Γράμμα στον Καραμανλή

Στην Ελλάδα ψηφίζουμε μεγάλους Ελληνες και εκλέγουμε μικρούς. Πρώτο κόμμα στις εκλογές η αποχή. Δηλαδή, Ελληνες καθολικώς διαμαρτυρόμενοι, όπως λέγαμε και στη χούντα. Στην πραγματικότητα όμως έχασε η Ν.Δ., δεν κέρδισε το ΠΑΣΟΚ, αφού έπειτα από τέτοιον ορυμαγδό και τέτοια κατρακύλα της κυβερνητικής παράταξης εκείνο υπολείπεται ακόμη δύο μονάδες σε σχέση με τα ποσοστά του 2004. Από την άλλη, τις απώλειες του Καραμανλή ψάξτε τις στο διπλασιασμό του ΛΑΟΣ και στους Οικολόγους. Με τους οποίους κατέβηκε ακόμη και η Λυδία Κονιόρδου, καλλιτέχνις με γνωστά αντι-αριστερά ανακλαστικά.

Όμως, τη μεγαλύτερη απώλεια στον πρωθυπουργό προκάλεσαν οι δηλώσεις του πως «ουδείς πολιτικός και κανένα κόμμα (δεν) χρηματίστηκαν από τη Siemens». Αλλά και η διαχρονική εικόνα μερικών σιδηροδέσμιων που οδηγούνται στις φυλακές, όπως οι «κουμπάροι», η Τσέκου ή η σύζυγος και η κόρη Καραβέλα για την επίτευξη κατεξοχήν επικοινωνιακών εντυπώσεων. Δηλαδή, πως να, το κράτος αγρυπνά, η Δικαιοσύνη είναι αδέκαστη και άλλα τέτοια τερπνά, υποκριτικά όσο και χυδαία, στην προφανή τους σκοπιμότητα.

Όταν οι πολιτικοί που λαδώθηκαν είναι άπαντες έξω και μάλιστα δίνουν μαθήματα ηθικής, ε, κ. Καραμανλή, το «πόμολο» -που λέει και ο Τζιμάκος-, ο λαός δηλαδή, δεν μασάει πια.

Αφήστε στην άκρη λοιπόν επικοινωνιολόγους, διαφημιστές, μακιγιέρ και δημοσκόπους, ξεχάστε, για φέτος τουλάχιστον, την Τήνο ή την Ιο και στρωθείτε στη δουλειά (ούτε ο Χριστοφοράκος θα πάει στην Τήνο). Είναι τέτοιο το αποτέλεσμα των εκλογών ώστε όλα παραμένουν ανοιχτά.

Το θέμα είναι πως η κυβέρνησή σας, παρά τις θετικές της προσπάθειες, έχει σωρεύσει απογοήτευση και θυμό στην κοινωνία ευρύτερα. Κύριε Καραμανλή, αποδεσμεύστε το κόμμα από το κράτος, κρατήστε τη Δικαιοσύνη μακριά από μικροπολιτικούς σχεδιασμούς, ψάξτε για τους άξιους και όχι για τους κόλακες, εφαρμόστε την αξιοκρατία τόσο στο άμεσο περιβάλλον σας όσο και στον πολιτειακό μηχανισμό ευρύτερα.

Δώστε άμεσα ένα παράδειγμα, δηλαδή μιαν ελπίδα, σε έναν κόσμο που βουλιάζει στην απάθεια και τον ατομοκεντρισμό. Αρχίζοντας από τον εαυτό σας.

Σαλάμ Αλέικουμ!

Οι εκλογές στο μέλλον θα γίνονται ανάμεσα σε ορθόδοξους και μουσουλμάνους με τους άθεους να μειοψηφούν μαζί με τους αγνωστικιστές και τους αγωνιστές του άκυρου - λευκού. Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ θα έχουν τεθεί στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας (του Αντρέα) με τον κ. Καρατζαφέρη και τον κ. Ζουράρι να ηγούνται του Κόμματος της Ορθοδοξίας, έχοντας προηγουμένως καρεί μοναχοί στο Βατοπαίδι.

Τέλος, κάποιες συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ θα υποστηρίζουν (κριτικά) το μουσουλμανικό τόξο. Ωσπου να γίνουν, βέβαια, όλα αυτά, θα έχουν εν τω μεταξύ καταργηθεί οι εκλογές έχοντας αντικατασταθεί από τις δημοσκοπήσεις και τα exit polls του Mega. Θα είναι τότε όλα πολύ ωραία, πολύ πολυπολιτισμικά και, κυρίως, πολύ πιο απλά. Οι μουσουλμάνοι θα διαδηλώνουν στην Ομόνοια και θα καίνε τα Εξάρχεια, αφήνοντας, κυριολεκτικά, τους κουκουλοφόρους στα κρύα του λουτρού. Ετσι θα εξαλειφθεί η χουλιγκανική τρομοκρατία στην Ελλάδα. Ο Παναθηναϊκός, λόγω πράσινου, Εμιράτων του Κόλπου και άλλων κόλπων, θα μετεξελιχθεί σε πολιτικό προπύργιο των σουνιτών, η ΑΕΚ θα εκπροσωπεί τους μπεκτασήδες, τους αλεβίδες και τους παλαιοημερολογίτες, ενώ ο Ολυμπιακός, λόγω κόκκινου, θα διαδεχθεί το τέως ΚΚΕ και θα καταστεί η ομάδα - θρησκεία της απόλυτης Αλήθειας. Δηλαδή, της Ορθοδοξίας.

Κι αν σας φαίνονται όλα αυτά σουρεαλιστικά, περιμένετε λίγο και θα δείτε. Οι λαοσυνάξεις, τα λάβαρα και ο θρησκευτικός φανατισμός θα αναβιώσουν, μόνο που θα πρόκειται για αλλόθρησκους, οπαδούς της Σαρίας, ενισχυμένους από την προοδευτική Αριστερά. Στη χώρα που το κράτος αγνοεί τα αυτονόητα, είναι φυσικός νόμος να κατευθύνει πλέον τις, εκρηκτικές, εξελίξεις ο Καρατζαφέρης.

Ο πρόεδρος Ομπάμα στην ιστορική του ομιλία στο Κάιρο απευθύνθηκε στους Αραβες με το χαιρετισμό «Σαλάμ Αλέικουμ». Στη συνέχεια, μίλησε για την tolerance, δηλαδή την ανοχή, λέξη του Βολταίρου και του Διαφωτισμού.

Εμείς, αφού πρώτα μετακαλέσαμε εκατοντάδες χιλιάδες εξαθλιωμένους πρόσφυγες κι αφού στηρίξαμε σ’ αυτούς το έωλο οικονομικό μας θαύμα, τώρα ετοιμάζουμε επιχειρήσεις «σκούπα», εγκλεισμούς και αντίποινα. Και για τους αγράμματους: Ξέρετε πόσοι ορθόδοξοι ναοί λειτουργούν στην Κωνσταντινούπολη; Ενώ στην Αττική, επίσημα, ούτε ένα τζαμί! Αυτό το έλλειμμα πολιτικής και κοινού νου θα καταλήξει άμεσα σε εφαρμοσμένο νεοφασισμό.

ΥΓ.: Πόσοι είναι οι μουσουλμάνοι στην Ελλάδα; Μερικοί τους ανεβάζουν στο 1.000.000. Το ξέρει η υπεύθυνη κυβέρνηση;

Μελαγχολία χωρίς προοπτική

Ο Βασίλι Καντίνσκι έγραφε στις αρχές του ΧΧ αιώνα πως «όσο πιο τρομαχτικός γίνεται ο κόσμος τόσο πιο αφηρημένη καθίσταται η Τέχνη, κι όσο πιο χαρούμενος τόσο πιο ρεαλιστική». Στις μέρες μας η απόλυτη ισχύς του προφανούς, δηλαδή οι ποικίλες εκδοχές του ρεαλισμού, δύσκολα συγκαλύπτει τον τρόμο που υποβόσκει. Ζούμε, λοιπόν, δράματα, χωρίς όμως την έξαρση του τραγικού, και κωμωδίες η γελοιότητα των οποίων πάντα οδηγεί ή στο γκροτέσκο ή στο κλάμα.

Μέχρι προχθές οι πολιτικοί αρχηγοί πόζαραν χαρούμενοι και σίγουροι για τον εαυτό τους φορώντας τα ανάλογα χαμόγελα που τους προμήθευσε το, ακριβοπληρωμένο, μάρκετινγκ.

Τώρα φοράνε τις μάσκες του δυσαρεστημένου, υποκρινόμενοι εκφράσεις ευθύνης ή περισυλλογής. Στην πραγματικότητα η φάρσα των ευρωεκλογών, που όμως στοίχισε πανάκριβα, απέδειξε όσα γνωρίζαμε: ότι το πολιτικό σύστημα συνολικά παραπαίει και απαξιώνεται κυρίως λόγω των δικών του αντινομιών και της χαμηλής ποιότητας των εκπροσώπων του. Οτι αργά και σταθερά απομακρυνόμαστε από την Ευρώπη και η Ευρώπη βρίσκεται πολύ μακριά από μας. Οτι οι νέοι εξοπλίζουν την απελπισία τους με παντελή άρνηση των πάντων. Οτι η Δεξιά απέτυχε ως διαχείριση και η Αριστερά ως όραμα με εφικτές αναφορές. Κι ότι η κοινωνία, τέλος, διστάζει να αντιδράσει δυναμικά στην κρίση που σοβεί. Κι αυτό είναι το χειρότερο συμπέρασμα.

Κατά τα άλλα, οι οπαδοί των νικητών ξεδίπλωσαν τις σημαίες κάνοντας πάλι όνειρα, ενώ οι οπαδοί των ηττημένων έσβησαν τα φώτα και πήγαν για ύπνο.

Τι σημαίνουν όλα αυτά; Δυστυχώς τίποτα επί της ουσίας. Το πελατειακό σύστημα δίνει την (ύστατη) μάχη διαρπαγής του κράτους και οι πολίτες αρνούνται να πάρουν την τύχη στα χέρια τους. Κι αυτό είναι πολύ κακός οιωνός. Ο Κώστας «χτίζει» τον Γιώργο ανταποδίδοντας τα όσα ο Γιώργος έκανε για εκείνον πριν από λίγα χρόνια.

Η εθνική μας παρακμή σε δύο ονόματα. Να ελπίσουμε πως αντί των δημοσκοπήσεων και των δημοσκόπων θα πρυτανεύσουν πολιτικές και δουλειά σε όλα τα επίπεδα; Να περιμένουμε πως θα σιωπήσουν για λίγο τα τηλε-παπαγαλάκια και οι κομματικοί κεκράχτες και πως η Δικαιοσύνη θα διαχωρίσει την αποστολή της από τα πολιτικά παιχνίδια; Πως το έλλειμμα δημοκρατίας και η σκανδαλολογία θα αντιμετωπιστούν θεσμικά και όχι ευκαιριακά, δηλαδή επικοινωνιακά; Πως η Πολιτεία θα δείξει επιτέλους το κοινωνικό της πρόσωπο στο ένα τρίτο της κοινωνίας που πένεται; Εγώ δεν ελπίζω πολλά πράγματα... Εσείς;

Το καμπανάκι ηχεί δραματικά

Τη βραδιά που το έθνος ριγούσε από αγωνία λόγω Sakis και η ΕΡΤ δικαιωνόταν για την παιδευτική της προσφορά προς την πατρίδα, εγώ έβλεπα το υποδειγματικό ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ για τον Ελ. Βενιζέλο. Και αναρωτιόμουν αν αυτός ο μεθοδικός εκμαυλισμός των πολλών από τους λίγους ανάγεται στην κυρίαρχη συνωμοσιολογική μόδα ή αν απλώς είναι η αδυναμία μας να αντιληφθούμε την εποχή μας και να αντιδράσουμε στις προκλήσεις της. Αν αφήσαμε την καλλιέργεια των παιδιών μας και τις τύχες του τόπου στους τυχαίους, αν εμπιστευτήκαμε και παιδεία και πολιτική σε αιώνιους παλίμπαιδες που ούτε να ωριμάσουν μπορούν ούτε να κατανοήσουν επιθυμούν. Οπως π.χ. οι εκπρόσωποι της Δράσης. Εβλεπα λοιπόν τον επαρκέστατο Πέτρο Τατσόπουλο να ξετυλίγει σαν μυθιστόρημα το βίο του εθνάρχη και το άλμα προς τη Μεγάλη Ελλάδα, τη δικαίωση αλλά και τη συμφορά, και διαπίστωσα τι μεγάλο σχολείο θα ήταν η τηλεόραση, αν δεν την είχαν καταλάβει οι έμποροι και οι κρετίνοι. Κι ενώ έχω σοβαρές ενστάσεις στη «ρεαλιτοποίηση» της Ιστορίας και την «αλητοποίηση» της διαδικασίας που βγάζει τους «μεγάλους», απήλαυσα μιαν εκπομπή υψηλού επιπέδου. Κυρίως γιατί το πολιτικό της περιεχόμενο ήταν απείρως επικαιρότερο από την τρέχουσα προεκλογική φλυαρία. Τι Ελλάδα θέλουμε; Πώς φανταζόμαστε τον τόπο μας στη νέα εποχή; Ποιο (σημερινό) όραμα μας καθοδηγεί; Τα δύο κόμματα εξουσίας έχουν αποτύχει παταγωδώς ως προς αυτό και αρκούνται σε μια υπαλληλική διεκπεραίωση. Και σε προσωπικά παιχνίδια επιβολής. Από την ατζέντα τους έχουν εξορίσει την έννοια «πολιτισμός» ως σύμφυτη της πολιτικής πράξης. Δεξιόστροφοι και αριστερόστροφοι γιάπηδες αγνοούν την Ιστορία ή τον πολιτισμό του τόπου και προγραμματίζουν τις εικονικές μεταρρυθμίσεις και τους διατεταγμένους εκσυγχρονισμούς τους ερήμην των δύο αυτών θεμελιωδών παραμέτρων. Κάτι που είναι αυτονόητο για ξένους ηγέτες. Είτε πρόκειται για τον Σαρκοζί είτε για τον Ερντογάν. Δείτε τα προεκλογικά προγράμματα. Το πόσο νεφελωδώς τοποθετούν μιαν, υποβαθμισμένη, Ελλάδα σε ένα θολό τοπίο. Βουλιάζουμε στην κοινωνική και ηθική κρίση χωρίς συνείδηση κινδύνου και χωρίς στρατηγική σωτηρίας. Το καμπανάκι ηχεί δραματικά. Ακούει κανείς;

ΥΓ.: Συμπέρασμα: Επαναφέρετε τον πολιτισμό στην κεντρική πολιτική σκηνή. Είναι ο μόνος τρόπος να προληφθούν η πλήρης απαξίωση της πολιτικής και ο ολοσχερής εκχυδαϊσμός των πολιτών.

Η εποποιία της μίζας

Λοιπόν, δεν μου βγάζετε από το μυαλό πως κατά βάθος ικανοποιήθηκε ο κ. Παπανδρέου από την παραίτηση Βερελή (αν δεν την προκάλεσε ο ίδιος. Σαν τον καπετάνιο που ξεφορτώνεται σαβούρα για να επιταχύνει το σκάφος του). Οπως επίσης ανακουφίστηκε από το αιφνίδιο, έως ύποπτο, κλείσιμο της Βουλής. Βλέπετε, στην εποχή της τηλε-δημοκρατίας ακόμα και μια τέτοια Βουλή, που αποτελείται από αμνοερίφια και διαθέτει συνείδηση Καμόρας, είναι αρκούντως επικίνδυνη όταν λειτουργεί. Οπότε καλύτερα η πολιτική να ασκείται στα κουφώματα και τα παράθυρα της τηλοψίας και με τους όρους που επέβαλαν τα ΜΜΕ και καταδέχθηκαν οι κομματικοί ηγέτες: εικονικές φιγούρες μάλλον της επικοινωνίας παρά οντότητες της πολιτικής. Με τον κ. Καρατζαφέρη και τους «φακελωμένους» βουλευτές του να αναδεικνύονται σε αριστείς του μιντιακού kitsch και της λαϊκίστικης μπαλαφάρας. Ας όψονται, όμως, όσοι ανέδειξαν σε αυτή την εποχή της φθήνιας και των εκπτώσεων τους κομπάρσους σε, γιαλαντζί έστω, πρωταγωνιστές. Ετσι, για να βυθομετρείται έτι περαιτέρω η κατάντια του συστήματος ή το αδιέξοδο και του δικομματισμού και του πολιτικού προσωπικού του. Εφόσον την κοινοβουλευτική σιωπή των αμνών αντικαθιστά η θριαμβική φλυαρία των αρχόντων της τηλε-εικόνας. Ολων, δηλαδή, αυτών που υπάρχουν μόνο και μόνο επειδή εμφανίζονται και χάνουν την όποια υπόσταση μόλις ο εργοδότης τους κλείσει το διακόπτη. Ικανοποιημένος, λοιπόν, ο ΓΑΠ από τις εξελίξεις και ας γαβγίζει. Επειδή διέθετε την πολυτέλεια να διαγράφει ένα όνομα εκτεθειμένο εδώ και πολύ καιρό στην «εποποιία» της μίζας. Πράγμα που αδυνατεί να κάνει ο κ. Καραμανλής με τον Παυλίδη. Η δική του παντοδυναμία άντεξε έως τον Τατούλη. Επειτα προσέκρουσε σε ύφαλο. Γλίτωσε από τους καρχαρίες για να τον απειλούν τώρα οι μαρίδες. Και να οδηγούν τον τόπο κουνώντας το δάχτυλο σε παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Ο,τι χειρότερο, δηλαδή, για την οικονομική μας κατρακύλα. Τι να κάνουμε; Αυτή η κοινοβουλευτική κουλτούρα διδάσκεται με πράξεις όπως οι σύσσωμες αποχωρήσεις εν όψει επώδυνων ψηφοφοριών ή οι νόμοι περί απαλλαγής υπουργών που συντάσσονται από συνταγματολόγους με θητεία στις ακμάζουσες μαφίες της πλατείας Συντάγματος. 

ΥΓ.: Οσο για την πραγματική κατάσταση της οικονομίας, η φωτογραφία που δημοσίευσε προχθές ο ΕΤ ήταν αποκαλυπτική. Ο κ. Προβόπουλος, διοικητής της ΤτΕ, σε δοξαστικό πρώτο πλάνο και πίσω του μια υπερμεγέθης εικόνα της Παναγίας!

Το γαϊτανάκι της ντροπής

Αυτό που με εξοργίζει περισσότερο είναι ότι ξεχνάμε τόσο εύκολα σ’ αυτό τον τόπο. Οτι το παρελθόν δεν αποτελεί μάθημα για όσους διαχειρίζονται το παρόν ή προγραμματίζουν το μέλλον. Οτι τα κύρια oνόματα «Νεονάκης», «Πάχτας», «Μαντέλης», «Τσουκάτος» ή Four Seasons αντιμετωπίζονται από την τρέχουσα νομενκλατούρα ως ουσιαστικά και μάλιστα αφηρημένα. Οτι, τέλος, ομοθυμαδόν κυβέρνηση και αντιπολίτευση ασκούν αφ’ υψηλού κριτική για τις χρόνιες πληγές της χώρας, την έλλειψη παραγωγικότητας ή επενδύσεων, το αργοκίνητο πανάκριβο κράτος, τις στρατιές των αργόμισθων ή των ομήρων συμβασιούχων του ευρύτερου δημόσιου τομέα, την ανεργία, την ακρίβεια, το χάλι της δημόσιας Παιδείας και Υγείας, την ανασφάλεια, τη διαφθορά, τη γενικευμένη παραβατικότητα και ανομία, την, την, την... 

