεγε στους φοιτητές να μην αφήσουν το ΚΚΕ να πάρει το σύλλογο γιατί στήριζε παλιά τα καθεστώτα του Τσαουσέσκου και του Χότζα και τους καλούσε να φτιάξουν ψηφοδέλτιο ΑΡΕΝ (ΣΥΡΙΖΑ)!
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αναδημοσιεύσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αναδημοσιεύσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Σάββατο, Απριλίου 03, 2010
Κυριακή, Δεκεμβρίου 27, 2009
Μνήμες και συνειδήσεις στη μέγκενη της σταλινολογίας
Σήμερα το μπλογκ δημοσιεύει κείμενο του Α. Γκίκα στο Ριζοσπάστη, που αναφέρεται στους Πόντιους της ΕΣΣΔ. Έχει ιδιαίτερη σημασία το κείμενο αυτό για μένα λόγω της καταγωγής μου που είναι από την Τσάλκα της ΕΣΣΔ (στην οποία κάνει αναφορά και το άρθρο). Έχει όμως σημασία και για έναν ακόμα λόγο, για το ότι απαντάει με τον πιο αποστομωτικό τρόπο στις προσπάθειες που γίνονται να συκοφαντηθεί στα μάτια των Ποντίων εμιγρέδων η ΕΣΣΔ και η προσφορά του σοσιαλισμού που γνώρισαν οι άνθρωποι εκεί. Λίγο δύσκολο όμως να τα καταφέρουν αφού οι μόνες διακρίσεις μου γνώρισε ο λαός μας στην ΕΣΣΔ (με εξαίρεση τα τέλη της δεκαετίας του ΄80) ήταν οι τιμητικές, οι οποίες με κάνουν και υπερήφανο.
Μνήμες και συνειδήσεις στη μέγκενη της σταλινολογίας
"Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 μια εφημερίδα του Λονδίνου ανέθεσε στον τότε γνωστό σεναριογράφο και συγγραφέα Hubert Griffith να επισκεφθεί τη Σοβιετική Ενωση και να γράψει ένα σχετικό άρθρο. Ο Griffith όντως μετέβη στην ΕΣΣΔ και έγραψε το άρθρο. Ομως, όταν επέστρεψε, η εφημερίδα αρνήθηκε να το δημοσιεύσει μη εγκρίνοντας το περιεχόμενό του. Ετσι ο ίδιος αποφάσισε αντ' αυτού να μεταφέρει τα όσα είδε από πρώτο χέρι σε ένα βιβλίο με τίτλο «Seeing Soviet Russia». Αναφερόμενος σε αυτό στη στάση της εφημερίδας, τόνισε:
«Αμα έκλεινα τον εαυτό μου σε ένα δωμάτιο στο Λονδίνο συνθέτοντας ένα δίχτυ από φανταστικές εικόνες - για το πώς 150 εκατομμύρια άνθρωποι πήγαιναν με το μαστίγιο στη δουλειά δέσμιοι των συμμοριών του κομμουνισμού, κλπ. - θα γινόμουν πιστευτός χωρίς δυσκολία, ενώ θα έβρισκα τα λεγόμενά μου να αναπαράγονται, με μνεία, κάθε φορά που το θέμα Ρωσία θα ήταν στην επικαιρότητα.
Αμα, ωστόσο, παρέθετα απλά γεγονότα από την ίδια την Encyclopedia Britannica - για το πώς η παιδική θνησιμότητα μειώθηκε στο μισό τα τελευταία δέκα χρόνια στη Ρωσία - θα με κατηγορούσαν ότι αντλώ τα στοιχεία μου από την μπολσεβίκικη προπαγάνδα, ή ότι πληρώνομαι από την ίδια τη σοβιετική κυβέρνηση».
Επτά δεκαετίες αργότερα, η κόκκινη τρομο-υστερία - τρομο-λαγνεία καλά κρατεί. Οι σύγχρονοι εργολάβοι της, προκειμένου να καλύψουν τη γύμνια ή την έλλειψη των επιχειρημάτων τους, καταφεύγουν στην παλιά, γνώριμη και «δοκιμασμένη» μέθοδο του αντικομμουνισμού, τη σταλινολογία. Δε χρειάζονται στοιχεία. Δε χρειάζονται πηγές. Δε χρειάζεται εμβάθυνση σε ιστορικά πρόσωπα, γεγονότα και διαδικασίες. Η συστηματική και συνεχώς επαναλαμβανόμενη αναφορά στον Στάλιν ή τον «σταλινισμό» αρκεί - στη λογική τους - ώστε να «απαξιώσουν» τον αντίπαλο και να «πείσουν» για τις «θέσεις» τους. Ομως, η σταλινολογία είναι τόσο παλιά και σάπια, που όσο και αν προσπαθούν ορισμένοι στις μέρες μας να την αναβιώσουν, να την καλλωπίσουν και να την επαναλανσάρουν στη μόδα, δεν μπορούν να κρύψουν τη δυσοσμία που αποπνέει.
μαύρη προπαγάνδα που διεξάγεται σήμερα γύρω από τη λεγόμενη «γενοκτονία των Ελλήνων επί Στάλιν» αποτελεί ένα από τα πλέον αγαπημένα και πολυδιαφημιζόμενα μοτίβα της σταλινολογίας. Στο στόχαστρό της δε βρίσκονται απλά οι μνήμες και οι συνειδήσεις των Ελληνοποντίων της πρώην ΕΣΣΔ (ως επί το πλείστον προσφύγων, που κατέφυγαν στη χώρα μας εξαιτίας των εθνικιστικών συγκρούσεων ή της δεινής οικονομικής κατάστασης, που τους κληροδότησε η ανατροπή του σοσιαλισμού και η παλινόρθωση του καπιταλισμού). Στη μέγκενη της αντικομμουνιστικής αναθεώρησης της Ιστορίας τοποθετούνται συνολικά οι μνήμες και οι συνειδήσεις των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.
Και πρώτα απ' όλα των νεότερων γενεών, οι οποίες δεν έχουν ζώσα μνήμη του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε, της κολοσσιαίας προσφοράς του στην ανθρωπότητα, στους αγώνες των εργαζομένων απανταχού της Γης για δικαιώματα και ελευθερίες, στην πάλη των εθνικοαπελευθερωτικών και αντιαποικιακών κινημάτων ενάντια στον ιμπεριαλιστικό ζυγό, στις επεμβάσεις, στους πολέμους. Των γενεών εκείνων, δηλαδή, που παρότι μεγάλωσαν και διαπαιδαγωγήθηκαν σε συνθήκες αντεπανάστασης και οπισθοχώρησης του διεθνούς εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, καλούνται σήμερα - εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης - να οργανώσουν την άμυνα και αντεπίθεσή τους.
Εκεί στοχεύουν οι διάφορες «αναλύσεις», όπως, π.χ., του κ. Βλ. Αγτζίδη στην εφημερίδα «Εύξεινος Πόντος» (τεύχος Οκτώβρη 2009), όπου για ακόμη μια φορά «καταγγέλλονται» τα «εγκλήματα του σταλινισμού» κατά του σοβιετικού ελληνισμού. Στο άρθρο αυτό (στο οποίο μπορεί να μην προσφέρονται πηγές, ωστόσο γίνονται 24 αναφορές στις λέξεις Στάλιν και σταλινισμός) ο συγγραφέας επαναλαμβάνει τα γνωστά περί «σταλινικής τρομοκρατίας», η οποία δήθεν έπεσε αναίτια και βαριά πάνω στο σοβιετικό ελληνισμό τη δεκαετία του 1930. Μιλάει για «πολιτιστική γενοκτονία» και «φυσική εξόντωση», ιδία των κομμουνιστών Ελλήνων, για απότομο και βάναυσο τέρμα στην έως τότε ανθούσα πορεία των ελληνικών κοινοτήτων στην ΕΣΣΔ, λόγω του ότι ο «σταλινισμός» έκρινε - παράλογα και συλλήβδην - όλες τις μικρές μειονότητες ως «εν δυνάμει ύποπτες».
Παρ' όλα αυτά, όπως ο ίδιος τονίζει στη συνέχεια, οι Ελληνες της Σοβιετικής Ενωσης μετείχαν ολόπλευρα και ολόψυχα στον αντιφασιστικό αγώνα, υπογραμμίζοντας μάλιστα πως δεν υπήρξε ούτε ένας συνεργάτης των ναζί στις γραμμές τους (στη λογική ότι οι Ελληνες της ΕΣΣΔ δεν έφταιξαν ποτέ και σε τίποτε, επομένως οι όποιες διώξεις σε βάρος τους υπήρξαν διαχρονικά παντελώς αδικαιολόγητες, άρα έγιναν με κριτήρια «εθνικά»). Τέλος, εγκαλεί το ΚΚΕ για τις εκτιμήσεις που έκανε στο 18ο Συνέδριο για το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε, αναπαράγοντας την «κλασσική» πλέον επιχειρηματολογία περί «σταλινικής στροφής», που είχε ως αποτέλεσμα μια «εκ νέου εξόντωση - ηθική αυτή τη φορά - των αθώων θυμάτων της σταλινικής τρομοκρατίας».
Τι και αν τα αρχειακά δεδομένα της ΕΣΣΔ σχετικά με τις διώξεις είναι γνωστά από το 1993 κιόλας (δημοσιευμένα μεταξύ άλλων στα έγκριτα επιστημονικά περιοδικά «American Historical Review» και «L'Historie» του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικής Ερευνας της Γαλλίας («σταλινικός» δάκτυλος προφανώς και εκεί...); Τι και αν αυτά αποδομούν απ' τα θεμέλιά τους τις διάφορες θεωρίες περί εθνοκαθάρσεων στην ΕΣΣΔ, αποδεικνύοντας πως οι «ισχυρισμοί ότι ο τρόμος έπεσε με ιδιαίτερο βάρος στις μη ρωσικές εθνικότητες δεν προκύπτει από τα δεδομένα των εγκλείστων κατά την δεκαετία του 1930. Ο συνήθης ισχυρισμός ότι οι περισσότεροι εκ των κρατουμένων ήταν "πολιτικοί" επίσης φαίνεται αναληθής. Από την άλλη μεριά, τα νέα στοιχεία υποστηρίζουν την άποψη, στην οποία κατέληξαν και άλλες στατιστικές έρευνες και μελέτες άλλων τύπων, πως οι διώξεις στόχευαν στη σοβιετική ελίτ». Επηρέασαν δηλαδή μέλη εθνοτήτων τα οποία ανήκαν στη διοικητική και οικονομική ελίτ (και τα οποία αντιμετώπιζαν κατηγορίες διαφθοράς, κατάχρησης εξουσίας, κλπ.), λόγω της θέσης που κατείχαν και όχι εξαιτίας της καταγωγής τους. Ιδιαίτερα δε για «τους λαούς του Καυκάσου», τα αρχειακά ευρήματα δείχνουν πως «ως εθνικές ομάδες επηρεάστηκαν λιγότερο συγκριτικά κατά το 1937-1938».
Ολα αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους σύγχρονους σταλινολόγους! Σάμπως εξετάζουν τα βαθύτερα αίτια, τις διεργασίες ή το ιστορικό πλαίσιο που καθόρισε τη μορφή, το περιεχόμενο και πάνω απ' όλα την αναγκαιότητα λήψης τέτοιων δραστικών μέτρων από τις σοβιετικές αρχές τη δεδομένη περίοδο (πέρα από τα όποια λάθη, υπερβολές και καταχρήσεις που έγιναν και κανείς δεν το αρνείται;); Οχι, ούτε αυτά τους ενδιαφέρουν.
Πώς γίνεται λοιπόν οι Ελληνες της ΕΣΣΔ, 2-3 χρόνια μετά αφότου «ένιωσαν στο πετσί τους το κνούτο της σταλινικής τρομοκρατίας», να εντάσσονται μαζικά, με ηρωισμό και αυταπάρνηση (όπως και έγινε), στον αγώνα για την υπεράσπιση της σοσιαλιστικής τους πατρίδας από τη φασιστική πολεμική μηχανή;
Ενας εξ αυτών, ο Λάζαρος Μέλικοφ από την Τσάλκα της Γεωργίας, έγραψε από το μέτωπο μια επιστολή στον φίλο του Χαράλαμπο Καρίμποφ, η οποία έκλεινε ως εξής: «Εγώ υπερασπίζω τα σύνορα από τους φασίστες εχθρούς. Για τα σοβιετικά σύνορα δίνω και τη ζωή μου». Ηταν μέλος της Κομσομόλ της διμοιρίας (περίεργο: υποτίθεται πως οι Ελληνες κομμουνιστές είχαν ήδη εξοντωθεί από τους «σταλινικούς») και όπως χιλιάδες άλλοι Ελληνες της Σοβιετικής Ενωσης ρίχτηκε με αυτοθυσία πλάι στους αλλοεθνείς συντρόφους του στην πρώτη γραμμή κατά του φασισμού. Επεσε μαχόμενος κατά την απελευθέρωση της Λευκορωσίας. Για τον ηρωισμό του τιμήθηκε με το μετάλλιο του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου 1ης κατηγορίας.
