Τι το κοιτάς με τόσο τρόμο το ρολόι;
Γιατί νευριάζεις με τους δείχτες που όλο κινούνται;
Δεν φταίει ο χρόνος καρδιά μου....
Δεν είναι ο χρόνος που δεν φτάνει...που δεν μας φτάνει...
Εμείς γινόμαστε λεπτά,στιγμή,δευτερόλεπτα,αιωνιότητα....
Εμείς κατρακυλάμε στο κορμί του.
Δεν με πληγώνει κάτι μην πανικοβάλλεσαι άδικα.
Κοίτα με!
Ακόμα σου χαμογελώ χωρίς να καταβάλλω κόπο,χωρίς να υποκρίνομαι.
Ψιτ...Μη μαλώνεις το ρολόι!
Αν δεν το είχες ανάγκη δε θα το χάιδευες με τόση ανακούφιση.
Πέρασε η ώρα πάλι...
Ξανά,δεν έχουμε άλλο χρόνο...
Δεν μας φτάνει για όσα θέλουμε,το ξέρω.
Την επόμενη φορά,υποσχόμαστε.
Ίσως ο χρόνος να μας επιτρέψει για κάτι παραπέρα...
Μα...να...αυτό που ήθελα να σου πω όσο κοίταζες καρτερικά το ρολόι...είναι πως...
Γίνεται να μην είμαστε τα διαχωριστικά σε αυτή την ιστορία;
Αναμονή...
Αν + μόνη...
Ανα το διφορούμενο αν...
Μόνη το καθηλωτικό...
Συμπέρασμα αναμονής....
Γιατί δεν διόρθωσα σε μόνος;
Παραπλάνηση όπως το διπρόσωπο αν...
Προσπαθώ τόσες μέρες να αποτυπώσω στο χαρτί κάτι. Το χέρι ξέπνοο και κουρασμένο δεν αντέχει ούτε το βάρος από το μολύβι να σηκώσει. Είναι πολλές οι θάλασσες και τα βουνά που ανυψώνονται εγκλωβισμένα μέσα μου. Στα μάτια μου μόνο κόκκινες χαρακιές αχνοφαίνονται κι ύστερα δειλές εξαφανίζονται με ένα περίγραμμα χαμόγελου.
Μπουκώνομαι με δόσεις θαλμπωρης από φιλικές κουβέντες και λίγα δευτερόλεπτα δικής σου ύπαρξης.Ύστερα τα αναμασαώ και ανακατευθύνονται σαν πυρά εναντίων των θλίψεως μου.Αντί να αποδυναμώσουν,σαν να μην υπήρξαν ποτέ, εξαϋλώνονται θεριεύοντας το τέρας μου.Δύσκολες μέρες αλλά θα περάσουν,το ξέρω πως θα τις αντιμετωπίσω και θα βγω νικητής.Μέχρι τότε ανημπόρια....Με κυριεύει αυτή η ανημπόρια και εγώ ερωτοχτυπημένος από τη σαγηνή της παραδίνομαι.
Σκοτάδια και σκοτεινιές... Πόσο διαφορετικά και δίδυμα.Έχω σκοτεινιές και τις χαϊδεύω με αγάπη γιατί μου επιτρέπουν να μη τυφλώνομαι από τον ήλιο και να κοιτώ την πραγματικότητα χωρίς ψεύδη αναγκαιότητας.Σκοτάδια με κυνηγάνε λυσσασμένα αυτό το διάστημα.Σκοτάδια που θέλουν να αποκόψουν κάθε νήμα ύπαρξης με την ψυχή μου,να μου φορέσουν παρωπίδες.Δεν αφήνομαι στα σκοτάδια.Σκοτάδια γεμάτα μπαμπούλες.
Αλλοπρόσαλλος εαυτός...Καίγεται στο φως και τρέμει στο σκοτάδι.Λυκόφωτο αγαλλίασης;Αναμονή και για αυτό...Ήθελα κάτι σημαντικό να πω μέσα σε όλα αυτά τα εξαθλιωμένα λόγια, μα το τράνταγμα των ώμων που επιφέρει τόσο ανυποχώρητα η σκέψη σου αναβάλλει τα πάντα πάλι.
Είναι δύσκολες μέρες, μα μη νομίζεις πως μέσα σε όλα αυτά η ψυχή σταματάει να ονειρεύεται...Μοναχικά όνειρα, αφέγγαρα χωρίς προοπτική να τα αγκαλιάσεις και να πετάξουν χαρωπά προς άγνωστα νεφελώματα.Μοναχικά μα όχι μόνα.Όνειρα για μένα,για σένα και για όσα θα επιβεβαίωναν πως αυτός ο άθλιος κόσμος έχει ακόμα ελπίδα για μια ανατροπή ευτυχίας....
Όνειρα σε δύσκολες μέρες...Όνειρα όμως...Άραγε καταλαβαίνεις τη δυναμική τους μέσα στην τόση ανημπόρια;
Δεν βάζω στόχο εβδομάδας αυτή τη Δευτέρα ας ονειρευτεί ο καθένας ένα όνειρο... Δύσκολες οι μέρες μου και δεν μπορώ να γίνω ψεύτικος πέρα από το περίγραμμα χαμόγελου που μου σχεδιάζω.
Ονειρεύομαι να ήμουν όνειρο... Δύσκολες μέρες με όνειρα ή όνειρα με δύσκολες μέρες;
Κατάφερα και επέστρεψα,επιτέλους.... Κυκλοφορώ αόρατος μέσα σε γιορτινά πολύφωτα.
Συνοδεύομαι από πνεύματα που δεν συνομιλούν
για την γιορτινή ατμόσφαιρα και τη μαγεία των ημερών.
Νεφελένιος και άχρωμος γεμάτος χαμόγελα στείρα.
Ακροβατώ μέσα σε ένα πανικόβλητο κοινό σύμπραξης.
Ακροβατώ με σένα που αναπάντεχα υπαρχοξεφεύγεις.
Ακροβατώ πάνω σε μένα που μεταμφιέζομαι σε διαφάνεια.
Ακροβατώ σε όσα αποσιωπούνται στη φασαρία των γιορτών.