Λες και δεν ευθύνονται αμφότεροι για τα σημερινά μας χάλια ή λες και το πρόβλημα του μέσου πολίτη δεν είναι πώς θα τα φέρει βόλτα, αλλά το ποιος φταίει περισσότερο που κατάντησε τόσο άδοξα η ευρωπαϊκή Ελλάδα... Ελλαδιστάν. Και που το απύθμενο δημόσιο χρέος και ο αλόγιστος υπερδανεισμός θα βαρύνουν ακόμα και τα εγγόνια μας. Το σύστημα εξεμέτρησε το ζην, έκλεισε τον κύκλο του, εξάντλησε κάθε ισχύ ακόμη και των εφεδρικών του δυνατοτήτων. Δεν έχει πια κύρος –είναι προφανές– επειδή δεν διαθέτει όραμα και γιατί δεν μπορεί ούτε να εμπνεύσει ούτε να εμπνευστεί. Στη Βουλή συνωθούνται κάτι βλοσυροί μπάρμπες, κάτι συμπέθεροι με πονηρό χαμόγελο –ίσως επειδή προσώρας δεν έχουν την τύχη του Παυλίδη– και κάποιες ξανθές κυρίες που απασχολούν το εκλογικό σώμα περισσότερο με τους συντρόφους τους παρά με τις πολιτικές τους παρεμβάσεις. Οι σύντροφοι της Αριστεράς, πάλι, καταγγέλλουν την πλουτοκρατία αλλά όχι και το σύμμαχό της κρατικοδίαιτο συνδικαλισμό. Ή προτείνουν εναλλακτικές πολιτικές χωρίς όμως να διασαφηνίζουν πώς διάβολο μπορούν να υλοποιηθούν. 

Επειτα, ικανοποιημένοι, πηγαίνουν στον Μάκη. Τι να σου κάνει όμως κι αυτός; Κουράστηκε. Ο αέρας της Εκάλης στόμωσε το κοφτερό τηλε-σπαθί του. Ετσι, η φυλή των Κιμάκη κατάντησε να καταγγέλλει μόνο τον Γαϊτάνο. Ομως το γαϊτανάκι της κυρίαρχης ξεφτίλας παραμένει στο απυρόβλητο. Ετσι βολεύει καλύτερα. 

ΥΓ.1: Πέραν του οικονομικού, το έλλειμμα του πολιτισμού πώς θα το αντιμετωπίσουμε;

ΥΓ.2: Στην Ελλάδα, πάντως, έχουμε ανοσία στα γουρούνια. 

Η εποχή της (αν)αξιοπρέπειας

Τς, τς, τς! Που θα ’λεγε και ο αείμνηστος Τσιφόρος. Το πολιτικό, λέει, σύστημα λαδώνεται από εξωτερικούς ή εσωτερικούς λαδέμπορους και τα κόμματα εισπράττουν από πολυεθνικές, όπως η Siemens, παχυλές μίζες για να υπογράψουν συμφωνίες-μαμούθ. Πέφτω από τα σύννεφα! Υπάρχει γενικευμένη διαφθορά στα πολιτικά υποκείμενα, ενώ οι εξαγορές βασιλεύουν εδώ και δεκαετίες! Ξαναπέφτω! Τούτων δοθέντων, η τακτική Παυλίδη «δεν παραιτούμαι και κουνάω και το δάχτυλο» έχει μια λογική. Ενώ συγχρόνως αποτελεί και τη λογική του συστήματος. Εφόσον ουδείς παραιτείται και ουδείς τιμωρείται (εκτός ίσως της εθελουσίας αυτομαστίγωσης στο Σύνταγμα). Γιατί λοιπόν ενοχλεί η στάση του; Ο τέως υπουργός αγωνίζεται για να επιβιώσει σε μια πολιτική ζούγκλα, της οποίας δεν αποτελεί δα και το μόνο «θηρίο». Ομοια πράττοντες και οι λοιποί βουλευτές -δηλαδή φροντίζοντας το στενό πολιτικό τους μέλλον- θα ψηφίσουν τη μη παραπομπή του. Επειδή τώρα δεν είναι εποχή για ψήφο κατά συνείδηση. Αλλωστε και πότε ήταν; Θα μου πείτε, η εντιμότητα επιβάλλει σε έναν πολιτικό άνδρα να εγκαταλείψει τη θαλπωρή του Κοινοβουλίου, ώστε να αντιμετωπίσει το φυσικό του δικαστή με τους όρους που ισχύουν για τους υπόλοιπους Ελληνες πολίτες. Ειδικά όταν πρόκειται για κατηγορίες Χρηματιστηρίου και εκβίασης. Φρονώ όμως πως ούτε για υπερβολική επίδειξη ευθιξίας είναι επίσης η εποχή. Επειτα βέβαια διερωτώμεθα γιατί σπάνε βιτρίνες οι κουκουλοφόροι ή καταστρέφουν δημόσια περιουσία στα πανεπιστήμια. Επειδή αυτή είναι πρωτίστως μια εποχή γενικευμένης παραβατικότητας αλλά και υποκρισίας. Ενώ απολείπουν τα παραδείγματα και τα πρότυπα. Ωστε είναι χυδαιότητα να δείχνουμε με το δάχτυλο αποκλειστικά τους εξεγερμένους του περασμένου Δεκεμβρίου. Αυτή η κοινωνία είναι καταδικασμένη είτε να αντιμετωπίσει τα προβλήματά της κατάματα είτε να αυτοκτονήσει. Το ανησυχητικό έλλειμμα δημοκρατίας, η αργή και ναρκοθετημένη από έξωθεν παρεμβάσεις Δικαιοσύνη, η πολλαπλασιαζόμενη αναξιοκρατία σε κάθε τομέα και η έλλειψη ενός εθνικού οράματος που θα δώσει πάλι ψιχία ελπίδας στους πολλαπλώς απελπισμένους αποτελούν πληγές που χαίνουν στο σώμα της πατρίδας. Αντ’ αυτών η κυβέρνηση υπερήφανη προέκρινε τη μείωση των τιμών των Ι.Χ. -κατεξοχήν συμβόλων της μικροαστικής ευτυχίας. Ηρθε, επιτέλους, η ώρα να αγοράσω την τζιπάρα των ονείρων μου. Ουάου!

ΥΓ1. Δεν κολλάμε εμείς ιούς. Από ιούς είμαστε μαθημένοι. 

ΥΓ2. This is your night (Aristos)!

Τήρησις νόμου και τυρί

Οπως έχουμε ξαναγράψει, βρισκόμαστε σε μια ιδιότυπη εξέγερση made in Greece. Αναγνωρίζει κανείς στοιχεία αντάρτικου των πόλεων και μιαν ιδεολογία συναφή προς τον Αντόνιο Νέγκρι και τους «αυτόνομους» στην Ιταλία του ’70. Οι δικοί μας εξτρεμιστές, μεθυσμένοι από την ευκολία με την οποία πραγματοποιούν την «επανάστασή» τους, απλώνονται σε όλη την επικράτεια. Μιαν επικράτεια στην οποία ισχύουν πολλοί περισσότεροι του ενός λόγοι για να εξεγερθεί κανείς. Το θέμα βέβαια είναι πώς. Γράφαμε τις προάλλες για την αξιοθρήνητη στάση των αρχών του ΑΠΘ εμπρός στην πρόσφατη κατάληψη της πρυτανείας. Ο κ. Πρετεντέρης, μάλιστα, διερωτάτο «τι σχέση έχει η Κούνεβα με το Αριστοτέλειο». Δυστυχώς, το ρεπορτάζ αποκάλυψε πως ανάλογοι δουλέμποροι λυμαίνονται τις πανάκριβες εργολαβίες του συγκεκριμένου πανεπιστημίου και πως στις εργασιακές σχέσεις των υφισταμένων του κ. πρύτανη κυριαρχούν ο νεποτισμός και η αδιαφάνεια. Αυτή η άλλη πλευρά του νομίσματος, παράλληλα με την αυξανόμενη καθημερινά οργανωμένη βία των αντιεξουσιαστών, δίνει την αληθινή διάσταση του προβλήματος. Η αλητεία δεν είναι απαραίτητο να φοράει κουκούλα. Μπορεί και τήβεννο. Αυτό το γεγονός δικαιολογεί τη βία ή την παρακώλυση των ακαδημαϊκών λειτουργιών; Οχι βέβαια. Οσοι διαθέτουν στοιχεία θα ’πρεπε να καταφύγουν στον εισαγγελέα (που θα ’λεγε και ο κ. Σημίτης). Μόνο που όλοι εμείς οι υπόλοιποι διαθέτουμε όλο και λιγότερα επιχειρήματα για να καταγγείλουμε την ανωτέρω βία. Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό. Εφόσον βλέπουμε τη διαπλοκή να έχει αλώσει και τους πανεπιστημιακούς χώρους. Κι εφόσον οι νεολαίοι συνειδητοποιούν πως αυτός ο ετοιματζίδικος κόσμος δεν προβλέπει θέσεις γι’ αυτούς. Αλίμονο, τέλος, σε εκείνους που πιστεύουν στη μία και αδιαπραγμάτευτη αλήθεια. Και μάλιστα σε εκείνη που προπαγανδίζει η πιο εξωνημένη τηλοψία της Ευρώπης. Με σχολιαστές που είναι στον κόσμο τους, αλλά και εξυπηρετούν, με το αζημίωτο, συγκεκριμένο, σκοτεινό κόσμο. Είναι αστείο να ορίσουν οι συντηρητικοί ή οι επαγγελματίες του συστήματος τι είναι αναρχικός. Δηλαδή μια έννοια ρευστή ούτως ή άλλως και υποκείμενη στις ιστορικές συνθήκες. 

ΥΓ.: Εφόσον στην Ελλάδα σημαντικότερος είναι όποιος παραβαίνει το νόμο και όχι όποιος τον τηρεί (αλλιώς, η φάκα, ο ποντικός και το τυρί). 

