Η πανδημία και οι θηλυκές... μεταλλάξεις

 Δύο χρόνια αγάπες μου. Ναι, ναι δύο ολόκληρα χρόνια κοντεύομε να κλείσουμε με την πανδημία του covit (αααα να με σχωράτε τώρα τελευταία έτσι βλέπω να το γράφουν μερικοί παν-επιστήμονες που ξέρουν απ έξω όλη την βιβλιογραφία της ιατρικής επιστήμης). 

 Ανάθεμα την ώρα και την στιγμή που εκείνη η ριμάδα η νυχτερίδα φαγώθηκε α λα κρεμ και κατακάθισε στο στομάχι του ανυποψίαστου Κινέζου. Ανάθεμα...

 Και ξέρετε τι γίνεται ε; Μέσα σε όλα τα κακά που μας έχουν βρει ως ανθρώπινο γένος, υπάρχει και κάτι που περνάει στα ψιλα. Οι μεταλλάξεις. Όοοοοχι δεν αναφέρομαι στις μεταλλάξεις του ιού, έτσι και αλλιώς εκεί μόλις τελειώσει το αλφάβητο, λογικά τελειώνουν και αυτές. Στις άλλες μεταλλάξεις αναφέρομαι, τις θηλυκές ντε. Είναι που είναι η γυναικεία ψυχοσύνθεση Τριπολιτσώτικος καιρός, ήρθε και ο κορωνοιός και... έδεσε το γλυκό.

 Δυό χρόνια τώρα κοντά, αυτά τα δύσμοιρα παλικάρια, γιατί έτσι τα χαρακτηρίζω με όσα περνάνε, έχουν τραβήξει του Χριστού τα πάθη. 

  Τι μούτρα μέχρι το πάτωμα, τι θανατηφόρα βλέμματα και ειρωνείες, τι "θα τα πούμε σπίτι μετά εμείς", τι "φάε αυτό και πολύ σου είναι" ή "αμά θες πες στη μάνα σου να μαγειρέψει", ακόμα και  (άκουσον-άκουσον)"έχω πονοκέφαλο μη με ακουμπάς" (για δέκατη φορά μέσα σε τρεις μέρες, λες και ζητήσαμε κάτι υπερβολικό οι επιβήτορες). Το ρέπερτόριο μεγάλο και ατελείωτο. Ευτυχώς που δεν έχω σχέση ο άσχετος γιατι δεν ξέρω πως θα την πάλευα. Φτηνά την γλίτωσα. Λέτε να φταίει η κλεισούρα;

 Μα ρε κορίτσια άδικο έχω; Δηλαδή τι ζητάμε τα απόλυτα αρσενικά;  Να μας ταίζετε, να μας... ποτίζετε, να μας... κάθεστε (εμείς πάντα καθόμαστε να ξέρετε) και να μην μας πρήζετε. Πολλά είναι αυτα; Όχι δηλαδή, σκεφτείτε και πείτε μου. Πολλά είναι;

 Είστε και αδίστακτες ρε παιδί μου. Ολόκληρη πανδημία και θέλετε δεσμεύσεις, αρραβώνες, γάμους, ταξίδια και δε συμμαζεύεται και μας βάζετε και το μαχαίρι στο λαιμό. "Αν δε με πας αυτό το καλοκαίρι διακοπές, να ξεχάσεις αυτά που ήξερες". 

 Και έχετε υπόψιν σας παλικαράδες μου, αυτό το "αυτά που ήξερες", είναι μελετημένο. Δεν το πετάνε έτσι τα κοριτσόπουλα και οι καραμιλφάρες. Τα πάντα έχουν την σημειολογία τους. Μακάριοι αυτοί που οσμίζονται το επερχόμενο κακό.

 Τώρα βέβαια εδώ που τα λέμε και για να λέμε και μερικές αλήθειες, τι θέλετε δηλαδή ρε μπαγλαμάδες. Τα πάντα όλα χωρίς ιδρώτα; Κορίτσα είναι αυτά και όπως να΄χει την θέλουν και την λεζάντα τους, και τις διακοπές τους και τα χάδια και μην σας πω και την αγάπη και τον σεβασμό τους. Αμέ. Υπάρχουν και αυτά Αλεντελονάδες μου.

 Εγώ πάντως και κλείνω (όχι ως άντρας αλλά το κείμενο), το΄χω πάρει απόφαση. Μέχρι να τελειώσει η πανδημία δεν μπλέκω σε σχέση (ούτε και πριν έμπλεκα αλλά οκ τι θέλετε τώρα, να μην κάνω και γω το κομμάτι μου;), παρά μόνο, και αυτό με βαριά καρδιά, σε τσιλιμπουρδίσματα. Διότι οκ, την σχέση πολλοί εμίσησαν (οι πολυγαμικοί ντε μην βαράτε), την ξεπέτα ουδείς (εμού του ιδίου συμπεριλαμβανομένου). Αυτά, σας φιλώ ρουφηχτά και τα ξαναλέμε.

Αχ... Ευλαμπία, Δήμητρα, Μαρία, Ελένη, Κατερίνα κλπ κλπ...

 Τι θα γίνει με μένα δεν ξέρω... Άγνωσται αι βουλαί του μυαλού μου (του ποιού?) Βλέπω εκείνη, ορέγομαι την άλλη. Μιλάω με αυτή, σκέφτομαι την... πίσω από αυτή! Ουρά οι γκόμενες στα... όνειρα μου (χαχα νομίζατε θα πω στα πόδια μου ε....).  

 Και έγω τι κάνω? Το ψάχνω, το κουράζω, το προσπαθώ με πάθος αλλά εκεί το πολύ μια σχαίσι (είδατε ουτε καν ξέρω πως γράφεται), όσο τραβούσαν χρονικά και οι εκδρομές μας στο Λύκειο! Μονοήμερες, τριήμερες το πολύ πενταήμερες...

 Φταίω, φταίω ρε παιδί μου δεν εξηγείται αλλιώς. Είμαι περίεργος, ιδιότροπος, ξινός, εκνευριστικός και έτσι παρά την εκλεπτυσμένη γοητεία μου (ωδή εις την μαλακίαν το σημερινό κείμενο), μένω μόνος, νευριάζω, καταγγέλω τις άπονες γυναίκες και την φύση τους, αναθεματίζω την ώρα και την στιγμή που δεν κατάφερα να ρίξω στο κρεβάτι εκείνη την ξανθιά κοπελίτσα από την Τσεχία, μιά φορά και ένα καιρό στην Κέρκυρα και εν τέλει αποκομίζω εμπειρίες για τις σχέσεις με το άλλο φύλο που θα μου φανούν χρήσιμες σε κάποια... άλλη ζωή! 

 Αφήστε που έχω βαρεθεί να ακούω τα ίδια και τα ίδια... Το πάω λάου λάου? Είμαι καλό παιδί αλλά μέχρι εκεί. Το παίζω άγριος? Δείχνω σημάδια βιασύνης και παρορμητικότητας (στοιχεία καθόλου ενθαρρυντικά για το μέλλον της σχέσης κατά την λογική των γυναικών).

 Την μιά έτσι την άλλη γιουβέτσι! Με κουράζει δηλαδή η όλη κατάσταση! Εγώ θέλω ξεκάθαρα πράγματα. Σεξ? Σεξ. Σχέση με βάση το σεξ, Μια χαρά. Σχέση χωρίς σεξ και στο... περίμενε? Δεν σφάξανε!  Τι, να καταντήσω σαν τον Αντωνάκη από το "Η δε γυνή να φοβήται τον άντρα"?  Η τακουνιασμένος σαν τον Κούγια που τον κατατρόπωσε το μανεκένε? Είδατε πόσο αληθινός  και αισθηματίας είμαι? Να δω μόνο πότε θα με πάρουνε με τις πέτρες...

Υ.Γ. Χτες το βράδυ είδα το πιο τροματικό όνειρο της ζωής μου. Με κυνηγούσανε λέει δεκάδες άδεια γαμπριάτικα κοστούμια και γω έτρεχα προς έναν γκρεμό. Φτανοντας στην άκρη του διαπίστωσα πως από κάτω υπήρχαν τεράστιες ζωντανές βέρες έτοιμες να με κατασπαράξουν... Ευτυχώς την κρίσιμη στιγμή ψέλλισα τα ιερά λόγια του... Μηλιώκα και τις σκαπούλαρα. "Vamos αλάνια vamos,δε μας φτουράει ο γάμος, γύρω μανούλια amos, vamos αλάνια vamos..."

Αν και καθυστερημένα, Καλό μας μήνα!

Σου σφυρίζω...

 Εκεί που περπατούσα σήμερα για την δουλειά, με βλέμμα άδειο όπως η Αθήνα του Δεκαπενταύγουστου, τι να δω?
 Δύο μαυρισμένα καλλίγραμμα πόδια, μια σιλουέτα δροσιάς μέσα στον καυτό ήλιο του Αυγούστου και ένας ήχος τακουνιών που ακούγονταν σαν μελωδία αγάπης στην παραφωνία των ημερών. Ένα φόρεμα λουλουδάτο που ανέμιζε με το περπάτημα της και μέσα του ένα σώμα αγγελικά πλασμένο. 

 Μαλλιά ίσια και μακριά σε χρώμα καστανό και δυό μάτια που λαμπύριζαν σαν πυροτεχνήματα... "Να σε χαίρεται η μάνα που σε έκανε ρε κούκλα μου", ούρλιαξα μέσα μου, παρατηρώντας την. 
 Αυτή με κοίταξε (χαμογελώντας) για λίγο, λες και άκουσε το ενδόμυχο ουρλιαχτό μου και το μόνο που πρόλαβα να ψελλίσω πριν χαθεί στην στροφή ήταν... ένα σφύριγμα. Ή μάλλον δύο. Ναι, ναι. Σαν αυτά τα σφυρίγματα αλλοτινών εποχών, που θεωρούνταν φλερτ διαδεδομένο και άκρως αποτελεσμάτικό. Συμπερασματικά... Φάτε μάτια ψάρια και κοιλιά περίδρομο. Άτιμη κενωνία...

 Χίλιες βραδιές στο δικό σου στενό ξημερώνω
χίλιες καρδιές δε θ’ αντέχαν σ’ αυτό τον καημό
που να πω το μεγάλο μου πόνο
μόνο εσύ θα τον γιάτρευες μόνο
έλα και κάνε μου γέλιο τον κάθε λυγμό...

Σου σφυρίζω
για να βγεις σου σφυρίζω
και κρυφομουρμουρίζω
το δικό μας σκοπό...
 
Σε κανένα
μην τα πεις σε κανένα
φύλαξε τα κρυμμένα
όσα λόγια σου πώ...
 
Θα `ρθει τ’ αγέρι
με τ’ απαλό το χέρι
κρυφά να σε ξυπνήσει
και το φεγγάρι
για τη δική μας χάρη
τα μάτια του θα κλείσει...
 
Σου σφυρίζω
για να βγεις σου σφυρίζω
και κρυφομουρμουρίζω
σ’ αγαπώ σ’ αγαπώ...

 Υ.Γ. Καλό Δεκαπενταύγουστο να έχουμε...

Σα ναυαγοί, σαν ροβινσώνες...

 Καλησπέρα, καλησπέρα! Σήμερα με ξύπνησε η γειτόνισσα. Βασικά όχι η ίδια αλλά ο... Νίνο! Έλα μαντάρα τα έκανα και σας μπέρδεψα.
 Απλά έπαιζε το ραδιόφωνο της την τεράστια επιτυχία  "Σα ναυαγοί, σαν ροβινσώνες, δίχως νόμους και κανόνες, σε ένα νησί μαζί μου θα'ρθεις που δεν το ΄χει ούτε ο χάρτης..." και ξάφνου αναφώνησα σαν άλλος Αρχιμήδης "Εύρηκα! Εύρηκα!". Θέμα για να γράψω ντε. Σκέφτηκα λοιπόν, ποιες γυναίκες θα ήθελα μαζί μου αν με ξέβραζε το κύμα ναυαγό σε ένα απομακρυσμένο νησί. Σιγά το δίλλημα ρε παιδιά...

 1) Gwyneth Paltrow 

 Την βάζω πρώτη στη λίστα, γιατί δε ξέρω ρε παιδάκι μου αλλά μου βγάζει κάτι σε... νοικοκυρά. Τσαχπίνα, με ωραίο χαμόγελο, ψηλή, ξανθιά (τώρα αυτά δεν ξέρω τι σχέση έχουν με το νοικοκυριό αλλά οκ...), σαν έτοιμη από καιρο να σου φτιάξει σουτζουκάκια σμυρνέϊκα ακόμα και στο πιο απομακρυσμένο νησί. Έστω και χωρίς... σουτζουκάκια που λέει ο λόγος! 

 Και επειδή θέλω να συνδυάζω το τερπνόν μετά του ωφελίμου, λέω αφού φάω να την... φάω! Μη βιάζεστε να συμπεράνετε από την φωτογραφία πάντως γιατί θα πέσετε έξω. Ποδιά είναι είναι αυτό που βλέπετε. Ότι είχε  πρόχειρο έβαλε η κοπέλα. Για πάρτη μου μόνο. Σε κοτζάμ νησί στην άκρη του κόσμου θα βρίσκομαι να μη έχω κάποια να με προσέχει??? Πως θα ξυρίζομαι μόνος μου???

2) Miley Cyrus

 Τούτο το πρόστυχο πλάσμα θα το ήθελα μαζί μου για έναν και μόνο λόγο. Τραγουδάει (λέμε τώρα) και διασκεδάζει τους ανθρώπους. Οπότε δείτε την πως κουνιέται πάνω στην τεράστια μπάλα και θα καταλάβετε.  

Σκέφτηκα λοιπόν αν είναι να ξεβραστώ στα νησιά Σάντουιτς, να την πάρω μαζί μου. Θα πάρουμε μαζί και μιά από αυτές τις τεράστιες νερόμπαλες και θα χοροπηδάμε σαν τα κατσίκια. Ε μόλις κουραστούμε (γρήγορα γρήγορα δηλαδή), θα κυλιστούμε στην άμμο κάνοντας παθιασμένο σεξ και το Μαϊλάκι θα μου τραγουδάει φιλήδονα το άσμα ασμάτων: "Υπήρχες πάντα μέσα στην ψυχή μου, συγκατοικούσαμε μες το κορμί μου, υπήρχες πάντα φτιάχτηκες για μένα, ανήκαμε στου κόσμου τα γραμμένα..." 

3) Jennifer Lopez 

 Εντάξει, εκτός του ότι μιλάμε για μιά εκ των πιο ποθητών γυναικών στον πλανήτη μας, εγώ την θέλω μαζί μου για έναν ακόμη σημαντικότατο λόγο. Όταν βρίσκεσαι μόνος (μαζί της δηλαδή) στην μέση του πουθενά, ανάμεσα στην καυτή άμμο και στους επικίνδυνους σκορπιούς, χρειάζεται κάπου να ακουμπήσεις το κεφάλι σου. Ένα μαξιλάρι βρε αδερφέ.