Ακροβατώ μπροστά σε έναν τοίχο σαν να μην τον βλέπω.
Τέλειωσαν οι γιορτινές οι μέρες δεν είπα ευχές ξωτικίσιες,
μόνο τις σκόρπισα στον αγέρα για να τις μοιράσει.
Δώδεκα παρά πέντε κατάλαβα πως αλλάζει ο χρόνος.
Δώδεκα ακριβώς σκοτάδι.
Δώδεκα και ένα δεν είδα κάτι διαφορετικό.
Δώδεκα και δυο χαμόγελα, φιλιά και αγκαλιές.
Δεν είμαι μελαγχολικός.
Δεν είμαι άπιστος στην μαγεία.
Είμαι αόρατος εκ εορταστικής πεποιθήσεως.
Παρασυρόμενος σε ένα μεταναστευτικό κίνημα συναισθημάτων....
Υγροποιούμαι καθώς σε σκέφτομαι.
Δάκρυα κυλάνε από τα μάτια μου.
Τα σκουπίζω για να δω το χρώμα της θλίψης.
Υγροποιημένο και ακαθόριστο.
Εγώ,τα δάκρυα,η βροχή
σαν να είμαστε φτιαγμένοι από την ίδια ύλη.
Άδειοι (όχι κενοί) καμβάδες αχρωμάτιστοι...
Είναι μια μελαγχολική μέρα σήμερα.Όχι,δεν μου δόθηκε κάποιος νέος τρανταχτός και ιδιαίτερος λόγος για να νιώσω αυτό το μικρο κενό μέσα μου.Σχεδόν όπως είναι συνήθως παραμένουν γύρω μου όλα.Ούτε ακριβώς θλίψη νιώθω ούτε και χαρά.Ένα βουβό μούδιασμα αισθήσεων,που δεν μπόρεσα να το αποκόψω με τους συνηθισμένους τρόπους αυτοκυριαρχίας μου.Δεν βρεθήκαμε χθες.Αύριο Κυριακή...Πότε έγινε τόσο νεκρή και βαρετή μέρα;Όσο κι αν ετοιμάζω δυο κούπες καφέ, η δικιά σου μένει ανέγγιχτη.Υπενθύμιση,δεν είσαι εδώ ή εγώ δεν είμαι δίπλα σου.Όπως και αν το δω πάλι απουσία μας υπερστολίζει.Μόνο μικρές ζωοδόχες ανάσες, ψήγματα υπάρξεων μας ακουμπούν κάποιες μέρες για λίγη ώρα και ύστερα περιστοιχιζόμαστε ξανά σε μοναχικές διαδρομές.
Τον τελευταίο καιρό νιώθω πως όλο κάτι μου ξεφεύγει.Καμιά φορά συμβιβάζομαι με την σκέψη πως μου ξεφεύγει ο ύπνος,που υποχωρεί μπροστά στην αναβίωση αναμνήσεων.Άλλες πάλι αρκούμαι στο να θεωρώ πως μου ξεφεύγει ο χρόνος από την γρήγορη καθημερινότητα,καθώς μπερδεύω μέρες και ώρες.Μεταξύ μας,ξέρω πως όλα αυτά είναι μόνο ενδεικτικά σημάδια χασούρας και ξέρω πολύ καλά τι είναι αυτό που ουσιαστικά χάνω αν και δε το ομολογώ εύκολα.Δεν με βρίσκω,για λίγο με εντοπίζω κι ύστερα μου ξανακρύβομαι με ευρηματικότητα.Παίζω με μένα κάτι περίεργες στιγμές...
Προχθές έχασα τον ύπνο μου σκεπτόμενος μια προσμονή.Χθες και σήμερα έχασα χρόνο παγωμένο πάνω από μια αναμονή.Δεν παραπονιέμαι σε κανένα από τα δυο γιατί η πραγματική μου χασούρα είναι οι παράλληλες στιγμές μας που δεν έγιναν και αυτή τη φορά μια στιγμή.Είδες;!Το ομολόγησα τελικά.Η στιγμή μας που βρίσκει τρόπο να διαφεύγει και να ξεφεύγει σε ένα αόριστο μέλλον.Μόνο αυτό με τσαλακώνει αλλά σιδερώνομαι γρήγορα για να μη μου πικραθείς.Όταν μιλάω για όσα χάνουμε από το μας κάτι σκιρτάει μέσα μου,σφίγγει τα δόντια για να μην ουρλιάξει και ένας μόνο αναστεναγμός μαζί με τη ρουφηξιά του καπνού ακούγεται...Μου λείπεις...Δε φταις που μου λείπεις.Θέλω να γίνω αόρατος απόψε και να κρυφτώ στα μάτια σου.Να βλέπω όσα βλέπεις και να αυτοκολακεύομαι από την καταδική μου οφθαλμαπάτη,πως είμαι η θέα που σε κάνει να φωτίζεσαι.Έγιναν πολλά αυτές τις μέρες και δεν βρήκα τρόπο να τα μοιραστώ μαζί σου.Δεν καταφέραμε να "γκρινιάξουμε" με τις διαφορετικές απόψεις μας,να συμφωνήσουμε σε κάποια και φευγαλέα ανάμεσα σε ένα χαζό αστείο να σου χαϊδέψω το χέρι.Θα ήθελα περισσότερα εκεί ανάμεσα,λόγο όμως των περιστάσεων κρατάω αυτά τα μικρά πολύτιμα δώρα.
