και να που Ξηλωθηκαμε σαν το Παλιο Πουλοβερ και μια φωνή απο ψηλά μας λεει :game oVER

απο του 

MHNYMAL  

make love - not parade

ΝοσφεράτοςMar 23, 2012 11:50 PM

ας ηταν να Γλιτωναμε το φαντασμα της πεινας
κανοντας μια Παρελαση με Βαδισμα της Χήνας

ας ηταν να σωζόμασταν μ'αυτές τις παρελασεις
απο του φαυλου ερωτα τις τοσες επελασεις

Ας ηταν να τελειωναμε με μια Τελετουργία
Σ'αυτή τη Χωρα κυβερνουν φατριες του Βοργια

ας ητανε να στεγνωνε στο Μαγουλο το Δάκρυ
Κανοντας μια παρελάση να βρισκαμε την Ακρη


Βαδιζοντας σ'ενα σχοινι ,ειμαστε Σχοινοβατες
καιγυρω μας Φλεγομενες και Ομιλούσες Βατες

και να που Ξηλωθηκαμε σαν το Παλιο Πουλοβερ
και μια φωνή απο ψηλά μας λεει :game oVER

Η Γευσις της ζωής μας

Η Γευσις της ζωής μας

Απ΄ τη ζωή, στο τέλος της, μόνη απομένει γεύσις

του αειφόρου ποταμού (που δις εμβαινειν), ρεύσις
η γλύκα, μήλου αδαγκωτου, και η επιθυμία
ανείπωτη ,ως μια ορμή προς μιαν ουτοπία..
Απ’ τη ζωή ,στο τέλος της ,μένει καμμένο ξύλο
κι’ ο τρομερός Μινώταυρος δεμένος σ’ενα στύλο
Η Αριαδνη ,μυστικά να ξετυλίγει μίτους
κι’ ο Ιωνάς να οδύρεται με΄τη Κοιλιά του κήτους …




Απ’ τη ζωή γαυγίσματα ,φωτιά και γκρίζα σκονη
κι όταν στο τέλος έρχεται η νεκρική σινδονη
οταν εγκαταλείπουμε το ,των ανθρώπων ,πλήθος
Πλάθει νανούρισμα ξανά το μητρικό το στήθος




η Γευσις της θεότητας , βυζιού γαλακτερή
οπως το άστρο της Βηθλεεμ ,κι αυτή αστραφτερή
όταν θα φευγει η ζωή ,σαν μια σκιά στον τοίχο
και μάταια ο Μινωταυρος θα ψάχνει για τον Μιτο….


Σχόλιο από Νοσφεράτος Μάρτιος 25, 2008

Αφού αναπολήσαμε

Αφού αναπολήσαμε
Τα περασμένα
Τις χαρούμενες στιγμές
Τις παρέες
Τους έρωτες
Τους φίλους
Τα δειλινά
Τα γλέντια τα ξενύχτια , την ωραιότητα που φεύγει ,
Ύστερα
Πυρπολήσαμε τα σώματα μας
Βγάλαμε τα μάτια μας ένα ένα
Ακρωτηριασαμε αυτά που αγαπήσαμε
Και απομείναμε
Μισο καμμένα κούτσουρα,σε μια σχεδια , σε μια αλύπητη θάλασσα

Στα Ονειρα μας ξαφνικά βρίσκουμε την Αλήθεια

Στα Ονειρα μας ξαφνικά βρίσκουμε την Αλήθεια

τώρα που όλοι μπήκαμε στη σκοτεινή πλευρά σου Φεγγάρι που ονειρεύεσαι εμάς στα Όνειρά σου

τώρα που όλοι μπήκαμε στη σκοτεινή πλευρά σου Φεγγάρι που ονειρεύεσαι εμάς στα Όνειρά σου