«Ουκίγιο-ε»

Το πρόβλημα των ΗΠΑ δεν είναι η παγκόσμια ειρήνη και ευημερία αλλά η αποκατάσταση της κλυδωνιζόμενης ευημερίας τους

«Ο κόσμος μας μεταβάλλεται ραγδαία» είναι η κοινοτοπία που επαναλαμβάνουν συχνότερα οι μεγαλόσχημοι αναλυτές, αγνοώντας όμως πόσο ίδιος μένει αυτός ο «μεταβαλλόμενος» κόσμος. Οι καλλιτέχνες της Απω Ανατολής τον ονόμαζαν «Ουκίγιο-ε», δηλαδή «κόσμο που οι εικόνες του ρέουν σαν κύμα». Ο πυθμένας του όμως παραμένει αναλλοίωτος όσο κι αν αλλάζουν τα πρόσωπα είτε εδώ είτε έξω. Δηλαδή η όποια πολιτική παραμένει αμετακίνητη.
Το πρόβλημα των ΗΠΑ είναι όχι η παγκόσμια ειρήνη ή η ευημερία αλλά η αποκατάσταση της κλυδωνιζόμενης ευημερίας τους. Προς αυτήν την κατεύθυνση η Τουρκία εξυπηρετεί προσώρας τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα. Κι ας είναι η Ελλάδα ο ιστορικός τους σύμμαχος με τον οποίο τους συνδέουν ποταμοί αιμάτων. Ο Ομπάμα επέλεξε τη θεαματική αναβάθμιση της γείτονος, κάνοντας πολύ περισσότερα από όσα είχε διαπράξει ο «κακός» και «ανίκανος» Μπους. Δηλαδή προσπάθησε να επιβάλει την υπερατλαντική του βούληση σε μια Ε.Ε. που δεν διακρίνεται για την ιδιαίτερη συνοχή της. Ο κ. Σαρκοζί σαν μεταμοντέρνος Ναπολέων είπε ξανά τα αυτονόητα. Από την άλλη, η Τουρκία συμμετείχε πανηγυρικά στη σύνοδο G20 και αυτό ήταν το ηχηρότερο διπλωματικό χαστούκι που έχουν εισπράξει τα τελευταία χρόνια. Επειδή οι οικοδεσπότες της συνόδου ξέχασαν το ανοιχτό Κουρδικό, το οποίο συσχετιζόμενο με το ήδη τριχοτομημένο και ακυβέρνητο Ιράκ αποτελεί το δυσάρεστο καμπανάκι στις ειδυλλιακές διακοπές του Μπαράκ στην Αγκυρα. Ομως η εξακολουθητική περιφρόνηση της Ιστορίας επιφέρει την αμετάθετη τιμωρία της τελευταίας προς κάθε «αδιάβαστο».
Εμείς, πάλι, ας προετοιμαζόμαστε για νέα θερμά επεισόδια και ιταμές αμφισβητήσεις συμφωνιών, εφόσον ο ελληνικός πολιτικός κόσμος στη συνεχή ραστώνη του ουδέποτε κατάλαβε ουσιαστικά τι συνέβη εκείνο το βράδυ στα Υμια. (Κι άλλο μάθημα Ιστορίας: «Αν δεν μπορείς να επιτεθείς, διαπραγματεύσου τουλάχιστον με επιθετικό τρόπο».)
Κορδακίζονται βέβαια εκ των υστέρων διάφοροι πολέμαρχοι με δεξιά, ακροδεξιά ή σοσιαλίζοντα παράσημα, όμως το συμπέρασμα παραμένει το ίδιο.
Οι γείτονές μας προωθούν σταθερά τις θέσεις τους δημιουργώντας συνεχώς de facto καταστάσεις. Εμείς σταθερά υποχωρούμε και κατά τα άλλα παραμένει αμετάβλητος αυτό ο τόσο ρευστός κόσμος. 

Δυστυχώς, πτωχεύομεν

Mοιραίοι και μίζεροι αντάμα διεκδικούμε ατομικούς παραδείσους αγνοώντας τη γενικευμένη κόλαση στην οποία βουλιάζουμε.

Και όχι μόνο ως κράτος. Η πενία αφορά επίσης στις πολιτικές ιδέες, στο έμψυχο δυναμικό, στη σύγχρονη βούληση να υπερβούμε τη σοβούσα κρίση. Μοιραίοι και μίζεροι αντάμα διεκδικούμε –ακόμα– ατομικούς παραδείσους αγνοώντας τη γενικευμένη κόλαση στην οποία σύμπαντες βουλιάζουμε. Ο ιστός αυτής της κοινωνίας, η μεσαία τάξη και ό,τι αυτή εκπροσωπεί σε κουλτούρα, επιχειρηματική δράση ή συνείδηση Iστορίας και ιθαγένειας, μεθοδικά αποσαρθρώνεται. 

Πρώτος παραβάτης στη δραματικά κλιμακούμενη παραβατικότητα είναι το ίδιο το κράτος. Διά των επιτελών του. Θέλετε παραδείγματα; Ας ξεχάσουμε τους Βουλγαράκηδες ή τους Ρουσόπουλους –έστω και αν μας τους θυμίζουν οι συνέταιροί τους στα ΜΜΕ– και ας δούμε φέρ’ ειπείν τον πρύτανη του Αριστοτελείου. Ο οποίος κάλεσε σε συγκέντρωση εναντίον των καταληψιών του πανεπιστημίου, αντί να εφαρμόσει το νόμο και να καλέσει την αστυνομία, ώστε να τερματιστεί κάποτε αυτή η συστηματική λεηλασία της ακαδημαϊκής περιουσίας. 

Συμπέρασμα: η πτώχευση περιλαμβάνει και τους πνευματικούς ταγούς και το τρέχον πολιτικό σύστημα. Στο οποίο κυριαρχούν οι μέτριοι και οι «επαγγελματίες». Οσοι δηλαδή νοιάζονται αποκλειστικά για το πολιτικό τους μέλλον και δεν αγωνιούν για το αύριο του τόπου. Οι μεταρρυθμίσεις της κυβέρνησης εκφυλίζονται σε σπασμωδικά –και συζητήσιμα ως προς την αποτελεσματικότητά τους– μέτρα. Με το ασφαλιστικό, πάλι, στον αέρα και τα δημοσιονομικά στο ναδίρ. Η Ν.Δ. κυνηγάει τις κουκούλες, δηλαδή τα αποτελέσματα, κι ούτε διανοείται να εξαλείψει τα αίτια που τις προκαλούν. 

Η αξιωματική αντιπολίτευση, από την άλλη, ονειρεύεται μεν την εξουσία, χωρίς όμως να προχωρεί σε γενναία αυτοκριτική και των δικών της πεπραγμένων. Η Αριστερά πάλι καθοδηγείται από πρώην και νυν κνίτες, σε βαθμό ώστε να νοσταλγεί κανείς το χιούμορ και τις ανατροπές των πάλαι ποτέ Ρηγάδων. Και βέβαια να είναι ψηλαφητή η έλλειψη ενός Κοσμά Ψυχοπαίδη ή του Μιχάλη Παπαγιαννάκη. Μη νομίζετε όμως ότι νοσεί αποκλειστικά η κεντρική εξουσία, η οποία κατέστησε οιονεί πρωθυπουργεύοντα τον κ. Βγενόπουλο, αντίπαλό της χθες και σήμερα σωτήρα της. Η πτώχευση ενδημεί και στη λεγόμενη Τοπική Αυτοδιοίκηση. Τους δήμους δηλαδή, όπου διοικούν οι τοπικές μαφίες εργολάβων και καταπατητών με διάφορους πρώην αθλητές ή γιατρούς να νομίζουν ότι είναι δήμαρχοι! 

Αμαρτωλοί και Κλέφτες. Από πλήξη

Παρηγορήθηκε, άραγε, καθόλου ο Παλαιστίνιος που 7 μήνες πριν έθαβε το κοριτσάκι του σκοτωμένο από ισραηλινή βόμβα; Η τρομερή φωτογραφία ταξίδεψε στον κόσμο. Τι είναι πιο σημαντικό, η άφατη οδύνη από μια τέτοια απώλεια ή ο ίλιγγος αλαφιασμένων χρηματιστών; Στη συνείδησή μου οικονομολόγοι και αστρολόγοι έχουν καταλάβει ομοειδή θέση. Με σαφή συμπάθεια προς τους δεύτερους. Στοιχίζουν λιγότερο και εμπορεύονται πιο επιδέξια τα άυλα πράγματα. Δηλαδή, τον έρωτα, την τύχη και πάνω από όλα τον εξορκισμό. Του, ούτως ή άλλως, άφευκτου θανάτου μας. Κι όμως. Το κλάμα ενός παιδιού, ο φόβος στο βλέμμα της μετανάστριας εμπρός στην παρουσία του οργάνου της τάξεως αποδεικνύουν πόσο απολίτιστος εκτός από «απολίτικος» είναι ο πολιτισμός μας. Εβλεπα στο κέντρο αυτής της ξιπασμένης πόλης μια νεαρή μητέρα να αγωνίζεται να διασχίσει πολύβουο δρόμο σπρώχνοντας το καροτσάκι του βρέφους της. Κανείς οδηγός δεν σταμάτησε για να της παραχωρήσει προτεραιότητα. Οχι για λόγους ευγένειας αλλά στοιχειώδους ασφάλειας. Εκεί, εμπρός στα μάτια μου, δύο ζωές έφτασαν να κινδυνεύσουν επειδή παράφρονες οδηγοί -όλοι εμείς δηλαδή- δεν διανοήθηκαν πως πέρα από το εγώ τους μπορεί να υπάρχει και άλλο πλάσμα με ανάλογα δικαιώματα. Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι αυτοί ψηφίζουν σοσιαλισμό, υποστηρίζουν τον κλυδωνιζόμενο νεοφιλελευθερισμό ή έχουν εναποθέσει την τελευταία τους ελπίδα στο δίδυμο Μάνου - Μπουτάρη. Αυτό που ξέρω είναι πως έχουν βαθύ έλλειμμα πολιτισμού και παιδείας. Η μάνα μου έλεγε «ο Θεός να σε φυλάει από μορφωμένο γάιδαρο». Στην εποχή των μεταπτυχιακών, η μόρφωση παραμένει ζητούμενο. Γιατί βιάζονται τέλος πάντων όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Πού πηγαίνουν με τις απαστράπτουσες τζιπούρες τους; Σπρώχνοντας το χρόνο, δεν αντιλαμβάνονται ότι επισπεύδουν τον αναπόφευκτο θάνατό τους; Σιχαίνομαι τα ακριβά αυτοκίνητα, κυρίως για το συμβολισμό τους. Σε αυτό το συμβολισμό υποκύπτοντας τα καίνε με μίσος οι κουκουλοφόροι. Αποκαλύπτοντας πάντως το βαθύτερο απωθημένο τους. Κοινωνίες της ζήλιας που παίζουν κουκλοθέατρο πότε με την επανάσταση και πότε με τις κλεμμένες ζωές τους. Και βέβαια ψηφίζουν δαγκωτό «Κολοκοτρώνη». Επειδή έγινε λέει κλέφτης για χάρη τους! 

