Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΡΘΡΑ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΑΡΘΡΑ-ΠΟΛΙΤΙΚΗ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 6 Μαρτίου 2014

Θολό ποτάμι


902.gr
Της Κικής Αλεξάνδρου
Μια σούπα, με πολιτική θέση «λίγο απ’ όλα», με σαφή υποταγή στην ΕΕ και βιτρίνα το στυλ αλά Στιβ Τζομπς όταν παρουσίαζε νέα επιτεύγματα της «Apple», είναι το «ποτάμι» του Σταύρου Θεοδωράκη, που χτες ανακοίνωσε το βασικό του κορμό και θα συμμετάσχει με ψηφοδέλτιο στις ευρωεκλογές.
Ένα κόμμα θολό, στο οποίο χωράνε όλοι, το οποίο, όπως λέει, επιδιώκει να «κλέβει ιδέες και από την αριστερά και από τη φιλελεύθερη παράταξη», δηλαδή τσιμπολογάει προτάσεις από εδώ και από εκεί για να τις εντάξει σε ένα πρόγραμμα κομμένο και ραμμένο στη στρατηγική της ΕΕ. Δηλαδή μια από τα ίδια. Εξάλλου, ο Στ. Θεοδωράκης στη χτεσινή του συνέντευξη Τύπου, εμφάνισε ως συνεκτικό στοιχείο του κόμματός του τις ιδέες της ΕΕ, διευκρίνισε ότι «είναι προσανατολισμένο στην Ευρώπη», ότι «υπερασπιζόμαστε την Ευρώπη. Και στις στρατηγικές επιλογές η οπτική δεν πρέπει να είναι του Έλληνα, αλλά του Ευρωπαίου». Δηλαδή, υποταγή στις επιλογές της ιμπεριαλιστικής ΕΕ και των μονοπωλίων, σε αυτήν την πολιτική δηλαδή που έχει φέρει το λαό στην φριχτή κατάσταση που ζει σήμερα. Προφανώς, από τη στιγμή που το «ποτάμι» κινείται σε αυτή τη στρατηγική, μπορεί να χωρέσει θέσεις από κόμματα του συστήματος, καθώς δε διαφοροποιείται στην ουσία από αυτά. Αυτό που παρουσιάζεται με μεταμοντέρνο ύφος, κρύβει τις ίδιες φθαρμένες ιδέες που έχουν οδηγήσει το λαό στη σημερινή κατάσταση.
Εκείνο που φαίνεται ότι επιδιώκεται με αυτό το σχήμα, είναι να δημιουργηθεί άλλο ένα κομματίδιο – αερόσακος για τη ριζοσπαστικοποίηση των λαϊκών στρωμάτων, άλλο ένα κομματίδιο – μπαλαντέρ για πιθανές συνεργασίες με τον έναν ή τον άλλο πόλο του νέου διπολισμού. Ένα κόμμα – διαθέσιμο για συνεργασίες. Εξάλλου, είπε ο Στ. Θεοδωράκης, ότι στόχος του «ποταμιού» είναι να συμβάλουν «με την ενότητα των διαφορετικών» ώστε να προκύψει μια πλειοψηφία 50% με συνεργασίες. Με ποιους θα συνεργαστεί; Με όποιους χρειαστούν μια τσόντα, από τους πυλώνες του νέου διπολισμού,

Πέμπτη 31 Οκτωβρίου 2013

«Ενωτικές Λαϊκές Επιτροπές»!!! Νέα «κόλπα» του ΣΥΡΙΖΑ

 902.gr


Του Τάκη Βαρελά*
Μια παροιμία λέει: Να κλέψεις ξέρεις; Ναι!
Να κρυφτείς, ξέρεις; Όχι!
Ε! Τότε, μην κλέβεις!
Εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ, λοιπόν, φαίνεται ότι ή τους είναι άγνωστη αυτή η ελληνική παροιμία ή έχει γίνει πλέον καθεστώς η κλοπή θέσεων και προτάσεων του ΚΚΕ, όπως επίσης και ονομάτων.
Αυτή τη φορά την τιμητική τους έχουν οι Λαϊκές Επιτροπές.
Δεν έχουν το θεό τους, τολμούν να χρησιμοποιούν ακριβώς ακόμη και τον ίδιο τίτλο.
Θαυμάστε τον Π. Λαφαζάνη στην πρώτη πράξη στην «Αυγή» το Σάββατο 26 Οκτώβρη 2013: «Προοδευτική ανατροπή δεν πρόκειται να υπάρξει χωρίς ισχυρό κόμμα δραστήριων μελών, με παρουσία στους χώρους και τους αγώνες. Όπως προοδευτική ανατροπή δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς ένα τέτοιο ισχυρό ριζοσπαστικό κόμμα να συμβάλλει αποφασιστικά στην πολιτική οργάνωση και κινητοποίηση ευρύτερα του λαού». Και συνεχίζοντας: «Αυτόν τον ρόλο καλούνται να παίξουν οι ενωτικές ΛΑΪΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ παντού, στους χώρους δουλειάς και στις συνοικίες. Λαϊκές επιτροπές αγώνα για τα λαϊκά προβλήματα και την προοδευτική αλλαγή».
Αν ο τίτλος «ενωτικές ΛΑΪΚΕΣ ΕΠΙΤΡΟΠΕΣ», που χρησιμοποιεί ο Π. Λαφαζάνης, δεν παραπέμπει αυτόματα σε σύγχυση με τις Λαϊκές Επιτροπές, που χρόνια δραστηριοποιούνται σχεδόν σε όλη τη χώρα, όπου συμμετέχουν αγωνιστές που υπερασπίζονται τα καθημερινά προβλήματα, τότε τι είναι;
Αν δεν είναι επαίσχυντη πράξη εμβολισμού στη δράση των Λαϊκών Επιτροπών, που στηρίζουν και συμμετέχουν και μέλη του ΚΚΕ, αλλά και πέρα από αυτό άλλοι που συμφωνούν με το πολιτικό πλαίσιό τους, τότε τι είναι;
Μας θυμίζει το ΠΑΣΟΚ που έκλεβε τα συνθήματα, για να παραπλανήσει το λαό, αποστεώνοντάς τα

Τρίτη 29 Οκτωβρίου 2013

Φανταστείτε το ΚΚΕ σύμμαχο των βιομηχάνων!

902.gr
Του Τάκη Βαρελά*
Πολύ μεγάλη πρεμούρα διακρίνεται σχεδόν σε όλο τον αστικό τύπο για το μέλλον της κεντροαριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας, της Αριστεράς του ΣΥΡΙΖΑ.
Προς τι αυτή η πρεμούρα; Γιατί τόση βιασύνη;
Εκεί που η ΔΗΜΑΡ, σε μια εβδομάδα τα βρίσκει με το ΠΑΣΟΚ, τα χαλάει την επομένη.
Ξεφυτρώνουν και οι «58», της σοσιαλδημοκρατίας (γνωστοί και μη εξαιρετέοι) με τον Σημίτη αβανταδόρο.
Είναι προσωπικές επιλογές ή πραγματική ανησυχία;
Από την άλλη έχουμε το ΣΥΡΙΖΑ να κουνάει το δάχτυλο στο ΚΚΕ, ότι αν δεν συνεργαστεί με το ΣΥΡΙΖΑ στη μεγάλη κυβέρνηση της Αριστεράς θα υποστεί σκληρό πολιτικό πλήγμα.
Αυτή η κινητικότητα, αλλά και η αρθρογραφία στα αστικά ΜΜΕ, αν μη τι άλλο, κάτι προμηνύει.
Το ΚΚΕ από την πλευρά του διεμήνυσε σε όλους τους τόνους στον ελληνικό λαό, ότι γίνονται πολιτικές διεργασίες προκειμένου στα Αστικά κόμματα προκειμένου να διαμορφωθούν νέα πολιτικά σχήματα τα οποία στον ένα ή τον άλλο τρόπο, ως συγκοινωνούντα - κυβερνητικά - πλέον δοχεία, να διαιωνίζουν τη διαχείριση του αστικού συστήματος.
Το ΚΚΕ επίσης ξεκαθάρισε, ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί με το ΣΥΡΙΖΑ αλλά ούτε και με δυνάμεις οι οποίες δεν έχουν αντιμονοπωλιακή κατεύθυνση κλπ. σημειώνοντας ότι η συμμαχία των