Πώς γίνεται κάποιος να δηλώνει έτοιμος να προσφέρει το πολυτιμότερο αγαθό ενός ανθρώπου, την ίδια του τη ζωή, προκειμένου να υπερασπίσει ένα σύστημα, μια πατρίδα, που μέχρι πρότινος δήθεν τον καταδυνάστευε, τον τυραννούσε, του φερόταν ως πολίτη δεύτερης κατηγορίας και ούτω καθεξής; Πρόκειται για ένα πραγματικό «παράδοξο», ένα ακατανόητο παζλ για κάθε στοιχειωδώς καλοπροαίρετο άνθρωπο, που αναζητά με ειλικρίνεια και πέρα από προκατασκευασμένα στερεότυπα την αλήθεια. Ενα «παράδοξο» που μόνο στη λογική της σταλινολογίας μπορεί να «βγάζει» νόημα.
Υπήρχαν και Ελληνες που τάχθηκαν με την άλλη πλευρά, στο πλευρό των ναζί; Ναι, υπήρχαν. Προκαλεί πραγματική έκπληξη ο ισχυρισμός ότι δεν υπήρξε ούτε ένας συνεργάτης των ναζί μεταξύ των Ελλήνων της ΕΣΣΔ. Αφέλεια, άγνοια ή κάποιος ιδιότυπος εθνικισμός-φυλετισμός; Ο Δημήτριος Διαμαντίδης (μιας και ζητούνται συγκεκριμένα ονόματα), για παράδειγμα, που αναφέρεται στα Αρχεία του ελληνικού υπουργείου των Εξωτερικών ως συλληφθείς και καταδικασθείς για συμμετοχή στο «Ενωμένο Ρωσικό Εθνικοσοσιαλιστικό Κίνημα» (ROND) τι ήταν; Ο Μπαρίς Μανέλοφ σημειώνει στη μαρτυρία του: «Ενας δικός μου φίλος από την δυτική Ουκρανία δήλωσε μάλιστα με υπερηφάνεια ότι μέχρι το 1956 κιόλας πολεμούσαν τον σοσιαλισμό για την ανεξαρτησία. Και εμείς οι Πόντιοι θυμώνουμε επειδή κάποιοι μας είπαν συνεργάτες των Γερμανών. Μάλιστα ορισμένοι επιμένουνε πως ανάμεσά μας δεν υπήρχε ούτε ένας που να υπήρξε συνεργάτης. Σε όλους τους λαούς υπήρχανε και τέτοιοι. Εμείς οι Πόντιοι δεν ήμασταν εξαίρεση». Και τέτοιες μαρτυρίες υπάρχουν πολλές.
Οι Ελληνες της ΕΣΣΔ πολέμησαν όντως στη συντριπτική τους πλειοψηφία στις γραμμές του Κόκκινου Στρατού, στο παρτιζάνικο κίνημα ή στη μάχη της παραγωγής στα μετόπισθεν, κατά του φασισμού. Δεν υπάρχουν όμως λαοί ήρωες και λαοί προδότες, έθνη αγγέλων και έθνη δαιμόνων. Σε λίγο θα μας πουν ότι ακόμα και ο δοσιλογισμός ή τα Τάγματα Ασφαλείας στην ίδια την Ελλάδα ήταν εφεύρημα των κομμουνιστών (κάποιοι το έχουν διατυπώσει ήδη στα πλαίσια του ιστορικού αναθεωρητισμού και της εξίσωσης κομμουνισμού-φασισμού)...
Τόσο οι διώξεις της περιόδου 1937-1939, όσο και οι μετεγκαταστάσεις ορισμένων τμημάτων του πληθυσμού το 1944 και 1949 αφορούσαν μια μικρή μερίδα των Ελλήνων, ενώ πραγματοποιήθηκαν για πολύ διαφορετικούς λόγους από εκείνους που προβάλλονται συχνά από τους διάφορους σταλινολόγους. Λόγοι, οι οποίοι υπήρξαν σαφώς πιο σύνθετοι και πιο ουσιώδεις απ' ό,τι κατά κανόνα υπονοείται, περιορίζοντας τα πάντα σε κάποια μεταφυσική ανθελληνική εμμονή ή στην «τρομοκρατική φύση» του κομμουνισμού, κλπ. Κάθε περίοδος απαιτεί ειδική ανάλυση και εμβάθυνση. Το ίδιο και τα άλλα ζητήματα που τίθενται, όπως, π.χ., ο περιορισμός ή η κατάργηση πολλών εθνικών δομών (εθνικών περιοχών, σχολείων) τη δεκαετία του 1930: Θέματα τα οποία έχουμε παρουσιάσει με πληθώρα στοιχείων (αρχειακών, προφορικών και γραπτών πηγών) στο έργο «Οι Ελληνες στη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ» (εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή») και τα οποία, πέραν ενός γενικού και αόριστου αφορισμού με πάμπολλες αναφορές στον Στάλιν, κανείς δεν έχει βγει ως τα τώρα να διαψεύσει, να αντικρούσει ή να αμφισβητήσει, επιστημονικά και με συγκεκριμένα στοιχεία. Απλώς επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά τα ίδια «επιχειρήματα» στη λογική του «ρίξε ρίξε λάσπη, κάτι θα μείνει».
Μήπως η πρωτοφανής πολιτιστική ανάπτυξη του σοβιετικού ελληνισμού στο Μεσοπόλεμο (που τόσο σθεναρά προβάλλει και υπερασπίζεται ο κ. Αγτζίδης) δεν πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα της ίδιας εξουσίας, που ήταν το 1930, το 1940 και το 1950; Μήπως το 1939 δεν ήταν πάνω από 1 στους 10 Ελληνες της ΕΣΣΔ κάτοχοι διπλωμάτων ανώτατης εκπαίδευσης (την ίδια στιγμή μάλιστα που στην Ελλάδα, σχεδόν οι μισοί πρόσφυγες ήταν αναλφάβητοι και το 1/3 των εργαζομένων στη βιομηχανία της πρωτεύουσας ήταν παιδιά); Μήπως δεν υπήρξαν χιλιάδες διακρίσεις Σοβιετικών Ελλήνων στα πεδία των μαχών του Β' Παγκόσμιου Πολέμου (με τουλάχιστον εννέα εξ αυτών να λαμβάνουν την ύψιστη τιμή του τίτλου του «Ηρωα της Σοβιετικής Ενωσης»); Μήπως δεν ήταν το ελληνικό χωριό Ντάγκβα της Αντζαρίας, όπου ως το 1950 είχαν απονεμηθεί συνολικά 126 μετάλλια και παράσημα της ΕΣΣΔ σε κολχόζνικους αγρότες, καθιστώντας το ένα από τα πρωτοπόρα χωριά στη μάχη της παραγωγής κατά τη μεταπολεμική περίοδο;
Μήπως δεν ήταν το 1940 και το 1946 όταν ο επιφανής Σοβιετικός Ελληνας σκηνοθέτης Αλέξανδρος Σγουρίδης τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο της ΕΣΣΔ (μια ακόμη φορά προτάθηκε και προσωπικά από τον ίδιο τον Ι. Β. Στάλιν); Μήπως δεν ήταν το 1947 όταν ο διακεκριμένος Σοβιετικός Ελληνας μουσικός Οδυσσέας Δημητριάδης ανέλαβε τη θέση του αρχιμαέστρου της Κρατικής Συμφωνικής Ορχήστρας της Τιφλίδας (θέση που διατήρησε μέχρι το 1952, δηλαδή 3 ολόκληρα χρόνια μετά την υποτιθέμενη «Γεωργιανοποίηση» της Γεωργίας); Μήπως δεν ήταν το 1937-1939 όταν ο επίσης διακεκριμένος Σοβιετικός Ελληνας καλλιτέχνης Μιχαήλ Τσουλάκης διετέλεσε διευθυντής της Φιλαρμονικής του Λένινγκραντ; Η το 1951-1952 όταν υπήρξε αντιπρόεδρος της Επιτροπής για την Τέχνη του Υπουργικού Συμβουλίου της ΕΣΣΔ; Πότε έπαψαν οι Ελληνες να προσφέρουν και να διακρίνονται στη Σοβιετική Ενωση;
Ποιος σήμερα επιχειρεί να διαγράψει αυτή την αξιομνημόνευτη πορεία του σοβιετικού ελληνισμού χάριν μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων, υπό το βάρος ενός τυφλού ή ενσυνείδητου αντικομμουνισμού, στο βωμό μιας νεο-ανακαλυφθείσας σταλινολογίας; Σίγουρα όχι εμείς. Οχι το ΚΚΕ.
Κλείνοντας, θα ήταν ίσως χρήσιμο να αναλογιστούμε το εξής: Αν υπήρχε ποτέ μια πτυχή του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε - πέραν του κοινωνικού κράτους (Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια, κλπ.) - που αναγνωριζόταν πάντοτε, τόσο από άσπονδους φίλους όσο και αντιπάλους, ως μια από τις πλέον αναμφισβήτητες κατακτήσεις της Σοβιετικής Ενωσης, δεν είναι άλλη από την πολιτική έναντι των εθνοτήτων, τη φιλία των λαών σε αυτή την πολυεθνική σοβιετική πολιτεία.
Ακόμα και μεταξύ των Σοβιετικών εμιγκρέδων (στην πλειοψηφία τους αντεπαναστάτες ή συνεργάτες των ναζί), που κατέφυγαν στις ΗΠΑ μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και εν συνεχεία αξιοποιήθηκαν συστηματικά ως «μάρτυρες της σταλινικής τρομοκρατίας»v, οι καταθέσεις για το συγκεκριμένο ζήτημα υπήρξαν αποκαλυπτικές. Στην ερώτηση εάν «το σοβιετικό κράτος αντιμετώπιζε διαφορετικά τις διάφορες εθνότητες» και εάν «υπήρξαν εθνικές διώξεις (κατά το παράδειγμα των ναζί)», οι απαντήσεις υπήρξαν στο σύνολό τους κατηγορηματικά αρνητικές. Οι διαφορές μεταξύ των εθνών περιορίζονταν στο πεδίο της πολιτιστικής ιδιαιτερότητας και ποικιλομορφίας, και όχι σε επίπεδο «πολιτικό ή αναφορικά με την ποιότητα ζωής». Πολλοί από τους ερωτηθέντες «συνέδεσαν άμεσα την απουσία μαζικών εθνικών προκαταλήψεων και συγκρούσεων με την επίσημη πολιτική που ακολουθούσε το κράτος»: «Οχι, αυτό ήταν αδύνατο», τόνισε ένας συγκεκριμένα, «όλοι πρέπει να αγαπάνε όλους στη Σοβιετική Ενωση». Ενώ ένας άλλος πρόσθεσε σχετικά πως «απαγορευόταν αυστηρά από το νόμο να προσβάλλει κανείς κάποιο μέλος οποιασδήποτε εθνικότητας, ανεξάρτητα από το αν ήταν Ρώσος, Ουκρανός, Λευκορώσος, ή οτιδήποτε άλλο». Η επιτυχία της σοβιετικής πολιτικής έναντι των εθνοτήτων επισημάνθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των ερωτηθέντων: «Η ισότητα μεταξύ των εθνών πρέπει να θεωρηθεί ως ένα επίτευγμα του σοβιετικού συστήματος».
Ισως γι' αυτό ο Jean-Marie Chauvier επισήμανε στη «Le Monde Diplomatique» (τεύχος Μάρτη 2004) τη διάχυτη νοσταλγία που επικρατεί σήμερα στην ΕΣΣΔ γύρω από το «πνεύμα φιλίας των παλιών πολυεθνικών σοβιετικών κοινοτήτων εργαζομένων και μεταναστών». Αναφέρει, τέλος - και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία - πως «οι αρχές και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης απέτυχαν στην προσπάθειά τους να παρουσιάσουν τα 70 χρόνια της σοβιετικής εξουσίας ως έναν εφιάλτη», προσθέτοντας πως «οι πιέσεις που ασκήθηκαν ώστε να δημιουργηθεί μια τέτοια εικόνα δεν είναι πλέον αποτελεσματικές».