τώρα που όλοι μπήκαμε στη σκοτεινή πλευρά σου
Φεγγάρι που ονειρεύεσαι εμάς στα Όνειρά σου
κι είμαστε εμείς μικρές σκιές και όντα φαντασίας
Αγνώστων κόσμων Φεγγαριων ,μιας μυστικής Ουσίας
που ξεπερνά τον κόσμο μας και κάθε άλλο Κόσμο
και αναδίδει μυρωδιά απο Φεγγαρο Δυόσμο
είμαστε εμείς τα Όνειρα που βλέπει η Σελήνη
Γιαυτό όταν την βλέπουμε νιώθουμε μια Γαλήνη
Από την Φεγγαροσκονη πλάθονται τ’ονειρά μας
κτυπά μέσα απ’τα στήθη μας η Φεγγαροκαρδιά μας ..

Η Γευσις της ζωής μας

Η Γευσις της ζωής μας

Απ΄ τη ζωή, στο τέλος της, μόνη απομένει γεύσις

του αειφόρου ποταμού (που δις εμβαινειν), ρεύσις
 
η γλύκα, μήλου αδαγκωτου, και η επιθυμία
ανείπωτη ,ως μια ορμή προς μιαν ουτοπία..
 
Απ’ τη ζωή ,στο τέλος της ,μένει καμμένο ξύλο
κι’ ο τρομερός Μινώταυρος δεμένος σ’ενα στύλο
Η Αριαδνη ,μυστικά να ξετυλίγει μίτους
κι’ ο Ιωνάς να οδύρεται με΄τη Κοιλιά του κήτους …


Απ’ τη ζωή γαυγίσματα ,φωτιά και γκρίζα σκονη
κι όταν στο τέλος έρχεται η νεκρική σινδονη
οταν εγκαταλείπουμε το ,των ανθρώπων ,πλήθος
Πλάθει νανούρισμα ξανά το μητρικό το στήθος


η Γευσις της θεότητας , βυζιού γαλακτερή
οπως το άστρο της Βηθλεεμ ,κι αυτή αστραφτερή
όταν θα φευγει η ζωή ,σαν μια σκιά στον τοίχο
και μάταια ο Μινωταυρος θα ψάχνει για τον Μιτο….

Ο ερωτας ειναι μια πλάνη που μας γνέφει

Ο ερωτας ειναι μια πλάνη που μας γνέφει


Ο έρωτας είναι μια πλάνη που μας γνέφει
απ ‘το παράθυρο της όλη μέρα γνέθει.
αραχνοΰφαντο το πέπλο της μαγείας,
ονειρική, μια κόρη άκρας γοητείας

Ο έρωτας είναι μια πλάνη που κυκλώνει
και η ψυχή, τότε, φουσκώνει σαν παγόνι
ανοίγει μύρια, ,πολύχρωμα φτερά
και αναδίδει μια θεσπέσια μυρωδιά

Ο έρωτας, είναι μια πλάνη ,πού ραγίζει
οταν ,σαν κοφτερό μαχαίρι ,μας αγγίζει
το τζάμι μας χαράσσει,στα κλεφτά
κι αποκαλύπτει τα πιο μύχια μυστικά

Ο έρωτας είναι μια πλάνη ,που ενώνει
τα δυο σε ένα και τα δένει με μια ζώνη
κοιτάζονται στα μάτια ΅:” Σ’ αγαπώ!”
Και νιώθουν το καθένα ,σαν Μισό

Ο έρωτας είναι μια πλάνη ,που τυφλώνει
και παραβλέπουμε ,αυτό ,που μας πληγώνει
αγγίζουμε το ψέμα με Λαγνεία
στην Αυταπάτη , αγαπάμε με Λατρεία

Ο Έρωτας είναι ο κόμπος που ανεβαίνεισ ενα λυγμό ,
το δάκρυ εκείνο που δεν βγαίνει
Όταν αποκαλύπτεται η αυταπάτη
Δακρύζει αίμα το τυφλό μας μάτι…