Πόσα πράγματα γενικά και συγκεκριμένα θα συζητούσαμε εάν ήμασταν μαζί.Θα λέγαμε σκεπτόμενοι για τον Γρηγορόπουλο.Δεν πέρασε ο καιρός από την μέρα που δολοφόνησαν τον Γρηγορόπουλο.Το έκαναν γιατί απλά είχαν τη δύναμη να το κάνουν.Πόσοι από εμάς εάν είχαμε τη δύναμη δεν θα γινόμασταν τέρατα;"Όταν θα έχεις δύναμη τότε θα δεις για τι είσαι πραγματικά ικανός να μην πράξεις" κάποιος μου ψιθύρισε ένα από εκείνα τα βράδια.Θυμάμαι...Θυμάμαι μια πόλη παραδομένη σε φωτιά,χημικά και οργή.Θυμάμαι και ανθρώπους να αναρωτιούνται "Γιατί όλα αυτά;".Όχι γιατί κάποιος δολοφόνησε ένα παιδί,αλλά γιατί όλα αυτά τα συντρίμμια, το σπαταλημένο χρήμα,τα γκρεμισμένα κτήρια.Πότε αρχίσαμε να κοστολογούμε τις ανθρώπινες ζωές;Δικαιώνεται κανείς στο τέλος του απολογισμού;Σταματάει το μοίρασμα θανάτου από τον ισχυρό;Θυμάμαι κάποιους που δεν είχαν πάρει χαμπάρι και συνέχιζαν τη ζωή τους ανεπηρέαστοι."Αλήθεια γιατί στα σχολεία έχουν μαύρες κορδέλες αγάπη μου;"Δίπλα τους πορείες, φωτιές, χημικά, αίματα, συνθήματα, πετροπόλεμος, συλλήψεις και μια πόλη στα προπύλαια της ολικής καταστροφής.Ίσως να ήταν και προάγγελος του σήμερα.Πότε συνηθίσαμε στην φρικαλεότητα και όλα περνάνε απαρατήρητα από τα μάτια μας;Σήμερα νέες οδομαχίες για την μνήμη θα ήθελα να πιστέψω και θα με κοίταζες με ειρωνική διάθεση,μα σχεδόν κανείς πραγματικά δεν θυμάται και εδώ θα χαλάρωνες σύμφωνη σε αυτό.Ψάχνουμε κάπου να καταχωρήσουμε λίγη ακόμη οργή.Αν όλο αυτό βολέψει τον εγωισμό μας ως επαναστατικό ανθρωπάκο ή ως υπέρμαχο (αναλόγως τα γούστα της εκάστοτε μόδας) τότε ακόμα καλύτερα...
Θα σου έλεγα για τον μικρο Άρη που τον έχω κακομάθει και δεν με πολύ ακούει κάνοντας αταξίες και εσύ θα με μάλωνες για την ζελεδένια μου συμπεριφορά.Εγώ θα σου έκανα γκριμάτσες για να στο παίξω στιβαρός αλλά θα συνέχιζα να λιώνω από το άκουσμα της φωνής σου,το άρωμα του κορμιού σου.Θα σου έλεγα για τα πολλά σχέδια και όνειρα που κάνω για ένα μετά που όλο καθυστερεί.Πρέπει να του τραβήξω το αυτί και να το φέρω τώρα αμέσως εδώ μπροστά μου.Σε αυτό θα συμφωνούσαμε και θα με ρώταγες γιατί το καθυστερώ.Μου λείπει η έμπνευση για όλα αυτά.Μου λείπω εγώ μέσα σε όλα αυτά.Με βρίσκω για λίγο και κινώ τη ζωή μου,ύστερα σαν μπαλόνι ξεφουσκώνω και κατακάθομαι απορημένος και φοβισμένος.Θα σου έλεγα για το Σιδηρόπουλο,θα έκανες πως δεν ακούς αλλά εγώ θα σου τραγούδαγα για να σε πειράξω και εσύ θα γέλαγες με τη χάλια φωνή μου.Κάπου εκεί και με μια σιωπή γεμάτη αέρινα αισθήματα θα τελείωνε και αυτή μας η συνάντηση χωρίς να σου έχω πει κάτι βασικό...
Ξέρεις πως όσο κι αν μουτζουφλιάζω κάπου και με κάποιο παράδοξο δικό μου τρόπο βρίσκω το θάρρος να ξαναγίνω παιδί και να ξανακατακτήσω όσα άφησα κρυμμένα μέσα μου.Ξέρεις πως σε αγαπώ...Όχι μόνο σαν αλλά και ως...Το ξέρεις πως είσαι ο άνθρωπος που συμπληρώνει το κομματάκι μου, αυτό που έχει μια τρυπούλα και με κάνει να ξεφουσκώνω,έτσι;Ήθελα να σου πω...Μα,είσαι εσύ και κάποια πράγματα δεν είναι ανάγκη να στα πω για να τα ακούσεις....Ένας από τους λόγους που τολμάω να σταθώ αντίκρυ από τους δαίμονες μου είμαστε εμείς.Όχι εσύ,ούτε και εγώ αλλά εμείς.Δίπλα σου πάντα βρίσκω το κίνητρο για να προσπαθήσω να γίνω λίγο καλύτερος άνθρωπος...Ο χρόνος ακόμα και της νοερής μας συνάντησης,σαν την πραγματική είναι λιγοστός και δεν προλαβαίνω να σου δείξω και να σε απολαύσω...Ίσως στην επόμενη συνάντηση να είμαι λίγο καλύτερος από ότι είμαι σήμερα.Πάντως το προσπαθώ να το ξέρεις, ανάσα στην ανάσα και σιγά σιγά φουσκώνω και πάλι....Είσαι η έμπνευση κατάλαβες;!Το σταθερό σημείο στο ανεξέλεγκτο χάος που με περιτριγυρίζει.Κατάλαβες;!Ναι,θέλει πράξεις για να ζωγραφίσω το μαγικό μας κόσμο ξανά...Μα,είσαι η παλέτα των χρωμάτων,για αυτό ο ουρανός και σήμερα είναι γκρίζος....Αισθητή η απουσία σου σε όλα...
"Σε αγαπώ λίγο περισσότερο από χθες λίγο λιγότερο από αύριο...Γιατί είσαι εσύ.Θα θελα να μην υπήρχε λόγος να φύγεις"αυτό σου ψιθυρίζω όταν κοντεύεις να χαθείς από το οπτικό μου πεδίο στο τέλος κάθε μας συνάντησης...(Επιτέλους το είπα!) Να μου προσέχεις....
Το δρομολόγιο της αγάπης στο ανέφικτο χαράζει πορεία πραγματοποίησης.
Πράττει το δυνατό ενάντια στην έμμονη πεποίθηση του αδύνατου.