  Ε μη μου πείτε τώρα ότι η Τζένιφερ δεν έχει τα κατάλληλα οπίσθια για κάτι τέτοιο, γιατί θα πέσει φωτιά να μας κάψει! Η φωτογραφία μιλάει από μόνη της. Εγώ βέβαια νομίζω πως μου μιλάνε και τα οπίσθια της. "Έλα Μάκη, σε θέλουμε, έλα να μας πιάσεις..." Που θα μου πάτε μπαγάσικα, μόλις βρω τους τυχερούς αριθμούς του Τζοκερ  θα σας πιάσω. Μεταφορικά και κυριολεκτικά. Αχ Τζένιφερ...

4) Maria Sharapova

 Μιας και θα είμαι ναυαγός για μεγάλο χρονικό διάστημα, θα πρέπει να κρατιέμαι και fit σωστα? Ε λοιπόν υπάρχει καταλληλότερο πλάσμα από την τενίστρια Maria Sharapova, για να με κρατήσει σε... φόρμα? Οχι απαντώ με βεβαιότητα βλέποντας τα κάλλη της.Θα είναι η προσωπική μου γυμνάστρια. Θα μου δείχνει, θα μαθαίνω.

  Έτσι είναι οι καλοί μαθητές. Θα τρέχουμε πάνω κάτω την παραλία, θα κάνουμε ασκήσεις streching , γιόγκα, κάμα σούτρα, όλα θα τα κάνουμε! Πως αλλιώς θα χάσω θερμίδες??? Ε??? Αφού φανταστείτε αν και δεν είμαι κάγκουρας και ποζεράς, για πάρτη της, μέχρι και ρακέτες στην παραλία θα παίξω! Ε αν μή τι άλλο το Μαράκι θα μου λιώσει το κορμί. Και γω ευχαρίστως και αδιαμαρτυρήτως θα το δεχτώ. Εμ, ολόκληρη τενίστρια ρε παιδιά, δε ξέρει αυτή???

5) Όλγα Κεφαλογιάννη

 Ξέρω, ξέρω σας εξέπληξα. Μείνατε με το στόμα ανοιχτό για τούτη την ελληνική επιλογή. Εγώ να δείτε. Μόλις την είδα (ελέω των γεγονότων του τελευταίου μήνα), με το ταγεράκι της και τα τακούνια της να προκαλεί καρδιακά επεισόδια στην Βουλή, έπαθα!!! Την θέλω μαζί μου λοιπόν, με τα πουκαμισάκια της, τα κοντά και μακριά της φορέματα, τις τακουνάρες της και τις... ματάρες της. Φαίνονται στην φωτογραφία άλλωστε, δε φαίνονται? 

 Την έχω ανάγκη που λέτε μια Ελληνίδα πολιτικό μαζί μου. Στην απομόνωση θα είμαστε τόσο καιρό να μην ακούω και κανά παραμύθι που και που? Αααα όλα κι όλα. Το Ολγάκι μετράει. Και να ξέρετε μέχρι που θα της τραγουδάω τα βράδια. Ναι, ναι. Κοιτώντας τα αστέρια και τον απέραντο Ειρηνικο ωκεανό. Σαν άλλος τροβαδούρος της αγάπης θα της λέω: "Και μόνο που με κοιτάς λιώνω και μόνο που με κοιτάς. Και μόνο που με κοιτάς λιώνω, σκέψου να μάγαπάς..."

 Αυτά εν ολίγοις. Είπα ρε παιδί μου μιας και δεν θα παώ σε νησί να κάνω εικόνες. Και έκανα. Τραβηγμένες λίγο αλλά ποιος νοιάζεται...Ας είχα μαζί μου αυτά τα μωρά σε ένα νησί και θα σου έλεγα εγώ. Αιώνιος ναυάγος θα ήθελα να μείνω. Ε μααααα. Τομ Χανκς και πράσσειν άλογα. Και πήρε και Οσκαρ. Εγώ δηλαδή τι να πω με τόσες Ροβινσωνίτσες που θα έχω γύρω μου??? Γατάκι...

Υ. Γ. Stay calm και... καλό μας Μήνα!

Γυναίκα: Αυτή ξέρει...

 Αν ζείτε και σεις με μια γυναίκα που ξέρει τι καιρό θα κάνει αύριο, τι εννοούσατε όταν λέγατε αυτό (και τελικά σήμαινε άλλο...), τι απόφαση θα παρθεί στο Eurogoup, πως μαγειρεύεται εν τέλει το ραγού (άσχετο αν η σπεσιαλιτέ της είναι αβγά μάτια) ή ποιά είναι η τετραγωνική ρίζα του 2.349.496.585... 
 Αν επίσης γνωρίζει ποιο είναι το μυστικό των πυραμίδων της Αιγύπτου, τι είχε συμβεί στο Ροζγουελ, πόσα παιδιά θα κάνετε τελικά, τότε συγχαρητήρια (οχι δεν το λέω ειρωνικά αμέσως να μου την πέσετε), έχετε δίπλα σας ένα σπάνιο πλάσμα με διαίσθηση και μοναδική ενόραση...  

 Ποιοι 29 κατασκευαστές πλυντηρίων και πράσσιν άλογα. Εγώ πάντως ευτυχώς δεν έχω και είμαι στην φάση ότι βρέξει ας κατεβάσει. Δηλαδή και παπί να γίνω από την βρόχα κα να μουλιάσω που λέει ο λόγος, προτιμότερο...

 Ε τι ρε κορίτσια άδικο έχω? Υπάρχει κάποια απο σας που δεν ξέρει τουλάχιστον... τα πάντα? Δηλαδή κάτσε μισό λεπτό ρε μανίτσα μου, που λέει και ένας φίλος, είναι ωραίο πράγμα να είσαι με το αμόρε σου που θέλει να το παίξει ισχυρός και απροβλημάτιστος ανήρ και να αρχίζεις τις τρέλες σου? 

 Εκείνο είναι έτσι, εκείνο είναι αλλιώς και όχι λάθος κάνεις και άκου που σου λέω και διάφορα τέτοια περίεργα. Συζητάει ο κύρης του σπιτιού με τους κολλητούς του για μπάλα, τσουπ να την και η γοργόνα να υποστηρίζει πως ο Ρονάλντο είναι καλύτερος του Μέσι. Απο που  ορμώμενη βρε μάνα μου γλυκιά βγάζεις το συμπέρασμα? "Ε κοίτα τι ωραίος που είναι. Πόσο ψηλός, πόσο γυμνασμένος..." απαντάς. Και εκεί τελειώνουν όλα. Μέ τέτοια κριτήρια τύφλα να΄χει ο Αλέφαντος που, παιδαρά ανέβαζε τον Ρονάλντο, παιδαρά τον κατέβαζε...

 Έχει πρόβλημα το αυτοκίνητο, προσπαθείς απεγνωσμένα να το φτιαξεις, έχεις γεμίσει λάδια και μαυρίλες σε όλο σου το σώμα και αντί αυτό το εγωιστικό πλάσμα να σου ετοιμάσει  ζεστό νερό για να ξεκουράσεις το κουρασμενο και ταλαιπωρημένο σου κορμί, αυτή είναι συνέχεια πάνω από το κεφάλι σου όντας ειρωνική και εκνευριστική. 
 "Εεε μήπως να βγάλεις εκείνο το καλωδιάκι? Να το πάμε καλύτερα στο συνεργείο? Μήπως χάλασε η μπαταρία? Αααα το ψυγείο θα φταίει σίγουρα..." Την σκοτώνεις η δεν την σκοτώνεις???

