Λογοτεχνικό Σάββατο: Η Απουσία...

Μόλις σε άφησα,
έρχεσαι μαζί μου, κρυστάλλινη
ή τρεμάμενη,
ή ανήσυχη, πληγωμένη από μένα
ή ξέχειλη από έρωτα,
καθώς τα μάτια σου
σφαλίζονται πάνω στο δώρο της ζωής
που αδιάκοπα σου αφήνω.

Αγάπη μου,
συναντηθήκαμε
διψασμένοι και
ήπιαμε όλο το νερό και το αίμα,
βρεθήκαμε
πεινασμένοι
και δαγκωθήκαμε
όπως δαγκώνει η φωτιά,
αφήνοντας πάνω μας πληγές.

Αλλά περίμενέ με,

φύλαξέ μου τη γλύκα σου.

Εγώ θα σου δώσω
κι ένα τριαντάφυλλο.


Πάμπλο Νερούντα

Λογοτεχνικό Σάββατο... «Ίσως»

Ίσως τελικά να μην είμαι αυτός που θα θελα να είμαι... Ίσως αυτό που είμαι, είναι τόσο δύσκολο για τους άλλους, που ίσως τους δημιουργώ σκέψεις μπερδεμένες, αδιέξοδες...
Ίσως θα μπορούσα να είμαι λιγότερο σκληρός, λιγότερο ωμός, ίσως λέω και πάλι, ίσως είμαι έτσι, γιατί... έτσι νιώθω καλύτερα απέναντι στους άλλους... Ίσως η καρδιά θέλει αλλά η λογική δεν επιτρέπει... Ίσως η λογική υπερτερεί μα η ψυχή παραμονεύει...
Ίσως μια λέξη σημαίνει πολλά, ίσως και τίποτα... Ίσως αυτό που νιώθω δεν πρέπει να ειπωθεί, γιατί ίσως οι λέξεις δεν μετράνε πια μα μόνο οι πράξεις... Ίσως βρίσκομαι σε έναν λαβύρινθο, που ίσως τελικά με οδηγήσει εκεί που θέλω... Ίσως αυτό το ταξίδι να έχει καλό τέλος... Κουράστηκα με τα επιφανειακά...
Ίσως, τώρα που το σκέφτομαι, αυτό να είναι το πρόβλημα... Πως όσο και να προσπαθώ, ίσως αυτό δεν φτάνει...
Ίσως η λύση να είναι άλλη... Η μοναξιά η ριμάδα... Αυτή, ίσως και να με καταλαβαίνει, να νιώθει πως ίσως τελικά σωστά δεν είμαι αυτό που «πρέπει» να είμαι... Ίσως οι αλήθειες μου είναι δύσκολες, όπως ίσως τέτοιες θα είναι και οι δικές σας...
Ίσως αναλογίζομαι πως όλα αυτά ίσως να είναι αλήθεια, ίσως και ψέμα...
Ίσως δίνουμε πολλά εκεί που δεν πρέπει και λίγα εκεί που οφείλουμε πραγματικά να δώσουμε...  Ίσως τελικά να συμπεριφερόμαστε έτσι γιατί δεν είμαστε θεοί...  Ίσως όλα τα παραπάνω μας ρίχνουν την ψυχολογία, αλλά ίσως να είναι καλύτερα έτσι για να μην πάρουν τα μυαλά μας αέρα...  Ίσως τελικά να είμαστε έτοιμοι να πάρουμε το ρίσκο ίσως και όχι... Άλλωστε ποιος μπορεί να ξέρει, εκτός ίσως από τον ίδιο μας τον εαυτό...

Λογοτεχνικό Σάββατο... «Το Λάθος»

Λες και το Λάθος είναι ο άλλος μου εαυτός... Λες και περιμένει πίσω από το σωστό, έτοιμο να αρπάξει την ευκαιρία του... Να βγει μπροστά... Να προτάξει αυτό που είναι, που είμαι... Το Λάθος... Αυτό που δεν κοιτάζει ανθρώπους και συναισθήματα...  Αυτό που όταν γίνεται και το καταλαβαίνεις προσπαθείς να το σταματήσεις.... Μα όταν γίνει το πρώτο Λάθος, τότε έρχεται και ένα δεύτερο και ένα τρίτο... Λες και είναι φτιαγμένο για αυτό το σκοπό... Πολλαπλασιάζεται...  Και εκεί μπαίνεις και στο δίλημμα... Η κάνεις το τελευταίο με όλη σου την δύναμη για να αποφύγεις τα επόμενα Λάθη που πρόκειται να ακολουθήσουν η συνεχίζεις κάνοντας μικρά μα τόσο επώδυνα Λάθη που μπορεί να σε οδηγήσουν σε χειρότερα μονοπάτια... Και στις δύο περιπτώσεις το κόστος είναι μεγάλο... Μα στην πρώτη περίπτωση το Λάθος είναι απλά μια ηρωική απόφαση που θα αποτρέψει την δεύτερη που έχει τίμημα την ψυχή σου... Το Λάθος και τα τερτίπια του... Ένα παιχνίδι που έχει τον άνθρωπο κύριο πρωταγωνιστή... Όπως πάντα άλλωστε... Το Λάθος... Αυτό... Ένα από τα βασικά συστατικά του ανθρώπινου νου... Γιατί ναι, το Λάθος γίνεται, συμβαίνει όταν η ψυχή αδυνατεί να βρει την άκρη του νήματος στου μυαλού τους δαιδαλώδεις διαδρόμους...

Λογοτεχνικό Σάββατο..." Το πίσω μέρος"

Πίσω Ολοταχώς...

Μια παράδοξη φράση, μη συνηθισμένη μιας και το λογικό θα ήταν το προς ολοταχώς... Και όμως στη σημερινή κατάσταση που έχει φτάσει η κοινωνία μας μπορεί να μην είναι ώρα για πισωγύρισμα με την έννοια των ίδιων καταστάσεων άρα και των ίδιων λαθών, αλλα σίγουρα είναι ώρα για μια...βουτιά στο παρελθόν. Εκεί πίοω στα παιδικά μας χρόνια που όλα τα σκεφτόμασταν αθώα, πίσω στα πρώτα μας βήματα ως μωρά, πίσω στις πρώτες μας λέξεις, πίσω στα πρώτα μας σκιρτήματα. Στην πρώτη μέρα στο σχολείο και στην πρώτη μας ερωτική απογοήτευση. Πίσω στις σκανταλιές μας, στην απομόνωση μας, πίσω στις σκέψεις μας, πίσω στις όμορες στιγμές που ζήσαμε με αγαπημένα πρόσωπα... Το πίσω έχει πάντα μια γοητεία και γεννά μια μελαγχολική διάθεση. Από το πίσω όμως μπορούμε να αντλήσουμε τη δύναμη, την ορθή σκέψη για ένα καλύτερο μέλλον. Γιατί εκεί, στο ΠΙΣΩ είναι ότι έιμαστε, ότι έχουμε ονειρευτεί να γίνουμε. Εκεί στο ΠΙΣΩ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΑΣ...