Τζο Πέσι: Η Κόλαση του Δάντη...

 "Κάποιοι γεννιούνται μεγάλοι, κάποιοι πετυχαίνουν τη μεγαλοσύνη, και σε κάποιους η μεγαλοσύνη έρχεται ουρανοκατέβατη". 

 Τάδε έφη, Ουίλιαμ Σαίξπηρ. Στην περίπτωση αυτού του, γεννημένου στο Νιούαρκ του Νιου Τζέρσι, κοντοπίθαρου σίφουνα, ούτε το πρώτο ισχύει, μιας και μικρός το δέμας σωματικά, ούτε το τελευταίο, μιας και δούλεψε σκληρά για να γίνει αυτό που είναι και τιποτά δεν του χαρίστηκε. 

 Γάντι στην περίπτωση του, ταιριάζει το δεύτερο. Γιατί ο δαιμόνιος Τζο Πέσι, με τις ιταλικές καταβολές και το μοναδικό ταπεραμέντο, πέτυχε τελικά την μεγαλοσύνη. Με το δικό του αφοπλιστικό στυλ και το άδιαμφισβήτητο ταλέντο του.

 Ήρθε στην ζωή σαν αύριο, 9 Φεβρουαρίου του 1943 και έμελλε να γίνει ένας από τους κορυφαίους "δεύτερους" στην ιστορία του κινηματογράφου. Μόνο δεύτερος βέβαια δεν ήταν. Κυριαρχούσε στους ρόλους του.

 Έπαιζε πάντα τον παράφρονα κακό, τον στακάτο και έξυπνο απατεώνα, τον αδίστακτο γκάνγκστερ και υποστήριζε τους πρωταγωνιστές "κλέβοντας" πολλές φορές την λάμψη τους. Του άξιζε.

 Κέρδισε το Όσκαρ Β΄ανδρικού ρόλου για την ερμηνεία του στα ¨Καλά Παιδιά" του Μάρτιν Σκορτσέζε, σάρωσε με τις εμφανίσεις του στις ταινίες "Οργισμένο είδωλο", "Καζίνο", "Μόνος στο σπίτι", "Φονικό όπλο", συμμετείχε σε δεκάδες ακόμα που άφησε το στίγμα του και συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους ηθοποιούς της εποχής του.

 Ο Πέσι ακροβατούσε μεταξύ του κωμικού και του τραγικού, είχε έναν ιδιαίτερο χαρισματικό τρόπο να σε αφήνει άναυδο με το παίξιμο του, με το πως έμπαινε στο πετσί του ρόλου. Δημιουργούσε χαρακτήρες που αντιπροσώπευαν ολόκληρες γενιές. 

 Η χαρακτηριστική στριγγή φωνή του, βοηθούσε στα παραπάνω. Είχε όλο το πακέτο και ήταν τόσο έξυπνος που το εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο. Ακόμα και τώρα στα 78 του χρόνια, διακρίνει κανείς αυτή την σπίθα στα μάτια του. 

 Για μένα, είναι ένας απο τους αγαπημένους μου ηθοποιούς. Λατρεύω να τον βλέπω να παίζει, τόσο αβίαστα και φυσικά. Η φιγούρα του, με αυτό το σαρδόνιο χαμόγελο που λες και βγήκε από την "Κόλαση" του Δάντη, έχει μείνει ανεξίτηλη στους απανταχού φίλους του σινεμά.

 Τα λόγια των συναδέλφων του, ο σεβασμός προς το πρόσωπό του, οι πάντα ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις του, οι προσεκτικές επιλογές του στην επαγγελματική του ζωή, συνθέτουν το παζλ της επιτυχίας. Πάνω απ΄όλα όμως, αυτός ο συνδυασμός του κωμικού με το τραγικό που απέπνεε, ήταν που έκανε την διαφορά.

 Δεν ξέρω γιατί, αλλά πάντα όταν τον βλέπω σε παλιές ταινίες, μου έρχονται στο μυαλό τα λόγια του Τσάρλι Τσάπλιν: "Η ζωή είναι τραγωδία σε κοντινό πλάνο, αλλά κωμωδία σε μακρινό πλάνο..." Αυτό ήταν το ρεζουμέ της πορείας στην υποκριτική τέχνη για τον τεράστιο Τζο Πέσι.  Υπέροχα αντιφατικό. Απ' το παράδεισο στην κόλαση και από το γέλιο στο κλάμα...

 

ΥΓ. Σας αφήνω με την την παρακάτω σκηνή, από τα "Καλά Παιδιά". Καλό μήνα!

Tommy DeVito: "You mean, let me understand this cause, ya know maybe it's me, I'm a little fucked up maybe, but I'm funny how, I mean funny like I'm a clown, I amuse you? I make you laugh, I'm here to fuckin' amuse you? What do you mean funny, funny how? How am I funny?"

Τζία Καράντζι: Η ομορφιά (δεν) είναι μια υπόσχεση ευτυχίας...

 "I've seen the world, done it all, had my cake now...". Αυτά τα λόγια, από το young and beautiful της Λάνα Ντελ Ρέι μου ήρθαν ανεπαίσθητα στο μυαλό, διαβάζοντας πρόσφατα την ιστορία της πολυτάραχης ζωής της Τζία Καράντζι. Του, πιθανότατα, πρώτου πραγματικού τοπ μόντελ, που εκεί στις αρχές της δεκαετίας του 80', κυριάρχησε με την ομορφιά της, έκανε... μόδα  το μόντελινγκ αλλά ταυτόχρονα συγκλόνισε με το πρόωρο τέλος της από AIDS. 

 Ο Πιέρ Κλωντ Μπουάστ, Γάλλος λεξικογράφος, είχε πει πως η ομορφιά πεθαίνει δύο φορές. Στην περίπτωση της Καράντζι, οι "θάνατοι", μέχρι την τελική της φυγή σε ηλικία 26 ετών σαν σήμερα το 1986, ήταν πολλοί και επώδυνοι.