 Αμ το άλλο? "Τρία παιδιά θα κάνουμε αγάπη μου!", λέει αποφασισμένη η μέλλουσα μητέρα και σε αφήνει σύξυλο! Μα καλά, δηλαδή για να έχουμε καλό ερώτημα πως το ξέρει? Πήγε σε μέντιουμ, ξέρει ότι είσαι καρπερός ή νομίζει πως τα παιδιά τα φέρνει ο πελαργός? Και εν πάσει περιπτώσει αποφασίζουμε και διατάζουμε? Άκου εκεί τρία παιδιά. Το χειρότερο βέβαια είναι πως σε τέτοιες περιπτώσεις επαληθεύεται και με το παραπάνω... Τα τρία παιδιά γίνονται ίσαμε τέσσερα...

 Εδώ που τα λέμε όμως είναι και θέμα διαίσθησης. "Σ΄αγαπάω μωρό μου", της λες. "Όχι δεν μάγαπάς, το ξέρω" απαντάει αυτή με μια μούρη νααααα μέχρι το πάτωμα. Μα καλά τι εννοεί η ποιήτρια? Της το λες, της το ξαναλές, της το ξαναξανάλες (εντάξει ρε κορίτσια ξέρω οι πράξεις μετράνε..) αλλά εκείνη ανένδοτη.

  Μα γιατί το λέει όμως? Μήπως για τότε που σε έπιασε στα πράσσα με μια φίλη της? Επειδή σε εκείνο τον γάμο χαριεντιζόσουνα με όποια φορούσε φούστα?  Η μήπως επειδή στο στρατό σε φωνάζανε Δόγγανο? Τσ τσ τσ...  Εμπιστοσύνη μηδέν...

 Είναι μερικά πράγματα δηλαδή, να τραβάς τα μαλλιά σου. Ξέρει ότι όταν λες πως θα πας γήπεδο, πας μπαρότσαρκα με τους φίλους σου, θεωρεί πως όταν μιλάς χαμηλόφωνα στο τηλέφωνο είσαι κάπου που δεν πρέπει να είσαι, γνωρίζει οτιδήποτε έχει σχέση με την δουλειά σου αν και δεν ξέρει που δουλεύεις (μην εκπλήσσεστε, συμβαίνει και αυτό).
 
 Είναι σίγουρη πως το junk food κάνει κακό στην υγεία (ενώ η ατέρμονη έκθεση στην ακτινοβολία των κινητών που γίνεται σκουλαρίκι δεν κάνει ε?), γνωρίζει γιατί η μάνα σου δεν την συμπαθεί (για την δική της αντιπάθεια ούτε λόγος) και στο τέλος ξέρει πως αν δεν ήταν αυτή εσύ θα ήσουν ένα τίποτα με μπόλικο καθόλου... 
 Τι? Τι είπες? Τολμάς να εχεις διαφορετική άποψη από την προσωπική σου Πυθία? Σουτ, δε ξέρεις εσύ. Ανίδεε...



Υ.Γ.  Για τα γεγονότα που συνέβησαν με το αδικοχαμένο αγγελούδι, την Άννυ, θεωρώ φρόνιμο να μην γράψω, γιατί θα είναι η πρώτη φορά που θα ξεφύγω. Ελπίζω μόνο κάποια στιγμή να ξυπνήσουμε...

Με στέλνεις...

 Ούπς... Λάθος φωτογραφία! Αυτή είναι για ερωτευμένα πιτσουνάκια. Αμάν ρε Άνοιξη, αμάν! Κάτσε να βρω την σωστή...

Αυτή είναι. Ναι... Α ρε Μισελ τι μου κάνεις...Τελοσπάντων, έλεγα να της αφιερώσω τα παρακάτω λόγια, αλλά δεν θα τα διαβάσει. Οπότε... Για πάρτη σας! Καλό Μήνα να έχουμε!

Όπως ανοίγει ο ουρανός μπροστά σου
και πλημμυρίζει με φως τα όνειρα σου
μια ανεξήγητη κραυγή κι ένα σου δάκρυ
λύσε κι εσύ το γρίφο της αγάπης

Με γράμματα ευχές κι αφιερώσεις
στοίχημα έβαζα πως δε θα με προδώσεις

Με στελνεις, με στέλνεις με παρασέρνεις
Με στελνεις, με στέλνεις στο πουθενά.

Σου το `χα πει μείνε μαζί μου
δεν μπορώ
και μου χες πει μην με κρατάς
Σου το `χα πει μην με προδώσεις μείνε εδώ
και μού `χες πει δε μ’ αγαπάς

Με στελνεις, με στέλνεις με παρασέρνεις
Με στελνεις, με στέλνεις στο πουθενά...

Με στελνεις, με στέλνεις με παρασέρνεις
Με στελνεις, με στέλνεις στο πουθενά...

Στίχοι-Μουσική : Πύξ-Λαξ

Καταρρέω... (feat. άκαρδες γυναίκες)

 Καλά μου λέγανε πως οι γυναίκες είναι άδικες, άκαρδες, ανάποδες, αναποφάσιστες, ανίερες κλπ κλπ. Δίκιο είχαν επίσης όσοι μου σπικάρανε στο αυτί δυό τρία μυστικά! Προσοχή στα φουστάνια! Όσο πιό κοντά, τόσο πιό... "γειά σας να συστηθώ γυναίκά-αράχνη-καταστροφή-Κόλαση του Δάντη, εδώ...". 
Πες μου δηλαδή βρε αιώνιε συναγωνιστή-συνοδοιπόρε, από που να τις πιάσεις! Κρόσια τα νεύρα μας! Κρόσια! 

 Είσαι εσύ σε κάποια φάση πάνω στην αντρουά αφασία σου και να σου η τσούπρα δίπλα, στο μυαλό σου, στην σκέψη σου! Με το που ακούς την τσιρίδα της (φωνή το λένε αυτές), καταλαβαίνεις τι πρόκειται να επακολουθήσει... 
 Εκεί που έχεις γυρίσει από την δουλειά σου και κάθεσαι να ηρεμήσεις λιγάκι, απλώνοντας τα πόδια με τα πεντακάθαρα παπούτσια σου (μια κουβέντα είπαμε αφήστε τις γκριμάτσες...), πάνω στο τραπέζι ή στο καναπέ, εκεί που αράζεις για να δεις champions league ή ακόμα ακόμα ρε παιδί μου εκεί που... ξύνεσαι και είσαι στην κοσμάρα σου, ντριννννν το τηλέφωνο! 

 "Δεν θα μου πεις καληνύχτα μωρό μου?", "Δε μου λες βρε αγάπη μου αν δεν φιλοτιμηθώ εγώ εσύ δεν ε??" ή το άλλο το καλό "που μιλούσες τέτοια ώρα και δεν το σήκωνες?" "Αρχίσαμεεε", σκέφτεσαι υποσυνείδητα μα πριν προλάβεις να τελειώσεις την σκέψη σου το μωρό των ονείρων σου σε έχει ήδη πάρει κούρσα ή και αμπάριζα μη σου πω...
 Αφού καταφέρνεις έπειτα απο ένα μισάωρο το λιγότερο (φήμες λένε πως σε κάποιες περιπτώσεις γυναίκες έχουν συμπληρώσει βδομάδα συνεχόμενης ομιλίας) να κλείσεις το τηλέφωνο, το κεφάλι σου και το κάτω σύστημα έχουν πρηστεί τόσο πολύ που μοιάζεις με το ανθρωπάκι της Pirelli... Άντε να κοιμηθείς μετά.