Όταν ξεγεννά η αγάπη τα όνειρα της
όλα τα ανθρώπινα δεσμά και της φύσης οι νόμοι
απλά αδρανοποιούνται σαν να μην υπήρξαν ποτέ....
Μη κοιτάς τα σημάδια από τα κομμένα φτερά.
Η αγάπη δεν τα είχε,ούτε τα έχει ανάγκη για να πετάξει
στους ουράνιους δρόμους της ολοκλήρωσης....
Εσένα έχει πάντα μόνο ανάγκη για να χάσει την αυτονομία της και να εξοστρακιστεί στα αστέρια...
Εσένα που με κοιτάς με αμφισβήτηση...
Μέσα στον στρόβιλο της βροχής νανουρίζομαι,
σε τόπους μαγικούς και ονειροδοσμένους.
Μα σαν η βροχή σταματά χάνω το ραντεβού της διάφανης αντάμωσης
και παραμένω σε αυτή τη δίχως φαντασία ανθρωπογή.
Βρεγμένος ως το κόκκαλο στάζω και τουρτουρίζω
από διάφανη,απόμακρη και μυστική αγάπη.
Ξανάρχισε να βρέχει και το όνειρο πήρε δρομολόγιο ζωής.
Με το ξημέρωμα ξέρω πως όλα θα κρυφτούν στην ονειροχώρα της ψυχής μου,προσμένοντας μια στάλα βροχής.
Μόνο μία πάντα αρκούσε για το ονειροδρόμιο...
Βρέχει...
Στάλα τη στάλα αφομοιώνομαι με τη λάσπη που υγροποιείται κι αυτή.
Γίνομαι λασπωμένο νερό και κατρακυλάω.
Μου λείπεις...
Δεν φτάνει τίποτα για να σε φτάσω...
Η βροχή δυναμώνει και γίνομαι ορμητικό λασπωμένο νερό.
Μου λείπεις...
Η βροχή τραγουδάει στο τσίγκο ρυθμικά.
Με ορμή πέφτω πάνω σου και λερώνω τα αγαπημένα σου παπούτσια.
Εσύ βρίζεις την κακιά την μοίρα σου
κι εγώ είμαι ξανά γαληνεμένος.
Είμαι για λίγο ένα μαζί σου,
για λίγο νιώθω το άγγιγμα σου καθώς τα καθαρίζεις με στοργή.
Για αυτή τη μικρή στιγμή πριν με αποκολλήσει το σφουγγάρι σου
σε κοιτώ χωρίς να μου λείπεις κι ας μη σε φτάνω...
Έξω ακόμα βρέχει...
Στο θολωμένο τζάμι έγραψα "σε αγαπώ".
Ίσα που πρόλαβα να ζωγραφίσω και μια καρδιά
πριν του σιφονιού σου τα έγκατα με αγκαλιάσουν
και ξαναβρεθώ στους μοναχικούς δρόμους της βροχής....
Πάλι εδώ ανταμώσαμε.
Στα ίδια μέρη,οι ίδιοι άνθρωποι...
Ο ένας απέναντι από τον άλλον.
Μετράμε πληγές και αντισταθμίζουμε στιγμές.
Σαν να έχουν εξατμιστεί όλα μέσα μας
κι όμως την ύστατη στιγμή χαράχτηκε χαμόγελο.
Από τότε τίποτα...
Ούτε χαρά,ούτε δάκρυ,ούτε ελπίδα,ούτε καν θυμός.
Τόσο τίποτα...
Μαρμαρωμένο τίποτα.
Η έννοια του απόλυτου τίποτα.
Να μαστε πάλι εδώ...
Απέναντι ο ένας από τον άλλον...
Περιμένω να δω ποιος πόνος
από όσους προσφέρουμε απλόχερα θα μας πονέσει αρκετά,
για να μας χαρίσει το ουρλιαχτό της επιβίωσης.
Ξέρω πως θα μιλάγαμε για αγάπη απόψε...
Σαν τη μέδουσα με κοιτάς σιωπηλή
και εγώ πετρώνω καθώς σε κοιτάω.
Η αγάπη στη μέση του διαχωρισμού μας.
Θα μιλάγαμε και για λάθη απόψε...
Η αγάπη στη μέση του κάθε τίποτα μας.
Αντικρούει τα πάντα και μας τα ξαναπροσφέρει αποπροσανατολισμένα.
Κάτι θα λέγαμε σήμερα...
Η αγάπη στη μέση και γύρω γύρω τίποτα.
Πως φτάσαμε εδώ θυμάσαι;
Ας μη πούμε τίποτα η αγάπη μας κοιτάει.
Αγάπη και τίποτα.
Τίποτα και αγάπη.
Χωρίς λυτρωτική θλίψη...
Μόνο αναμονή μέσα στο τίποτα
και η αγάπη να μας κοιτάει επίμονα μέσα στα μάτια...
Ψάχνεις με το μικροσκόπιο να βρεις
τα μυστήρια του κόσμου μου.
Παρακολουθώ την λαχτάρα σου
και ματαιώνω τη κάθε μου κίνηση,
για να μη σε πικράνω.
Κανε μου τη χάρη και σταμάτα
να με αποσυναρμολογείς,
προσπαθώντας να βρεις αυτό που με ενώνει μαζί σου.
Με πονάει αυτή η αποκόλληση που μου κάνεις
κι ας σου λέω "όλα καλά καρδιά μου".
Μένω εκτεθειμένος στο μεγεθυντικό φακό σου
και το νυστέρι σου ανοίγει πιο βαθιές πληγές.
Σκουπίζεις ευλαβικά το αίμα
για να δεις τι κρύβεται μέσα στην τομή
και αποφεύγεις στωικά το βλέμμα μου,
που σε κοιτά αγαπησιάρικα και πονεμένα.
Γίνομαι χαρτοπόλεμος που σκορπάς στον αέρα
χωρίς να έχω την ευκαιρία
να μείνω αγκαλιά που θα κρύψει τη ψυχή σου.
Είμαι απλά εγώ, ψυχούλα μου!