Βεβαίως, εκείνοι που έχουν σήμερα συμφέρον να διαστρεβλώσουν, να διαβάλουν και να χρεοκοπήσουν στη συνείδηση των λαών το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε, δεν πρόκειται να καταθέσουν έτσι εύκολα τα όπλα. Σε μια εποχή όπου η κοινωνική αδικία, οι ταξικές αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις οξύνονται, προβάλλει ακόμα πιο επιτακτικά η «ανάγκη» για «προληπτικά κτυπήματα» κατά της σοσιαλιστικής εναλλακτικής. Γι' αυτό και ενώ διανύουμε μια περίοδο κυριολεκτικής άλωσης των δικαιωμάτων και ελευθεριών των εργαζομένων, στο συνταξιοδοτικό, στο ασφαλιστικό, στην Παιδεία, στην Υγεία και παντού, κάποιοι ξοδεύουν τόνους μελανιού ασχολούμενοι με ...τον Στάλιν και την ΕΣΣΔ. Η Ιστορία, ωστόσο, μπορεί να καταγράφεται από τους νικητές, γράφεται όμως από τους λαούς. Και αυτοί θα τους δώσουν την απάντηση που τους αξίζει..."
πηγή: εφημερίδα Ριζοσπάστης
Μνήμες και συνειδήσεις στη μέγκενη της σταλινολογίας
"Στις αρχές της δεκαετίας του 1930 μια εφημερίδα του Λονδίνου ανέθεσε στον τότε γνωστό σεναριογράφο και συγγραφέα Hubert Griffith να επισκεφθεί τη Σοβιετική Ενωση και να γράψει ένα σχετικό άρθρο. Ο Griffith όντως μετέβη στην ΕΣΣΔ και έγραψε το άρθρο. Ομως, όταν επέστρεψε, η εφημερίδα αρνήθηκε να το δημοσιεύσει μη εγκρίνοντας το περιεχόμενό του. Ετσι ο ίδιος αποφάσισε αντ' αυτού να μεταφέρει τα όσα είδε από πρώτο χέρι σε ένα βιβλίο με τίτλο «Seeing Soviet Russia». Αναφερόμενος σε αυτό στη στάση της εφημερίδας, τόνισε:
«Αμα έκλεινα τον εαυτό μου σε ένα δωμάτιο στο Λονδίνο συνθέτοντας ένα δίχτυ από φανταστικές εικόνες - για το πώς 150 εκατομμύρια άνθρωποι πήγαιναν με το μαστίγιο στη δουλειά δέσμιοι των συμμοριών του κομμουνισμού, κλπ. - θα γινόμουν πιστευτός χωρίς δυσκολία, ενώ θα έβρισκα τα λεγόμενά μου να αναπαράγονται, με μνεία, κάθε φορά που το θέμα Ρωσία θα ήταν στην επικαιρότητα.
Αμα, ωστόσο, παρέθετα απλά γεγονότα από την ίδια την Encyclopedia Britannica - για το πώς η παιδική θνησιμότητα μειώθηκε στο μισό τα τελευταία δέκα χρόνια στη Ρωσία - θα με κατηγορούσαν ότι αντλώ τα στοιχεία μου από την μπολσεβίκικη προπαγάνδα, ή ότι πληρώνομαι από την ίδια τη σοβιετική κυβέρνηση».
Επτά δεκαετίες αργότερα, η κόκκινη τρομο-υστερία - τρομο-λαγνεία καλά κρατεί. Οι σύγχρονοι εργολάβοι της, προκειμένου να καλύψουν τη γύμνια ή την έλλειψη των επιχειρημάτων τους, καταφεύγουν στην παλιά, γνώριμη και «δοκιμασμένη» μέθοδο του αντικομμουνισμού, τη σταλινολογία. Δε χρειάζονται στοιχεία. Δε χρειάζονται πηγές. Δε χρειάζεται εμβάθυνση σε ιστορικά πρόσωπα, γεγονότα και διαδικασίες. Η συστηματική και συνεχώς επαναλαμβανόμενη αναφορά στον Στάλιν ή τον «σταλινισμό» αρκεί - στη λογική τους - ώστε να «απαξιώσουν» τον αντίπαλο και να «πείσουν» για τις «θέσεις» τους. Ομως, η σταλινολογία είναι τόσο παλιά και σάπια, που όσο και αν προσπαθούν ορισμένοι στις μέρες μας να την αναβιώσουν, να την καλλωπίσουν και να την επαναλανσάρουν στη μόδα, δεν μπορούν να κρύψουν τη δυσοσμία που αποπνέει.
μαύρη προπαγάνδα που διεξάγεται σήμερα γύρω από τη λεγόμενη «γενοκτονία των Ελλήνων επί Στάλιν» αποτελεί ένα από τα πλέον αγαπημένα και πολυδιαφημιζόμενα μοτίβα της σταλινολογίας. Στο στόχαστρό της δε βρίσκονται απλά οι μνήμες και οι συνειδήσεις των Ελληνοποντίων της πρώην ΕΣΣΔ (ως επί το πλείστον προσφύγων, που κατέφυγαν στη χώρα μας εξαιτίας των εθνικιστικών συγκρούσεων ή της δεινής οικονομικής κατάστασης, που τους κληροδότησε η ανατροπή του σοσιαλισμού και η παλινόρθωση του καπιταλισμού). Στη μέγκενη της αντικομμουνιστικής αναθεώρησης της Ιστορίας τοποθετούνται συνολικά οι μνήμες και οι συνειδήσεις των εργαζομένων, των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.
Και πρώτα απ' όλα των νεότερων γενεών, οι οποίες δεν έχουν ζώσα μνήμη του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε, της κολοσσιαίας προσφοράς του στην ανθρωπότητα, στους αγώνες των εργαζομένων απανταχού της Γης για δικαιώματα και ελευθερίες, στην πάλη των εθνικοαπελευθερωτικών και αντιαποικιακών κινημάτων ενάντια στον ιμπεριαλιστικό ζυγό, στις επεμβάσεις, στους πολέμους. Των γενεών εκείνων, δηλαδή, που παρότι μεγάλωσαν και διαπαιδαγωγήθηκαν σε συνθήκες αντεπανάστασης και οπισθοχώρησης του διεθνούς εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος, καλούνται σήμερα - εν μέσω καπιταλιστικής κρίσης - να οργανώσουν την άμυνα και αντεπίθεσή τους.
Εκεί στοχεύουν οι διάφορες «αναλύσεις», όπως, π.χ., του κ. Βλ. Αγτζίδη στην εφημερίδα «Εύξεινος Πόντος» (τεύχος Οκτώβρη 2009), όπου για ακόμη μια φορά «καταγγέλλονται» τα «εγκλήματα του σταλινισμού» κατά του σοβιετικού ελληνισμού. Στο άρθρο αυτό (στο οποίο μπορεί να μην προσφέρονται πηγές, ωστόσο γίνονται 24 αναφορές στις λέξεις Στάλιν και σταλινισμός) ο συγγραφέας επαναλαμβάνει τα γνωστά περί «σταλινικής τρομοκρατίας», η οποία δήθεν έπεσε αναίτια και βαριά πάνω στο σοβιετικό ελληνισμό τη δεκαετία του 1930. Μιλάει για «πολιτιστική γενοκτονία» και «φυσική εξόντωση», ιδία των κομμουνιστών Ελλήνων, για απότομο και βάναυσο τέρμα στην έως τότε ανθούσα πορεία των ελληνικών κοινοτήτων στην ΕΣΣΔ, λόγω του ότι ο «σταλινισμός» έκρινε - παράλογα και συλλήβδην - όλες τις μικρές μειονότητες ως «εν δυνάμει ύποπτες».
Παρ' όλα αυτά, όπως ο ίδιος τονίζει στη συνέχεια, οι Ελληνες της Σοβιετικής Ενωσης μετείχαν ολόπλευρα και ολόψυχα στον αντιφασιστικό αγώνα, υπογραμμίζοντας μάλιστα πως δεν υπήρξε ούτε ένας συνεργάτης των ναζί στις γραμμές τους (στη λογική ότι οι Ελληνες της ΕΣΣΔ δεν έφταιξαν ποτέ και σε τίποτε, επομένως οι όποιες διώξεις σε βάρος τους υπήρξαν διαχρονικά παντελώς αδικαιολόγητες, άρα έγιναν με κριτήρια «εθνικά»). Τέλος, εγκαλεί το ΚΚΕ για τις εκτιμήσεις που έκανε στο 18ο Συνέδριο για το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε, αναπαράγοντας την «κλασσική» πλέον επιχειρηματολογία περί «σταλινικής στροφής», που είχε ως αποτέλεσμα μια «εκ νέου εξόντωση - ηθική αυτή τη φορά - των αθώων θυμάτων της σταλινικής τρομοκρατίας».
Τι και αν τα αρχειακά δεδομένα της ΕΣΣΔ σχετικά με τις διώξεις είναι γνωστά από το 1993 κιόλας (δημοσιευμένα μεταξύ άλλων στα έγκριτα επιστημονικά περιοδικά «American Historical Review» και «L'Historie» του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικής Ερευνας της Γαλλίας («σταλινικός» δάκτυλος προφανώς και εκεί...); Τι και αν αυτά αποδομούν απ' τα θεμέλιά τους τις διάφορες θεωρίες περί εθνοκαθάρσεων στην ΕΣΣΔ, αποδεικνύοντας πως οι «ισχυρισμοί ότι ο τρόμος έπεσε με ιδιαίτερο βάρος στις μη ρωσικές εθνικότητες δεν προκύπτει από τα δεδομένα των εγκλείστων κατά την δεκαετία του 1930. Ο συνήθης ισχυρισμός ότι οι περισσότεροι εκ των κρατουμένων ήταν "πολιτικοί" επίσης φαίνεται αναληθής. Από την άλλη μεριά, τα νέα στοιχεία υποστηρίζουν την άποψη, στην οποία κατέληξαν και άλλες στατιστικές έρευνες και μελέτες άλλων τύπων, πως οι διώξεις στόχευαν στη σοβιετική ελίτ». Επηρέασαν δηλαδή μέλη εθνοτήτων τα οποία ανήκαν στη διοικητική και οικονομική ελίτ (και τα οποία αντιμετώπιζαν κατηγορίες διαφθοράς, κατάχρησης εξουσίας, κλπ.), λόγω της θέσης που κατείχαν και όχι εξαιτίας της καταγωγής τους. Ιδιαίτερα δε για «τους λαούς του Καυκάσου», τα αρχειακά ευρήματα δείχνουν πως «ως εθνικές ομάδες επηρεάστηκαν λιγότερο συγκριτικά κατά το 1937-1938».
Ολα αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους σύγχρονους σταλινολόγους! Σάμπως εξετάζουν τα βαθύτερα αίτια, τις διεργασίες ή το ιστορικό πλαίσιο που καθόρισε τη μορφή, το περιεχόμενο και πάνω απ' όλα την αναγκαιότητα λήψης τέτοιων δραστικών μέτρων από τις σοβιετικές αρχές τη δεδομένη περίοδο (πέρα από τα όποια λάθη, υπερβολές και καταχρήσεις που έγιναν και κανείς δεν το αρνείται;); Οχι, ούτε αυτά τους ενδιαφέρουν.
Πώς γίνεται λοιπόν οι Ελληνες της ΕΣΣΔ, 2-3 χρόνια μετά αφότου «ένιωσαν στο πετσί τους το κνούτο της σταλινικής τρομοκρατίας», να εντάσσονται μαζικά, με ηρωισμό και αυταπάρνηση (όπως και έγινε), στον αγώνα για την υπεράσπιση της σοσιαλιστικής τους πατρίδας από τη φασιστική πολεμική μηχανή;
Ενας εξ αυτών, ο Λάζαρος Μέλικοφ από την Τσάλκα της Γεωργίας, έγραψε από το μέτωπο μια επιστολή στον φίλο του Χαράλαμπο Καρίμποφ, η οποία έκλεινε ως εξής: «Εγώ υπερασπίζω τα σύνορα από τους φασίστες εχθρούς. Για τα σοβιετικά σύνορα δίνω και τη ζωή μου». Ηταν μέλος της Κομσομόλ της διμοιρίας (περίεργο: υποτίθεται πως οι Ελληνες κομμουνιστές είχαν ήδη εξοντωθεί από τους «σταλινικούς») και όπως χιλιάδες άλλοι Ελληνες της Σοβιετικής Ενωσης ρίχτηκε με αυτοθυσία πλάι στους αλλοεθνείς συντρόφους του στην πρώτη γραμμή κατά του φασισμού. Επεσε μαχόμενος κατά την απελευθέρωση της Λευκορωσίας. Για τον ηρωισμό του τιμήθηκε με το μετάλλιο του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου 1ης κατηγορίας.