 Γεννημένη στις 29 Ιανουαρίου του 1960 στην Φιλαδέλφεια των Ηνωμένων Πολιτειών, με καταγωγή από Ιταλία, Ιρλανδία και Ουαλία, η μικρή Τζία, δε μπορούσε παρά να είναι ένα παιδί με έντονο ταπεραμέντο, που μεγάλωσε σχετικά φτωχά και που μετά την φυγή της μητέρας της από το σπίτι, ενώ ήταν δέκα ετών, αναγκάστηκε να δουλέψει στο fast food του πατέρα της.

 Μετά απο λίγα χρόνια, το πρώτο παραστράτημα ήταν γεγονός. Η Τζία, έφηβη πια, "κλέφτηκε" με έναν νεαρό που δούλευε στο φαστφουντάδικο και που αυτός ήταν που της πρότεινε να ασχοληθεί με το μόντελινγκ. Το πρώτο βήμα έγινε και η Τζία παρουσιάστηκε, γεμάτη αυτοπεποίθηση και "αέρα" σε ένα πρακτορείο μοντέλων όπου εντυπωσίασε την ιδιοκτήτρια με την φυσική και διαφορετική, σε σχέση με την επικρατούσα κατάσταση, ομορφιά της.

 Στα 1978, η  Τζία ήδη άρχισε να συζητιέται ατον χώρο του θεάματος και του μόντελινγκ. Φωτογραφήσεις για περιοδικά (στα τέλη εκείνης της δεκαετίας και αρχές του 80΄, ήταν άλλωστε το πρόσωπο του Vogue, και του Cosmopolitan), εμφανίσεις σε διαφημίσεις στην τηλεόραση, συνεργασίες με τους μεγαλύτερους σχεδιαστές μόδας εκείνης της εποχής και... φώτα. Πολλά φώτα. ίσως από αυτά άρχισε σιγά σιγά να "τυφλώνεται". Ήταν ένα κορίτσι μικρό, χωρίς κάποιον άνθρωπο δίπλα της να την συμβουλεύει και να κρατάει τα... γκέμια όταν αυτό χρειαζόταν.

  Η Καράντζι άρχισε να εθίζεται σε μια αδιέξοδη ζωή. Οι ερωτικές προτιμήσεις της, που είχαν να κάνουν με σχέσεις εφήμερες (με γυναίκες και άντρες), ακόμη και με πάρτυ οργίων με συμμετοχή διασήμων ονομάτων της εποχής, αλλά κυρίως η χρήση σκληρών ναρκωτικών και ο εθισμός της στην ηρωίνη, την έβαλαν σε έναν δρόμο χωρίς γυρισμό. 

 Η απέλπιδα προσπάθεια της στυλίστριας Σάντυ Λίντερ, με την οποία διατηρούσε σχέση, να την σταματήσει από τον κατήφορο, δεν ήταν επιτυχής.

 Το 1983 ήταν η αρχή του τέλους. Την συλλαμβάνουν στο αεροδρόμιο με ναρκωτικά, μένει απένταρη, γιατί ενώ σπαταλούσε για να παίρνει τις δόσεις της, πλέον δεν την έπαιρναν στις δουλειές λόγω των των προσωπικών της θεμάτων. Στο όλο σκηνικό και σαν... κερασάκι στην τούρτα πεθαίνουν δύο σημαντικοί άνθρωποι της ζωής της. Ο αγαπημένος της φωτογράφος σε τροχαίο και η καλύτερη της φίλη απο καρκίνο. Επιστρέφει στην Φιλαδέλφεια, μπαίνει σε κέντρο απεξάρτησης και μόλις βγαίνει αποφασίζει να αλλάξει τελείως ζωή και ασχολείται με τις πωλήσεις.

 Το τέλος της όμως ήταν προδιαγεγραμμένο. Δεν καταφέρνει να ορθοποδήσει και ουσιαστικά γίνεται μια πόρνη πολυτελείας. Βιάζεται κατα κόρον απο τους πλούσιους πελάτες της, ζει μέσα στην βρωμιά και η υγεία της επιβαρύνεται. Νοσεί από πνευμονία και οι γιατροί της λένε πως πάσχει απο AIDS...

 Πριν φύγει συναντιέται με την Λίντερ και επί της ουσίας την αποχαιρετά, λέγοντας της πως είναι ο μοναδικός άνθρωπος που αγάπησε πραγματικά. Στις 18 Νοεμβρίου του 1986, το κορίτσι με αυτά τα μεγάλα και πανέμορφα μάτια, τα σαρκώδη χείλη και το έντονο βλέμμα, φεύγει από την ζωή σε ηλικία 26 ετών. 

 Είχε στο πλευρό της μόνο την μητέρα της, τις βασανιστικές μέρες στο νοσοκομείο, ενώ στην κηδεία της ήταν απόντες οι άνθρωποι που συνεργάστηκε από τον χώρο του μόντελινγκ. 

 Αυτή η ιστορία, με μελαγχόλησε και με άγγιξε πολύ. Με έκανε να αναρωτηθώ για άλλη μια φορά, τι μπορεί να είναι αυτό που καταστρέφει ζωές, όταν μπροστά ανοίγονται φωτεινοί ορίζοντες και η τύχη δείχνει να μας χαμογελά. Ποιος μηχανισμός ενεργοποιείται ξαφνικά, που μας πάει από το φως στο σκοτάδι;

 Στο πρόσωπο της Τζία Καράντζι, βλέπω όλα εκείνα τα νέα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, που "ανοίγουν τα φτερά" τους, που έχουν όνειρα για το μέλλον, που θέλουν να γίνουν ευτυχισμένοι άνθρωποι, αλλά τελικά οι εσωτερικοί τους δαίμονες, ο περίγυρος και αυτή η αδηφάγα δίψα για την ματαιοδοξία, τους οδηγεί στην καταστροφή και στο πρόωρο τέλος.

 Κι αν παραφράσω τα λόγια του Γάλλου συγγραφέα Σταντάλ, αποδεικνύεται, πως η ομορφιά τελικά δεν είναι μια υπόσχεση ευτυχίας... Τα ξαναλέμε. 

Άκης Πάνου: Η αρμονία της αναρχίας...