Εγώ σκέτο, χωρίς μυστήρια γιατί.
Εγώ με όλα τα εγώ μου που σε αγαπώ για όσα είσαι,
ακόμα και για αυτά που μισείς να είσαι.
Τι άλλο να εξοντώσω μέσα μου για να το αποδεχθείς;
Μην απαντήσεις, γιατί θα το δεχτώ χωρίς ενδοιασμό
και θα στο προσφέρω αθόρυβα με αγάπη...
Τα γλαφυρά λόγια της αυταπάτης τύλιξαν ζοφερά
κάθε πτυχή του ρακένδυτου μυαλού.
Το γεμάτο τασάκι αποσιώπησε την αναμονή
χωρίς να ενισχύσει συναίσθημα αποκατάστασης.
Σηψαιμία,εγκαρτέρηση,αποκαθήλωση και όνειρα.
Κάπου εκεί ανάμεσα
στο φως και τη δυσωδία
αναδύθηκες εσύ.
Σε κάθε ανοιγόκλεισμα των βλεφάρων
αλλάζεις μορφή και με ματώνεις.
Η έννοια της λύτρωσης φαντάζει με αστείο
που ξεχάστηκε πριν ειπωθεί.
Στο κάθε τόλμημα που κάνει η σκέψη μου για την υπόσταση σου,
βωμοί που λαχτάρησαν θυσία θρυμματίζονται
και οι παγωμένες κορφές της ελευθερίας γκρεμίζονται,
Ένα απαλό χάδι στοργικότητας δίνεις απροσδιόριστα
και ανατρέπεις όσα υπολόγιζα για ανύπαρκτα.
Πριν ξαναφύγεις, προσφέρεις χαμόγελο και με ρωτάς
"Τι θα ήμουνα αν ήσουν;"
"Κι αν είμαι;Τι αλλάζει;"
Ρωτάω αναπάντητα και εγώ,
προσμένοντας να φανείς
για να ακούσω ένα ακόμα σου αντίο.
Ο αέρας παγωμένος, γεμάτος αρώματα βρεγμένου τσιμέντου.
Η τρύπια και χιλιομπαλωμένη μου καμπαρντίνα,
αδυνατεί να τον κρατήσει έξω από τα σωθικά μου.
Η παγωνιά τρυπάει τα κόκαλα.
Τρέμω σύγκορμος χωρίς να μου φταίει το κρύο.
Σωριάζομαι στη μέση του δρόμου και κλαίω.
Σηκώνομαι και τρεκλίζω.
Δεν κουμπώνω την καμπαρντίνα.
Οι πληγές είναι νωπές μου είπαν
και δεν θα αντέξω τον πόνο της επαφής.
Προτιμώ το κρύο που έτσι κι αλλιώς
χορεύει στο κορμί μου ανενόχλητο.
Κυριακή.
Οι δρόμοι έρημοι.
Εγώ δεν είμαι έρημος.
Κλαίω.
Τα γόνατα λυγίζουν.
Πέφτω και ξανασηκώνομαι.
Οι πληγές πονάνε εγώ δεν πονάω.
Τα μάτια μου κλαίνε εγώ δεν κλαίω.
Τα πόδια μου λυγίζουν εγώ δεν λυγίζω.
Εγώ προχωράω.
Πέφτω,σηκώνομαι και προχωράω.
Θα φτάσω.
Θα φτάσω στο μη προορισμό μου.
Δεν είμαι έρημος.
Είναι η ερημιά στη μέση του δρόμου.
Σε συνάντησα.
Τόσο τυχαία που φάνηκε η σκοπιμότητα.
Μαριονέτες από συρματοπλέγματα.
Μια ύπουλη παγίδα
για τη διατήρηση της ανεξαρτησίας.
Πλησιάζουν οι γιορτές και η μαγεία κρύβεται.
Κανένα μαγικό πλάσμα δεν αντέχει
όλη αυτή τη βροντόφωνη σπατάλη.
Θέλουν σεληνόφως και ψιθυρίσματα.
Πυροσβεστικά σβήνουν φωτιές που άναψαν.
Αστραφτερές κυράτσες,
με τα μπικουτί στο κεφάλι τους,
στολίζουν τις θερμοκοιτίδες τους
για να υποδεχτούν το γιορτινό πνεύμα.
Τα πνεύματα δεν εγκλωβίζονται
σε φωταγωγημένες βιτρίνες ανέχειας.
Είναι αερικά και ξαποσταίνουν
σε βρεγμένα παγκάκια
και γερτούς από τη βαρυχειμωνιά ώμους.
Σε συνάντησα.
Σκέφτομαι να σταθώ μα, φοβάμαι.
Φοβάμαι γιατί θα αντικρίσω
αν θα κοντοσταθείς ή αν θα φύγεις.
Ας μιλήσουμε για τα λάθη μας.Ας τα βάλουμε κάτω σαν να κάνουμε διαγωνισμό.Σαν να μας έχει τάξει κάποιος ένα μεγαλεπήβολο βραβείο εάν κερδίσουμε.Θα κάνω πως συμμετέχω μόνο για την ευκαιρία που θα έχω να σε ακούω.Μου έλειψες τόσο πολύ που δεν με νοιάζει ο λόγος που θα σε ακούσω.Δεν ξέρω αν μου φαίνεται, αλλά είμαι πολύ ευτυχισμένος που σε ξαναβλέπω.Δεν αφήνω τίποτα από πάνω σου να το χάσουν οι πέντε μου αισθήσεις.Πρώτη ρουφηξιά καφέ,ανάβουμε τσιγάρο και το ματς ξεκινάει χωρίς προειδοποίηση.