 Και εντάξει αυτοί που δεν έχουν την γυναίκα-κοπέλα τους κοντά είναι οι τυχεροί μέσα την ατυχια τους! Οι άλλοι όμως? Αυτοί που μοιράζονται την ίδια στέγη με το σπουργιτάκι τους? Έχετε αναλογιστεί τι τραβάνε? Σας πληροφορώ αγαπημένοι μου συνοδοιπόροι, πως μόνο ο Χριστός άντεξε τέτοια βασανιστήρια (δεν κατάλαβα με είπατε υπερβολικό??). 

  Δηλαδή για να έχουμε καλό ερώτημα όταν σε τρώει η κρεβατομουρμούρα όλο το βράδυ γιατι δεν την αγκάλιάζεις όταν κοιμάστε ή γιατί δεν της είπες κάτι για την αλλαγή που έκανε στα μαλλιά της, ή  γιατί κοίταξες εκείνη την κοπέλα που έσκυψε να δέσει τα κορδόνια της τι είναι? Δεν είναι ένα από τα σύγχρονα Πάθη ενός Μάρτυρα? 

Αμ το άλλο? Μη τυχόν και αναφερθείς στην οικογενεία της με αρνητικό τρόπο. Μαύρο φίδι που σε έφαγε βλάσφημε! Την μαμά δεν την ακουμπάμε κατάλαβες? Ούτε τον μπαμπά. Ούτε τον αδερφό... τον ξάδερφο, την ξαδέρφη, την θεία την γιαγιά, τον ανηψιό, την ανηψιά, τον τρίτο ξάδερφο, το παλιό φλέρτ και πάει λέγοντας και συ... κλαίγοντας!

 Ααααα το σωστό να λέγεται όμως. Όπως στρώσαμε θα κοιμηθούμε. Γιατί ξέρεις τι παίζει λατρεμένε μου συναγωνιστά ε... Αν κάνεις πίσω είσαι κότα, ανέραστος, άχρηστος, ανόητος, εγωιστής και οτιδήποτε άλλο μπορεί να βάλει το φαλλοκρατικό μυαλουδάκι σου. Οι γυναίκες θέλουν άντρες με πυγμή ρε! Με κότσια. Με παντελόνια. Ενίοτε και με... ποδιές! 

 Αααα δεν ξέρω! Γούστα είναι αυτά! Αν η γυναίκα σου χρειάζεται βοήθεια στις δουλείες του σπιτιού δεν θα φορέσεις την ποδιά σου σαν καλή νοικοκυρά να την βοηθήσεις? Αν τα κάνει το μωρό πάνω του δεν θα το αλλάξεις για να μην ενοχλήσεις το  μεγάλο μωρό σου που παίζει farm saga στο κινητό της η μιλάει με την φίλη της πίνοντας καφεδάκι συζητώντας τι θα φορεθεί φέτος την Άνοιξη? Σουτ! Δε θέλω κουβέντα! Άντρας είσαι ρε θα αντέξεις!

 Να σου πω και που 'σαι μόρτη, μη διανοηθείς να συνεχίσεις τις τρέλες που ήξερες! Η γυναίκα σε θέλει βράχο δίπλα της. Με χιόνια, με κρύα, με ήλιο, με υγρασία ακόμη και με καύσωνα, εσύ θα είσαι ο άντρας του σπιτιού. 

Μη κοιτάς τώρα που λένε οι ξερόλες πως αλλάξανε οι ρόλοι. Αυτά είναι για λαική κατανάλωση. Κοινό ταμείο, θα της ζητάς λεφτά όταν βγαίνετε για να πληρώσεις τον λογαριασμο (γιατί η γυναίκα κάνει καλύτερο κουμάντο βρε στούρνε..). Θα υπακούς, δεν θα κάνεις του κεφαλιού  σου (του πάνω κεφαλιού ρε πονηρίδη...) και γενικά το όχι να το ξεχάσεις...

 Τελικά τώρα που το καλοσκέφτομαι δεν ξέρω πόσο θα αντέξει ακόμα η αντρική ράτσα τα παραπάνω. Γιατί οκ σκληροί, μπαρουτοκαπνισμένοι, άντρακλες είμαστε. Δε τίθεται θέμα επ αυτού. Αλλά να είναι καμιά φορά που μας..."χτυπάνε" (μεταφορικά και κυριολεκτικά) τα τακούνια και δε την παλεύουμε. 
 Άστα. Καλά μας τα λεγε ο Άσιμος: "Κάτα, κάτα, κάτα, κάταρρέω… κι άλλο πλέον δεν μπορώ, θα ερωτευτώ τον Παπαντρέο, τον Εβρέν και τον Ζορρό. Και δεν ξαναγαπάω θηλυκοοοοοό..." 

Αν ο Σκρουτζ ήταν γυναίκα...

 Xo xo xo, Merry Christmas! Kαλώς με βρήκατε και πάλι. Δε ξέρω τι με έχει πιάσει, αλλά τούτος ο εορταστικός μήνας με κάμνει ολίγον τι πειραχτήριον... 

 Λίγο αυτή μου η διάθεση λοιπόν, λίγο τα άκυρα που τρώω από παλαιές γκόμενες (καλά ρε κορίτσια μην βαράτε από παλιές σχέσεις ήθελα να γράψω), με βάλανε στο τρυπάκι να σκεφτώ. 

 Kατά πόσο θα άλλαζε λοιπόν η ιστορία των παραμυθιών αν ο Σκρουτζ αντί για ξιπασμένος γέρος ήταν μια νεαρά ή μη (ανάλογα τα κέφια) όμορφη γυναίκα. Για ρίχτε ένα βλέφαρο στα παρακάτω...

 1) Τσιγκουνιά: Εεεεε, τοοοοο, μμμμ ξέρετε.....χμμμμ, α ναι οκ. Αν στην θέση του Σκρουτζ ήταν γυναίκα, η τσιγκουνια θα είχε αντικατασταθεί ως λέξη στο παραμύθι του  Κάρολου Ντίκενς με την λέξη σπατάλη. Σαν κόρη οφθαλμού φύλαγε τα χρυσά του νομίσματα ο γέρο Σκρουτζ. Αντίστοιχα σκεφτείτε μια κόρη (όχι οφθαλμού) που θα έκανε κάτι τέτοιο... 

 Τι αποταμίευση και πράσσειν άλογα! Θα είχε γίνει το παραμύθι υπερπαραγωγή του Χόλιγουντ. Και να οι πισίνες εντός του σπιτιού, να οι γούνες (έκανε και κρύο τότε που γράφτηκε το παραμύθι), να τα ρούχα, να οι αμαξάρες με τα άτια για να κάνουμε εντύπωση στην γειτονιά και πάει λέγοντας.

 Και εννοείται βέβαια πως στις σπατάλες η κόρη έρχεται δεύτερη. Πρώτη με διαφορά η σύζυγος και καπάκι τρίτη μετά την κόρη έρχεται το... αίσθημα. Τι να κάνω ρε κορίσια αφού και ο Πανταζής τις έβαζε και τις δύο στην ίδια ζυγαριά. Απο δω η γυναίκα του από κει το αίσθημα του...