 "Το θολωμένο μου μυαλό μ’ έχει προδώσει προ πολλού του λέω αλλού και τρέχει αλλού, με κάνει να παραμιλώ το θολωμένο μου μυαλό...". Λόγια σταράτα σε πρώτο ενικό. Πολλά από τα τραγούδια που έγραψε ήταν έτσι. Γροθιά στο στομάχι, μαχαίρι χωμένο βαθιά στη πληγή.
 
 Άμεσος, ποιητικός, συναισθηματικός και ταυτόχρονα αρμονικά αναρχικός. Στην σκέψη και στην πένα. Ένας μοναχικός καβαλάρης που ξεπέζεψε άδοξα, όταν για λόγους αρχής έγραψε αποφασιστικά, όπως και στα τραγούδια του, το δικό του αντικρουόμενο τέλος. Γιατί όπως έλεγε ο ίδιος ο Άκης Πάνου,"ίσως, έγινε η αγάπη μίσος, ίσως, έτσι είναι φυσικό, ίσως, αλλά δεν υπάρχει ίσως. Μίσος, και είναι κάτι τραγικό..."

 Γεννημένος στις 15 Δεκεμβρίου 1933 στην Καλλιθέα, βέρος Αθηναίος, ήταν το τρίτο κατά σειρά παιδί (από τα έξι) της οικογένειας Πάνου. Μιάς οικογένειας, στα χρόνια λίγο πριν τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, που προσπαθούσε να βρει τα πατήματα της σε μια φτωχή και ταλαιπωρημένη ελληνική κοινωνία. Έζησε σε μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες, με τους ήχους του κεμετζέ και του μπουζουκιού, να υφαίνουν μαγικά τα πρώτα του ακούσματα.

 Με τέτοια ερεθίσματα ο μικρός Άκης, διάλεξε πολύ πριν το κατανοήσει βαθιά μέσα του, τον δρόμο που θα ακολουθήσει μελλοντικά. Έμελλε να εξελιχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους στιχουργούς και συνθέτες στην ιστορία της ελληνικής μουσικής, λαϊκής και μη. 

 Γιατί ο Άκης Πάνου ήταν, κατά κάποιον τρόπο, πιο ροκ και από τους μετέπειτα ροκάδες. Περισσοτερο μπλουζίστας από εκείνους τους μπλουζίστες των χρόνων μετέπειτα της δεκαετίας του 50. Μυαλό κοφτερό και αντιδραστικό. Μάγκας και ετοιμόλογος. Ταλαντούχος και ριζοσπαστικός, έκανε πραγματικές τομές στα μουσικά δρώμενα της εποχής.

 Όπως αναφέρει κι η Βικιπαίδεια "Από εννέα ετών ξεκινάει να παίζει μαντολίνο και κιθάρα και την άνοιξη του 1947 γνωρίζεται με το Γιάννη Σταματίου (Σπόρος). Μαζί του κάνει την πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση στην ταβέρνα του Σιλιβάνη στο Κουκάκι με αμοιβή το όποιο φιλοδώρημα των πελατών και ένα πιάτο φαγητό."
 

 Το 1948 ανεβαίνει ως ταλέντο στο Αλκαζάρ, στη Φρεγάδα του Λάσκου και παίζει κιθάρα μαζί με τον αδελφό του. Για μια περίπου δεκαετία ο Άκης Πάνου αρχίζει την περιπλάνηση του με όλους τους καλλιτέχνες της εποχής σε διάφορα κέντρα.

 Συνεργάζεται με τους Γιώργο Τσιμπίδη, Αντώνη Μουστάκα, Γιώργο Χατζηδάκη, Βαγγέλη Νταράλα, Σεβάς Χανούμ, Σταύρο Τζουανάκο, Κώστα Παπαδόπουλο, Βούλα Γκίκα και πολλούς ακόμα γνωστούς τραγουδιστές.  Αυτό ήταν. Ο δρόμος προς την επιτυχία είχε μόλις ξεκινήσει. Συνεργάστηκε αργότερα με τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής του. Βάνου, Μητσιάς, Μενιδιάτης, Γκρέϋ, Δούκισσα, Τσαουσάκης, Μαρινέλλα, Μητροπάνος, Διονυσίου, Βοσκόπουλος, Μοσχολιού, Νταλάρας, Τοπάλης, Ρασούλης, Κολοκοτρώνης, και η λίστα δεν έχει τελειωμό.
 Οι σημαντικότερες συνεργασίες του όμως ήταν με τους δύο "ογκόλιθους" του ελληνικού πενταγράμμου. Τον Στέλιο Καζαντζίδη και τον Γρηγόρη Μπιθικώτση. Ο Πάνου γράφει μουσικά "διαμάντια", για τις δύο κορυφαίες φωνές της χώρας και η δημοτικότητα του εκτοξεύεται. Το ρεπερτόριο του κυμαίνονταν από την αγάπη στον έρωτα και τα πάθη, και από την φτώχεια στο πολιτικό κατηγορώ. 

 Τραγούδια όπως τα «Ξημέρωσε καλή μου» (1964), «Καρδιά μου μην παραπονιέσαι» (1964), «Θα κλείσω τα μάτια» (1967), «Η πιο μεγάλη ώρα», «Μοίρα μου γιατί μ’αφήνεις», «Ρολόι κομπολόι», «Είδα τα μάτια σου κλαμμένα», «Δε θέλω τη συμπόνια κανενός», «Όταν σημάνει η ώρα», 
«Γιατί καλέ γειτόνισσα», «Και τι δεν κάνω», «Πήρα απ’το χέρι σου νερό», «Του κόσμου το περίγελο», «Ούτε αχ δεν θα πω», «Δεν κλαίω για τώρα» (1970).

 Και συνεχίζουμε. «Δώσ’μου να πιώ» (1970), «Κοίτα με στα μάτια» (1971), «Πυρετός» (1971), «Να είχα το κουράγιο» (1971), «Εγώ καλά σου τα’λεγα» (1971), «Πρέπει» (1972), « Ήταν ψεύτικα» (1972), «Στο σταθμό του Μονάχου» (1972), «Τα όνειρα χτίζονται» (1973), «Το θολωμένο μου μυαλό» (1973), «Άντε να περάσει η μέρα» (1973), «Οι μισοί καλοί» (1973), «Μίσος» (1974), «Η ζωή μου όλη» (1974), «Και τότε» (1974), «Ο Τρελλός» (1977), «Μολόγατα» (1978), «Θέλω να τα πω» (1982), άφησαν το στίγμα τους στην μουσική του τόπου.  