Πώς γίνεται κάποιος να δηλώνει έτοιμος να προσφέρει το πολυτιμότερο αγαθό ενός ανθρώπου, την ίδια του τη ζωή, προκειμένου να υπερασπίσει ένα σύστημα, μια πατρίδα, που μέχρι πρότινος δήθεν τον καταδυνάστευε, τον τυραννούσε, του φερόταν ως πολίτη δεύτερης κατηγορίας και ούτω καθεξής; Πρόκειται για ένα πραγματικό «παράδοξο», ένα ακατανόητο παζλ για κάθε στοιχειωδώς καλοπροαίρετο άνθρωπο, που αναζητά με ειλικρίνεια και πέρα από προκατασκευασμένα στερεότυπα την αλήθεια. Ενα «παράδοξο» που μόνο στη λογική της σταλινολογίας μπορεί να «βγάζει» νόημα.
Υπήρχαν και Ελληνες που τάχθηκαν με την άλλη πλευρά, στο πλευρό των ναζί; Ναι, υπήρχαν. Προκαλεί πραγματική έκπληξη ο ισχυρισμός ότι δεν υπήρξε ούτε ένας συνεργάτης των ναζί μεταξύ των Ελλήνων της ΕΣΣΔ. Αφέλεια, άγνοια ή κάποιος ιδιότυπος εθνικισμός-φυλετισμός; Ο Δημήτριος Διαμαντίδης (μιας και ζητούνται συγκεκριμένα ονόματα), για παράδειγμα, που αναφέρεται στα Αρχεία του ελληνικού υπουργείου των Εξωτερικών ως συλληφθείς και καταδικασθείς για συμμετοχή στο «Ενωμένο Ρωσικό Εθνικοσοσιαλιστικό Κίνημα» (ROND) τι ήταν; Ο Μπαρίς Μανέλοφ σημειώνει στη μαρτυρία του: «Ενας δικός μου φίλος από την δυτική Ουκρανία δήλωσε μάλιστα με υπερηφάνεια ότι μέχρι το 1956 κιόλας πολεμούσαν τον σοσιαλισμό για την ανεξαρτησία. Και εμείς οι Πόντιοι θυμώνουμε επειδή κάποιοι μας είπαν συνεργάτες των Γερμανών. Μάλιστα ορισμένοι επιμένουνε πως ανάμεσά μας δεν υπήρχε ούτε ένας που να υπήρξε συνεργάτης. Σε όλους τους λαούς υπήρχανε και τέτοιοι. Εμείς οι Πόντιοι δεν ήμασταν εξαίρεση». Και τέτοιες μαρτυρίες υπάρχουν πολλές.
Οι Ελληνες της ΕΣΣΔ πολέμησαν όντως στη συντριπτική τους πλειοψηφία στις γραμμές του Κόκκινου Στρατού, στο παρτιζάνικο κίνημα ή στη μάχη της παραγωγής στα μετόπισθεν, κατά του φασισμού. Δεν υπάρχουν όμως λαοί ήρωες και λαοί προδότες, έθνη αγγέλων και έθνη δαιμόνων. Σε λίγο θα μας πουν ότι ακόμα και ο δοσιλογισμός ή τα Τάγματα Ασφαλείας στην ίδια την Ελλάδα ήταν εφεύρημα των κομμουνιστών (κάποιοι το έχουν διατυπώσει ήδη στα πλαίσια του ιστορικού αναθεωρητισμού και της εξίσωσης κομμουνισμού-φασισμού)...
Τόσο οι διώξεις της περιόδου 1937-1939, όσο και οι μετεγκαταστάσεις ορισμένων τμημάτων του πληθυσμού το 1944 και 1949 αφορούσαν μια μικρή μερίδα των Ελλήνων, ενώ πραγματοποιήθηκαν για πολύ διαφορετικούς λόγους από εκείνους που προβάλλονται συχνά από τους διάφορους σταλινολόγους. Λόγοι, οι οποίοι υπήρξαν σαφώς πιο σύνθετοι και πιο ουσιώδεις απ' ό,τι κατά κανόνα υπονοείται, περιορίζοντας τα πάντα σε κάποια μεταφυσική ανθελληνική εμμονή ή στην «τρομοκρατική φύση» του κομμουνισμού, κλπ. Κάθε περίοδος απαιτεί ειδική ανάλυση και εμβάθυνση. Το ίδιο και τα άλλα ζητήματα που τίθενται, όπως, π.χ., ο περιορισμός ή η κατάργηση πολλών εθνικών δομών (εθνικών περιοχών, σχολείων) τη δεκαετία του 1930: Θέματα τα οποία έχουμε παρουσιάσει με πληθώρα στοιχείων (αρχειακών, προφορικών και γραπτών πηγών) στο έργο «Οι Ελληνες στη διαδικασία οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ» (εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή») και τα οποία, πέραν ενός γενικού και αόριστου αφορισμού με πάμπολλες αναφορές στον Στάλιν, κανείς δεν έχει βγει ως τα τώρα να διαψεύσει, να αντικρούσει ή να αμφισβητήσει, επιστημονικά και με συγκεκριμένα στοιχεία. Απλώς επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά τα ίδια «επιχειρήματα» στη λογική του «ρίξε ρίξε λάσπη, κάτι θα μείνει».
Μήπως η πρωτοφανής πολιτιστική ανάπτυξη του σοβιετικού ελληνισμού στο Μεσοπόλεμο (που τόσο σθεναρά προβάλλει και υπερασπίζεται ο κ. Αγτζίδης) δεν πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα της ίδιας εξουσίας, που ήταν το 1930, το 1940 και το 1950; Μήπως το 1939 δεν ήταν πάνω από 1 στους 10 Ελληνες της ΕΣΣΔ κάτοχοι διπλωμάτων ανώτατης εκπαίδευσης (την ίδια στιγμή μάλιστα που στην Ελλάδα, σχεδόν οι μισοί πρόσφυγες ήταν αναλφάβητοι και το 1/3 των εργαζομένων στη βιομηχανία της πρωτεύουσας ήταν παιδιά); Μήπως δεν υπήρξαν χιλιάδες διακρίσεις Σοβιετικών Ελλήνων στα πεδία των μαχών του Β' Παγκόσμιου Πολέμου (με τουλάχιστον εννέα εξ αυτών να λαμβάνουν την ύψιστη τιμή του τίτλου του «Ηρωα της Σοβιετικής Ενωσης»); Μήπως δεν ήταν το ελληνικό χωριό Ντάγκβα της Αντζαρίας, όπου ως το 1950 είχαν απονεμηθεί συνολικά 126 μετάλλια και παράσημα της ΕΣΣΔ σε κολχόζνικους αγρότες, καθιστώντας το ένα από τα πρωτοπόρα χωριά στη μάχη της παραγωγής κατά τη μεταπολεμική περίοδο;
Μήπως δεν ήταν το 1940 και το 1946 όταν ο επιφανής Σοβιετικός Ελληνας σκηνοθέτης Αλέξανδρος Σγουρίδης τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο της ΕΣΣΔ (μια ακόμη φορά προτάθηκε και προσωπικά από τον ίδιο τον Ι. Β. Στάλιν); Μήπως δεν ήταν το 1947 όταν ο διακεκριμένος Σοβιετικός Ελληνας μουσικός Οδυσσέας Δημητριάδης ανέλαβε τη θέση του αρχιμαέστρου της Κρατικής Συμφωνικής Ορχήστρας της Τιφλίδας (θέση που διατήρησε μέχρι το 1952, δηλαδή 3 ολόκληρα χρόνια μετά την υποτιθέμενη «Γεωργιανοποίηση» της Γεωργίας); Μήπως δεν ήταν το 1937-1939 όταν ο επίσης διακεκριμένος Σοβιετικός Ελληνας καλλιτέχνης Μιχαήλ Τσουλάκης διετέλεσε διευθυντής της Φιλαρμονικής του Λένινγκραντ; Η το 1951-1952 όταν υπήρξε αντιπρόεδρος της Επιτροπής για την Τέχνη του Υπουργικού Συμβουλίου της ΕΣΣΔ; Πότε έπαψαν οι Ελληνες να προσφέρουν και να διακρίνονται στη Σοβιετική Ενωση;
Ποιος σήμερα επιχειρεί να διαγράψει αυτή την αξιομνημόνευτη πορεία του σοβιετικού ελληνισμού χάριν μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων, υπό το βάρος ενός τυφλού ή ενσυνείδητου αντικομμουνισμού, στο βωμό μιας νεο-ανακαλυφθείσας σταλινολογίας; Σίγουρα όχι εμείς. Οχι το ΚΚΕ.
Κλείνοντας, θα ήταν ίσως χρήσιμο να αναλογιστούμε το εξής: Αν υπήρχε ποτέ μια πτυχή του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε - πέραν του κοινωνικού κράτους (Παιδεία, Υγεία, Πρόνοια, κλπ.) - που αναγνωριζόταν πάντοτε, τόσο από άσπονδους φίλους όσο και αντιπάλους, ως μια από τις πλέον αναμφισβήτητες κατακτήσεις της Σοβιετικής Ενωσης, δεν είναι άλλη από την πολιτική έναντι των εθνοτήτων, τη φιλία των λαών σε αυτή την πολυεθνική σοβιετική πολιτεία.
Ακόμα και μεταξύ των Σοβιετικών εμιγκρέδων (στην πλειοψηφία τους αντεπαναστάτες ή συνεργάτες των ναζί), που κατέφυγαν στις ΗΠΑ μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και εν συνεχεία αξιοποιήθηκαν συστηματικά ως «μάρτυρες της σταλινικής τρομοκρατίας»v, οι καταθέσεις για το συγκεκριμένο ζήτημα υπήρξαν αποκαλυπτικές. Στην ερώτηση εάν «το σοβιετικό κράτος αντιμετώπιζε διαφορετικά τις διάφορες εθνότητες» και εάν «υπήρξαν εθνικές διώξεις (κατά το παράδειγμα των ναζί)», οι απαντήσεις υπήρξαν στο σύνολό τους κατηγορηματικά αρνητικές. Οι διαφορές μεταξύ των εθνών περιορίζονταν στο πεδίο της πολιτιστικής ιδιαιτερότητας και ποικιλομορφίας, και όχι σε επίπεδο «πολιτικό ή αναφορικά με την ποιότητα ζωής». Πολλοί από τους ερωτηθέντες «συνέδεσαν άμεσα την απουσία μαζικών εθνικών προκαταλήψεων και συγκρούσεων με την επίσημη πολιτική που ακολουθούσε το κράτος»: «Οχι, αυτό ήταν αδύνατο», τόνισε ένας συγκεκριμένα, «όλοι πρέπει να αγαπάνε όλους στη Σοβιετική Ενωση». Ενώ ένας άλλος πρόσθεσε σχετικά πως «απαγορευόταν αυστηρά από το νόμο να προσβάλλει κανείς κάποιο μέλος οποιασδήποτε εθνικότητας, ανεξάρτητα από το αν ήταν Ρώσος, Ουκρανός, Λευκορώσος, ή οτιδήποτε άλλο». Η επιτυχία της σοβιετικής πολιτικής έναντι των εθνοτήτων επισημάνθηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία των ερωτηθέντων: «Η ισότητα μεταξύ των εθνών πρέπει να θεωρηθεί ως ένα επίτευγμα του σοβιετικού συστήματος».
Ισως γι' αυτό ο Jean-Marie Chauvier επισήμανε στη «Le Monde Diplomatique» (τεύχος Μάρτη 2004) τη διάχυτη νοσταλγία που επικρατεί σήμερα στην ΕΣΣΔ γύρω από το «πνεύμα φιλίας των παλιών πολυεθνικών σοβιετικών κοινοτήτων εργαζομένων και μεταναστών». Αναφέρει, τέλος - και αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία - πως «οι αρχές και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης απέτυχαν στην προσπάθειά τους να παρουσιάσουν τα 70 χρόνια της σοβιετικής εξουσίας ως έναν εφιάλτη», προσθέτοντας πως «οι πιέσεις που ασκήθηκαν ώστε να δημιουργηθεί μια τέτοια εικόνα δεν είναι πλέον αποτελεσματικές».
Βεβαίως, εκείνοι που έχουν σήμερα συμφέρον να διαστρεβλώσουν, να διαβάλουν και να χρεοκοπήσουν στη συνείδηση των λαών το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε, δεν πρόκειται να καταθέσουν έτσι εύκολα τα όπλα. Σε μια εποχή όπου η κοινωνική αδικία, οι ταξικές αντιθέσεις και αντιπαραθέσεις οξύνονται, προβάλλει ακόμα πιο επιτακτικά η «ανάγκη» για «προληπτικά κτυπήματα» κατά της σοσιαλιστικής εναλλακτικής. Γι' αυτό και ενώ διανύουμε μια περίοδο κυριολεκτικής άλωσης των δικαιωμάτων και ελευθεριών των εργαζομένων, στο συνταξιοδοτικό, στο ασφαλιστικό, στην Παιδεία, στην Υγεία και παντού, κάποιοι ξοδεύουν τόνους μελανιού ασχολούμενοι με ...τον Στάλιν και την ΕΣΣΔ. Η Ιστορία, ωστόσο, μπορεί να καταγράφεται από τους νικητές, γράφεται όμως από τους λαούς. Και αυτοί θα τους δώσουν την απάντηση που τους αξίζει..."