Δευτέρα 7 Οκτωβρίου 2013

Κάτι λείπει από το "κάδρο" του Νίκου Μπογιόπουλου


Παρατήρηση πρώτη: To 1923 εκδηλώθηκε στο Μόναχο το λεγόμενο «πραξικόπημα της μπυραρίας». Ο Χίτλερ συνελήφθη αλλά παρότι οι νόμοι της (αστικής κοινοβουλευτικής) Δημοκρατίας της Βαϊμάρης προέβλεπαν ακόμα και την ποινή του θανάτου για το έγκλημά του, έμεινε στη φυλακή – σε υπερπολυτελές κελί - μόλις 8 μήνες, πλήρωσε 500 μάρκα πρόστιμο, και αφέθηκε ελεύθερος. Δέκα χρόνια αργότερα και αφού είχε αξιοποιήσει όλες τις νόμιμες διαδικασίες της (αστικής κοινοβουλευτικής) Δημοκρατίας της Βαιμάρης, ο Χίτλερ διορίστηκε Καγκελάριος.
Αν η ιστορική γνώση παρέχει στοιχειώδη πολιτική επίγνωση, τότε το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι: η αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία κάθε άλλο παρά αποτελεί αδιαπέραστη ασφαλιστική δικλείδα απέναντι στον φασισμό.
Μήπως υπερβάλουμε;
Αντί άλλης απόδειξης ας ανατρέξουμε (και) στα καθ’ ημάς: Πριν φτάσουμε στην «4η Αυγούστου» και στην κήρυξη της φασιστικής μεταξικής δικτατορίας είχε προηγηθεί η 16η Απρίλη του 1936. Τότε τα δυο μεγάλα κόμματα, το Λαϊκό κόμμα (σ.σ.: σαν να λέμε η «Νέα Δημοκρατία» της εποχής...) και το κόμμα των Φιλελευθέρων (σ.σ.: σαν να λέμε το «ΠΑΣΟΚ» της εποχής...), συνέπραξαν. Εφαρμόζοντας όλους τους τύπους της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας διόρισαν πρωθυπουργό τον φασίστα Μεταξά που δεν διέθετε στη Βουλή παρά μόλις 7 βουλευτές. Κάπως έτσι οικοδομήθηκε το κράτος της «4ης Αυγούστου» που ο ίδιος ο Μεταξάς το περιγράφει στα ημερολόγιά του ως εξής:
«Η Ελλάδα έγινε ένα Κράτος αντικομμουνιστικό, Κράτος αντικοινοβουλευτικό, Κράτος ολοκληρωτικό...».

 Ο φασίστας Μεταξάς δέχεται τους ναζιστικούς χαιρετισμούς των ομοϊδεατών του.

Παρατήρηση δεύτερη: Στον αγγελικά πλασμένο καπιταλιστικό κόσμο μας 737 πολυεθνικά μονοπώλια κατέχουν το 80% του παγκόσμιου πλούτου.  Εντούτοις ο Λένιν, εκατό σχεδόν χρόνια από

Δευτέρα 20 Μαΐου 2013

Η απεργία των εκπαιδευτικών, η αφύπνιση και «οι στιγμές που αλλάζουν την Ιστορία»

902.gr
Είναι γεγονός ότι η κινητοποίηση των εκπαιδευτικών με την καθοδήγηση της ΟΛΜΕ προσφέρεται για πολύτιμα συμπεράσματα πάνω στο υπαρκτό πρόβλημα: Πώς θα οργανωθεί η εργατική - λαϊκή αντεπίθεση, ώστε το κίνημα να περάσει σε ένα σχετικά ανώτερο επίπεδο, θα έχει κάποια αποτελέσματα στην παρεμπόδιση των αλλεπάλληλων αντιδραστικών μέτρων που εκπονούνται για τη διαχείριση της κρίσης και στο όνομα της κρίσης. Πώς θα γίνει η δύναμη ριζικής ανατροπής και δε θα ενταχθεί στη διαδικασία αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος που προωθείται και δεν πρέπει να μένει έξω από τον προβληματισμό και την ανησυχία του λαού.
Διευκρινίζουμε ότι πίσω από τον όρο αποτελέσματα, αποτελεσματικότητα αγώνων εκφράζονται πολύ διαφορετικές έως και διαμετρικά αντίθετες απόψεις.
Ενα δυναμικό, ενωτικό, ταξικά προσανατολισμένο κίνημα που περνά από επιμέρους αντιμονοπωλιακούς στόχους (και όχι μόνο αντικυβερνητικά αιτήματα) σε κατεύθυνση αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική μπορεί, κάτω από προϋποθέσεις, να παρεμποδίσει, να ανακόψει μέτρα και να κερδίσει χρόνο για τη συγκέντρωση νέων δυνάμεων. Μπορεί ακόμα να αποσπάσει «κάτι», έστω επιμέρους, στο βαθμό που δε θίγει την κυρίαρχη πολιτική. Στο παρελθόν, έχουμε τέτοια απόσπαση μέτρων από το κίνημα. Δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει και κάποια θετική έκπληξη με ένα πρωτοφανέρωτο ανέβασμα της ταξικής πάλης σε συνδυασμό με πρόοδο στην κοινωνική συμμαχία και αλληλεγγύη. Στην αποτελεσματικότητα των αγώνων εμείς εντάσσουμε την πρόοδο της συνδικαλιστικής οργάνωσης σε συνδυασμό με τη βελτίωση ή και αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων σε έναν κλάδο, με την ανάπτυξη της πολιτικής συνείδησης της μαχητικότητας και της ετοιμότητας ακόμα και αυτοθυσίας.
Αγώνες που έχουν ως στόχο (κάτι τέτοιο φαίνεται πολύ καλά στις δηλώσεις στελεχών της ΟΛΜΕ και ιδιαίτερα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ) να εκθέσουν μόνο την κυβέρνηση για τον αντιδημοκρατικό

Δευτέρα 1 Απριλίου 2013

Άρθρα - καρμπόν με ομολογημένα και ανομολόγητα, πλην φανερά...



του Μάκη Μαΐλη, μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ
Το να διαφωνεί κάποιος με το Πρόγραμμα που ψήφισε το 15ο Συνέδριο του ΚΚΕ και να το λέει, αποτελεί δικαίωμά του και συνιστά μία επιλογή. Λαθεμένη, αλλά μία επιλογή. Εξάλλου, οι σελίδες του «Ριζοσπάστη» είναι εξαιρετικά φιλόξενες. Δημοσιεύουν - γιατί έτσι πρέπει - και άρθρα εργαζομένων στο «Ριζοσπάστη» που καταφέρονται κατά του ΚΚΕ. Κάτι αντίστοιχο δεν θα μπορούσαν οι συγκεκριμένοι συντάκτες ούτε να διανοηθούν, αν εργάζονταν σε οποιαδήποτε άλλη εφημερίδα.
Όμως, το να διαφωνεί κάποιος με το Πρόγραμμα του 15ου Συνεδρίου και τώρα να εμφανίζεται ως διαπρύσιος υπερασπιστής του, κατακεραυνώνοντας τις Θέσεις της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο ότι δήθεν το παραβιάζουν, είναι κάτι που δεν το θέλει ούτε ο θεός, ούτε ο διάβολος. Και δυστυχώς, αυτή τη στάση κρατούν και διατυπώνουν δημοσίως ορισμένα κομματικά μέλη μπροστά στο 19ο Συνέδριο. Ας σταθούμε σε δύο παραδείγματα.
Στον προσυνεδριακό διάλογο για το 15ο Συνέδριο, ο Α. Σκυλλάκος τοποθετήθηκε σαφέστατα υπέρ των αποφάσεων του 10ου Συνεδρίου, καθώς και υπέρ του 11ου και του 12ου, σημειώνοντας ότι το σχέδιο Προγράμματος για το 15ο Συνέδριο «δεν πρωτοτυπεί» σε σχέση με τα παραπάνω Συνέδρια! Έγραψε στον προσυνεδριακό διάλογο για το 15ο Συνέδριο: «Δεν πρέπει να εγκαταλείψουμε την ιδέα της "ενιαίας επαναστατικής πορείας" που είχαμε στο 10ο, 11ο, 12ο Συνέδριο» («Ριζοσπάστης» 29/4/1996)!
Άλλα αντ' άλλων... Γιατί το 15ο κινούνταν σε τελείως αντίθετη κατεύθυνση, αφού ήταν το Συνέδριο που καθόρισε ότι η επανάσταση στην Ελλάδα θα είναι σοσιαλιστική και ότι η πάλη των τάξεων κατευθύνεται στη λύση της βασικής αντίθεσης κεφάλαιο - εργασία. Αυτό είναι το θεμελιακό που ψήφισε το 15ο Συνέδριο. Σε αυτό στέκονται ακλόνητα και οι Θέσεις για το 19ο Συνέδριο, όπως στέκονταν και οι αποφάσεις των προηγούμενων Συνεδρίων.
Κατά το δοκούν εκτίμηση των αποφάσεων του 15ου Συνεδρίου κάνει με το άρθρο του και ο Β. Καλαματιανός, διαστρεβλώνοντας τις αποφάσεις του 15ου Συνεδρίου. Έγραψε: «Σε αντίθεση με την 