Κράτος ακράτητο!

Ο αρχηγός των κουκουλοφόρων τον ελεύθερο χρόνο του είναι τζαμάς. Κατά τα άλλα, θέλεις να γράψεις κάτι αισιόδοξο αλλά η ίδια η πραγματικότητα στο απαγορεύει. Στη Σκουφά, τα σπάνε 35 «εξεγερμένοι», στην Τσακάλωφ η Δημοτική Αστυνομία, την ίδια στιγμή (!), κόβει κλήσεις, στην Κανάρη και την Πανεπιστημίου ολόκληρη κλούβα των ΜΑΤ κοιμάται το νήδυμον. Τούτων δοθέντων, όπως θα έλεγε και ο Πάνος Παναγιωτόπουλος, ο κ. Μαρκογιαννάκης ετοιμάζει νέο «θεσμό» αστυνόμευσης για το κέντρο, εντός και εκτός του κεντρικού θεσμού της Αστυνομίας. Οταν η Πολιτεία είναι σε αμηχανία, στήνει μια επιτροπή και ξεμπερδεύει. Οταν μάλιστα είναι σε απόγνωση, συστήνει «θεσμό». Ανεβασμένα πράγματα. Είπαμε: αστυνομοκρατούμαστε χωρίς να αστυνομευόμαστε. Πρωθυπουργός και Ντόρα διαβεβαιώνουν πως θα μαζέψουν το σπάταλο κράτος περιορίζοντας τις δαπάνες του ακράτητου δημόσιου τομέα. Ωραία πρωτοβουλία αλλά αρκετά καθυστερημένη. Για την ακρίβεια, μόλις πέντε χρόνια. Οποιος έχει ελάχιστη δοσοληψία με το κράτος γνωρίζει πόσο ανοικονόμητο είναι. Από τις εργολαβίες των δημόσιων έργων ως τους παχυλά αμειβόμενους κομματικούς εγκάθετους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Στοιχειώδες συμμάζεμά τους θα απέδιδε σεβαστά ποσοστά οικονομίας σε αυτή τη δύσκολη περίοδο. Υπάρχει όμως η βούληση ή η τεχνογνωσία; Απαντήστε μόνοι σας. Μικρή ενδεικτική λεπτομέρεια: Ακόμη και την ύστατη στιγμή της πώλησης της Ολυμπιακής τη φορτώνουν με «δικά μας» παιδιά, για να ισοφαρίσουν τα «παιδιά» των προηγουμένων. Στην αρχή της νεοδημοκρατικής διακυβέρνησης, ο κ. Λέανδρος Ρακιντζής, γενικός επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης, εντόπισε σπατάλες και διαχειριστικές ανωμαλίες στην Εθνική Πινακοθήκη, μιαν αποκεντρωμένη, μικρή υπηρεσία του υπ. Πολιτισμού. Θέλετε να μάθετε τι έγινε; Απλώς τίποτε. Οι σπατάλες δεν απασχολούν όσους έχουν καταστήσει τις σπατάλες πολιτική τους. Σήμερα, ο κ. Ρακιντζής στέλνει εκατοντάδες υπαλλήλους σε ΕΔΕ για τη μη υποβολή «πόθεν έσχες» ή για ύποπτο πλουτισμό. Πολεοδομίες και εφορίες έχουν την τιμητική τους. Οι μεγαλογιατροί του Δημοσίου έπονται. Ηταν τόσο σπουδαίο κάτι ανάλογο να γίνει πέντε χρόνια πριν; Αντί νέων νόμων ή «θεσμών» επιβάλλεται να ενεργοποιήσουμε τους υφιστάμενους υποχρεώνοντας να δουλέψουν τα υποκείμενά τους. Τόσο απλά!

Τοπίο στην ομίχλη

Το τοπίο σταδιακά αποσαφηνίζεται. Ομιχλώδες. Τουλάχιστον για δύο χρόνια. Με ρυθμούς ανάπτυξης γύρω στο μηδέν και με ανεργία ή απολύσεις σε κρεσέντο. Ο παγκόσμιος καπιταλισμός δεν πέφτει από τις κρίσεις του. Γίνεται ακόμη πιο κυνικός. Κι οι μαθητευόμενοι μάγοι του ακόμη πιο αστείοι στις σοβαροφανείς προβλέψεις τους. Διαβάζω στο έγκυρο ελβετικό περιοδικό «Hebdo» ότι η escroquerie, «αισχροκέρδεια» του Αμερικανού τραπεζίτη Μπέρναρντ Μάντοφ άγγιξε 3 εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Αν αυτό αποτελεί παρηγοριά για τη δυσανεξία μας… Πρώτα συμπεράσματα:

Α) Εστω και αν είναι προσχηματική η έκκληση του πρωθυπουργού για συναίνεση, παραμένει ο μόνος δρόμος επιβίωσης του πολιτικού μας συστήματος. Μόνον τυφλοί ή καιροσκόποι δεν το βλέπουν. Οταν η αντιπολίτευση αρνείται τη συναίνεση, αφενός χτίζει την αγιογραφία του Καραμανλή και αφετέρου ενισχύει τη δυσπιστία του κοινού προς τις επιλογές της.

Β) Οσοι σήμερα ζητούν εκλογές αποδεικνύουν πως σκέφτονται μόνο την κομματική τους επιβίωση. Κι αυτό μακροπρόθεσμα ευνοεί την εικόνα της κυβέρνησης.

Γ) Η κρίση αφύπνισε τον Καραμανλή –αρκετά καθυστερημένα ομολογουμένως–, ενώ βυθίζει σε γλυκιά ραστώνη τον Παπανδρέου. Σε τέτοιο βαθμό ώστε το «ώριμο φρούτο» της ενδεχόμενης εξουσίας να σαπίσει προτού δοκιμαστεί. Η ηρεμία του ΠΑΣΟΚ είναι επιφανειακή. Οι Βενιζέλος, Διαμαντοπούλου, Χρυσοχοΐδης αδημονούν και… συσκέπτονται. Από τις Βρυξέλλες και μετά πάντως ο Καραμανλής παρουσιάζεται αλλαγμένος. Στη σύγκρουσή του με την αντιπολίτευση στη Βουλή ήταν κάτι περισσότερο από πειστικός.

Τώρα μένει να κερδίσει το χαμένο καιρό. Πράγμα δύσκολο (ακόμα και για τον Προυστ). Και συμβαίνει το εξής παράδοξο: Να αποτελεί ατού για τον Καραμανλή η «δράση» της αντιπολίτευσης και μειονέκτημα ορισμένα πρόσωπα της κυβέρνησής του. Βλέπετε, από νωρίς κάηκαν χαρτιά στα οποία ο ίδιος πόνταρε πολύ: Ρουσόπουλος, Βουλγαράκης, Τσιτουρίδης, Αλογοσκούφης. Ωστε τώρα να αρκείται στους Σουφλιά, Χατζηδάκη, Παυλόπουλο ή Στυλιανίδη. Κι όμως, η διαρρεύσασα πενταετία δεν έχει μόνο αποτυχίες. Στα θετικά μετράνε το, έστω και χαμηλόφωνο, όχι στο σχέδιο Ανάν, το άνοιγμα στη Ρωσία και την Κίνα, μέσω εμπορικών συμφωνιών, η προσπάθεια να λυθεί το ασφαλιστικό ή το χρονίζον πρόβλημα της Ολυμπιακής. Το στοίχημα για την Παιδεία. Η αλλαγή του Φεστιβάλ Αθηνών. Γενικό συμπέρασμα: η έγνοια για το κόμμα δεν συνιστά κατ’ ανάγκην και έγνοια για τον τόπο… Ιδιαίτερα σε εποχές διεθνούς κρίσης.