νοσφεράτος

* Δρ Τζεκυλ και Χάυντ

• Δρ Τζεκυλ και Χάυντ

Κάποιες στιγμές στον ύπνο μας , βαθιά στα Όνειρα μας
Νομίζουμε πως είμαστε έξω απ’ τα νερά μας

Σε μακρινά βασίλεια πέρα απ’ την Οικουμένη
Σε τόπους που άνθρωπος κανείς δεν άκουσες να μένει

Κάποιες στιγμές , στα Όνειρα ,σε κόσμους απόκοσμους
Βρίσκουμε τ΄ άλλο μας μισό ,να μπλέκει μ’ υποκόσμους

Μαχαιροβγάλτες , φόνισσες , μ’ αλήτες και πουτάνες
Και με γαβριάδες που κρυφά, φουμερνουνε τζιβάνες

Κάποιες φορές, ο εαυτός γίνεται ένας άλλος
Μέσα στη χώρα του Ποτέ , σαν Κάπτεν Χουκ, μεγάλος


Και ύστερα στον ξύπνο μας ,λουσμένοι στον Ιδρώτα
Γυρίζουμε στο μόχθο μας ,μίζεροι όπως πρώτα

Σχόλιο από Νοσφεράτος Μάρτιος 29, 2008

απτ ην ψυχή μας ξεκολουν σιγά σιγά κομματια και ματαια ευχομαστε να μην ειχαμε μάτια

ψυχορραγουμε μεσα μας  καθε φορά  στα αληθεια
και ματαια κρυβομαστε στην μιζερη συνηθεια

καθε μικρή αληθεια μας ειναι και ενα τραυμα
 και ματαια ελπίζουμε πως θαναι ενα θαυμα

απ' την αληθεια παντοτε μας προστατευει η Λήθη
και της επιδερμιδας μας τα λέπια ειναι οι Μύθοι

μες τη καρδια μας που κττυπά κρυβεται η αλήθεια
σαν το σπαθι εξω ορμά ξεσκιζοντας τα στηθεια

και βγαινει μεσα απ τις πληγές σαν νατανε ρυακι
και σταζει  η αληθεια μας  σαν το υγρό  φαρμάκι

απτ ην ψυχή μας ξεκολουν σιγά σιγά κομματια
και ματαια ευχομαστε να μην ειχαμε μάτια

κιυστερα μες τη δινη του μας καταπινει ο χρονος
και αναβλύζει απο βαθια ο γνωριμος μας Πόνος .

ειναι το λαθος που ναι η Υπαρξη μας

καποιες στιγμές στη ζωή μας αγγιζουμε
το περιγραμμα της αληθειας και μοιαζει
σαν ενα αρχετυπο .. τοσο καθαρό,
σαν ενα Τριγωνο μοιαζει γεωμετρικο
εκεινες τις στιγμές η αληθεια μας
γινεται προτιμώτερη απ ‘ τη ζωή μας .Μα σαγηνευει
πιοτερο απο το καθε τι..Ολοδικη μας . Και θελουμε μαζί της να ενωθουμε . Σ ενα αιωνιο σφιχταγκαλιασμα .
επειτα
Αυτή η ιδια αλήθεια
γινεται Σαρκα και οστά
Βγαζει ενα πιστολι,
ενα μαχαιρι
ενα νυστερι
και μας ανογει την καρδια
Κοιταμε εκπληκτοι το αιμα να κυλά .
Αυτή ηταν η αλήθεια; Το μαχαιρι;
Η Ωμοτητα της σαρκας
κατω απο το δερμα
η σκληροτητα της προδοσιας;
ο Θανατος που καραδοκει την καθε στιγμή;
που τελειωνει
που τελειωνει
σε ενα ατερμονο παρόν , στην επαναληψη;
σε μια ατελειωτη σειρά απο καθρεφτες αδειους
Δεν υπαρχει εξω εκει πέρα γαμοτο
Ουτε και μέσα
Μια αδειοσυνη που ματαια γεμιζουμε
με συναισθηματα
με σκεψεις
με σαλιο
με αιμα
με οτι απομενει απ τη σαρκα μας
καποιες φορές το φαντασμα του εαυτου μας λεει την Αληθεια
και ειναι η Ολοδικη αλήθεια του χαμου μας .
κατα λάθος υπήρξαμε .
καιειναι λαθος.
ειναι το λαθος που ναι η Υπαρξη μας
Comment από Νοσφερατος | Σεπτεμβρίου 29, 2010