Τετάρτη 27 Μαρτίου 2013

ΟΧΙ τέτοιο όχι… Θύμιος Καλαμουκης-Ελληνοφρένεια



 
Επειδή ήδη οι ένοχοι προσκυνημένοι Νενέκοι, βγαίνουν σε παράθυρα και πάνελ προσπαθώντας να αποδομήσουν το ΟΧΙ, οφείλουμε εξαρχής να πούμε ότι το ΟΧΙ της Κύπρου, όχι μόνο δεν αποτελεί ήττα, αλλά είναι ένα άριστο μάθημα, για τους λαούς όλης της Ευρώπης, κυρίως όμως του Νότου.
Ήταν ένα άριστο μάθημα για όσους νομίζουν ότι οι λύκοι  της Ευρώπης καταλαβαίνουν από διάλογο και από επιχειρήματα. Ήταν ένα άριστο δίδαγμα για όλους εκείνους που πιστεύουν ότι με την διαπραγμάτευση και την επαναδιαπραγμάτευση, μπορεί να πειστεί η Μαφία του Βερολίνου και των Βρυξελλών. Ήταν ένα ατράνταχτο επιχείρημα, ότι δεν τολμάς να επισκεφτείς την έδρα των λύκων για συζήτηση, κυρίως όσο επιμένεις να παραμένεις αρνί…
Το ΟΧΙ της Κύπρου, βάλσαμο στις πληγωμένες υπερηφάνειες όλων των Ελλήνων, αναστάτωσε την Ευρώπη και μέρος του πλανήτη, για περισσότερο από μια εβδομάδα, αν και δεν ήταν ένα καθαρό ΟΧΙ, του Κυπριακού λαού, με 

Παρασκευή 22 Μαρτίου 2013

Μετά… Ελληνοφρένεια-Γράφει ο ΘΥΜΙΟΣ ΚΑΛΑΜΟΥΚΗΣ


ellinofreneia.net
Ενώ ακόμη τα πράγματα είναι πολύ ζεστά και τα καζάνια, στην Μεσόγειο και αλλού βράζουν ακόμη, θα επιχειρήσουμε και εμείς μια κατάθεση. Όχι χρημάτων, ούτε προσφορών. Κατάθεση σκέψεων για όσα συμβαίνουν στην Κύπρο και με αφορμή τα γεγονότα της Κύπρου. Τι απεδείχθη μέχρι στιγμής και ενώ όλα είναι πολύ ρευστά...
Απεδείχθη περίτρανα, πόσο αδίστακτοι είναι οι νταβατζήδες της Ευρώπης. Πορεύονται με ωμούς εκβιασμούς, πιστόλια στον κρόταφο, φριχτά διλήμματα. Μια συμμορία που κρατάει δεμένους με αλυσίδες λαούς και χώρες, έτοιμη ανά πάσα στιγμή να συνετίσει όποιον τολμήσει να σκεφτεί να αποδράσει, χρησιμοποιώντας κάθε πρόσφορο μέσο, από φριχτούς βασανισμούς, μέχρι δημόσιες εκτελέσεις…
Απεδείχθη πόσο αδίστακτοι είναι και οι εδώ συνεργάτες τους. Οι ντόπιοι δεσμοφύλακες, η περίφημη πολιτική και οικονομική ελίτ, της χώρας. Στο προσκήνιο κομπάζουν για 

Τρίτη 19 Μαρτίου 2013

Φτωχότερος ο λαός με το «μοντέλο Ομπάμα»