πηγή: εφημερίδα Ριζοσπάστης
Σάββατο, Οκτωβρίου 10, 2009
Ε αφού το λέει και ο Ρόμπερτς... έτσι θα είναι
Από τις "Υπό-γραμμίσεις" του Ριζοσπάστη. Κάθε σχολιασμός περιττεύει
«Το κεφάλαιο δεν είναι παρά νεκρή εργασία που, σαν βρικόλακας, ζει μόνο επειδή ρουφάει το αίμα της ζωντανής εργασίας. Και τόσο περισσότερο ζει όσο περισσότερο από αυτό το αίμα ρουφάει». Ενας εντυπωσιακός ισχυρισμός από τον Καρλ Μαρξ. «Αν ο Μαρξ και ο Λένιν ήταν σήμερα ζωντανοί, θα ήταν βασικοί διεκδικητές του βραβείου Νόμπελ για την οικονομία». Αλλος ένας εντυπωσιακός ισχυρισμός. Μα εκείνο που τον κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακό, είναι η ταυτότητα του ανθρώπου που τον διατύπωσε (έστω τώρα στα γεράματα): είναι ο Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς, πρώην υπουργός Οικονομικών του προέδρου Ρίγκαν. «Ο Μαρξ προέβλεψε την προϊούσα εξαθλίωση των εργαζομένων και ο Λένιν προείδε την υποταγή της υλικής παραγωγής στη συσσώρευση κερδών του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου», γράφει ο Αμερικανός πολιτικός στο περιοδικό «Κάουντερπαντς». «Οι προβλέψεις τους είναι κατά πολύ ανώτερες από τα "οικονομικά μοντέλα" που σήμερα βραβεύονται με Νόμπελ και από τις προβλέψεις των κεντρικών τραπεζιτών, των υπουργών Οικονομικών και των νομπελιστών οικονομολόγων, όπως ο Πολ Κρούγκμαν, που πιστεύουν ότι η αύξηση της πίστωσης και η αύξηση του χρέους αποτελούν διέξοδο από την οικονομική κρίση»
(οι υπενθυμίσεις από τον Ρ. Βρανά στα ΝΕΑ).
«Το κεφάλαιο δεν είναι παρά νεκρή εργασία που, σαν βρικόλακας, ζει μόνο επειδή ρουφάει το αίμα της ζωντανής εργασίας. Και τόσο περισσότερο ζει όσο περισσότερο από αυτό το αίμα ρουφάει». Ενας εντυπωσιακός ισχυρισμός από τον Καρλ Μαρξ. «Αν ο Μαρξ και ο Λένιν ήταν σήμερα ζωντανοί, θα ήταν βασικοί διεκδικητές του βραβείου Νόμπελ για την οικονομία». Αλλος ένας εντυπωσιακός ισχυρισμός. Μα εκείνο που τον κάνει ακόμη πιο εντυπωσιακό, είναι η ταυτότητα του ανθρώπου που τον διατύπωσε (έστω τώρα στα γεράματα): είναι ο Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς, πρώην υπουργός Οικονομικών του προέδρου Ρίγκαν. «Ο Μαρξ προέβλεψε την προϊούσα εξαθλίωση των εργαζομένων και ο Λένιν προείδε την υποταγή της υλικής παραγωγής στη συσσώρευση κερδών του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου», γράφει ο Αμερικανός πολιτικός στο περιοδικό «Κάουντερπαντς». «Οι προβλέψεις τους είναι κατά πολύ ανώτερες από τα "οικονομικά μοντέλα" που σήμερα βραβεύονται με Νόμπελ και από τις προβλέψεις των κεντρικών τραπεζιτών, των υπουργών Οικονομικών και των νομπελιστών οικονομολόγων, όπως ο Πολ Κρούγκμαν, που πιστεύουν ότι η αύξηση της πίστωσης και η αύξηση του χρέους αποτελούν διέξοδο από την οικονομική κρίση»
(οι υπενθυμίσεις από τον Ρ. Βρανά στα ΝΕΑ).
Δευτέρα, Οκτωβρίου 05, 2009
Συνεχίζουμε
Αλλαγή φρουράς από σήμερα στην διαχείριση της αστικής μας δημοκρατίας, (ξανά)ήρθε το ΠΑΣΟΚ. Είναι θλιβερό το πως εξαπατάται και χαλιναγωγείται αυτός ο λαός. Αντί προσωπικής ανάρτησης θα παραθέσω την δεύτερη σελίδα του σημερινού Ριζοσπάστη που πραγματικά μου δίνει ξανά την δύναμη και την ελπίδα που, ώρες σαν και αυτές, χάνω.
"Συνεχίζουμε πιο αποφασιστικά με όπλο τη δοκιμασμένη στρατηγική του ΚΚΕ"
"Ο κύβος της κάλπης ερρίφθη. Οι εκλογές επιβεβαίωσαν τους σχεδιασμούς της πλουτοκρατίας να αναθέσουν στο ΠΑΣΟΚ τη διακυβέρνηση, με το βλέμμα στραμμένο στην οικονομική κρίση και ποντάροντας στη διαχρονική ικανότητα της σοσιαλδημοκρατίας να διαχειρίζεται με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και να ενσωματώνει τις λαϊκές αντιδράσεις. Η ΝΔ βγαίνει τραυματισμένη από τις κάλπες ως προς τα εκλογικά της ποσοστά. Αυτό ωστόσο, σε τίποτα δεν εμποδίζει τους αναλυτές και δημοσιολογούντες του αστικού πολιτικού συστήματος να της προσφέρουν θαλπωρή, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι το έταιρο σκέλος του δικομματισμού παραμένει χρήσιμο και κυβερνητικά αξιοποιήσιμο.
Η εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα έχουν από σήμερα απέναντί τους μια κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που καλείται να προωθήσει μέτρα προαποφασισμένα, με διακηρυγμένο στόχο να επανέλθει το κεφάλαιο στις ράγες της υπερκερδοφορίας. Αλλος τρόπος για να γίνει αυτό δεν υπάρχει, πέρα από το να μειωθεί στο σύνολό της η τιμή στην οποία η μεγαλοεργοδοσία αγοράζει την εργατική δύναμη. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Αρκεί μια ματιά στα προγράμματα και τις διακηρύξεις του ΠΑΣΟΚ για να καταλάβει κανείς τι περιμένει από σήμερα κιόλας το λαό.
Τι θα δούμε τους επόμενους μήνες; Θα δούμε τους μισθούς στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα να συρρικνώνονται στο όνομα της «δημοσιονομικής σταθερότητας», των «αντοχών της οικονομίας» και της «οικονομικής ανάκαμψης» από την κρίση. Θα δούμε κυβερνητικές απόπειρες και νομοσχέδια που θα προωθούν νέες ανατροπές στο σύστημα της Κοινωνικής Ασφάλισης, συμπεριλαμβανομένης της Υγείας, της Πρόνοιας, της σύνταξης. Θα δούμε νόμους που θα δίνουν ώθηση στην παραπέρα ιδιωτικοποίηση της Παιδείας, με γενίκευση των ιδιωτικών τριτοβάθμιων εκπαιδευτηρίων και μεταρρυθμίσεις που θα κάνουν ακόμα πιο ακριβό για τα λαϊκά στρώματα το εμπόρευμα - Παιδεία, από την πρώτη κιόλας βαθμίδα της.
Θα δούμε ακόμα νόμους που θα κάνουν απροσπέλαστες για τους φτωχούς τις υπηρεσίες Υγείας. Θα φορτώσουν στις πλάτες του λαού νέα φορολογικά βάρη και θα δημιουργήσουν νέα πεδίο δόξης λαμπρό για την επιχειρηματική δραστηριότητα. Θα δούμε νέα μέτρα, που θα πριμοδοτούν την εργοδοτική κερδοφορία, όπως γενίκευση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, απελευθέρωση των απολύσεων, επιδείνωση των προϋποθέσεων για την παροχή επιδόματος ανεργίας, ισοπέδωση των εργασιακών δικαιωμάτων. Θα αισθανθούμε το σφίξιμο στα κοινωνικά και δημοκρατικά διακαιώματα, με ένταση της καταστολής και της εργοδοτικής τρομοκρατίας στους τόπους δουλειάς.
Θα δούμε όμως και κάτι άλλο, εξίσου σημαντικό: Μια συνδικαλιστική ηγεσία στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα που από σήμερα αναλαμβάνει καινούρια, αναβαθμισμένα καθήκοντα. Καλείται να παίξει τον πλέον καθοριστικό ρόλο στην ενσωμάτωση, τον ευνουχισμό κάθε ριζοσπαστικής αντίδρασης που θα γεννηθεί ή θα οξυνθεί στην πορεία υλοποίησης του αντιδραστικού προγράμματος του ΠΑΣΟΚ. Οι εργατοπατέρες σε όλα τα επίπεδα του συνδικαλιστικού κινήματος προετοιμάζονται ήδη στο πλαίσιο του «κοινωνικοεταιρισμού» να αποτελέσουν την ομάδα κρούσης και της νέας κυβέρνησης του κεφαλαίου σε βάρος του εργατικού - λαϊκού κινήματος.
Τι στάση θα κρατήσει η ΝΔ, σαν αξιωματική αντιπολίτευση, απέναντι σ' αυτή την πολιτική; Την ίδια ακριβώς στάση που κράτησε το ΠΑΣΟΚ την πενταετία της διακυβέρνησης της χώρας από τη ΝΔ. Δηλαδή, στάση συναίνεσης με τις στρατηγικές αποφάσεις, με επιμέρους διαχειριστική κριτική προκειμένου να συντηρείται η αυταπάτη της διαφορετικής πολιτικής και να χειραγωγούνται ευκολότερα τα λαϊκά στρώματα. Καμιά αντίδραση ουσίας δεν πρόκειται να υπάρξει από τη ΝΔ στις ανατροπές που θα προωθήσει το ΠΑΣΟΚ στις εργασιακές σχέσεις και το Ασφαλιστικό, στην καθήλωση των μισθών και των συντάξεων.
Κανένα νόμο της ΝΔ δεν πρόκειται να καταργήσει το ΠΑΣΟΚ, όπως η ΝΔ δεν κατάργησε κανέναν δικό της, επιβεβαιώνοντας με τον πιο πανηγυρικό τρόπο το βασικό στοιχείο που διαχρονικά αναδεικνύει το ΚΚΕ, ασκώντας πολιτική κριτική στους εταίρους του δικομματισμού: Οτι η πολιτικής τους είναι ταυτισμένη και ενιαία στο επίπεδο της στρατηγικής, ανεξάρτητα από τις επιμέρους διαφορές τους και τις διαφορετικές ιστορικές καταβολές.
Πέρα από το εκλογικό αποτέλεσμα, η αλήθεια αυτή έχει καταξιωθεί στις συνειδήσεις εκατομμυρίων ανθρώπων του μόχθου, οι οποίοι, ανεξάρτητα από την κομματική τους τοποθέτηση στην κάλπη, αναγνωρίζουν πως κριτήριο ψήφου αποτελεί το «μικρότερο κακό». Ποιο ήταν το ιδιαίτερο στοιχείο αυτής της προεκλογικής μάχης, που σε μεγάλο βαθμό αναγνωρίζεται ακόμα και από στελέχη του ΠΑΣΟΚ; Οτι η επιλογή της νέας κυβέρνησης, για την πλειοψηφία των ψηφοφόρων, δεν έγινε με πρόσημο θετικό, δεν αποτελεί διαπιστευτήριο έγκρισης της στρατηγικής του ΠΑΣΟΚ, αλλά έγινε με «κρύα καρδία», στη λογική του «καλύτερου» διαχειριστή της ίδιας βάρβαρης πολιτικής, ο οποίος αόριστα και συγκεχυμένα καλλιέργησε προσδοκίες ότι θα εξασφαλίσει μια κατ' επίφαση αλλαγή. Είναι ο ίδιος λόγος για τον οποίο καταδικάστηκε η ΝΔ, που είχε πανηγυρικά αναλάβει τα κυβερνητικά ηνία το 2004. Αυτή η πραγματικότητα, η οποία καταγράφηκε και προεκλογικά σαν τάση, ενισχύεται τα τελευταία χρόνια. Είναι αδιαμφισβήτητη και διατηρεί την αυτοτέλειά της, ανεξάρτητα από τα επιμέρους ποσοστά των δυο κομμάτων και το άθροισμα του δικομματισμού.
Υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στην ψήφο και στον τρόπο που βιώνουν την πραγματικότητα τα πλατιά λαϊκά στρώματα; Υπάρχει. Και εκφράζεται με τον πιο ανάγλυφο τρόπο στο εκλογικό αποτέλεσμα. Οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα στη συντριπτική τους πλειοψηφία, αδυνατούν ακόμα να δουν με καθαρό μάτι τη διέξοδο από την κυρίαρχη αντιλαϊκή πολιτική και τις δυνάμεις που την προωθούν και την εκφράζουν. Δυσκολεύονται να κάνουν θαρρετά το βήμα, να ενταχθούν ενεργητικά στον αγώνα που θα αναδείξει τη ρεαλιστική διέξοδο προς τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, τον οποίο προτείνει το ΚΚΕ και υπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα.
Η κατάσταση αυτή στη συνείδηση πλατιών λαϊκών στρωμάτων, πέρα από τις όποιες αδυναμίες και ελλείψεις στη δράση του ΚΚΕ, έχει υπόβαθρο αντικειμενικό. Το ΚΚΕ δεν έπαψε ούτε στιγμή να λέει πως η εκλογική του δύναμη είναι συνάρτηση του βαθμού της ριζοσπαστικοποίησης της λαϊκής συνείδησης. Ριζοσπαστικές συνειδήσεις όμως γεννιούνται κατά κανόνα μέσα στο κίνημα, στο πεδίο της εργατικής λαϊκής πάλη. Εκεί διαλύονται αυταπάτες. Εκεί στοχοποιείται καθαρά ο πραγματικός αντίπαλος. Εκεί, μέσα από την πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση ξεχωρίζει η ήρα από το στάρι, αποκαλύπτεται ο οπορτουνισμός και ο εχθρικός ρόλος του απέναντι στους εργαζόμενους και τα πραγματικά τους συμφέροντα. Εκεί ατσαλώνονται οι αντιστάσεις στους εκβιασμούς και τους ελιγμούς του κυρίαρχου αστικού πολιτικού συστήματος. Το οποίο δεν εκφράζεται μόνο από τα κόμματά του, αλλά από ένα ολόκληρο σύστημα που ανακυκλώνει και υπηρετεί τον εκφοβισμό και τον εκμαυλισμό συνειδήσεων, αναπαράγει τον πλαστό μονόδρομο της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, συκοφαντεί, πολεμάει και λοιδορεί κάθε ριζοσπαστική διέξοδο.
Για να αντιστραφεί αυτή η κατάσταση, για να συντονιστεί σε μεγαλύτερο βαθμό η ψήφος με τις πραγματικές διαθέσεις και τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων, χρειάζεται πολλή δουλειά στο κίνημα, με αναντικατάστατο εργαλείο τη στρατηγική που έχει επεξεργαστεί το ΚΚΕ. Κριτήριο για την ορθότητα αυτής της στρατηγικής σαν τη μοναδική που μπορεί να οδηγήσει σε πραγματική φιλολαϊκή διέξοδο, είναι η ίδια η πείρα των εργαζομένων και του λαού, τα σταθερά βήματα που καταγράφει το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, η σταθερότητα που έχει αποκτήσει το ΚΚΕ στις εκλογικές μάχες, παρά τις λυσσαλέες επιθέσεις, τη συκοφάντησή του από τους κυρίαρχους οικονομικούς και πολιτικούς κύκλους.
Αν το ΚΚΕ δεν είχε αυτή τη στρατηγική, αν δε δούλευε με τον τρόπο που δουλεύει στο εργατικό λαϊκό κίνημα, αν επέλεγε σε κρίσιμες ώρες να βάλει νερό στο κρασί του, η συρρίκνωση των εκλογικών του ποσοστών, ο εκλογικός του εκτοπισμός από την τρίτη θέση, η ιδεολογική και πολιτική του ήττα στη συνείδηση εκατομμυρίων ανθρώπων που αναγνωρίζουν το δίκιο του Κόμματος, ανεξάρτητα αν το στηρίζουν και εκλογικά, θα ήταν εύκολη υπόθεση για την αστική τάξη και τους μηχανισμούς της. Κάθε εκλογική ή άλλη πολιτική μάχη, βάζει καινούρια, αυξημένα καθήκοντα στο ΚΚΕ. Το Κόμμα δεσμεύτηκε ότι θα μετατρέψει κάθε κόκκινη ψήφο σε πολλαπλάσια δική του συνεισφορά στην ανάπτυξη του λαϊκού και του ταξικού εργατικού κινήματος.
Με δεδομένο ότι οι συνειδήσεις αλλάζουν στους δρόμους, στους καθημερινούς ταξικούς αγώνες. Στο καμίνι της ταξικής πάλης αναδεικνύεται η προοπτική του άλλου δρόμου ανάπτυξης. Εκεί χτίζεται πρωτίστως στην πράξη η πλατιά κοινωνική και πολιτική συμμαχία, το Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο πάλης, όρος αναγκαίος και απαραίτητος για να κερδίσει η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της έδαφος στην αναμέτρηση με τον ταξικό αντίπαλο, που θα φτάνει μέχρι την κατάκτηση της εξουσίας. Με αισιοδοξία και αποφασιστικότητα, με πίστη στη δύναμη και στις ανεξάντλητες δυνατότητες που έχει ο λαός όταν αντιληφθεί και βάλει σε κίνηση τη δύναμή του, συνεχίζουμε. Με τη στρατηγική του ΚΚΕ, με την πείρα που προσθέτει η καθημερινή πάλη στην 91χρονη δράση του Κόμματός μας."
Περ.Κ.
Ριζοσπάστης 5-9-2009
"Συνεχίζουμε πιο αποφασιστικά με όπλο τη δοκιμασμένη στρατηγική του ΚΚΕ"
"Ο κύβος της κάλπης ερρίφθη. Οι εκλογές επιβεβαίωσαν τους σχεδιασμούς της πλουτοκρατίας να αναθέσουν στο ΠΑΣΟΚ τη διακυβέρνηση, με το βλέμμα στραμμένο στην οικονομική κρίση και ποντάροντας στη διαχρονική ικανότητα της σοσιαλδημοκρατίας να διαχειρίζεται με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και να ενσωματώνει τις λαϊκές αντιδράσεις. Η ΝΔ βγαίνει τραυματισμένη από τις κάλπες ως προς τα εκλογικά της ποσοστά. Αυτό ωστόσο, σε τίποτα δεν εμποδίζει τους αναλυτές και δημοσιολογούντες του αστικού πολιτικού συστήματος να της προσφέρουν θαλπωρή, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι το έταιρο σκέλος του δικομματισμού παραμένει χρήσιμο και κυβερνητικά αξιοποιήσιμο.
Η εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα έχουν από σήμερα απέναντί τους μια κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ που καλείται να προωθήσει μέτρα προαποφασισμένα, με διακηρυγμένο στόχο να επανέλθει το κεφάλαιο στις ράγες της υπερκερδοφορίας. Αλλος τρόπος για να γίνει αυτό δεν υπάρχει, πέρα από το να μειωθεί στο σύνολό της η τιμή στην οποία η μεγαλοεργοδοσία αγοράζει την εργατική δύναμη. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Αρκεί μια ματιά στα προγράμματα και τις διακηρύξεις του ΠΑΣΟΚ για να καταλάβει κανείς τι περιμένει από σήμερα κιόλας το λαό.
Τι θα δούμε τους επόμενους μήνες; Θα δούμε τους μισθούς στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα να συρρικνώνονται στο όνομα της «δημοσιονομικής σταθερότητας», των «αντοχών της οικονομίας» και της «οικονομικής ανάκαμψης» από την κρίση. Θα δούμε κυβερνητικές απόπειρες και νομοσχέδια που θα προωθούν νέες ανατροπές στο σύστημα της Κοινωνικής Ασφάλισης, συμπεριλαμβανομένης της Υγείας, της Πρόνοιας, της σύνταξης. Θα δούμε νόμους που θα δίνουν ώθηση στην παραπέρα ιδιωτικοποίηση της Παιδείας, με γενίκευση των ιδιωτικών τριτοβάθμιων εκπαιδευτηρίων και μεταρρυθμίσεις που θα κάνουν ακόμα πιο ακριβό για τα λαϊκά στρώματα το εμπόρευμα - Παιδεία, από την πρώτη κιόλας βαθμίδα της.
Θα δούμε ακόμα νόμους που θα κάνουν απροσπέλαστες για τους φτωχούς τις υπηρεσίες Υγείας. Θα φορτώσουν στις πλάτες του λαού νέα φορολογικά βάρη και θα δημιουργήσουν νέα πεδίο δόξης λαμπρό για την επιχειρηματική δραστηριότητα. Θα δούμε νέα μέτρα, που θα πριμοδοτούν την εργοδοτική κερδοφορία, όπως γενίκευση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, απελευθέρωση των απολύσεων, επιδείνωση των προϋποθέσεων για την παροχή επιδόματος ανεργίας, ισοπέδωση των εργασιακών δικαιωμάτων. Θα αισθανθούμε το σφίξιμο στα κοινωνικά και δημοκρατικά διακαιώματα, με ένταση της καταστολής και της εργοδοτικής τρομοκρατίας στους τόπους δουλειάς.
Θα δούμε όμως και κάτι άλλο, εξίσου σημαντικό: Μια συνδικαλιστική ηγεσία στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα που από σήμερα αναλαμβάνει καινούρια, αναβαθμισμένα καθήκοντα. Καλείται να παίξει τον πλέον καθοριστικό ρόλο στην ενσωμάτωση, τον ευνουχισμό κάθε ριζοσπαστικής αντίδρασης που θα γεννηθεί ή θα οξυνθεί στην πορεία υλοποίησης του αντιδραστικού προγράμματος του ΠΑΣΟΚ. Οι εργατοπατέρες σε όλα τα επίπεδα του συνδικαλιστικού κινήματος προετοιμάζονται ήδη στο πλαίσιο του «κοινωνικοεταιρισμού» να αποτελέσουν την ομάδα κρούσης και της νέας κυβέρνησης του κεφαλαίου σε βάρος του εργατικού - λαϊκού κινήματος.
Τι στάση θα κρατήσει η ΝΔ, σαν αξιωματική αντιπολίτευση, απέναντι σ' αυτή την πολιτική; Την ίδια ακριβώς στάση που κράτησε το ΠΑΣΟΚ την πενταετία της διακυβέρνησης της χώρας από τη ΝΔ. Δηλαδή, στάση συναίνεσης με τις στρατηγικές αποφάσεις, με επιμέρους διαχειριστική κριτική προκειμένου να συντηρείται η αυταπάτη της διαφορετικής πολιτικής και να χειραγωγούνται ευκολότερα τα λαϊκά στρώματα. Καμιά αντίδραση ουσίας δεν πρόκειται να υπάρξει από τη ΝΔ στις ανατροπές που θα προωθήσει το ΠΑΣΟΚ στις εργασιακές σχέσεις και το Ασφαλιστικό, στην καθήλωση των μισθών και των συντάξεων.
Κανένα νόμο της ΝΔ δεν πρόκειται να καταργήσει το ΠΑΣΟΚ, όπως η ΝΔ δεν κατάργησε κανέναν δικό της, επιβεβαιώνοντας με τον πιο πανηγυρικό τρόπο το βασικό στοιχείο που διαχρονικά αναδεικνύει το ΚΚΕ, ασκώντας πολιτική κριτική στους εταίρους του δικομματισμού: Οτι η πολιτικής τους είναι ταυτισμένη και ενιαία στο επίπεδο της στρατηγικής, ανεξάρτητα από τις επιμέρους διαφορές τους και τις διαφορετικές ιστορικές καταβολές.
Πέρα από το εκλογικό αποτέλεσμα, η αλήθεια αυτή έχει καταξιωθεί στις συνειδήσεις εκατομμυρίων ανθρώπων του μόχθου, οι οποίοι, ανεξάρτητα από την κομματική τους τοποθέτηση στην κάλπη, αναγνωρίζουν πως κριτήριο ψήφου αποτελεί το «μικρότερο κακό». Ποιο ήταν το ιδιαίτερο στοιχείο αυτής της προεκλογικής μάχης, που σε μεγάλο βαθμό αναγνωρίζεται ακόμα και από στελέχη του ΠΑΣΟΚ; Οτι η επιλογή της νέας κυβέρνησης, για την πλειοψηφία των ψηφοφόρων, δεν έγινε με πρόσημο θετικό, δεν αποτελεί διαπιστευτήριο έγκρισης της στρατηγικής του ΠΑΣΟΚ, αλλά έγινε με «κρύα καρδία», στη λογική του «καλύτερου» διαχειριστή της ίδιας βάρβαρης πολιτικής, ο οποίος αόριστα και συγκεχυμένα καλλιέργησε προσδοκίες ότι θα εξασφαλίσει μια κατ' επίφαση αλλαγή. Είναι ο ίδιος λόγος για τον οποίο καταδικάστηκε η ΝΔ, που είχε πανηγυρικά αναλάβει τα κυβερνητικά ηνία το 2004. Αυτή η πραγματικότητα, η οποία καταγράφηκε και προεκλογικά σαν τάση, ενισχύεται τα τελευταία χρόνια. Είναι αδιαμφισβήτητη και διατηρεί την αυτοτέλειά της, ανεξάρτητα από τα επιμέρους ποσοστά των δυο κομμάτων και το άθροισμα του δικομματισμού.
Υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στην ψήφο και στον τρόπο που βιώνουν την πραγματικότητα τα πλατιά λαϊκά στρώματα; Υπάρχει. Και εκφράζεται με τον πιο ανάγλυφο τρόπο στο εκλογικό αποτέλεσμα. Οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα στη συντριπτική τους πλειοψηφία, αδυνατούν ακόμα να δουν με καθαρό μάτι τη διέξοδο από την κυρίαρχη αντιλαϊκή πολιτική και τις δυνάμεις που την προωθούν και την εκφράζουν. Δυσκολεύονται να κάνουν θαρρετά το βήμα, να ενταχθούν ενεργητικά στον αγώνα που θα αναδείξει τη ρεαλιστική διέξοδο προς τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, τον οποίο προτείνει το ΚΚΕ και υπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα.
Η κατάσταση αυτή στη συνείδηση πλατιών λαϊκών στρωμάτων, πέρα από τις όποιες αδυναμίες και ελλείψεις στη δράση του ΚΚΕ, έχει υπόβαθρο αντικειμενικό. Το ΚΚΕ δεν έπαψε ούτε στιγμή να λέει πως η εκλογική του δύναμη είναι συνάρτηση του βαθμού της ριζοσπαστικοποίησης της λαϊκής συνείδησης. Ριζοσπαστικές συνειδήσεις όμως γεννιούνται κατά κανόνα μέσα στο κίνημα, στο πεδίο της εργατικής λαϊκής πάλη. Εκεί διαλύονται αυταπάτες. Εκεί στοχοποιείται καθαρά ο πραγματικός αντίπαλος. Εκεί, μέσα από την πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση ξεχωρίζει η ήρα από το στάρι, αποκαλύπτεται ο οπορτουνισμός και ο εχθρικός ρόλος του απέναντι στους εργαζόμενους και τα πραγματικά τους συμφέροντα. Εκεί ατσαλώνονται οι αντιστάσεις στους εκβιασμούς και τους ελιγμούς του κυρίαρχου αστικού πολιτικού συστήματος. Το οποίο δεν εκφράζεται μόνο από τα κόμματά του, αλλά από ένα ολόκληρο σύστημα που ανακυκλώνει και υπηρετεί τον εκφοβισμό και τον εκμαυλισμό συνειδήσεων, αναπαράγει τον πλαστό μονόδρομο της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, συκοφαντεί, πολεμάει και λοιδορεί κάθε ριζοσπαστική διέξοδο.
Για να αντιστραφεί αυτή η κατάσταση, για να συντονιστεί σε μεγαλύτερο βαθμό η ψήφος με τις πραγματικές διαθέσεις και τα συμφέροντα των λαϊκών στρωμάτων, χρειάζεται πολλή δουλειά στο κίνημα, με αναντικατάστατο εργαλείο τη στρατηγική που έχει επεξεργαστεί το ΚΚΕ. Κριτήριο για την ορθότητα αυτής της στρατηγικής σαν τη μοναδική που μπορεί να οδηγήσει σε πραγματική φιλολαϊκή διέξοδο, είναι η ίδια η πείρα των εργαζομένων και του λαού, τα σταθερά βήματα που καταγράφει το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα, η σταθερότητα που έχει αποκτήσει το ΚΚΕ στις εκλογικές μάχες, παρά τις λυσσαλέες επιθέσεις, τη συκοφάντησή του από τους κυρίαρχους οικονομικούς και πολιτικούς κύκλους.
Αν το ΚΚΕ δεν είχε αυτή τη στρατηγική, αν δε δούλευε με τον τρόπο που δουλεύει στο εργατικό λαϊκό κίνημα, αν επέλεγε σε κρίσιμες ώρες να βάλει νερό στο κρασί του, η συρρίκνωση των εκλογικών του ποσοστών, ο εκλογικός του εκτοπισμός από την τρίτη θέση, η ιδεολογική και πολιτική του ήττα στη συνείδηση εκατομμυρίων ανθρώπων που αναγνωρίζουν το δίκιο του Κόμματος, ανεξάρτητα αν το στηρίζουν και εκλογικά, θα ήταν εύκολη υπόθεση για την αστική τάξη και τους μηχανισμούς της. Κάθε εκλογική ή άλλη πολιτική μάχη, βάζει καινούρια, αυξημένα καθήκοντα στο ΚΚΕ. Το Κόμμα δεσμεύτηκε ότι θα μετατρέψει κάθε κόκκινη ψήφο σε πολλαπλάσια δική του συνεισφορά στην ανάπτυξη του λαϊκού και του ταξικού εργατικού κινήματος.
Με δεδομένο ότι οι συνειδήσεις αλλάζουν στους δρόμους, στους καθημερινούς ταξικούς αγώνες. Στο καμίνι της ταξικής πάλης αναδεικνύεται η προοπτική του άλλου δρόμου ανάπτυξης. Εκεί χτίζεται πρωτίστως στην πράξη η πλατιά κοινωνική και πολιτική συμμαχία, το Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο πάλης, όρος αναγκαίος και απαραίτητος για να κερδίσει η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της έδαφος στην αναμέτρηση με τον ταξικό αντίπαλο, που θα φτάνει μέχρι την κατάκτηση της εξουσίας. Με αισιοδοξία και αποφασιστικότητα, με πίστη στη δύναμη και στις ανεξάντλητες δυνατότητες που έχει ο λαός όταν αντιληφθεί και βάλει σε κίνηση τη δύναμή του, συνεχίζουμε. Με τη στρατηγική του ΚΚΕ, με την πείρα που προσθέτει η καθημερινή πάλη στην 91χρονη δράση του Κόμματός μας."
Περ.Κ.
Ριζοσπάστης 5-9-2009
Κυριακή, Αυγούστου 02, 2009
«Νέο κύμα εθνικισμού»
Ως "καταγεγραμμένο αίσχος" χαρακτήρισε η γ.γ. της ΚΕ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, το "γεγονός" ότι η Ελλάδα, "παρέχει πολιτικό άσυλο με το σταγονόμετρο", σε δηλώσεις μετά τη συνάντηση που είχε με τον επικεφαλής του ελληνικού Γραφείου της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, Γιώργο Τσαρμπόπουλο.
"Δεν θα επιτρέψουμε, όσο εξαρτάται από εμάς, η προεκλογική περίοδος να αποτελέσει το έναυσμα ενός νέου κύματος εθνικισμού και να χρησιμοποιηθεί το ζήτημα από τα δύο κόμματα εξουσίας, είτε από τη Ν.Δ., η οποία σέβεται υποτίθεται τους νόμους αλλά στην πράξη δεν τους εφαρμόζει, είτε από τη ``μηδενική ανοχή`` του ΠΑΣΟΚ", τόνισε η κ. Παπαρήγα.
Η γ.γ. της ΚΕ του ΚΚΕ ανέφερε ότι τα δύο κόμματα "δεν έχουν δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν τα βάσανα ανθρώπων για τα οποία τα ίδια έχουν ευθύνη".
Επιπλέον, τόνισε ότι σε ελάχιστους παρέχεται πολιτικό άσυλο, επισημαίνοντας ότι "μόνο το 2007 ζήτησαν πολιτικό άσυλο 30.000 άνθρωποι".
Υποστήριξε δε ότι θα ζητούσαν περισσότεροι πολιτικό άσυλο, αλλά δεν το κάνουν "διότι", όπως εξήγησε, "ξέρουν ότι δεν δίνεται στην Ελλάδα και διότι ξέρουν ότι πρέπει να περιμένουν 5 χρόνια κλεισμένοι μέσα σε στρατόπεδα που μπορεί κανείς να τα ονομάσει σύγχρονα Νταχάου".
Σε σχετική ερώτηση, η κ. Παπαρήγα είπε ότι "και τώρα να προκηρυχτούν οι εκλογές δεν τις θεωρούμε πρόωρες", εξηγώντας ότι "η ίδια η κυβέρνηση για να συσπειρώσει το δυναμικό της που δέχεται την πίεση της λαϊκής αγανάκτησης, ψιθυριστά μιλάει για εκλογές, ενώ το ΠΑΣΟΚ, φωναχτά".
Ακόμη, η κ. Παπαρήγα τόνισε ότι "είτε γίνουν πρόωρες είτε μισοπρόωρες, είτε κανονικά" το ΚΚΕ "δεν θα ανεχτεί να προσπαθήσουν να βάλουν τα λαϊκά στρώματα να διαλέξουν ποιος είναι ο χειρότερος και ποιος είναι ο λιγότερο βάρβαρος".
"Η επιλογή δεν βρίσκεται ανάμεσα στον έναν από τους δύο, αλλά ανάμεσα στους δύο δρόμους ανάπτυξης", ανέφερε και τόνισε ότι "ο άλλος δρόμος που εμείς περπατάμε, είναι ο δρόμος ο ασυμβίβαστος με τα επιχειρηματικά μεγαθήρια και τα μονοπώλια".
Πηγή:Εφημερίδα "Πρώτο Θέμα"
"Δεν θα επιτρέψουμε, όσο εξαρτάται από εμάς, η προεκλογική περίοδος να αποτελέσει το έναυσμα ενός νέου κύματος εθνικισμού και να χρησιμοποιηθεί το ζήτημα από τα δύο κόμματα εξουσίας, είτε από τη Ν.Δ., η οποία σέβεται υποτίθεται τους νόμους αλλά στην πράξη δεν τους εφαρμόζει, είτε από τη ``μηδενική ανοχή`` του ΠΑΣΟΚ", τόνισε η κ. Παπαρήγα.
Η γ.γ. της ΚΕ του ΚΚΕ ανέφερε ότι τα δύο κόμματα "δεν έχουν δικαίωμα να χρησιμοποιήσουν τα βάσανα ανθρώπων για τα οποία τα ίδια έχουν ευθύνη".
Επιπλέον, τόνισε ότι σε ελάχιστους παρέχεται πολιτικό άσυλο, επισημαίνοντας ότι "μόνο το 2007 ζήτησαν πολιτικό άσυλο 30.000 άνθρωποι".
Υποστήριξε δε ότι θα ζητούσαν περισσότεροι πολιτικό άσυλο, αλλά δεν το κάνουν "διότι", όπως εξήγησε, "ξέρουν ότι δεν δίνεται στην Ελλάδα και διότι ξέρουν ότι πρέπει να περιμένουν 5 χρόνια κλεισμένοι μέσα σε στρατόπεδα που μπορεί κανείς να τα ονομάσει σύγχρονα Νταχάου".
Σε σχετική ερώτηση, η κ. Παπαρήγα είπε ότι "και τώρα να προκηρυχτούν οι εκλογές δεν τις θεωρούμε πρόωρες", εξηγώντας ότι "η ίδια η κυβέρνηση για να συσπειρώσει το δυναμικό της που δέχεται την πίεση της λαϊκής αγανάκτησης, ψιθυριστά μιλάει για εκλογές, ενώ το ΠΑΣΟΚ, φωναχτά".
Ακόμη, η κ. Παπαρήγα τόνισε ότι "είτε γίνουν πρόωρες είτε μισοπρόωρες, είτε κανονικά" το ΚΚΕ "δεν θα ανεχτεί να προσπαθήσουν να βάλουν τα λαϊκά στρώματα να διαλέξουν ποιος είναι ο χειρότερος και ποιος είναι ο λιγότερο βάρβαρος".
"Η επιλογή δεν βρίσκεται ανάμεσα στον έναν από τους δύο, αλλά ανάμεσα στους δύο δρόμους ανάπτυξης", ανέφερε και τόνισε ότι "ο άλλος δρόμος που εμείς περπατάμε, είναι ο δρόμος ο ασυμβίβαστος με τα επιχειρηματικά μεγαθήρια και τα μονοπώλια".