Την Ολοπικρη μα και γιαυτό ολοδικη μας αλήθεια

κάποιες φορές μες την ομίχλη ανακαλύπτουμε
 το φάντασμα μας..
 δηλαδή το το περίγραμμα του πεπρωμένου μας
 η το απόσταγμα της μνήμης
και πάμε να τον αγγίξουμε . Να ενωθουμε μαζί του
 Μας σαγηνεύει η  αχνή τουκαθαροτητα ..που είναι σαν αέρας . Που μας πονά κατάσαρκα σαν το μαχαίρι .
 Το φάντασμα μας
ωσάν το είδωλο μας στον καθρέφτη .Να ζωντανεύει . Και
 να μας λέγει την αλήθεια μας
 Την αλήθεια
 Την αλήθεια
Την Ολοπικρη μα και γιαυτό ολοδικη μας αλήθεια

Τα βήματα μας ,βήματα μονότονα

Τα βήματα μας ,βήματα μονότονα(στου Αποσπεριτη)

Τα βήματα μας ,βήματα μονότονα






Τα βήματα μας ,βήματα μονότονα

Σαν τους διαβάτες ,που όλη νύχτα περπατάνε

Σαν τις ψυχές μας που δεν έχουν που να πάνε

Κι’ ειν΄οι αράχνες σαρκοβόρες σαν την Μνήμη



Τα βήματα μας ,βήματα μονότονα

Σα πεφταστέρια πού στον ουρανό γλιστράνε

και σαν τους φίλους , την στιγμή που μας πουλάνε

Σα και τη νύχτα που βουλιάζει σε μια Λίμνη



Τα βήματα μας ,βήματα μονότονα

Κι αυτά τα δεντρα ολο τα τρώνε οι Τερμίτες

που πάει η πνοή μας οταν βγαινει απο τις μύτες;



Κι ειναι η ζωή μας σαρκοβόρα σαν την μνημη.

Σκηνικο:

Σκηνικο:

 Αυτό το σκηνικό

Το ξέρω από καιρό.

 Μια επανάληψη

Μια εγκατάλειψη

Μια περιφρόνηση

Και ο Τροχός κυλά.

Αυτό το σκηνικό είναι παμπάλαιο

 Η προσδοκία

 Η προδοσία

 Μνησικακία και αβάσταχτη η επαρση

 Και να πεθαίνεις  ατέλειωτα απέθαντος

 Στις άδειες λέξεις

Μέσα στη Μοίρα  του καιρού σου που Γλιστρά

 Στην επανάληψη

 Στην εγκατάλειψη

 Και ο καιρός σου απ τα χέρια σου Γλιστρά.  

πως θα αντέξουμε και πάλι τον Διόνυσο

πως θα αντέξουμε και πάλι τον Διόνυσο
Θεό της τρέλας και της μέθης κι ευωχίας
με τις Μαινάδες του που προχωρεί γοργά
για να γκρεμίσει το παλάτι του Πενθέα.
 

Ειν’ επικίνδυνη αυτή η ευχαρίστηση
μας κομματιάζει σαν την Θεία Ευχαριστία 

κι αυτό το απολαυστικό πλεόνασμα
Παθος και Πόθος είναι η η ίδια μας Ουσία

είναι ο μέσα μας ο Αλλότριος μας Οίνος
Είναι το οψάρι μας ο τρυφερός Κυπρίνος

Είναι των Βάτραχων παιδί ,είναι Γυρίνος *

προφητεία

θαρθει μια Μέρα...