Εντάξει, εσύ περίμενες τον πρίγκηπα στο λευκό άλογο.Δεν σε κατηγορώ, καλά έκανες.Σου αξίζει και με το παραπάνω!Αν και μεταξύ μας, ακόμα δεν έχει αποσαφηνιστεί σε κανένα παραμύθι τι το ιδιαίτερο και φοβερό κάνει αυτός ο πρίγκηπας στης ζωής το κάθε μέρα.Με κατηγορώ και εγώ που δεν είμαι πρίγκηπας σε τίποτα.Είμαι απλά εγώ...Με χιλιάδες κουσούρια και τραγελαφικές φοβίες.Μικροσκοπικός στα όλα μου,αν σε ικανοποιεί αυτό,αλλά είμαι εγώ.Σε κοιτάω με αυτή την μικρότητα μου και γεμίζω ολόκληρος.Καλά τα λες, το μισό και ολόκληρο να είναι, πάλι μισό σου μένει.Τι να σου εξηγήσω;Πως θέλει δυο για να γίνει κάτι ολόκληρο;
Όχι,δε θα εξηγήσω.Θα σου χαμογελάσω ηλίθια και εσύ θα νομίζεις πως ειρωνεύομαι.Μπορεί και να το κάνω, αλλά όχι εσένα μα τα μαθηματικά.Αυτός ο μαθηματικός λες και κατάρα μου έριξε επειδή αδιαφορούσα στο μάθημά του.Όλο μισά και ολόκληρα με κυνηγάνε από τότε.Όλα έχουν να κάνουν με αριθμούς. Ένα,δυο.Μέχρι εκεί φτάνει το μέτρημα.Σε μας τώρα πια βάζω και ένα τρία, έτσι όπως τα κατάφερα.Θες να το τονίσω.Δεν σου χαλάω χατήρι.Ναι,δεν λέω κουβέντα εγώ τα φταίω όλα αυτά!Δεν ξέχασα τίποτα.Θες να με κάνεις όχι να κλάψω, αυτό θα σε έκανε να με συμπονέσεις και δεν το θες.Θες να ουρλιάξω με το ουρλιαχτό σου.Να βιώσω τον πόνο σου και τίποτα λιγότερο από το να ισοπεδωθώ μπροστά σου, δεν φτάνει.Ξέρω πως ήθελες να είμαι εκεί και εγώ εκεί με ήθελα.Μα, όσο έφυγα με άφησες και εσύ.Καλά καλά, εξαφανίστηκα.Εσύ ήξερες που ήμουν κρυμμένος, μπορούσες να με βρεις.Σε πόνεσε αυτό ε;Τότε είχα φοβηθεί,εσύ αντίθετα δεν είχες αυτό το συναίσθημα.Ένας πόντος για μένα!Μου αρκεί, τους άλλους στους χαρίζω.Μου αρκεί να ξέρεις πως δεν είμαι ο μόνος που άφησε το χέρι.Ποτέ πριν δεν με είχες αφήσει.Ούτε και εγώ.Μια φορά σε άφησα και με άφησες.Εδώ μας βάζω ισοπαλία και χάνω τον ένα μου πόντο.
Χαμογελάς σαν κάτι να θες.Το βρίσκεις και απαθέστατα μου μιλάς για το τρία της ζωής σου.Με κοιτάς στα μάτια και εγώ κοιτάω τον καφέ στο τραπέζι.Εντάξει τώρα;Ικανοποιήθηκε η δίψα για να με στραπατσαρίσεις;Όχι ακόμα;Έχεις δίκιο είναι πολλά και πως να χωρέσουν σε ένα καφέ και δυο πακέτα τσιγάρα;Μας κοιτάει και ο κόσμος...Δεν χρειάζεσαι να αποδείξεις σε όλους το τίποτα μου.Σε μένα σου αρκεί.Βλέπεις πως κολλάω με πείσμα στο τραπεζάκι που κουνιέται.Σαν και μένα σακάτικο και αυτό.Νιώθω.Το βλέπεις και κάθεσαι χαλαρωμένη στην καρέκλα απέναντί μου.Σιωπή.Η σιωπή της καταμέτρησης. Έχεις βγει νικήτρια με διαφορά.Δεν μπορώ να καταλάβω αν κέρδισες το μεγάλο βραβείο κι αν το απολαμβάνεις.
Σε κοιτώ.Ψελλίζω για κάποια ευκαιρία να σώσουμε τη ρίζα μας.Να αποδείξω πως δεν χρειάζεται να είσαι πρίγκηπας για να αγαπάς.Πως σκότωσα όλους τους φόβους μου σαν να ήταν δράκοι και για σένα.Πως όλα τα λάθη είναι δικά μου μόνο.Αν ζητώ κάτι είναι χρόνο για πράξεις.Βήμα βήμα.Όχι να κάνω θαύματα μα, να δείξω εμένα πως γίνομαι με εσένα.Αν αυτό σε κάνει ευτυχισμένη ίσως μου δώσεις το περιθώριο να μου δείξεις κάτι και εσύ...
Με κοιτάς σαν να.Δεν ξέρω ειλικρινά γιατί με κοιτάς έτσι.Πάλι αυτό το χαμόγελο..."Θα δούμε" δυο λέξεις και φεύγεις.Τελευταίο και οριστικό χτύπημα.Όλη η κουβέντα για τα λάθη μας,χωρίς να αγγίξουμε τη ζωή μας κατέληξε εκεί.Δεν έκανες κουβέντα για τη ζωή μας.Πως γίνεται να ξεχνιέται όλη και να κρατάμε τον τρόμο μόνο;Δεν θέλω να μειώσω τα λάθη μα δεν γίνεται να τα φορέσω κορώνα!Σε κοιτώ και η ψυχή μου ριγεί από αγάπη.Όταν έρχεται το μετά γιατί να θυμάσαι το πριν;Σωστή ερώτηση και αυτή, δε λέω.Μα κάθε μετά δεν ακυρώνει το πριν.Ένα πριν που δεν πέθανε αφού είμαστε εδώ.Μήπως πέθανε και εγώ σαν ψυχοπομπός μεταφέρω την ψυχή του μέσα μου;Σε κοιτάζω που απομακρύνεσαι.Σε όλα αυτά είχες ήδη απαντήσει με το αδιευκρίνιστο."Θα δούμε"..."Σε αγαπώ και με τα λάθη.Δικά μας και αυτά.Αφού υπάρχει μας κάτι μας ενώνει.Η αγάπη σε στροβιλίζει τόσο που ζαλίζεσαι,μπερδεύεσαι και κάνεις λάθη.Συγχώρεσε μας και δεν με νοιάζει ποιος φταίει πιο πολύ,τα παίρνω εγώ όλα επάνω μου...".Είχες ήδη μπει στο αυτοκίνητο και δεν άκουσες,Ίσως και να το κατάλαβες γιατί με κοίταξες από τον καθρέφτη....Θα δούμε...