Σύμφωνα με στοιχεία επίσημων κρατικών και ακαδημαϊκών Οργανισμών, το 1% των πλουσιότερων Αμερικανών κατέχει το 40% του πλούτου που υπάρχει στις ΗΠΑ. Επιπλέον, το 1% εισπράττει σχεδόν το ένα τέταρτο (το 24% για την ακρίβεια) του παραγόμενου εθνικού εισοδήματος στις ΗΠΑ, ενώ κατέχει το 50% των μετοχών, των ομολόγων και των αμοιβαίων κεφαλαίων στη χώρα. Αν υπολογίσει κανείς τον πλούτο που κατέχει το 20% των πλουσιότερων Αμερικανών, αυτός φθάνει στο 93% του συνολικού πλούτου της χώρας! `Η, αντίστροφα, το υπόλοιπο 80% του πληθυσμού κατέχει μόλις το 7% του πλούτου! Επίσης, ένας μέσος εργαζόμενος στις ΗΠΑ πρέπει να εργαστεί επί ένα μήνα για να κερδίσει όσα ένας διευθύνων σύμβουλος σε μία ώρα.
Τα στοιχεία είναι δηλωτικά των ταξικών αντιθέσεων που έχουν οξυνθεί στις ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια, επαληθεύοντας ότι, ανεξάρτητα από το ασκούμενο μείγμα της διαχείρισης, τα πλούτη καταλήγουν στο κεφάλαιο και ο λογαριασμός στο λαό.
Τα παραπάνω στοιχεία είναι αποκαλυπτικά και για την κοροϊδία που επιχειρεί ο ΣΥΡΙΖΑ σε βάρος του λαού, υποσχόμενος ότι με μια διαχείριση τύπου Ομπάμα στην Ελλάδα, θα λύσει τα λαϊκά προβλήματα και θα κάτσει στον πάγκο τους τους μεγαλοεπιχειρηματίες. Το «μοντέλο Ομπάμα», όπως και το «μοντέλο Μπους» προηγούμενα, ή αυτό του Κλίντον, εκτόξευσε την καπιταλιστική κερδοφορία και έχωσε πιο βαθιά στο βούρκο το λαό. Να τους επιστρέψει ο λαός την κοροϊδία, να γυρίσει την πλάτη στις αυταπάτες που διακινούν, για να ανέβουν τα σκαλιά στη διαχείριση του αστικού συστήματος.

Τετάρτη 13 Μαρτίου 2013

Προς πρώην συναγωνιστές

Δεν συμφωνούν με τις απόψεις μου περί Σύριζα κάποιοι φίλοι και αγαπημένοι. Είναι οπαδοί του δόγματος “θα συμμαχήσουμε και με τον διάβολο προκειμένου να….” , πράγμα που ούτε το ‘κανα ούτε θα το κάνω διότι με ανατριχιάζει και μόνο η σκέψη.

Τα πράγματα είναι κάτι περισσότερο από απλά αγαπητοί. Στις προηγούμενες εκλογές κόσμος και κοσμάκης τάχθηκε με τον Σύριζα για τους δικούς του λόγους ο καθένας. Οι Αριστεροί πολίτες επειδή διέκριναν ότι ήταν η μόνη ευκαιρία να απελευθερωθούμε από την πολιτική των Μνημονίων και να εκδιώξουμε τις Τρόικες. Ο Σύριζα δεν βγήκε πρώτο κόμμα για κάποιους λόγους, εντός των οποίων κατά την γνώμη μου είναι και το ότι δεν θέλησε να βγει πρώτο κόμμα αλλά αυτό ας το αφήσουμε στην άκρη.

Και για ποιον σημαντικό λόγο οι Αριστεροί πολίτες ψήφισαν Σύριζα και όχι ας πούμε ΚΚΕ ή Ανταρσία; Διότι τότε υπήρχε διάχυτη η αίσθηση ότι είναι εφικτό να αλλάξουμε την Ευρώπη. Ότι αν η Ελλάδα έκανε την αρχή τότε, με μια αριστερή κυβέρνηση, θα μπορούσε να παίξει τον ρόλο του καταλύτη για αριστερή στροφή στον ευρωπαϊκό νότο και να αναγκάσει έτσι την Γερμανία σε αλλαγή πολιτικής στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι Αριστεροί πολίτες, οραματιστές μιας πραγματικά Ενωμένης Ευρώπης και όχι μόνο μιας οικονομικής ένωσης, διέβλεψαν μια ελπίδα να αχνοφέγγει τότε, στις εκλογές του περασμένου καλοκαιριού και ψήφισαν μαζικά τον Σύριζα που την εξέφραζε με δυναμική πρώτου κόμματος, ω του θαύματος.