Θαρθει μια μέρα που όλα αυτά
-το σύμπαν οι αστερισμοί κιοι Γαλαξίες
Και όλα τα μελλούμενα και το παρόν
Κι ο παρελθόντας χρόνος και οι τόποι
Και τα στεγνά κουφάρια μας και οι σελήνες
Του κόσμου τα Ηφαίστεια , τα Βαλτοτόπια ,
Τα Άχραντα μυστήρια και οι θεοί , οι Λέξεις ,
Η δυναμη της ελξης , η παλιροια και τα παιχνίδια
Ο έρωτας
Των γυναικών τα αιδοία κι οι Φαλλοί , της γης τ' αιώνια Ρολόγια , τα Ξωκλήσια ,
Τα βουνά ,
Όλες οι χιονισμένες Κορυφές , οι ορειβάτες ,
Και τα Χρηματιστήρια , η Γηραιά Αγγλία και η Ρώμη
Τα Νιάτα και τα Ξυπνητήρια
Και ο σπαραγμός σωμάτων , μια γυναίκα τρέμει μέσα στη Νύχτα , η Αγάπη
Και οι σπασμοί του σεξ , κι οι ηδονές του κόσμου και το χρήμα
Και η ωμότητα της σάρκας και οι πόλεις ,
Η Βία
Η Λαγνεία
Και η ανία των στιγμών που μοιάζουν με κινήσεις εκκρεμούς
Τα ζώα
Τα πετούμενα, τα έντομα και τα λουλούδια κιοι λωτοί , τα μανιτάρια,
Και τα κομπιούτερ φυσικά τα λάπτοπ και οι κολοσσοί του πλουτου,βαβυλώνες
Και οι Αλεξάνδρειες μαζί , τα πλοία
Που πάνε στην Αμερική κιολα τα Όνειρα και οι εφιάλτες και εγώ και συ, θαρθει μια μέρα
Που όλο μας το Συμπαν θα χαθεί ,μια εκπνοή η απουσία , η τελευταία η στιγμή,μεσ’την ακινησία
Την τελική την σιωπή
Κα η ψυχή ακόμα
Θα εξαφανιστεί
Μεσ’ την στην αστείρευτη αντιστροφή του χρονου,

στη φωτεινή τη νύχτα

που ολοι καρτερούμε

οι Κατοικοι του Κρόνου

οι Κατοικοι του Κρόνου

Αφού πρώτα Φάγαμε το μέλλον των παιδιων μας
 Τώρα

Τρωμε και τον Δεκέμβρη  τους

Η Σκοτωμένη ΧελιδΩνα

Η Σκοτωμένη ΧελιδΩνα

Μες τον Μπαξέ μας κάποτε, Τρύπωσε Χελιδώνα

-που νόμιζε πως βρέθηκε σε παραδείσου Δώμα -

και κούρνιασε σε μια Γωνιά και κλώσησε τ'αυγά της
μας είδε και τιτίβισε γλυκά απ' τη χαρά της


μας Δώρισε χαμόγελα ,φτερούγισε κοντά μας
και νόμιζε πως σαν κιαυτήν πως είναι κι η Καρδιά μας


Γιατί η Χελιδωνα μας είχε Ελευθερία
Μα την δική μας την Καρδιά , κατείχε η Μοχθηρία


Κιοταν μας χαμογέλασε της βγάλαμε το Μάτι
και στο κορμί της βγάλαμε το φθονερό μας άχτι


κιολοι μαζί σκοτώσαμε,την μανα Χελιδώνα
-με να μαχαίρι στην καρδια και μια βαριά κοτρόνα