 Τραγούδια που ακόμη και σήμερα σιγοψιθυρίζονται από όλους μας, στις χαρές και στις λύπες, τραγούδια γεμάτα ποιότητα και ψυχή. 
 Η αμεσότητα του μεγάλου αυτού συνθέτη και στιχουργού, ο τρόπος που έρεαν οι λέξεις και η ιδιόμορφη μελωδία που έντυνε την μουσική του, τον έκαναν περιζήτητο στον χώρο. Ότι έγραφε γίνονταν επιτυχία. 
  Πρωτοπόρος στον έξυπνο τρόπο γραφής, έπαιρνε στιχουργικά ρίσκα τα οποία μετέτρεπε σε ατόφιο, λαϊκό ήχο. Τα λόγια στο «7 νομά» και στο «Κλε» είναι μισά αλλά με τόσο ξεκάθαρη έννοια και ρεμπέτικη διάθεση, που πλέον όσοι τα ακούνε σκέφτονται πως στην ούγια γράφει... Πάνου. Στο «Θα κλείσω τα μάτια», λογοκρίθηκε αλλά τελικά το τραγούδι άφησε εποχή.

 Οι ιστορίες γύρω από τον μύθο του Άκη Πάνου είναι πολλές. Διφορούμενες και μή. Γεμάτες πάθη, χαρές και λύπες. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του στιγματίστηκαν, με την κατηγορία για την δολοφονία του φίλου της κόρης του. Η καταδίκη του ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων και πλήθος συζητήσεων. Τελικά ο ίδιος, αυτοθέλητα η μη, έδωσε τέλος σε αυτό τον ορυμαγδό, με τον θάνατο του από καρκίνο στις 7 Απριλίου του 2000.

 Το κείμενο όμως δεν έχει σκοπό να αναφερθεί σε ψιθύρους και υπόνοιες, αλλά μόνο σε δεδομένα. Ένα τέτοιο λοιπόν δεδομένο, ήταν, είναι, η καλλιτεχνική του αξία.  
 Ένας αυθεντικός ρεμπέτης, ένας αναρχικός της σκέψης και της μουσικής, ένας ιδιαίτερα έξυπνος άνθρωπος και μέγιστος μουσικός. Αυτά και πολλά παραπάνω ήταν ο διαφορετικός Άκης Πάνου. 

 Είμαι σίγουρος δε, πως αν τον είχαμε απέναντι μας και του ζητάγαμε να μας περιγράψει με λίγες λέξεις τη ζωή του, θα μας έλεγε με εκείνη την βαθιά και χαρακτηριστική φωνή του μερικά λόγια από το αγαπημένο του τραγούδι: "Η ζωή μου όλη μια ανοησία κι η μοναδική μου η περιουσία. Η ζωή μου όλη είναι μια θυσία που σκοπό δεν έχει ούτε σημασία..."

Αρλέτα: Το μεγαλείο της απλότητας...

 Δεν ξέρω πιά αν τα βράδια μας θα είναι τόσο ήσυχα χωρίς αυτήν... 
 Η αισθαντική και τρυφερή φωνή της Αρλέτας σίγησε χτες, καθώς σε ηλικία 72 ετών άφησε την τελευταία της πνοή, ταλαιπωρημένη, μιάς και το τελευταίο διάστημα νοσηλεύονταν στην εντατική του νοσοκομείου "Αγία Όλγα"", λόγω εγκεφαλικού που υπέστη (σε συνδυασμό με επειδόδιο εμφράγματος). 

 Ήταν μιά από τις πιό αγαπημένες τραγουδοποιούς στην ελληνική μουσική σκηνή τα τελευταία 50 χρόνια. Ιδιαίτερη, χαμηλών τόνων, που όποτε όμως χρειάζονταν έλεγε τα πράγματα με το όνομα τους. Μια υπέροχη φωνή που μας ταξίδευε μελωδικά, στις λύπες κα τις χαρές μας.Στις στιγμές της ζωής μας...

 Συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους συνθέτες και στιχουργούς, ήταν από τους πρωτοπόρους καλλιτέχνες που ξεκίνησαν τις περίφημες "μπουάτ", αλλά το μεγάλυτερο, κατά την προσωπική μου άποψη, παράσημο της, ήταν πως ήταν μεγαλειώδης μέσα στην απλότητα της.

 Ένα μουσικό, και όχι μόνο, παράδειγμα προς μίμηση.  Πιστή στις αρχές και τις αξίες που αντιπροσώπευε, δε παρέκκλινε καμία φορά της πορείας της, ακόμα και σε εποχές που θα μπορούσε να βγάλει ένα... σκασμό λεφτά αν άλλαζε ρότα.
 "Τα ήσυχα βράδια", "Batida de coco", "Κάποτε, κάπου", "Ο Λύκος"¨, "Αχ μπέμπα", "Σερενάτα", "Ανατολικά της Εδεμ", "Ο Τάκης", "Στο μπαρ (το ναυάγιο),  κλπ., ήταν μερικές από τις επιτυχίες της.

 Έχει τραγουδήσει Χατζιδάκι, Γκάτσο, Λόρκα, Αττίκ, Αλκαίο, Θεοδωράκη, Κραουνάκη και πολλούς ακόμα σημαντικούς καλλιτέχνες. Η μουσική της συνύπαρξη με την Μαριανίνα Κριεζή και τον Λάκη Παπαδόπουλο όμως, μας έδωσαν μερικά από τα πιό όμορφα τραγούδια στην ιστορία του τόπου.
  Η Αρλέτα ήταν, είναι και θα είναι απο εκείνους τους ανθρώπους αλλοτινών εποχών, όμορφων, λιγότερο πονηρών. Μια τραγουδοποιός που ακολούθησε πιστά αυτό που αγαπούσε και δεν το ξεπούλησε ποτ΄στον βωμό του ευκαιριακού κέρδους και της αδηφάγας προβολής...

Ακόμα κι αν φύγεις
για το γύρο του κόσμου
θα’ σαι πάντα δικός μου
θα είμαστε πάντα μαζί

Και δε θα μου λείπεις
γιατί θα `ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ’ ακολουθεί

Τα ήσυχα βράδια
η Αθήνα θ’ ανάβει
σαν μεγάλο καράβι
που θα `σαι μέσα κι εσύ

Και δε θα σου λείπω
γιατί θα `ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου
που θα σ’ ακολουθεί

Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή-Μουσικη: Λάκης Παπαδόπουλος

Στάθης Ψάλτης: Ο καμικάζι του... γέλιου

Ήταν η καθαρίστρια τζαμιών Λίτσα Κατρακυλίτσα του Μποστ, η παραμάνα στο "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" του Σαίξπηρ.
 Ήταν ο βοηθός ανακριτή (σπουδαίος σε δραματικό ρόλο) στον "Συμβολαιογράφο" και ο Κινησίας στην "Λυσιστράτη" που ανάβασε ο Θύμιος Καρακατσάνης. 
Πάνω απ΄όλα όμως ήταν ο Στάθης, εκείνος ο βρωμόστομος, ατακαδόρος, και καψούρης νέος, που έμπλεκε συνέχεια σε περιπέτειες χωρις τελειωμό.

 Ανήμερα της Ζωοδόχου Πηγής, άρχισε να αδειάζει ακόμα περισσότερο η πηγή του γέλιου και της ξενοιασιάς, μιάς και ο Στάθης Ψάλτης, αυτός ο μοναδικός ηθοποιός, έφυγε από την ζωή στα 66 του χρόνια, νικημένος από αυτό το κωλόπαιδο... τον καρκίνο. 
 Για όσους από εμάς μεγάλωσαν και γέλασαν με τις ταινίες και τις θεατρικές παραστάσεις που πρωταγωνιστούσε, ο Ψάλτης ήταν, είναι και θα είναι, η ενσάρκωση ενός λαού που ήταν πιό χαρούμενος, ονειροπόλος και περισσότερο ειλικρινής...

Κούλα... πολύ κωλόπαιδο ο Κυριάκος!

Έλα να αγαπηθούμε ντάρλινγκ...

Στον "Συμβολαιογράφο"...

Ως Κινησίας στην "Λυσιστράτη"

Στο "Τμήμα Ηθών"

Φίλοι Ρωμαίοι...!!!

Είναι φάση το αγόρι...

Στεναχωρέθηκα, πάω να φάω ένα σουβλάκι με τζατζίκι..

 "Τροχονόμος Βαρβάρα", "Βασικά, καλησπέρα σας", "Πέστα βρωμόστομε", "Καμικάζι αγάπη μου", "Μάντεψε τι κάνω τα βράδια", "Έλα να αγαπηθούμε ντάρλινγκ", "Τρελός είμαι οτι θέλω κάνω", "Ράκος Νο14 και ο πρώτος μπουνάκιας", "Ψηλός, λιγνός και ψεύταρος", "Κλεφτρόνι και τζέντλεμαν",  ήταν μερικές από τις ταινίες που πρωταγωνίστησε και έγιναν σημείο αναφοράς στην δεκαετία του 80'.
 Και αν μερικοί τον κατηγορούσαν πως ήταν εμπορικός, ο Ψάλτης με την πρώτη ευκαιρία τους απαντούσε. Ειδικά στο θέατρο, έπαιζε ρόλους απαιτητικούς και πολλές φορές έξω από τον ανάλαφρο χαρακτήρα των ταινιών και του κινηματογράφου της τότε εποχής. Ποτέ του δεν μετάνιωσε, όπως ο ίδιος υποστήριζε, για ότι έκανε στην καριέρα του. Έπαιξε δίπλα σε σπουδαίους ηθοποιούς και τιμήθηκε από το σύνολο των συναδέλφων του για το ήθος και το αστείρευτο ταλέντο του. 

 Σατιρικός, καυστικός, έξυπνος και αυτοσαρκαστικός, ο Στάθης Ψάλτης, θα μείνει στο μυαλό μας ως εκείνη η λεπτή φιγούρα που γέμισε γέλιο τα παιδικά και εφηβικά μας απογεύματα. Με ένα του μορφασμό, με μιά του λέξη έκανε το χαμόγελο να διαγράφεται στο πρόσωπο μας. Η παρακαταθήκη του, όπως και πολλών άλλων, είναι τεράστια και το κενό (λόγω και του ιδιαίτερο στυλ του) δυσαναπλήρωτο.
 Ο Αμερικάνος αρθογράφος Τζωρτζ Νέϊθαν είχε γράψει κάποτε: "Το σημάδι ενός καλού κωμικού, είναι αν γελάς μαζί του προτού ανοίξει το στόμα του." Ο Στάθης Ψάλτης ήταν, μετά βεβαιότητας, η επιτομή της παραπάνω ρήσης...

-Τι σας έμαθε η σκηνή?-  "Το τι θα πει να τη σέβεσαι. Και το πώς είναι να πέφτουν οι δροσοσταλίδες της καρδιάς μου επάνω στο πάλκο. Η σκηνή μαθαίνει όταν δέχεται αυτές τις δροσοσταλίδες. Ξέρει πόση αγάπη της έχω..."

George Michael: Ζωή στα όρια...

You'll never find peace of mind until you listen to your heart.
Read more at: https://www.brainyquote.com/quotes/authors/g/george_michael.html

O George Michael έζησε μιά ζωή γεμάτη εξαρτήσεις, σεξ και τραγούδι. Πολύ τραγούδι. Με μιά μοναδική, βελούδινή φωνή. Με εκκεντρικό στυλ. Σε μια εποχή που άλλοι το... έκρυβαν, αυτός μιλούσε ανοιχτά για την σεξουαλικότητα του, τους εραστες, τις ακρότητες και τον...εκκωφαντικό τρόπο ζωής που έκανε. Δεν ηταν δημοσιοσχεσίτης, αλλά φιλάνθρωπος, τα έβαλε με το σύστημα το οποίο δε μπορούσε να τον αποβάλλει λόγω του μοναδικού ταλέντου που είχε στην μουσική, αλλά κυρίως λόγω της δυναμικής προσωπικότητας του.