Έχω την ανάγκη να ουρλιάξω τόσο δυνατά ώστε να σπάσει ο ουρανός.
Να πέσει στα πόδια μου σε χίλια δυο μικρά κομμάτια
και εγώ να μην τα μαζέψω από γινάτι.
Να νιώσει πως είναι να διασπάσε και να συμμαζεύεσαι μόνος σου.
Κουράστηκα να αυτοκανιβαλίζομαι,
για να μου υπενθυμίζω πως υπάρχω ως οντότητα.
Πόσο δύσκολο είναι να δει κάποιος τα μάτια;
Με ψαχουλεύω μήπως και τα έχασα κάπου στη διαδρομή.
Να πάρω φόρα να με πετάξω στον τοίχο θέλω
και αυτός για μια φορά να διαλυθεί.
Ασφυκτιώ σήμερα με το κορμί που κουβαλάω.
Να το αλλάξω να φορέσω άλλο όμως δεν γίνεται.
Περιφέρομαι μαζί του αναζητώντας
κάποια θεωρία που θα με γαληνέψει.
Να γίνω χείμαρρος να μπω μες στης ψυχής μου τα σωθικά
και να τα πνίξω όλα επιθυμώ για απόψε.
Θα πνίξω και εσένα μαζί με αυτά κι έτσι ματαιώνω τα σχέδια.
Με ματώνω με ήρεμα ρυάκια
για να αποφύγω να σε πληγώσω.
Ναι,μέσα στα νεύρα για όλα
και τα τεράστια χι που ζωγραφίζω πάνω τους
εσένα σε βάζω πρώτη σκέψη.
Ο κάδος των σκουπιδιών τραντάχτηκε
μα εγώ δεν σταμάτησα να πολεμώ μαζί του.
Κάδος εναντίον κορμιού.
Κορμί εναντίον κάδου.
Ακόμα δεν κατάλαβα ποιος ήταν ο πιο μίζερος
σε αυτή την διαμάχη
και πιο φορτίο από των δυο βρομούσε απαξίωση.
Καθώς η ψυχή θρυμματίζεται
σε μοναξιάς μονόδρομους,
η τρέλα της λογικής ακροβατεί
σε δρομολόγια υπενθύμισης.
Η ψυχή αγαπάει,
ματώνει και βρυχάται.
Εμμένει στο να ονειρεύεται,
να επιθυμεί και να τσαλακώνεται.
Η φωτιά της κατάρρευσης θεριεύει
και υψώνεται σαν τείχος γύρω μου.
Μαύρος καπνός τυφλώνει τα μάτια,
μπουκώνει τα πνευμόνια.
Πως να φυσήξω δυνατά να διώξω τα μαύρα σύννεφα;
Πως να σε δω;
Πως να σου φωνάξω;
Πως να σε πείσω για όσα δεν χρειάζεται να πειστείς;
Άπλωσα την κρυφή μου ελπίδα
στα κλαδιά ενός ετοιμόρροπου δέντρου
για να ξεβρομίσει από την κλεισούρα
και να αποχτήσει ευωδιές δροσοσταλίδας.
Στιγμή τη στιγμή μετατοπίζομαι
την παίρνω αγκαλιά και στροβιλίζομαι.
Κοιτάζω τον ορίζοντα και στοχεύω πιο πέρα.
Καψαλίζω τα τελευταία πούπουλα των φτερών μου.
Προσφέρω το τελευταίο ψήγμα
που αποδεικνύει πως κάποτε πετούσα,
σε όλη αυτή την προσμονή.
"Περιθωριακός" κάποιος σιγομουρμουρίζει ενοχλημένος...
Του χαμογελάω κατεργάρικα χωρίς να απαντήσω.
Μόνο εσύ ξέρεις το γιατί ...
Χωρίς να στο ψελλίσω....
Πέταξα τη μάσκα στο πάτωμα.
Καθηλωμένος στην αλήθεια σε κοίταξα
και λυτρωμένος μας αγάπησα μια στάλα παραπάνω.
Η θεοποίηση έγινε θρύψαλα στα πόδια μας
και εσύ τσιρίζοντας αγκάλιασες την μάσκα,
κοιτώντας με αηδιασμένη
που τόλμησα να αποκαλύψω την ουσία μας.
Δεν ήθελες να αγνοείς.
Δεν άντεχες να ξέρεις.
Δεν κράτησα μες την λαχτάρα και εγώ ένα κομμάτι μύθου,
για όταν ο φόβος φοβηθεί
να αγκαλιάσουμε μαζί την πληγωμένη μας αλήθεια....
Σήμερα αποφάσισα να μιλήσω για μια αλητόφατσα που έχω τις τελευταίες εβδομάδες συνοδοιπόρο στα βήματα μου, τον σκύλο μου τον Άρη.Ημίαιμο γκριφόν και από αύριο 2 μηνών άντρας.Ο Άρης ήρθε αναπάντεχα και πολύ καθηλωτικά στη ζωή μου.Μια φίλη έψαχνε για σκυλί, με χίλιους δυο κόπους την έπεισα να μην αγοράσει(θεωρώ ακράδαντα πως μια ψυχή δεν κοστολογείται, κατά συνέπεια δεν αγοράζεται).Έτσι, ανέλαβα το καθήκον να της βρω ένα κουτάβι (με όλες τις γυναικείες υποσημειώσεις).Έψαξα έψαξα και τελικά βρήκα.Ήρθε η στιγμή της μεγάλης παραλαβής του κουταβιού που είχε επιλέξει η φίλη μου και ακολούθησα γκρινιάζοντας σε όλη τη διαδρομή για τον σύντροφός της που την είχε γλιτώσει την αγγαρεία.Μουτρωμένος και γκρινιάρης ήμουν όταν συναντηθήκαμε και κοιταχτήκαμε βαθιά στα μάτια.