Κι υστερα τεμαχίσαμε τα μαύρα τα φτερά της
Και την Διχάλα κόψαμε της Χελιδωνουράς της



κι ύστερα της ανοίξαμε την άσπρη την κοιλιά της
κι εκεί μάταια ψάξαμε τα ολόασπρα αυγά της



Και αφού με αίμα βάψαμε τα ολολευκα μας Χέρια
Ολόχαροι ευχηθήκαμε , κοιτάζοντας τ' Αστέρια


''Μεγαλοδύναμε Θεέ στείλε Χελιδονάκια

Κι εμείς θα τα σκοτώσουμε

Γιατί'μαστε ανθρωπάκια ''

Μεσ τη Κοιλιά σου κρυβεται πτωμα ενα παιδάκι

Μεσ τη Κοιλιά σου κρυβεται πτωμα ενα παιδάκι

Αυτό που δεν αντεχεται ,το πνίγει η Μοχθηρία

Κι ο Φθόνος των ατάλαντων και η Μικροψυχία

Αυτη η μεσα μας φωτιά , αυτό το φώς που καίει

Αυτό που μεσα απ’ τη καρδιά αργά σαν λάβα ρέει

αυτός ο χτυπος της καρδιάς,το Ρυθμικό ρολόι

που σαν τον Χρόνο εκρίνεται,αιώνιο μοιρολόι

οι χάντρες του κομπολογιου ,ψυχών μας κομποσχοίνι

Το πιο βαθύ μας φάντασμα, που καίγεται και σβύνει,

η μέσα μας η έκρηξη, Τά Ρω του έρωτα μας

Κι οι αναμνήσεις της ζωής που χανονται σιμά μας

που σας χτυπά στο προσωπο ,και που σας εξοργίζει

ειναι η Ιδια η ζωή , η μέσα σας που Σφύζει

Κι εσεις την πνιξατε αργά,μέ μοχθηρό σχοινάκι

Μεσ’τη κοιλια σου βρισκεται ,πτωμα, ενα παιδάκι

που σε κοιτά απο μεσα σου, με σκοτωμένο μάτι

Που απ’ τη ζωή ξεπέζεψες απ’ του όνειρου το άτι

κατι

κατι

κάτι που ταν πολύτιμο και ήταν απο χρυσάφι

το βάλαμε ενέχυρο ,μια μέρα στον σαράφη

κάτι που ήταν δροσερό κι ήταν αναπνοή μας

μα τώρα λειώνει σαν κερί μαζί με την ψυχή μας

κάτι έχει σπάσει μέσα μας κι ειναι σακατεμένο

κατι που είχαμε ακριβό και τώρα είναι θαμμένο

κάτι που χασαμε παλιά ψαχνουμε να το βρούμε

κι'αναρωτιομαστε κρυφά''αραγε ακομα ζούμε;''

Αυτή η Χωρα η απέθαντη που είναι λυπημένη

θυμίζει κάτι μέσα μας που τώρα αργοπεθαίνει...

Η Γνώση είναι Γουρούνι Που σαρκάζει

Η Γνώση είναι Γουρούνι Που σαρκάζει

Μες τη στεγνή λαμπρότητα του κόσμου

Η γνώση είναι γουρούνι που σαρκάζει

Αθώο , πορφυρό ,στιλπνό πετράδι

Η γνώση είναι αίμα στο ασπράδι

Μες τα λασπόνερα του Βούρκου της κυλιέται

Το βράδυ σε μια φάτνη αποκοιμιέται

Σαν το γουρούνι που το γδέρνουν ζωντανό

Γνώση αθώα , σαν Χριστούλης στο σταυρό

Σαν Αστραπή , μες τον παράδεισο που πέφτει

Η γνώση είναι λουλούδι που μας γνέφει

Έλα και συ , μικρό γουρούνι στο σφαγείο

Να κρεμαστείς , μες του Χασάπη το Ψυγείο