Μιάς προσωπικότητας που "φώναζε" από μακριά... "είμαι εδώ για να πετύχω". Ζούσε για το σήμερα και το πάθος των μικρών αλλά ιδιαίτερων στιγμών. Μας χάρισε με τους Wham αλλά και στην σόλο καριέρα του, μερικά από τα πιό όμορφα τραγούδια στη νεότερη μουσική. Έφυγε ξαφνικά, μόλις στα 53 του χρόνια. Με κεκτημένη ταχύτητα και εντελώς απροσδόκητα.Όπως πάντα στα όρια. Ανήμερα Χριστούγεννα...

"Ακόμα πιστεύω πως η μουσική είναι ένα απ’ τα πιο σπουδαία δώρα που έχει κάνει ο Θεός στον άνθρωπο..."

 "Δεν υπάρχει καμία παρηγοριά στην αλήθεια. Το μόνο που θα βρεις είναι πόνος..."

You'll never find peace of mind until you listen to your heart.
Read more at: https://www.brainyquote.com/quotes/authors/g/george_michael.html

There's no comfort in the truth, pain is all you'll find.
Read more at: https://www.brainyquote.com/quotes/authors/g/george_michael.html

The long and winding road, that leads, to your door
Will never disappear, I've seen that road before
It always leads me here, lead me to your door

The wild and windy night, that the rain, washed away
Has left a pool of tears, crying for the day
Why leave me standing here, let me know the way

Many times I've been alone, and many times I've cried
Any way you'll never know, the many ways I've tried

And still they lead me back, to the long winding road
You left me standing here a long long time ago
Don't leave me waiting here, lead me to your door

But still they lead me back to the long winding road
You left me standing here, a long long time ago
Don't keep me waiting here (Don't keep me wait), lead me to your door
Yeah, yeah... 

 

Υ.Γ. Καλή Χρονιά και Καλό Μήνα να έχουμε...

Leonard Cohen: Ο ποιητής των ψυχών...

 Μερικοί άνθρωποι έρχονται εδώ για να μας δείξουν τον δρόμο. Να δουν μέσα μας, να νιώσουν τις αγωνίες, τον πόνο, τις σκέψεις μας. Να τραγουδήσουν τον έρωτα και την μοναξιά, τον πόνο και το πάθος. 
 Και όταν και αυτοί "φεύγουν" απο την ζωή που τόσο αγάπησαν και τίμησαν, είναι σα να χάνουμε ένα ακόμη κομμάτι του εαυτού μας. 

 Απο χτες, η παγκόσμια μουσική σκηνή είναι φτωχότερη. Ο Καναδός τραγουδοποιός, ο ποιητής των ψυχών, ο υπέρμαχος του έρωτα και της αγάπης, Leonard Cohen δεν είναι πλέον μαζί μας. "Έφυγε" σε ηλικία 82 ετών και δήλωσε έτοιμος για τον θάνατο του ένα μήνα πριν: "Είμαι έτοιμος να πεθάνω. Ελπίζω να μην γίνει δύσκολα. Κάπου εδώ είναι το τέλος για μένα", είχε πει σε μια συνέντευξη του, ταλαιπωρημένος από την άσχημη κατάσταση της υγείας του.

 Μεγάλος λάτρης της Ελλάδας και του ελληνικού πολιτισμού, ήταν κάτοικος της Ύδρας για αρκετά χρόνια, γράφοντας μάλιστα εκεί αρκετά τραγούδια του που έγιναν επιτυχίες καθώς και μυθιστορήματα. 
 Στην Ύδρα γνώρισε και την Marianne του, μιά κοπέλα από τη Νορβηγία που αγάπησε πολύ, κάτι που φαίνεται και στο υπέροχο τραγούδι του "So long Marianne". 

Η Marianne Ihlen γνωρίστηκε με τον Cohen στην Ύδρα και από τότε ξεκίνησε μια σχέση απόλυτου έρωτα και για τους δύο. Τον Ιούλιο που μας πέρασε, η Ihlen άφησε την τελευταία της πνοή σε ηλικία 81 ετών και ο Cohen διαισθανόμενος το τέλος της, έστειλε το παρακάτω συγκινητικό γράμμα: "Να ξέρεις ότι είμαι τόσο κοντά  σου, πίσω σου, που αν απλώσεις το χέρι σου, νομίζω ότι μπορεί να φτάσεις το δικό μου. Και ξέρεις ότι πάντα σε αγαπούσα για την ομορφιά σου και τη σοφία σου, αλλά εγώ δεν χρειάζεται να πω τίποτα περισσότερο για αυτό, γιατί το ξέρεις. Αλλά τώρα, θέλω μόνο να σου ευχηθώ ένα πολύ καλό ταξίδι. Αντίο παλιά μου φίλη.  Ατελείωτη αγάπη, θα σε δω στο τέλος του δρόμου…"

Απο το απόλυτα ερωτικό "Dance me to the end of love", το σπαρακτικό "Bird on a wire", το μαγικό και πολυτραγουδισμένο "Hallelujah", το μυστικιστικό "A thousand kisses deep", ή το παθιασμένο "Suzanne", το "So long Marianne", το "I'm your man"  και δεκάδες άλλα τραγούδια του, ο Cohen εξέφραζε μέσα από αυτά την θέληση για έρωτα, την σαρκική επιθυμία και το πάθος, την μοναξιά, την λύπη, την αιώνια αγάπη. 

 Ήταν ένας καλλιτέχνης με την απόλυτη έννοια του όρου, ένας ονειροπόλος και ταυτόχρονα ιδιαίτερος άνθρωπος που είχε ανάγκη να αγαπηθεί όπως όλοι μας. Ήταν ο ταξιδευτής του έρωτα και της αγάπης. 
 Κάπου διάβασα ότι ήταν ο ποιητής των ψυχών. Κάπου αλλού, ότι ήταν ο οραματιστής της αγάπης. Αυτό που ξέρω είναι ένα. Αν κάποια λόγια μου έρχονται στο μυαλό από σήμερα το πρωί που διάβασα την είδηση του θανάτου του είναι αυτά του Νίκου Καββαδία: "Θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής των μακρισμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές, χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων..." 