Σαρακοστή στις Βρυξέλλες

Ετσι πάνε αυτά. Πάππου προς πάππου. Πρώτα έρχονται οι Αποκριές, τα μασκαρέματα, το ξεφάντωμα, τα τραγούδια με το διονυσιακό περιεχόμενο. «Ακουσε τα σκολιανά του» λέμε αναφερόμενοι κατευθείαν στα σκόλια άσματα των αρχαίων. Επονται τα Κούλουμα, λαμπρή είσοδος στη μακρά νηστεία. Το σαρανταήμερο, δηλαδή, με τους Χαιρετισμούς, τα Ψυχοσάββατα, τις Προηγιασμένες ως το τελετουργικό της Μ. Εβδομάδας. Οπου ένας Θεός πάσχει σαν άνθρωπος κι ένας άνθρωπος διεκδικεί θέωση. Το Πάσχα των Ελλήνων στηρίζει τη μοναδικότητά του στην προηγηθείσα νηστεία. Για να ευφρανθούν τα σώματα πρέπει πρώτα να συγχωρεθούν οι ψυχές: με στάρι, αμύγδαλα και ρόδια. Διερωτώμαι αν όλα αυτά σημαίνουν κάτι για τα νέα παιδιά ή ακόμη και για τους κακομαθημένους από μια εύκολη ευμάρεια και μιαν εξωτερική χρήση της παράδοσης συνομηλίκους μου. Με άλλα λόγια, ποια είναι τα κρίσιμα συστατικά που δένουν τον κοινωνικό και συναισθηματικό ιστό μας και τον εξοπλίζουν με την αναγκαία συλλογικότητα ή το αίσθημα του συνανήκειν, ώστε να αντεπεξέλθει στην κρίση. Αναφέρομαι τόσο στην ύπαρξη μιας ζώσας παράδοσης όσο και στη συνταγματική επίκληση του πατριωτισμού μας. Ενός πατριωτισμού που δεν αφορά μόνο στα Σκόπια αλλά στην πολύπαθη καθημερινότητά μας. Στα μικρά ή στα μεγάλα εγκλήματα που διαπράττουμε κατά μόνας ή σε ευρύτερα σύνολα. Από την ελλιπή ανακύκλωση ως τη συστηματική ρύπανση του περιβάλλοντος. «Ωχαδελφισμός», τερατώδης εγωπάθεια του μικροαστού και πάνω απ’ όλα απάθεια: σε πληγές που βασανίζουν τον τόπο περισσότερο κι από τη μιντιακά μεγεθυμένη κρίση ή τον τρομοκρατικό λαϊκισμό της αντιπολίτευσης. Φαίνεται ότι η κυβέρνηση διαθέτει σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία και σχέδιο που θα αντιμετωπίσει τα προβλήματα αλλά και τη βούληση να το εφαρμόσει. Η παρουσία του πρωθυπουργού στις Βρυξέλλες υπήρξε πειστική και εντός και εκτός. Τώρα στα χέρια του βρίσκεται το χαρτί της σοβαρότητας και της αποτελεσματικότητας. Στοιχειώδης ορθοκρισία επιβάλλει, τέλος, να περατωθεί κάθε φιλολογία περί εκλογών γιατί αποσπά τους πάντες από τα πραγματικά ζητήματα. Αρκετά κυβερνήθηκε η χώρα από δημοσκοπήσεις και τρικ μιντιακών μάγων. Καιρός να υπερισχύσουν το προσωπικό παράδειγμα των πολιτικών και το ένστικτο αυτοσυντήρησης των πολιτών. Η κρίση θα περάσει, αρκεί να μη διαρραγεί ο κοινωνικός ιστός που προανέφερα. Κάθε Σαρακοστή οδηγεί στο Πάσχα…

Επανίδρυση του (παρα)κράτους

Ίσως να μην έγινε αντιληπτό το νόημα παλαιότερου άρθρου με τίτλο «Καραμανλής ή πανκ». Νομίζω πάντως πως όσο περνάει ο καιρός η θέση αυτή δικαιώνεται. Ο τόπος γίνεται όλο και περισσότερο πανκ και ο Καραμανλής όλο και λιγότερο θυμίζει τον άνθρωπο που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας πριν από πέντε χρόνια. Τον άνθρωπο που εμπιστεύτηκα επειδή υποσχέθηκε επανίδρυση του κράτους και φυγή από το πασοκικό άγος. Αντίθετα, η νοοτροπία ΠΑΣΟΚ, δηλαδή λογική της αρπαχτής και εξυπνακισμός με δήθεν αναφορές στην έρμη την πατρίδα, ουδέποτε εγκατέλειψε την πατρίδα του Μακρυγιάννη (και του Σάκη). Την πατρίδα μας. Από την άλλη, μια σειρά γεγονότων πείθουν πως μπορεί μεν το κράτος να μην επανιδρύθηκε, το παρακράτος όμως ζει και βασιλεύει. Αφού είναι το μόνο που δουλεύει μεθοδικά στον τόπο. Εχει πρόγραμμα, στόχους και πάνω απ’ όλα προοπτική. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο πως ο Παλαιοκώστας είναι σήμερα από τους πιο δημοφιλείς Ελληνες όχι γιατί μας αρέσει η παρανομία –που συμβαίνει κι αυτό ενίοτε– αλλά γιατί η νέα απόδρασή του επιβεβαίωσε περίτρανα πως τα τελευταία χρόνια βρισκόμαστε σε ραγδαία αποσύνθεση. Με αποτέλεσμα το οργανωμένο έγκλημα να υποκαθιστά λειτουργίες ολόκληρες του κράτους –τα περίφημα «σκάνδαλα»– και το πολιτικό παρακράτος να ευτελίζει θεσμούς και δημόσια πρόσωπα καταστρέφοντας μέρα μεσημέρι πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες, εθνικά κειμήλια, έργα τέχνης ιστορικής σημασίας και στέλνοντας –προειδοποιητικά;– ένα διακεκριμένο ακαδημαϊκό δάσκαλο στο νοσοκομείο. Ο οποίος, κατά σύμπτωση (;), στις πρόσφατες εκλογές για την υπερνομαρχία της Αθήνας ήταν υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ. Επειδή λοιπόν ξέρουμε και πώς αποδίδεται η δικαιοσύνη στην Ελλάδα και ποιοι την εκπροσωπούν, αλλά και επειδή οι πάντες έχουμε συνείδηση της θεσμικής πλέον α-νομίας, που εκκινεί από πολύ ψηλά για να ακουμπήσει και τον ύστατο πολίτη, απολαμβάνουμε πλέον την απόδραση Παλαιοκώστα σαν ένα έργο τέχνης που φτιάχτηκε από καλλιτέχνη όχι της σχολής αλλά της ζωής. Τι τα θέλετε… Στην Ελλάδα, αντίθετα από την Αμερική, ήρωας είναι ο κλέφτης, ο φυγόδικος και όχι ο ζαπτιές, ο αστυνόμος. Μια παράδοση που έρχεται από την τουρκοκρατία. Αφού το κράτος, τότε και τώρα, αντί για εμπιστοσύνη ή σεβασμό, εμπνέει μάλλον απέχθεια ή και ντροπή.

Ο ποιητής είναι τρόπος, δεν είναι δήλωση

«Σκέφτομαι με το μυαλό μου και όχι με των άλλων»

ΝΑΣΟΣ ΒΑΓΕΝΑΣ

Ποιητής - Καθηγητής

Ο Νάσος Βαγενάς, ο βραβευμένος ποιητής, κριτικός και θεωρητικός, πάντα τροφοδοτούμενος από την καθημερινότητα και κοινωνικά ευαίσθητος, μας μίλησε παρατηρώντας τα συνθήματα των τοίχων και αφουγκραζόμενος την κοινωνική αναταραχή και την πολιτική αδυναμία από τα έδρανα του ελληνικού πανεπιστημίου και από τους δρόμους της ποιητικής δημιουργίας. Σαν τον Πάτροκλο Γιατρά, αποδεικνύει ότι «η ποίηση προχωρεί και τίποτε δεν μπορεί να τη σταματήσει».

Στην πρόσφατη εξέγερση γράφτηκαν στους τοίχους σλόγκαν υπό τη μορφή μονόστιχης ποίησης, όπως το «Μια τράπεζα καίγεται, ένα λουλούδι ανθίζει».

Και εγώ είδα το εξής: «Πας μη Ελλην άνθρωπος»...

Μια τέτοια τρυφερή λεκτική «βία» για μένα είναι αποδεκτή και ευτυχώς που υπάρχει.

Δεν βρίσκω ούτε πρωτοτυπία ούτε δροσιά σε αυτήν τη λεκτική «βία». Πιστεύω ότι είναι στερεότυπα τα σλόγκαν που βλέπω στους τοίχους.
Είναι δύο άνθρωποι που τα γράφουν και το καταλαβαίνει κανείς από το γραφικό τους χαρακτήρα αλλά και από τα ορθογραφικά τους λάθη. Είναι πολύ εύκολο να κάνεις ανατρεπτική πολιτική των τοίχων με σλόγκαν ευφυολογικά...

Ζεις στα Εξάρχεια και έχεις αμεσότερη σχέση με τα πράγματα.

Ζω στα Εξάρχεια περίπου 50 χρόνια. Δεν θα συμφωνούσα καθόλου με την άποψη που διατυπώνεται ότι τα Εξάρχεια αστυνομοκρατούνται. Κατά την άποψή μου, δεν υπάρχει Αστυνομία στα Εξάρχεια και γι’ αυτόν το λόγο αναρχικοκρατούνται. Καθένας μπορεί να κάνει ό, τι θέλει, η πλατεία δεν ανήκει στους κατοίκους της, είναι σε μια άθλια κατάσταση, κυρίως τα τελευταία 3 χρόνια.

Το άλλοτε Καρτιέ Λατέν… Από τη Ζωοδόχου Πηγής έως το λόφο του Στρέφη. Η Καλλιδρομίου με τον κόσμο και τα στέκια της, όπως ο «Ένοικος». Είναι μια πολύ γραφική συνοικία.

Μπορεί να είναι μια καλή συνοικία σε κάποια σημεία της, αλλά συνολικά είναι μια υποβαθμισμένη περιοχή. Δεν είναι αρκετές οι παρουσίες για να εξανθρωπίσουν αυτόν το χώρο. Λυπάμαι που τα λέω αυτά τα πράγματα, αλλά σκέφτομαι με το μυαλό μου και όχι και το μυαλό των άλλων.

Κατάγεσαι από μια αρισερή οικογένεια.

Έχω αριστερό παρελθόν και παρόν. Και αναγκάζομαι να το πω αυτό γιατί το θίγεις εσύ. Θεωρώ εντελώς αντιαισθητικό πράγμα να λέει κάποιος «είμαι αριστερός». Η αριστερότητα κρίνεται περισσότερο από τις πράξεις των ανθρώπων και όχι από τις δηλούμενες αντιλήψεις.