Πηγή:Εφημερίδα "Πρώτο Θέμα"
Σάββατο, Ιουλίου 04, 2009
Για τους «Μεγάλους Έλληνες»
Η καμπάνια «Μεγάλοι Έλληνες» ανέδειξε εκ νέου το ζήτημα της τηλεοπτικής διαχείρισης της ιστορίας και ειδικότερα της «εθνικής» ιστορίας. Ανέδειξε ένα τμήμα των μηχανισμών με τους οποίους το παρελθόν προσαρμόζεται στα εκάστοτε κρατικά μέτρα και καθίσταται «ιστορία» έτοιμη προς μαζική βρώση, ιστορία fast-food.
Η εκπομπή δέχεται ως δεδομένο, χωρίς να το επερωτά καθόλου, το λεγόμενο σχήμα του «τρισχιλιετούς ελληνισμού», το περίφημο σχήμα του Κ. Παπαρρηγόπουλου. Επεκτείνει αυθαίρετα προς τα πίσω την έννοια του έθνους, φτάνοντάς την σε περιόδους χιλιετίες μακριά από την ιστορική περίοδο γένεσης των εθνών, αγνοώντας (όπως άλλωστε και τα σχολικά εγχειρίδια ιστορίας) όλα τα σχετικά πορίσματα της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας. Αντιμετωπίζει τους βιογραφούμενους χαρακτήρες ως απόλυτα μεγέθη, άσχετα από τα ιστορικά πλαίσια μέσα στα οποία έζησαν και τα πολιτισμικά τους συμφραζόμενα και αντί να τα βιογραφεί τα αγιογραφεί. Με ιδιαίτερη αφέλεια, στήνει έναν διαγωνισμό τύπου ιστορικών καλλιστείων ή καλύτερα μίας ιστορικής Eurovision.
Με την ίδια αφέλεια υποστηρίζει πως μπορούμε να συγκρίνουμε, ως προς κάποια κοινά (πολιτισμικώς, άρα σχετικώς οριζόμενα) χαρακτηριστικά, προσωπικότητες που έζησαν σε εποχές με απόσταση μερικών χιλιάδων ετών. Με ποιον τρόπο μπορούν να συγκριθούν, για παράδειγμα, ως προς την «ανδρεία» τους ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Κολοκοτρώνης; Η ανδρεία εκφραζόταν πάντα με τον ίδιο τρόπο; Είχε πάντα το ίδιο περιεχόμενο ως έννοια; Και μήπως, για να μπορέσουμε να στήσουμε αυτήν την αναμέτρηση είμαστε υποχρεωμένοι να «στρογγυλέψουμε» την ιστορία; Διότι, διαφορετικά, θα πρέπει να παραδεχτούμε πως αλλιώς οριζόταν κοινωνικά η «ανδρεία» το 323 π.Χ., αλλιώς το 1821 μ.Χ. και αλλιώς σήμερα και άρα η σύγκριση -και το show- δεν έχει νόημα. Για να μην αναφερθούμε σε ατάκες χυδαίου marketing του τύπου «Αν ζούσε ο Μέγας Αλέξανδρος θα ψήφιζε Κολοκοτρώνη».
Θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά ακόμη επιμέρους σχόλια για την εκπομπή. Όπως για την εμφάνιση άσχετων «τηλεαστέρων» σε ρόλο εκπροσώπων Τύπου των Μεγάλων Ελλήνων. Ή για το αφόρητο εθνικιστικό «κιτς» στοιχείο που απέπνεαν κάποια επεισόδια. Ή για την αντίληψη της ιστορίας ως προϊόν της βούλησης και της δράσης μεγάλων ανδρών, χωρίς τη συμμετοχή των διάφορων κοινωνικών στρωμάτων (χαρακτηριστικό το απόσπασμα από τη διαφήμιση της εκπομπής για τον Κ. Καραμανλή: «Ο άνθρωπος που έβαλε την Ελλάδα στην Ευρώπη»). Όμως, η βασική συνέπεια αυτής της εκπομπής είναι η εξής: Επισφραγίζει μια στρεβλή αντίληψη για την ιστορία μέσω της μαζικής συμμετοχής του κόσμου στην ψηφοφορία.
Η εκπομπή υποτίθεται πως καλεί τον κόσμο να «ψηφίσει» για ένα πρόσωπο. Στην πραγματικότητα, τον καλεί να επιβεβαιώσει μία αντίληψη για την ιστορία και για τη χρήση της, τόσο την πολιτική όσο και τη χρήση της ως τηλεοπτικό happening. Και αυτή η αντίληψη φέρει πλέον το τηλεοπτικό βάρος των χιλιάδων καταχωρημένων ηλεκτρονικών ψήφων. Όμως, η ιστορία δεν είναι ζήτημα πλειοψηφίας ή μειοψηφίας. Δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει πάντα (λόγω της συνθετότητάς και της σοβαρότητάς του) αντικείμενο ωριαίας τηλεοπτικής διαχείρισης. Δεν είναι διαγωνισμός. Και για αυτό θεωρούμε απαράδεκτη και εξαιρετικά απογοητευτική τη συμμετοχή πανεπιστημιακών σε αυτό το εγχείρημα.
Ο Φίλιππος Ηλιού έλεγε πως «η ιστορία αρκείται στο να μπορέσει να συλλάβει και να εννοήσει τους μηχανισμούς που διέπουν τη λειτουργία, την κίνηση των κοινωνικών σχηματισμών. Στο μέτρο που το επιτυγχάνει γίνεται μία επιστήμη επαναστατική από αυτό και μόνο το γεγονός». Η πλαστική-προκάτ αντίληψη της ιστορίας που τη μετατρέπει σε χυλό δεν εξυπηρετεί αυτόν τον σκοπό. Ως νέοι ερευνητές και νέες ερευνήτριες, που βιώνουμε ήδη την απαξίωση των επιστημονικών μας αντικειμένων καθώς και τον αποκλεισμό από την επαγγελματική άσκησή τους, βρίσκουμε προκλητική την αναγωγή αυτής της αντιεπιστημονικής πρόσληψης της ιστορίας σε κυρίαρχη και επίσημη, καθώς και την αναβίβαση των προεξαρχόντων της σε «ειδήμονες».
Το παραπάνω κείμενο υπογράφουν 50 νέοι ερευνητές και ερευνήτριες πολιτικών και κοινωνικών επιστημών του Παντείου Παν/μίου, μεταξύ των οποίων και οι συνεργάτες της “Αυγής”: Κλεονίκη Αλεξοπούλου, Νάσος Ηλιόπουλος, Λουδοβίκος Κωτσονόπουλος, Γιάννης Μπαλαμπανίδης, Σταύρος Παναγιωτίδης, Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος, Δημήτρης Παπανικολόπουλος.
πηγή: Εφημερίδα Αυγή
Η εκπομπή δέχεται ως δεδομένο, χωρίς να το επερωτά καθόλου, το λεγόμενο σχήμα του «τρισχιλιετούς ελληνισμού», το περίφημο σχήμα του Κ. Παπαρρηγόπουλου. Επεκτείνει αυθαίρετα προς τα πίσω την έννοια του έθνους, φτάνοντάς την σε περιόδους χιλιετίες μακριά από την ιστορική περίοδο γένεσης των εθνών, αγνοώντας (όπως άλλωστε και τα σχολικά εγχειρίδια ιστορίας) όλα τα σχετικά πορίσματα της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας. Αντιμετωπίζει τους βιογραφούμενους χαρακτήρες ως απόλυτα μεγέθη, άσχετα από τα ιστορικά πλαίσια μέσα στα οποία έζησαν και τα πολιτισμικά τους συμφραζόμενα και αντί να τα βιογραφεί τα αγιογραφεί. Με ιδιαίτερη αφέλεια, στήνει έναν διαγωνισμό τύπου ιστορικών καλλιστείων ή καλύτερα μίας ιστορικής Eurovision.
Με την ίδια αφέλεια υποστηρίζει πως μπορούμε να συγκρίνουμε, ως προς κάποια κοινά (πολιτισμικώς, άρα σχετικώς οριζόμενα) χαρακτηριστικά, προσωπικότητες που έζησαν σε εποχές με απόσταση μερικών χιλιάδων ετών. Με ποιον τρόπο μπορούν να συγκριθούν, για παράδειγμα, ως προς την «ανδρεία» τους ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Κολοκοτρώνης; Η ανδρεία εκφραζόταν πάντα με τον ίδιο τρόπο; Είχε πάντα το ίδιο περιεχόμενο ως έννοια; Και μήπως, για να μπορέσουμε να στήσουμε αυτήν την αναμέτρηση είμαστε υποχρεωμένοι να «στρογγυλέψουμε» την ιστορία; Διότι, διαφορετικά, θα πρέπει να παραδεχτούμε πως αλλιώς οριζόταν κοινωνικά η «ανδρεία» το 323 π.Χ., αλλιώς το 1821 μ.Χ. και αλλιώς σήμερα και άρα η σύγκριση -και το show- δεν έχει νόημα. Για να μην αναφερθούμε σε ατάκες χυδαίου marketing του τύπου «Αν ζούσε ο Μέγας Αλέξανδρος θα ψήφιζε Κολοκοτρώνη».
Θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά ακόμη επιμέρους σχόλια για την εκπομπή. Όπως για την εμφάνιση άσχετων «τηλεαστέρων» σε ρόλο εκπροσώπων Τύπου των Μεγάλων Ελλήνων. Ή για το αφόρητο εθνικιστικό «κιτς» στοιχείο που απέπνεαν κάποια επεισόδια. Ή για την αντίληψη της ιστορίας ως προϊόν της βούλησης και της δράσης μεγάλων ανδρών, χωρίς τη συμμετοχή των διάφορων κοινωνικών στρωμάτων (χαρακτηριστικό το απόσπασμα από τη διαφήμιση της εκπομπής για τον Κ. Καραμανλή: «Ο άνθρωπος που έβαλε την Ελλάδα στην Ευρώπη»). Όμως, η βασική συνέπεια αυτής της εκπομπής είναι η εξής: Επισφραγίζει μια στρεβλή αντίληψη για την ιστορία μέσω της μαζικής συμμετοχής του κόσμου στην ψηφοφορία.
Η εκπομπή υποτίθεται πως καλεί τον κόσμο να «ψηφίσει» για ένα πρόσωπο. Στην πραγματικότητα, τον καλεί να επιβεβαιώσει μία αντίληψη για την ιστορία και για τη χρήση της, τόσο την πολιτική όσο και τη χρήση της ως τηλεοπτικό happening. Και αυτή η αντίληψη φέρει πλέον το τηλεοπτικό βάρος των χιλιάδων καταχωρημένων ηλεκτρονικών ψήφων. Όμως, η ιστορία δεν είναι ζήτημα πλειοψηφίας ή μειοψηφίας. Δεν είναι κάτι που μπορεί να γίνει πάντα (λόγω της συνθετότητάς και της σοβαρότητάς του) αντικείμενο ωριαίας τηλεοπτικής διαχείρισης. Δεν είναι διαγωνισμός. Και για αυτό θεωρούμε απαράδεκτη και εξαιρετικά απογοητευτική τη συμμετοχή πανεπιστημιακών σε αυτό το εγχείρημα.
Ο Φίλιππος Ηλιού έλεγε πως «η ιστορία αρκείται στο να μπορέσει να συλλάβει και να εννοήσει τους μηχανισμούς που διέπουν τη λειτουργία, την κίνηση των κοινωνικών σχηματισμών. Στο μέτρο που το επιτυγχάνει γίνεται μία επιστήμη επαναστατική από αυτό και μόνο το γεγονός». Η πλαστική-προκάτ αντίληψη της ιστορίας που τη μετατρέπει σε χυλό δεν εξυπηρετεί αυτόν τον σκοπό. Ως νέοι ερευνητές και νέες ερευνήτριες, που βιώνουμε ήδη την απαξίωση των επιστημονικών μας αντικειμένων καθώς και τον αποκλεισμό από την επαγγελματική άσκησή τους, βρίσκουμε προκλητική την αναγωγή αυτής της αντιεπιστημονικής πρόσληψης της ιστορίας σε κυρίαρχη και επίσημη, καθώς και την αναβίβαση των προεξαρχόντων της σε «ειδήμονες».
Το παραπάνω κείμενο υπογράφουν 50 νέοι ερευνητές και ερευνήτριες πολιτικών και κοινωνικών επιστημών του Παντείου Παν/μίου, μεταξύ των οποίων και οι συνεργάτες της “Αυγής”: Κλεονίκη Αλεξοπούλου, Νάσος Ηλιόπουλος, Λουδοβίκος Κωτσονόπουλος, Γιάννης Μπαλαμπανίδης, Σταύρος Παναγιωτίδης, Δημοσθένης Παπαδάτος-Αναγνωστόπουλος, Δημήτρης Παπανικολόπουλος.
πηγή: Εφημερίδα Αυγή
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)