Το μόνο κουτάβι που ήταν μουτρωμένο,λίγο πιο απόμακρος από τα αδέρφια του και τελείως διαφορετικός στην όψη."Μικρέ τι λες,είσαι να φύγουμε;"(είπα και απάντηση δεν περίμενα,μα πήρα).Με κοίταξε σαν να με ψυχολογούσε για λίγο και πλησίασε.Εεεεεε δεν γινόταν αυτός ο πιτσιρίκος να μείνει εκεί!Πριν προλάβει η φίλη μου να αρχίσει και σε αυτόν όλα τα γούτσου γούτσου που είχε εισπράξει το δικό της,τον πήρα αγκαλιά και του ψιθύρισα συνωμοτικά "χάρηκα νομίζω πως σε λένε Άρη" και σαν να συμφώνησε μου έδωσε το πρώτο φιλί.
Εκείνη τη μαγική στιγμή γεννήθηκε ένας μεγάλος δεσμός αγάπης.Να διαλέξω το καλυτερότερο κρεβατάκι,τα καλυτερότερα παιχνίδια,να πάω στη γιατρό και να μάθω με κάθε λεπτομέρεια πως,τι,που,γιατί,επειδή,διότι (την είχα την καημένη μια ώρα κουβέντα),εν συνεχεία να καλύψω καλώδια,να μαζέψω μικροαντικείμενα κλπ...Ένας χαζομπαμπάς εν δράση.Σε όλο αυτόν τον πανικό που δημιουργήθηκε,είχα έναν Άρη να με λοξοκοιτάζει περίεργος και ανεπηρέαστος από όλα να παίρνει τις δικές του αποφάσεις.
Δεν θα κοιμηθεί στο κρεβάτι του,θα κοιμηθεί σε ένα μαξιλαράκι του σαλονιού.Την πάνα την έμαθε την πρώτη εβδομάδα συμβίωσης αλλά αποφάσισε ο ίδιος που την θέλει να είναι.Όχι, δεν θέλει πολλά πολλά όταν ξυπνήσει.Για να μην μακρηγορώ άσκοπα, ο Άρης δεν αντέχει πολύ τις αγκαλιές και τα χάδια (εκτός κι αν είσαι γυναίκα κάτι παθαίνει και αλλάζει)θα έρθει στο χρόνο του αλλά αποδέχεται το να μη του τα δώσεις εκείνη την ώρα.Βαριέται να πολύ τρέχει, ακούει στις βασικές αποστολές (δεν μου άρεσε ποτέ η λέξη εντολή) αλλά όταν θέλει,γιατί όταν σφηνώσει στο μυαλό του κάτι....Έτρεχα από πίσω του ένα τέταρτο μέσα στο σπίτι,για να τον πείσω πως δεν έπρεπε να φάει την πάνα (τελικά νικήσαμε και οι δυο, εγώ μάζεψα μια μισοφαγωμένη πάνα και εκείνος μασούλαγε την υπόλοιπη).
Έχει το χαρακτήρα του και εγώ το δικό μου.Μοιάζουμε και διαφέρουμε ταυτόχρονα. Προσπαθούμε, συχνά γκρινιάζοντας ο ένας στον άλλον, να μάθουμε να συνυπάρχουμε και να αλληλοκαταλαβαινόμαστε.Λίγο αυτός να μάθει τα ανθρώπινα λίγο εγώ να γίνω σκύλος, κάπου εκεί στη μέση που το χάνουμε το βρίσκουμε κιόλας.Μαζί του διδάσκομαι κάθε λεπτό πως μια σχέση χρειάζεται προσπάθεια,σεβασμό και κατανόηση.Να μπαίνεις στη θέση του άλλου, να υποχωρείς αλλά και να στυλώνεις τα πόδια όταν ο απέναντι σου ξεπερνάει τα όρια.Μαθαίνω να προσέχω τις κινήσεις μου και να αποκαλύπτω τα αισθήματα μου.Με εκπαιδεύει στο να αφουγκράζομαι τα σημάδια..Να κοιτάω με θράσος βαθιά στα μάτια και να ψάχνω για όλους αυτούς τους κρυφούς δεσμούς που θα μπορούσαν να μας κρατήσουν χώρια κι όμως μας ενώνουν.Μου αποδεικνύει συνεχώς πως δεν μετράει το φαίνεστε,ότι ακριβό παιχνίδι κι αν πάρω αυτός θα λατρεύει να παίζει με την παλιά τρύπια κάλτσα μου και το τενεκεδάκι του καφέ.
Ο Άρης πεισματάρης,σκανταλιάρης,λιχούδης,ανεξάρτητος μα έχει το θάρρος να δείχνει την ανάγκη του για χάδια,αγάπη,συντροφικότητα χωρίς να ζητιανεύει ούτε και να απαιτεί.Μέσα από τη ζωή μου δίπλα του ανακαλύπτω και εμένα.Ίσως στο τέλος να με κάνει έναν καλύτερο άνθρωπο...Αδιαφορώντας για όλη αυτή την υπερανάλυση των σχέσεων κοιμάται γαλήνια δίπλα μου(στριμώχνοντας και τους δυο μας στην πολυθρόνα και δείχνοντας μου την ελευθερία του μαζί),αφήνοντας τα πράγματα να κυλήσουν αβίαστα στο χρόνο.Τι σημασία έχει η διαφορετικότητα όταν υπάρχει αγάπη;Τι βάρος έχουν οι αδυναμίες και τα ελαττώματα όταν πράττεις αγάπη;Τι νόημα έχουν όλα τα λόγια του κόσμου όταν κοιτάς τον άλλον στα μάτια με αγάπη;Ότι κι αν προγραμματίζεις και μετεωρίζεις η αγάπη θα σε βρίσκει απροετοίμαστο και θα σε εκπλήσσει με την ευρηματικότητα της.Αρκεί να έχεις το θάρρος να αποδεχτείς εσένα και τον άλλον απέναντί σου χωρίς να σε τυλίγει ο φόβος και οι δικαιολογίες που αυτός γεννά μέσα μας!