Πώς βλέπεις σήμερα την Αριστερά;

Έχω φτάσει στο σημείο να πιστεύω ότι ο βαθμός της βλακείας στην Αριστερά είναι ο ίδιος ποσοτικά με το βαθμό της βλακείας στη Δεξιά. Και ως εκ τούτου, αναλογικά είναι μεγαλύτερος, αν σκεφτεί κανείς ότι η αριστερή σκέψη είναι μια σκέψη προοδευτική, που βλέπει την πραγματικότητα καθαρότερα και χωρίς ιδεολογήματα, υποτίθεται.

Είσαι ακαδημαϊκός δάσκαλος και είσαι και γνωστός και βραβευμένος ποιητής. Ποια ιδιότητά σου υπερισχύει;

Δεν αυτοπροσδιορίζομαι. Είμαι αυτά που πράττω και από αυτά που πράττω ο καθένας μπορεί να σχηματίσει την εικόνα του προσώπου μου. Έχω όμως μεγάλο σεβασμό για την ποίηση και δεν μου αρέσουν οι δηλώσεις των ανθρώπων «ο τάδε είναι ποιητής». Ο ποιητής είναι τρόπος, δεν είναι δήλωση.

Ως πανεπιστημιακός δάσκαλος, πώς βλέπεις το ελληνικό πανεπιστήμιο;

Η κατάσταση του ελληνικού πανεπιστημίου είναι η χειρότερη που έχω γνωρίσει στα περίπου 30 χρόνια της πανεπιστημιακής μου θητείας. Φοιτητές αλλά και πανεπιστημιακοί παίζουν, ανεπιγνώστως, το παιχνίδι που θέλει να υποβαθμίσει τη δημόσια ανώτατη παιδεία. Και το ακαδημαϊκό επίπεδο στη χώρα μας; Μεγάλο μέρος των πανεπιστημιακών είναι άξιο του ονόματός του. Αλλά, από την άλλη πλευρά, η ποιότητα των εκπαιδευτικών μιας χώρας εξαρτάται και από τις υλικές προϋποθέσεις υπό τις οποίες ο εκπαιδευτικός ασκεί το επάγγελμά του. Δεν μπορείς να έχεις εκπαιδευτικούς υψηλού επιπέδου με τους μισθούς που δίνονται σε αυτούς.

Αγαπημένος σου ποιητής ξένος και αγαπημένος Έλληνας;

Ο Έλιοτ είναι ένας ποιητής που μου αρέσει πολύ. Επίσης ο Οντεν και ο Philip Arthur Larkin. Μου αρέσουν και ποιητές που δεν είναι ευρέως γνωστοί, ο Carl Sandburg, ο Gavin Ewart. Ποιήματα σπουδαία ελληνικά με γοητεύουν. Σίγουρα ο Καβάφης και ο Σεφέρης είναι από τους ποιητές που μου αρέσουν πολύ. Και ο Σικελιανός είναι μεγάλος ποιητής.

Έχεις μιαν εκλεκτική συγγένεια με τον Τζιόζουε Καρντούτσι...

Ναι, υπάρχουν αρκετοί ποιητές με τους οποίους συνδιαλέγομαι ποιητικά. Ορισμένα από τα ποιήματα που έχω γράψει, όχι λίγα, συνοδεύονται απ’ τον υπότιτλο «πάνω σε ένα ποίημα του...». Συνήθως αυτό συμβαίνει όταν προσπαθώ να μεταφράσω και δεν μου βγαίνει. Τότε παίρνω πρωτοβουλία. Το αποτέλεσμα είναι ένα ποίημα το οποίο έχει τη δική του αυτονομία.

Στην εποχή της διάρροιας της εικόνας, είναι η ποίηση η τελευταία μας ελπίδα;

Της «εικονοάρροιας»! Δεν είναι η τελευταία μας ελπίδα, είναι μια ελπίδα. Για πολλούς ανθρώπους, που έχουν την καλλιέργεια να την προσεγγίσουν, ίσως είναι η σημαντικότερη.

Από την ποιητική σου συλλογή «Στέφανος», όπου υπάρχει η περσόνα σου η ποιητική, ο Πάτροκλος Γιατράς, θα ήθελα ένα τετράστιχο που σε εκπροσωπεί...

Μπαίνοντας στον Αχέροντα
βράχηκαν τα χειρόγραφα.
Μου πήραν την περούκα τα νερά.
Έμεινα δίχως λύρα.

Εδώδιμα – Εποχιακά

Τα μπλόκα των αγροτών θα ξανάρθουν. Σαν τα πεπόνια.Oταν έρθει, δηλαδή, η εποχή. Εφόσον αναφερόμαστε σε βασικά προϊόντα της ελληνικής βιοποικιλότητας. Δεν χρειάζεται κανείς να είναι δημοσκόπος, πολιτικός αναλυτής, δημοσιογραφικό παπαγαλάκι για να το προβλέψει. Αρκεί να κοιτά τον ουρανό και να πιστεύει στη Θεία Δίκη. Αφ’ ης στιγμής κανένα πρόβλημα δεν λύνεται, καμία αγροτική μεταρρύθμιση δεν προωθείται, καμία νοοτροπία δεν αλλάζει, αλλά απλώς μετατίθενται τα αδιέξοδα και μεγεθύνονται οι ανάγκες ή οι απαιτήσεις των μειοψηφιών, τα μπλόκα θα ξανάρθουν. Σαν φυσικό φαινόμενο. Σαν τα χελιδόνια. Στα μπλόκα των αγροτών οι «κακοί» είναι βέβαια οι αγρότες και οι «καλοί» είναι οι εγκλωβισμένοι νταλικέρηδες που δεν πηγαίνουν τα εμπορεύματα στον προορισμό τους. Σε μιαν άλλην εποχή, όταν ανθίζουν οι πασχαλιές, τα ραπανάκια και οι μπανάνες θερμοκηπίων, θα αποκλείσουν οι νταλικέρηδες την εθνική – καταχρηστική αναφορά σε «εθνικές οδούς», μία την έχουμε και μάλιστα διακεκομμένη – διεκδικώντας το δικό τους «δίκαιο». Και τότε στο ρόλο των «καλών» θα εμφανιστούν οι αγρότες διαμαρτυρόμενοι για τα προϊόντα τους που σαπίζουν. Τα αγγουράκια, με το συμπάθιο. Ετσι είναι οι επαγγελματικές και κοινωνικές ομάδες στην Ελλάδα. Σαν τους παλιούς ζεν πρεμιέ. Αλλοτε ο Μπάρκουλης είναι ο έντιμος που θα το πάρει το κορίτσι και άλλοτε ο γλεντζές φαντάρος που θέλει απλώς να το εκμαυλίσει. Στρίβειν διά του αρραβώνος, δηλαδή, όπως έλεγε και ο Στέφανος Στρατηγός αποποιούμενος την ευθύνη του. Μόνο που ο Στρατηγός ήταν ηθοποιός και όχι πολιτικός (ούτε καν στρατηγός). Αρα εδώ δεν γελάμε, κλαίμε. Εφόσον οι πολιτικοί, σαν αόρατοι σκηνοθέτες, απλώς προεδρεύουν. Δηλαδή, διεκπεραιώνουν μικρομίζερα τις εκκρεμότητες – που συνεχίζουν να εκκρεμούν ούτως ή άλλως σαν το εκκρεμές του Φουκό. Θάβουν προς ώρας τα οικεία κακά σαν τις γάτες και περιμένουν να κυλήσουν οι εποχές, να βγουν τα ραδίκια και να έρθουν βροχές και εκλογές. Ε, τότε είναι η εποχή τους. Φορώντας την πιο αστραφτερή γραβάτα, το πιο λαμπερό χαμόγελο. Τότε χαίρονται αυτοί. Με ό,τι δηλαδή εμείς οι υπόλοιποι, που κατασπαραζόμαστε μεταξύ μας διεκδικώντας κανιβαλικά τη μισερή πίτα του διπλανού μας, ονομάζουμε «δίσεκτον έτος» και του χρόνου!