 2) Όνομα: Φαντάζομαι καταλαβαίνετε πως το Σκρουτζ δεν θα ταίριαζε σε μια γυναίικα. Λοπον. Διαβάστε και διαλέχτε! Νταίζη, Σύνθια, Εμμανουέλα (αν το παραμύθι είχε και ροζ προεκτάσεις), Μίμι (όχι Μιμή, αυτή ήταν του Ανδρέα...), Άννι, Φουρέιρα ( δεν φταίω εγώ που πουλάει σαν όνομα) Άντζυ, Τζίνα ε και... νομίζω πως αυτά είναι αρκετά. Άλλωστε αγγλικό είναι το παραμύθι οπότε αν δεν κάνει ένα από τα παραπάνω βάζουμε ένα Έμμα εκεί που το χουν οι μισές Αγγλίδες και καθαρίσαμε...

 3) Σπίτι: Όχι χρυσά μου, σιγά μην καταδεχότανε να μείνει σε ένα ετοιμόρροπο σπίτι η πρωταγωνίστρια του παραμυθιού. Μεζονέτα και βάλε και αν θέλετε αλλιως γυρίζουμε το παραμύθι στην Ελλάδα και μάλιστα παραλία μεριά να χτυπάμε και κανά Βέρτη μετά τα γυρίσματα. 

  Μια γυναίκα που σέβεται τον εαυτό της λοιπόν θα είχε σπιταρόνα 100 τετραγωνικά τουλάχιστον στο καλύτερο προάστιο της Αγγλίας. 

 Κήπο αλά Βαβυλώνα (οι Κρεμαστοί κήποι αν έχετε ακουστά) σωφέρ, παραδουλεύτρες και σεφ αν όχι τον Τζέιμι Όλιβερ, τότε σίγουρα τον Σκαρμούτσο που βγάζει και κάτι brutal...

 4) Φαντάσματα: Ε αυτό είναι εύκολο. Στον ρόλο των τριών φαντασμάτων που δείχνουν στον τσιγκούνη Σκρουτζ το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του, θα μπουν... τρείς φίλες της πρωταγωνίστριας.

  Η πιό κολλητή θα είναι αυτή του παρελθόντος (παλιά καλή φίλη της ίδιας ηλικίας, που δεν φέρνει αντίρρηση σε ότι και αν πει η σταρ), ενώ αυτή του παρόντος είναι η πιό... απαρατήρηρη από τις άλλες δύο. Ο λόγος? Τι είχαμε, τι χάσαμε μια φάση, ένα τσόκαρο που είναι φίλη λόγω έλλειψης άλλων... τσόκαρων και παίζει τον ρόλο της ψυχοθεραπεύτριας.

  Και τέλος η τρίτη φίλη. Μια άσπονδη μέγαιρα που μόναδικό σκοπό έχει να υπερτονίσει τις ατέλειες της σταρ στο προσεχές μέλλον. Ρυτίδες, ψωμάκια, κυτταρίτιδα και μαύρες σακούλες κάτω από τα μάτια, συνθέτουν ενα τρομακτικο παζλ. 

 Αυτή είναι η φίλη-φάντασμα που θα αλλάξει την ζωή της σπάταλης λεζαντοαγγλίδας που λατρεύει τις γιορτές των Χριστουγέννων  (ας όψονται τα δώρα) εν αντιθέσει με τον γερό Σκρούτζ...

 Αυτό ήταν. Πάπαλα. Νομίζω πως σας κάλυψα. Γιατί εδώ δε μιλάμε για παραμύθι. Μιλάμε για κάτι άλλο! Κάτι μοναδικό, ανώτερο! Και όχι με την συνηθισμένη πλοκή της κλασσικής μεταφοράς του Κάρολου Ντίκενς. Ααααα παρεπιπτόντως. Το σενάριο για την μεταφορά του παραμυθιού στην μικρή οθόνη θα το έγραφε ο Παπακαλιάτης. Έτσι για να ολοκληρωθεί η καταστροφή, εεεεεε το παραμύθι ήθελα να πω...

Υ.Γ. Καλά Χριστούγεννα να έχουμε. Αγαπάτε αλλήλους...

Οι γκρινιάρες των Χριστουγέννων...

 Εντάξει, δε λέω, αυτές οι μέρες είναι για όλους τους ανθρώπους μέρες χαράς, αγάπης και αλληλεγγύης. Για όλους είπα? Λάθος. Υπάρχουν και οι γυναίκες. Ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών δηλαδή για να είμαι ακριβής και όχι ακραίος. 
 Για αυτές λοιπόν Χριστούγεννα σημαίνουν δώρα, δώρα, δώρα αααα και... δώρα! Τα δύσκολα όμως ξεκινάνε όταν ο Άη Βασίλης δεν έρχεται, όταν οι πιστωτικές δίνουν απόρριψη και οι τσέπες είναι άδειες...

 Για να εξηγούμαι δηλαδή και να μην παρεξηγούμαι σε όλους αρέσουν τα δώρα. Στις γυναίκες όμως ένα δώρο είναι κάτι σαν την προέκταση των χεριών τους! Όχι λάθος, με συγχωρείτε, η προέκταση των χεριών μιας γυναίκας είναι η τσάντα της! Μμμμ οκ το βρήκα. Το δώρο για την γυναίκα είναι ότι το ρέψιμο για εμάς τους άντρες. Αξία ανεκτίμητη... 

 Και οκ ένα ρέψιμο σου έρχεται στο μπαμ που λένε και οι παλαίουρες και δε κοστίζει και τίποτα, το δώρο όμως? Ε εκεί ποιος είδε τη νοικοκυρά και δεν την φοβήθηκε: "Τιιιιιιιιι? Δεν μου πήρες τίποτα??? Δε ντρέπεσαι λιγάκι? " είναι η πρώτη και εύλογη ερώτηση της Ελληνίδας μαμάς, γιαγιάς. κόρης, ξαδέρφης, αδερφής, γυναίκας εν πάσει περιπτώσει που εννοείται πως είναι μόνο η αρχή της λαίλαπας που πρόκειται να ακολουθήσει σε ρυθμούς πυξ λαξ...
 "Δε μ'αγαπάς... Δε σημαίνω τίποτα για σένα. Χωρίζουμε" η ατάκα της γυναίκας-αρραβωνιαρας-φίλης, "Θα το θυμαμαι, μη μου ξαναμιλήσεις", "βρε στην μάνα σου, στην αδερφη σου που σε αγαπάει ξέχασες να πάρεις δώρο", "δεν πήρες τίποτα στην κορούλα σου" η ατάκα της μάνας, της αδερφής και της κόρης αντίστοιχα...

 Έτσι είναι αυτά φίλτατε συναγωνιστα. Η μη προσκόμιση (sic) δώρου στις μέγαιρες σου, εεε συγνώμη στις γυναίκες της ζωής σου ήθελα να πω, αυτόματα σημαίνει χωρισμό και γκρίνια. Και άντε τώρα εσύ να εξηγήσεις ότι τα λεφτά δε σου φτάνουνε, ότι θα  επαιρνες δώρο αργότερα κλπ κλπ. 
 Α και που σαι, μην τυχόν και κάνεις το λάθος και πεις οτι αυτό που μετράει είναι η αγάπη και όχι τα δώρα ε... Εκτός αν θές να περάσεις τις γιορτές στα επείγοντα του νοσοκομείου τακουνοδαρμένος σαν ένας σύγχρονος Αλέξης Κούγιας... Τότε πάσο.