So long Leonard...

Αλέκος Αλεξανδράκης: Ένας παράξενος, ωραίος ταξιδιώτης...

 Ήταν από αυτούς τους άντρες που τα συνδύαζαν όλα. Παρουσιαστικό, μυαλό, σοβαρότητα, εκλεπτυσμένο χιούμορ, δυναμική. 
 Εξαίρετος ηθοποιός, ιδιαίτερος άνθρωπος, ένας σταρ... αντιστάρ στην "χρυσή" εποχή του ελληνικού κινηματογράφου, ήταν αυτό που λέμε μια κατηγορία μόνος του. Με κύρια χαρακτηριστικά την στιβαρή φωνή και την εμφάνιση ζεν πρεμιέ, έμεινε στην ιστορία ώς ένας εκ των μεγαλυτέρων ελλήνων ηθοποιών. 
 Ο Αλέκος Αλεξανδράκης ήταν ένας παράξενος ταξιδιώτης σε αυτόν τον αδηφάγο χώρο του θεάματος. Η μάλλον για να το διορθώσω, ένας παράξενος, ωραίος ταξιδιώτης...

 Ελπιδοφόρο ξεκίνημα

 Γεννημένος στις 27 Νοεμβρίου του 1928 στην Αθήνα, φοίτησε στο σχολείο του Ελβετού καθηγητή Κάρολου Μπερζαν. Παράλληλα με το σχολείο ξεκίνησε να ασχολείται με την ξιφασκία και στην ηλικία των 15 ετών έγινε μέλος της εθνικής ομάδας. 

 Πολυπράγμων καθώς ήταν, μπήκε την επόμενη χρονιά στν Σχολή Ναυτικών Δοκίμων, ενώ η μεγάλη του επιθυμία ήταν να σπουδάσει κινηματογραφική σκηνοθεσία στην Αμερική.
 Όλα αυτά όμως πέρασαν σε δεύτερη μοίρα την ημέρα που παρακολούθησε την Έλλη Λαμπέτη σε μιά παράσταση του Κάρολου Κουν. Όπως αναφέρει η Βικιπαίδεια, ο φίλος του, ηθοποιός Νίκος Καζής τον προτρέπει να παρακολουθήσει μαθήματα στη δραματική σχολή του εθνικού θεάτρου. Οπερ και εγένετο. 
 Ο Δημήτρης Χορν διαβλέπει στον Αλεξανδράκη τον επόμενο ζεν πρεμιέ του ελληνικού κινηματογράφου και η Κατερίνα Ανδρεάδη του δίνει πρωταγωνιστικό ρόλο στην "Φθινοπωρινή Παλίρροια". Στις 9 Ιουλίου 1949, κάνει το ντεμπούτο του στο θέατρο αφήνοντας πολύ καλές εντυπώσεις. Μια μεγάλη καριέρα ανοίγεται μπροστά του...

Τεράστια καριέρα...

 Ο "Μίδας" του ελληνικού κινηματογράφου, Φιλοποίμην Φίνος του κάνει πρόταση συνεργασίας. Πρώτη ταινία το 1949. "Δυό κόσμοι", με σκηνοθέτη τον Γρηγόρη Γρηγορίου. Ακολούθησαν τεράστιες επιτυχίες σε θέατρο και μεγαλη οθόνη. Θιασάρχης και πρωταγωνιστής, ένα ατόφιο ταλέντο υποκριτικής και σκηνοθεσίας.

 Ιδιαίτερα αγαπητός στο γυνακείο κοινό. Έπαιξε σε παραπάνω απο 75 ταινίες, ανάμεσα στις οποίες "Ο βαφτιστικός", "Στέλλα", "Το νησί των γενναίων", "Δεσποινίς Διευθυντής", "Δάκρυα για την Ηλέκτρα", "Όμορφες μέρες", "Η κόμισσα της Κέρκυρας", "Η Μαρία της σιωπής", "Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο" και πολλές άλλες ακόμα με τεράστια επιτυχία.
 Συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα ονόματα της εποχής. Μελίνα Μερκούρη, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Τζένη Καρέζη, Μάρω Κοντού, Ζωή Λάσκαρη, Μάνος Κατράκης, Γιώργος Φούντας, Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, Ρένα Βλαχοπούλου, Αλέκος Τζανετάκος, Λίλη Παπαγιάννη, Μίμης Φωτόπουλος, Βασίλης Αυλωνίτης, και Νίκος Ρίζος, ήταν μερικά από αυτά.

 Κορυφαία του στιγμή η ταινία "Συνοικία το όνειρο" το 1961. Και σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής. Σταθμός στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου. Μια ταινία που προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, λογοκρίθηκε αλλά αγαπήθηκε όσο λίγες.

 Στο θέατρο πρωταγωνίστησε και σκηνοθέτησε μερικά από τα μεγαλύτερα έργα του παγκοσμίου ρεπερτορίου. "Ταξίδι της μέρας μέσα στην νύχτα", "Ήταν όλοι τους παιδιά μου", "Μαντάμ Μπάτερφλαϊ","Η γυναίκα με τα μαύρα", "Τέσσερα δωμάτια με κήπο", "Έγκλημα και τιμωρία", "Τα μεγάλα χρόνια" και δεκάδες άλλα που μείνανε στην ιστορία για την άρτια παρουσίαση τους και αυτό το κάτι που προσέδιδε ο Αλεξανδράκης με το παίξιμο και την σκηνοθεσία του.

Μεγάλοι έρωτες και επιτυχίες 

 Ο Αλέκος Αλεξανδράκης ήταν μεγάλος γόης. Γνωστό. Από τους μεγαλύτερους της εποχής του και όχι μόνο. Μεταξύ άλλων είχε σχέση με την Έλλη Λαμπέτη, ενώ παντρεύτηκε πρώτη φορά την Μαρτζ Βάλβη που γνώρισε στο Σουδάν. 
 Χωρίζει και παντρεύεται έπειτα από τρια χρόνια την Γαλλίδα Κλοντ Σαμπαντού, ενώ ξανά μετά από το ίδιο χρονικό διάστημα ξαναχωρίζει, για να παντρευτεί εκ νέου, τρίτη φορά το 1956, την Αλίκη Γεωργούλη. 
 Το 1961 παντρεύεται τέταρτη και τελευταία φορά την Ελβετή  Βερένα Γκάουερ με την οποία στα πέντε χρόνια έγγαμου βίου αποκτά δύο παιδιά. Η πιό σημαντική γυναίκα της ζωής του όμως και αυτή που αγάπησε περισσότερο ήταν η ηθοποιός Νόνικα Γαληνέα. Την γνωρίζει το 1969 και μέχρι το τέλος της ζωής του ζει μαζί της έναν παράφορο, δυνατό και μεγάλο έρωτα. Δεν παντρεύονται ποτέ αλλά ζουν σαν... παντρεμένοι.

Φινάλε...

 Το 1972 πρωταγωνιστεί στην μικρή οθόνη σε μιά σειρά που άφησε εποχή."Ο παράξενος ταξιδιώτης" έπαιξε 176 επεισόδια στην τότε ΕΙΡΤ και σημείωσε τεράστια επιτυχία. Το 1976 πρωταγωνιστεί στον "Γιούγκερμαν" και απο εκεί και ύστερα περιορίζεται σε κάποιες εμφανίσεις σε σειρές όπως το "Τμήμα Ηθών", "Ο Χαρτοπαίχτης", "Ξενοδοχείο Αμόρε",  "Ανατομία ενός Εγκλήματος", "Οι Δικηγόροι της Αθήνας" και μερικές ακόμα που ήταν και το κύκνειο άσμα του ως ηθοποιός. 

 Στις 8 Νοεμβρίου (σαν σήμερα) του 2005 αφήνει την τελευταία του πνοή χτυπημένος από τον καρκίνο. Στο ενδιάμεσο τιμάται από τον τότε Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωστή Στεφανόπουλο με τον Χρυσό Σταυρό του Τάγματος της Τιμής, ενώ παράλληλα δίδασκει υποκριτική στο εργαστήρι του Βασίλη Διαμαντόπουλου.

 Μέχρι και τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Αλεξανδράκης παρέμενε ένας υπηρέτης του θεάτρου και λάτρης του ωραίου φύλου. 

 Για κάποιους ήταν ο Βασίλι Κάρλοβιτς Γιούγκερμαν στην ομώνυμη σειρά, για άλλους ο Αλέξης Αρσένης από τον "Παράξενο ταξιδιώτη". Για τις γυναίκες ήταν ο αιώνιος γόης που σαγήνευε, με αυτή την σοβαρή και απόμακρη γοητεία που εξέπεμπε και τον έκανε ακαταμάχητο.
 Στην πραγματικότητα ο Αλέκος Αλεξανδράκης ήταν ένας άνθρωπος που έζησε με πάθος, απλότητα και τόλμη το ταξίδι της ζωής του. Σα να ήταν θαρρείς, η φράση του Γάλλου συγγραφέα  Άλφρεντ Ντε Βινύ: "Είναι πάντα απλή η ιστορία μιάς παθιασμένης καρδιάς..."

Γιόχαν Κρόϊφ: Το "μαγικό" 14...

 Στο άκουσμα του ονόματος Γιόχαν Κρόϊφ, οι σκέψεις είναι πολύ συγκεκριμένες και ένα χαμόγελο διαγράφεται στο πρόσωπο. Κι οι λέξεις, φτωχές για να αναδείξουν το μεγαλείο.   Ιδιοφυής. Αέρινος. Ηγέτης εντος και εκτός γηπέδου. Παίχτης σπάνιας πάστας, ένας ζωγράφος που "έπλεκε" με την παλέτα του ποδοσφαιρικές στιγμές απίστευτης μαγείας. Ισχυρή προσωπικότητα που έλεγε παντοτε τα πράγματα με το όνομα τους, αντισυμβατικός και "αλήτης" με την καλή έννοια. 

 Ο κύριος εφαρμοστής του ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου ("total footbal") που εμπνεύστηκε ο  προπονητής Ρίνους Μίχελς την δεκαετία του 70΄ με τον τεράστιο Άγιαξ και την διαστημική Εθνική Ολλανδίας. Ο άνθρωπος που σου έδινε την εντύπωση πως άλλες φορές κάλπαζε σαν άτι μέσα στον αγωνιστικό χώρο και άλλοτε πέταγε λες και ήταν ο... Πήτερ Παν. Και σχεδόν πάντα με το αγαπημένο 14 στην πλάτη. 

 Ο προάγγελος του τίκι τάκα και του φαινομένου Μπαρτσελόνα. Ο πρώτος προπονητής που έφερε το πολυπόθητο Κύπελλο Πρωταθλητριών στην φημισμένη Καταλωνία. Ο απόλυτος νικητής αλλά και ο Βασιλιάς χωρίς στέμμα, μιας και με τους Οράνιε έφτασε μια... ανάσα από την κατάκτηση ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου.

 Σήμερα όμως, η μοίρα κέρδισε το παιχνίδι που έπαιζε με άτιμο τρόπο από τον περασμένο Οκτώβρη, όταν και έγινε γνωστό πως ο Χέντρικ Γιοχάνες Κρόϊφ πάσχει από καρκίνο στους πνεύμονες. Ο "Ιπτάμενος Ολλανδός", άφησε την τελευταία πνοή στα 68 του χρόνια. "Το ποδόσφαιρο είναι απλό, αλλά είναι δύσκολο να παίξεις απλά", είχε πει σε μια αποστροφή του λόγου του. 

 Οι απανταχού ποδοσφαιρόφιλοι και λάτρεις του αθλητισμού σε ολόκληρο τον κόσμο, θα τον θυμόμαστε μέσω των εικόνων και των βίντεο, για τις απαράμιλλές στιγμές ομορφιάς που μας προσέφερε και για αυτά τα... μαγικά που τα έκανε να φαίνονται εύκολα. Adios Johan...