Η κρίση και η γριά

Εχουμε περάσει σεισμούς, εμφυλίους, διχασμούς, δικτατορίες, χρηματιστήρια… θα επιβιώσουμε και τώρα. Αρκεί να διεκδικήσουμε μια στοιχειώδη κοινωνική συνοχή. Αυτός ο τόπος μεγαλούργησε ξυπόλυτος και σε εποχές ανεργίας. Είναι βλακώδες να κινδυνεύει σε περίοδο, ακόμη, ευμάρειας. Εκτός κι αν εδώ, στην ευμάρεια με κάθε μέσο, έγκειται το πρόβλημα. Επειδή η πέψη συχνά εμποδίζει τη σκέψη. Και επειδή πιο αντιαισθητικά από τα μπουκωμένα στόματα είναι τα μπουκωμένα βλέμματα. Αυτή η μικροαστική πείνα για το επιπλέον, όταν η επιθυμία ταυτίζεται με την επίδειξη. Το νεοπλουτίστικο όνειρο, που ξέρει να γαργαλάει τόσο έντεχνα η γραβατοφορεμένη μαφία των τραπεζών. Και στο οποίο έχουν υποκύψει τόσο η πατροπαράδοτα νοικοκυρεμένη Δεξιά όσο και η ασκητική Αριστερά. Με αποτέλεσμα να περισσεύουν η υποκρισία και ο τυχοδιωκτισμός στις όποιες διεκδικήσεις. Οταν κινδυνεύει ολόκληρο το πλοίο, είναι ηλιθιότητα να θέλει να διασώσει κανείς μόνο την πρύμνη. Η κρίση, όμως, αναδιανεμητική κατ’ ουσίαν διαδικασία, μπορεί να έχει και θετικές πλευρές: Να μας σπρώξει συλλογικά σε μεγαλύτερη αυτοσυνειδησία και οργάνωση. Ως πότε θα τρώμε από τα έτοιμα; Ως πότε θα περιμένουμε τα πάντα από ένα κράτος-πατερούλη, όντες πολίτες-πελάτες του; Ως πότε ο δημόσιος κορβανάς θα σιτίζει από μεγαλοεργολάβους και εταιρίες έως αργόμισθους υπαλλήλους ή αγρότες; Γράφαμε τις προάλλες πως άλλοι ζουν υπό το νόμο, εμείς δίπλα σε αυτόν. Συζούμε σε υπονόμους και παράθυρα νόμων προς ατομική διαφυγή. Προχθές με… νόμο απελευθερώθηκαν υπόδικοι οι οποίοι δεν είχαν εκτίσει την ποινή τους, με αιτία την αποσυμφόρηση των φυλακών. Αλλο όμως οι ανθρώπινες συνθήκες κράτησης –που δεν βελτιώθηκαν– κι άλλο η επαναλαμβανόμενη ανομία. Χθες οι αγρότες έκλεισαν τα σύνορα! Η καραμπινάτη αυτή αυτοδικία επιβραβεύτηκε με εκατομμύρια ευρώ. Αύριο κάποια άλλη χειμαζόμενη ομάδα θα ισοπεδώσει το κέντρο. Κι ακόμη δεν έχει έρθει ο δύσκολος Σεπτέμβρης. Εκτός και αν μας σώσουν πάλι τα αποθέματα της κραταιάς παραοικονομίας. Κι ενώ η κρίση μεγεθύνεται, κάποιοι, κοιτώντας το ίδιον συμφέρον, πιέζουν για εκλογές. Τη χαριστική βολή δηλαδή για τον τόπο. Υπάρχουν όμως και ευχάριστα: Ο πληθωρισμός μειώθηκε στο 1,8%. Μπήκε το Τριώδιο. Μόνο που διάθεση για ξεφάντωμα έχει μόνο η «γριά» της γνωστής διαφήμισης.

Καραμανλής ή πανκ

Αναπνέουμε πλέον τον απόλυτο παραλογισμό. Βλέπετε, φάγαμε τα έτοιμα, δεν προνοήσαμε για το μέλλον και τώρα έρχεται ο λογαριασμός. Ολοι εναντίον όλων σε έναν καρναβαλικό χορό σχιζοφρένειας: κοινωνικές ομάδες, συνδικάτα, φορείς, πολιτικοί. Χτες οι αγροτοσυνδικαλιστές της Κρήτης εγκλωβίστηκαν στο λιμάνι του Πειραιά από τα ΜΑΤ, σε χώρο όμως ευθύνης των λιμενικών. Ηρθαν για να διαμαρτυρηθούν στον υπουργό Γεωργίας. Ο οποίος είχε πεταχτεί στις Βρυξέλλες για να ενημερώσει την αρμόδια επίτροπο, που όμως βρισκόταν στο Στρασβούργο! Κι ενώ ο εισαγγελέας επέτρεψε την άνοδό τους στην πρωτεύουσα, ο κ. Μαρκογιαννάκης έθεσε βέτο. Απ’ την άλλη, φαντάζεστε φάλαγγα τρακτέρ στην Ομόνοια; Από κοντά και ο Αλέκος απαίτησε το βουνό (οι Κρητικοί) να πάει στον Μωάμεθ (Χατζηγάκη). Ο οποίος, λέει, ευνόησε τους «γαλάζιους» του κάμπου έναντι των «πράσινων» της Μεγαλονήσου. Επιδοτώντας τους, πάντως, σαν να είναι δημόσιοι υπάλληλοι και με χρήματα που μάλλον θα επισύρουν νέο πρόστιμο από την Ε.Ε. Που βέβαια θα πληρώσουμε όλοι μας. Αλλοι ζουν από το νόμο, εμείς συζούμε με αυτόν. Ανέκαθεν. Για κάποιους «υπευθύνους» το να διαλυθεί έτι περαιτέρω ο κοινωνικός ιστός και να δυναμιτίζεται καθημερινά η ομαλότητα συνιστούν πολιτική σωφροσύνη. Οπως επίσης και η υποστήριξη οποιουδήποτε αιτήματος. Παρά τα άθλια οικονομικά και την ψηλαφητή κρίση, εγχώρια και εισαγόμενη. Παροχές όμως σημαίνουν επιπλέον δυσβάσταχτο – ληστρικό δανεισμό και αγχόνη για τους νέους, που μεγαλώνουν υποθηκευμένοι σε μια ανεργία που αποθηριώνεται. Μεγάλες επιχειρήσεις απειλούνται με κραχ, οι απολυόμενοι πληθαίνουν, τα αδιέξοδα πολλαπλασιάζονται. Ηρθε η ώρα να πληρώσουμε. Ολοι. Και αυτή την ευθύνη δεν την επωμίζεται κανένας. Ακολουθούμε την πολιτική της… γάτας. Απωθούμε το πρόβλημα όπως αυτή θάβει τα κ… της. Ο μικρός Νικήτας, τέλος, σωστός «Ομέρ Πριόνης», δεν προχωρά κανένα δημοτικό έργο χωρίς να προκαλέσει το κοινό αίσθημα. Εφόσον με την Πάρνηθα καψαλιασμένη, το κάθε δέντρο πια είναι συμβολικά το τελευταίο. Από την άλλη, έχει χαθεί κάθε μέτρο σε σχέση με το τι συμφέρει το σύνολο. Θυμίζω το «ξύρισμα» του Υμηττού για να κατασκευαστεί η Αττική Οδός. Ή του άλσους των Ολυμπιονικών στην Καλλιρρόης για να περάσει το τραμ. Κι ενώ καθεύδει η εξωτερική μας πολιτική – ούτε η ομολογία του Αττίλα Ολγκάτς, δολοφόνου Ελληνοκυπρίων, δεν την αφύπνισε -, ο Ερντογάν κατήγγειλε τον Πέρες για… γενοκτονία! Ο tempora, ω μόρτες!

«Αλητεία ή θάνατος»

Το ανωτέρω ανατριχιαστικό «φιλοσόφημα» γράφτηκε στους τοίχους του καθημαγμένου, για μιαν ακόμα φορά, Πολυτεχνείου κατά τις ταραχές του περασμένου μήνα. Τα ΑΕΙ έγιναν πάλι άντρα κουκουλοφόρων και εξωακαδημαϊκών στοιχείων που λεηλατούν και ισοπεδώνουν κάθε έννοια δικαίου, ελευθερίας, ιδεών ή ασύλου, αλλά οι πρυτάνεις τους επιμένουν να μην εφαρμόζουν το νόμο, να μην προστατεύουν τα ιδρύματα από τους εισβολείς. Και εν τέλει να είναι ηθικοί αυτουργοί του κατάφωρου γεγονότος πως το άσυλο έχει καταστεί ρεντίκολο και σκαλάθυρμα στα παιχνίδια αδίστακτων μειοψηφιών. Αυτή η ξετσίπωτη βία που αυτοαποκαλείται «πρόοδος» ή «επανάσταση» έχει πλέον διαποτίσει κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας σε βαθμό ώστε οι πάντες να πιστεύουν πως νομιμοποιούνται να καταφεύγουν σε αυτή όταν πλήττονται τα «δίκαια» αιτήματά τους. Ετσι, εδώ και χρόνια, με πρωτοστατούντα τον κρατικό-επαγγελματικό συνδικαλισμό των ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ αλλά και των ποικίλων ΔΕΚΟ με τα προκλητικά προνόμια, ο καθένας «αγανακτισμένος» πολίτης, η κάθε μία διαμαρτυρόμενη συντεχνία μπορούσαν –επαναστατικώ δικαίω και de facto– να εκβιάζουν το κοινωνικό σύνολο αποκλείοντας το εμπορικό κέντρο, καταλαμβάνοντας εθνικές οδούς, κατεβάζοντας διακόπτες και εμποδίζοντας με τα πιο ευφάνταστα βασανιστήρια την ομαλή ζωή στη χώρα. Η σουηδική γυμναστική των αλλεπάλληλων απεργιών, διαδηλώσεων, συλλαλητηρίων και λοιπών δημοκρατικών επιτευγμάτων βρίσκεται επί δεκαετίες στην ημερήσια διάταξη. Στην Ελλάδα το να πας το πρωί στη δουλειά σου και να διασχίσεις μια εχθρική πόλη που ασφυκτιά από την παράνοια του κυκλοφοριακού και την οχληρή κυκλοφορία της παράνοιας (υπό το ένδυμα των «αγωνιστικών κινητοποιήσεων») μοιάζει σχεδόν με επίτευγμα. Αν ο αδικοχαμένος Αλέξης, το απτό δείγμα ενός εκφασισμού της καθημερινότητας που δεν ελέγχεται, είναι ο Ρήγας Φεραίος κατά Αλαβάνο –επειδή και η γλώσσα ασκεί τη δική της συμβολική βία– τότε ο απλός πολίτης του Ελλαδιστάν είναι ο ελεύθερος πολιορκημένος του σύγχρονου Μεσολογγίου. Ο τσαμπουκάς και ο εκβιασμός στα μπλόκα των αγροτών πιστοποιούν αυτήν την ενδημούσα βία. Μια απειλητική ιεροτελεστία της μη ανοίξεως (των δρόμων) που επαναλαμβάνεται σε τακτά διαστήματα. Βλέπεις, κανένα ουσιαστικό πρόβλημα δεν επιλύεται αλλά τα πάντα διευθετούνται προσωρινά έως την επόμενη έκρηξη. Κι αυτή η πολιτική τού «ας το ξεπεράσουμε όπως όπως» είναι η θρυαλλίδα που εγκαθιστά τη βία στο κέντρο των πολιτικών μας εξελίξεων. Φαίνεται πως η αλητεία βολεύει πολύ περισσότερους από τους αυτοχαρακτηριζόμενους «αλήτες έως θανάτου».