 Και να τα μόνο αυτά? Αυτές τις μέρες λες και μια μύγα τσε τσε (θηλυκό γαρ) τις τσιμπάει και η γκρίνια πάει σύννεφο... Από το τι θα φορέσει στα ρεβεγιόν, στις εξόδους, στα ψώνια, στον ύπνο της, στο σπίτι μέχρι την κούραση που νιώθει από το τρέξιμο των ημερών, την καθαριότητα του σπιτιού, το μαγείρεμα ("τι είμαι εγώ καμιά δούλα??") και πάει λέγοντας.

 Δεν βάζει γλώσσα μέσα της αγαπητέ συναγωνιστά μου. Απνευστί σε πάει για να μην πώ τίποτε πιο... βαρύ! Αμ το άλλο? Όσοι δεν έχουν επισήμοποιήσει τον δεσμό τους, αυτή η γιορτινή περίοδος είναι η Κόλαση του Δάντη! 

 Πως είναι όταν χτυπάει το βιολογικό τους ρολόι? Κάπως έτσι και δω, μόνο που αυτό το τικ τακ που ακούγεται δεν είναι ρολόι αλλά βόμβα.
 "Πότε θα αρραβωνιαστούμε, πότε θα παντρευτούμε, πότε επιτέλους θα κάνουμε οικογένεια?" είναι μερικές από τις ήπιες ερωτήσεις των συντρόφων που η περίοδος των Χριστουγέννων τις σεληνιάζει...

 Και πότε θα στολίσουμε το δέντρο και τι θα φάμε τι θα πιούμε, που, πότε και πως. Και γιατί εκείνο και γιατί το άλλο και δώσε μου λιγάκι προσοχή. Και να τα πισώπλατα μαχαιρώματα στις οικογενειακές και φιλικές συνάξεις λόγω των ημερών και πως είναι έτσι εκείνη και και πως είναι η άλλη. 
  Και σε βλέπω πως την κοιτάς, αλλού τα μάτια σου γιατι θα στα βγάλω και άλλα τέτοια όμορφα και... εορταστικά. Πείτε μου λοιπόν τι κάνουμε? Ξέρω ξέρω. Γυναίκες είναι και τις αγαπάμε. Με τα καλά και τα άσχημα τους. 
 Μην κάνετε το λάθος μόνο και ξεχάσετε να πάρετε δώρο. Και να λέτε συνέχεια "ναι μωρο μου ότι θέλεις". Αααα και να χετε και πρόχειρα 2-3 κουτιά ασπιρίνες. Καλού κακού ρε παιδί μου. Άντε καλό μας μήνα... (Βοήθεια μας...)

Υ.Γ. Σας λατρεύω. Ναι, ναι σε σας τις γυναίκες το λέω...

Γυναίκα: Πλάσμα πλασμάτων...

 Παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας, λέει σήμερα. Η αλήθεια είναι πως με τις παγκόσμιες ημέρες δεν τα πάω καλά. Δεν μου αρέσουν αυτού του είδους  οι γιορτές, ασχέτως αν κάποιες από αυτές έχουν νόημα.  

 Λέω να κάνω μια εξαίρεση παρολ'αυτά, γιατί η σημερινή μέρα είναι μια ευκαιρία για μένα να αποτίσω φόρο τιμής στα πλάσματα που με συγκινούνε περισσότερο σε αυτόν τον κόσμο...

 Μάνα, αδερφή, σύζυγος, γιαγιά ερωμένη, φίλη. Από όποια σκοπιά και να το δούμε η γυναίκα είναι το άλφα και το ωμέγα της ζωής μας. Είναι τόσο σημαντικός ο τρόπος που επηρρεάζει τις ζωές μας, τόσο μοναδικός που αν δεν υπήρχε αυτή δεν θα είχαμε και μεις λόγω ύπαρξης...

 Η δύναμη της τεράστια. Τα ψυχικά της αποθέματα επίσης. Ο ρόλος της? Καταλυτικός. Μια γυναίκα μας φέρνει στον κόσμο, μια γυναίκα μας δίνει την πρώτη τροφή, μας μεγαλώνει, μας μαθαίνει τα πρώτα μας βήματα, μας αγαπάει, μας εκνευρίζει, μας συγχωρεί, μας κάνει να αισθανόμαστε υπέροχα αλλά και άσχημα. 

 Όλα αυτά με μια δόση μαγείας! Γιατί αυτό ειναι το συναίσθημα που νιώθεις όταν μιλάς με μια γυναίκα, όταν είσαι στο πλάι της, όταν την κοιτάς στα μάτια, όταν της κρατάς το χέρι, όταν της φιλάς και όταν της κάνεις έρωτα...

 Μη μου πείτε ότι δεν είναι το πιο χαριτωμένο, το πιο ιδιαίτερο πλάσμα που υπάρχει πάνω στην Γη.. Έχουν κάτι αλλιώτικο ρε παιδί μου...

 Απο τα μωρά μέχρι και τις γιαγιάδες, τα θηλυκά πλάσματα που ορίζουν τις ζωές μας έχουν, αυτό το κάτι που είναι μια ένδειξη διαφορετικότητας και υπεροχής.

 Είναι αυτή που μας φτιάχνει το κέφι όταν δεν είμαστε καλά, αυτή που μας κάνει να νιώθουμε υπέροχα μόνο και μόνο με ένα χαμόγελο, αυτή που μας ακούει όταν θέλουμε να μιλήσουμε...

 Και εμείς? Εμείς από την αρχή αυτού του κόσμου τις είχαμε υπό. Τις θεωρούσαμε αδύναμες και ανάξιες. Τις βλέπαμε και τις βλέπουμε (μεγάλο το ποσοστό ακόμα και σήμερα) ως σκέυος ηδονής και ικανοποίησης του εύθραυστού Εγώ μας.

 Μιλάμε άσχημα σε αυτές, τις κακοποιούμε, τις παραμελούμε, τις ζηλεύουμε, τις θεωρούμε κτήμα μας...

 Έχει πραγματικά ενδιαφέρον όμως να σκεφτούμε πως τα παραπάνω προέρχονται από την ανικανότητα μας να καταλάβουμε τον κόσμο τους... Έναν κόσμο που δεν υπάρχει μόνο το άσπρο και το μαύρο αλλά και το πολύχρωμο. 

 Έναν κόσμο που δεν σταματά να ονειρεύεται, να σχεδιάζει το μέλλον μαθαίνοντας από το παρελθόν, να έχει ανοιχτούς ορίζοντες σε σχέση βέβαια με τον δικό μας κόσμο που πολλές φορές δεν μπορεί να ξεφύγει από τα πρέπει και τα γιατί...

 Η γυναίκα... Αυτή που πάλεψε για τα ίσα δικαιώματα της, αυτή που κέρδισε με το σπαθί της, την θέση που της αρμόζε σε μια κοινωνία (και λυπάμαι που όχι μόνο το γράφω αλλά και το πιστεύω) φτιαγμένη από άντρες για...άντρες. 

 Αυτή... που υπομένει, που εργάζεται σκληρά, που φλερτάρει, που κλαίει, που αισθάνεται, που κάνει οικογένεια και αφοσιώνεται σε αυτήν, που τσακώνεται, που εκδικείται, που δεν ξεχνάει αλλά συγχωρει, που πολιτεύεται, που διευθύνει και που τελικά δεν αποποιείται τον ρόλο και την φύση της σε τούτη την πλάση...

 Υπάρχουν ακόμη και σήμερα κράτη και κοινωνίες που οι γυναίκες όχι μόνο δεν έχουν δικαιώματα, αλλά αντιμετωπίζωνται σαν το χειρότερο είδος ύπαρξης στον πλανήτη. 

 Ευτυχώς όμως, υπάρχουν και λογικά μυαλά! Ευτυχώς υπάρχουν και άνθρωποι που τις...καταλαβαίνουν. Που τις νιώθουν... 

 Και εδώ που τα λέμε δεν είναι και εύκολο. Γιατί μέσα στην αγωνία και στον αγώνα της να δείξει ότι είναι διαφορετική, εννοείται πως έχει υποπέσει σε λάθη... 

 Δεν είναι μια αγιογραφία το σημερινό κείμενο, όσο και αν φαίνεται έτσι. Είναι απλά μια κατάθεση ψυχής και σκόρπιες σκέψεις που μπήκανε σε σειρά για να καταδείξουν την ιδιαιτερότητα των γυναικών. 

 Για μένα οι γυναίκες είναι το αλάτι και το πιπέρι, σε μια ζωή, που διαφορετικά θα ήταν σαν ένα άνοστο φαγητό... Να δείτε  πως το λέει εκείνο το τραγούδι... Α ναι. "Αυτές γλυκαίνουν το πικρό μας το ψωμί και το φτωχόσπιτο μας φαίνεται παλάτι..." Έτσι ακριβώς...

Δικαιολογίες και σεξ: Women's way...

 Όταν το ψέμα αναγάγεται σε επιστήμη, να ξέρετε κάπου εκεί κοντά θα βρίσκεται μια γυναίκα. 

 Και για να μη με πάρετε με τις πέτρες, να σας ενημερώσω πως αυτή η ανάρτηση έχει εκπαιδευτικό και συμβουλευτικό χαρακτήρα προς τους παράτολμους συναγωνιστές και συνοδοιπόρους μου, που "βουτάνε" καθημερινά στην άβυσσο του γυναικείου μυαλού. 

 Παρακάτω θα σας παρουσιάσω τις τρεις (από τις δεκάδες) πιο συνηθισμένες γυναικείες δικαιολογίες που αφορούν την αποφυγή του σεξ. Για να προλάβουμε το κακό ρε παιδί μου. Η αλλιώς, για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νεότεροι...

1) Πονοκέφαλος

Έχει να κάνει κυρίως με το σεξ. Οι γυναίκες πρέπει να έχουν μέσο όρο περί τους 10-15 πονοκεφάλους τον μήνα. Γυρνάς από την δουλεία το απόγευμα και έχεις όρεξη για παιχνίδια. "Αχχ όχι τώρα αγάπη μου. Έχω πονοκέφαλο.". Οκ σκέφτεσαι. Θα περιμένω μέχρι το βράδυ. 

 Και ενώ οι ώρες περνάνε αργά και βασανιστικά και έχεις ήδη φαντασιωθεί την γυναίκα σου να είναι κρεμασμένη από το φωτιστικό τραγουδώντας σαν άλλη Μάϊλι Σάϊρους το Wrecking ball" κλείνοντας σου το μάτι, με το που πέφτεις στο κρεβάτι και πας να την ακουμπήσεις, να σου και το deja vu. 

 "Όχι τώρα αγάπη μου...Έχω πονοκέφαλο". "Μα καλά ρε μω..." Και πριν τελειώσεις την φράση σου, αυτή έχει ήδη γυρίσει πλευρό. Εκεί  είναι τελικά  που καταλαβαίνεις ότι η φαντασιωσή σου θα μείνει φαντασίωση. Και πως θα ήταν φρόνιμο την επόμενη φορά να δεις νωρίτερα το βίντεο με την φερέλπιδα Σάϊρους, να χορτάσει το μάτι σου τουλάχιστον βρε αδερφέ...

2) Κούραση

 Έχεις ξεπεράσει την φαντασίωση με το φωτιστικό και προσπαθείς να βρεις άλλους τρόπους προσέγγισης για να κάνεις σεξ σαν κανονικός άνθρωπος. Ξεκινάς να της κάνεις μασαζ. Με τρόπο. Έχεις δει και καμιά 100αριά βίντεο στο ίντερνετ με ανατολίτικες τεχνικές μάλαξης (sic) που ζωντανεύουν, λένε, τις αισθήσεις. 

 Εκεί που πας πονηρά πονηρά με το χέρι να θωπεύσεις (αυτό και αν είναι sic) τα σημεία g της συντρόφου σου (είναι και πολλά πανάθεμα τα), ακούς την βελούδινη φωνούλα της να σου λέει..."Αχχ βρε αγαπούλα μου, είμαι κουρασμένη. Το μασάζ μου έβγαλε όλη την κούραση της ημέρας. Άστο γι'αύριο". Και εσύ απλά το αφήνεις... Η δικαιολογία της κούρασης πάντως χρησιμοποιείται ευρέως και ποικιλοτρόπως. Αλλά στην τελική, δεν θα σας βάλουμε να σκάψετε ρε κορίτσια. Χαλαρώστε...

3) Άγχος και σκέψεις

 Αν είναι δυνατόν. Μια γυναίκα μπορεί στην διάρκεια της ημέρας να τρέχει σαν τον Βέγγο, να μαγειρέψει, να φροντίσει τα παιδιά, να πάει για ψώνια, να συμμαζέψει το σπίτι, να δουλέψει σε φουλ ρυθμούς και αφού τα κάνει όλα αυτά να έρθει το βράδυ και ξαφνικά εκεί που είναι στην μεγάλη και στιβαρή αγκαλιά σου (λέμε τώρα) και είναι έτοιμη να υποκύψει στις ορέξεις σου, να τα δει κωλυόμενα και να σε στείλει αδιάβαστο. 

 "Δεν ξέρω ρε μωρό μου έχω πολλά στο μυαλό μου. Σκέφτομαι το μέλλον μας, τα παιδιά μας, τι θα μαγειρέψω άυριο, τι χρώμα να βάψω τα μαλλιά μου, αν μου πάει το καινούργιο φόρεμα που πήρα... Δεν ξέρω. Έχω αγχωθεί τόσο πολύ που δεν έχω όρεξη για τίποτα. Έλα κάνε με μια αγκαλιά να κοιμηθούμε." Εκεί απλά τα παρατάς. Μόλις σου έχει πει με παγαπόντικο τρόπο ότι δεν θα κάνετε σεξ και για να σου ρίξει και στάχτη στα μάτια, ζητάει και αγκαλιά. Αχχχ αυτό το άγχος. Αχ...

 Ελπίζω να πήρατε μια ιδέα για το τι γίνεται παλικάρια μου. Όχι ότι δεν τα έχετε (έχουμε) ζήσει αυτά τα σκηνικά. Αλλά να, είναι που αυτές οι δικαιολογίες εμπλουτίζονται συνέχεια με φρέσκες ιδέες και σκέψεις. 

 Μια γυναίκα αγαπητοί μου, αν δεν θέλει να κάνει κάτι δεν θα το κάνει. Δε πάτε να χτυπάτε τα κεφάλια σας στον τοίχο. Είναι προτιμότερο να έχετε τα μάτια σας και τα αυτιά σας ανοιχτά για να μαθαίνετε πως λειτουργεί το γυναικείο μυαλό. 

 Και αν τα παραδείγματα μου είναι υπερβολικά, καλά θα κάνετε να τα έχετε στο νου σας ακόμη περισσότερο. Γιατί οι γυναίκες αρέσκονται σε υπερβολές...Όχι τίποτε άλλο δηλαδή. Αλλά αν συνεχίσουμε έτσι, θα μας φτάσουν στο σημείο να φωνάζουμε και μεις ως άλλοι Κούρκουλοι "Τι κάνετε μωρε? Σταματήστε το κάρβουνο. Όχι άλλο κάρβουνοοοοο"...