Από τότε μέχρι σήμερα έχουν αλλάξει όλα και κυρίως ο Σύριζα. Αυτό που φαίνεται πεντακάθαρα είναι ότι όχι την Ευρώπη δεν μπορεί να αλλάξει ο Σύριζα αλλά ούτε στο ελάχιστο την ελληνική κοινωνία της κρίσης να ριζοσπαστικοποιήσει. Αυτό που αλλάζει με τρομερή ευκολία καθημερινά είναι την ίδια του την πολιτική υπόσταση, κάνοντας συστημική στροφή και προσπαθώντας να κερδίσει ψήφους από την συντηρητική δεξαμενή της κοινωνίας. Έτσι έχει πολλές φορές φτάσει στην αυτογελοιοποίηση αλλά το κυριότερο είναι ότι έχει μπερδευτεί τόσο μες στις αντιφάσεις του, που ούτε πειστική πρόταση διακυβέρνησης μπορεί να αρθρώσει μιας και υποστηρίζει τελείως αντιφατικά πράγματα προς άγραν ψήφων από παντού. Υποστηρίζει τους απεργούς αλλά και τους νοικοκυραίους, υποστηρίζει τους μπάτσους αλλά και τους δαρμένους από

Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2013

Μούφα η "αριστερή" επανάσταση

Μανώλης Κοττάκης (δημοσιογράφος): Το χαράτσι και την εισφορά αλληλεγγύης, που πληρώνουν καθολικά οι έλληνες, θα τα καταργήσετε;

Γιάννης Δραγασάκης (υπεύθυνος οικονομικού σχεδιασμού ΣυΡιζΑ): Όλα αυτά είναι υπό αίρεσιν.

Μ.Κ.: Υπό αίρεση ή υπό κατάργηση;

Γ.Δ.: Υπό κατάργηση λέμε για το χαράτσι για κάποιες κατηγορίες, άνεργοι και λοιπά. 

Μ.Κ.: Α, όχι για όλες.

Γ.Δ.: Αν δεν βρούμε τον λογαριασμό, τί να κάνουμε; 

Μ.Κ.: Για την εισφορά αλληλεγγύης για την οποία βλέπετε ότι...

Γ.Δ. (διακόπτει): Ό,τι αφορά δημοσιονομικό μέγεθος θα ήταν ανεύθυνο να πω καταργούμε αυτό, χωρίς να πω τι θα βάλουμε στη θέση του. Εμείς θέλουμε έσοδα.

Μ.Κ.: Άρα θα βάλετε κάτι στη θέση του.

Γ.Δ.: Εμείς θέλουμε να χρηματοδοτήσουμε και την παιδεία και την υγεία και λοιπά.


Η συζήτηση-συνέντευξη γίνεται στην ΝΕΤ και είναι αποκαλυπτική για το τι σημαίνει να είσαι "αριστερός", σύμφωνα με τον ΣυΡιζΑ. Η πολυδιαφημισμένη προεκλογικά κατάργηση των μνημονίων "με έναν νόμο, με ένα άρθρο" παραπέμπεται πλέον στις ελληνικές καλένδες. Τα παράνομα κι αντισυνταγματικά χαράτσια και εισφορές θα καταργηθούν μόνον εάν μπει κάτι άλλο στην θέση τους. Δηλαδή, ο Δραγασάκης (και, συνακόλουθα, η κατά ΣυΡιζΑ επανάσταση) επαναλαμβάνει με διαφορετικά λόγια αυτό που λέει η συγκυβέρνηση (και που είναι διατυπωμένο στα μνημόνια και στον εφαρμοστικό νόμο) περί "ισοδύναμων μέτρων". Αλλά ο Δραγασάκης συνέχισε:

Μ.Κ.: Δυστυχώς ο κατώτερος μισθός δεν είναι στα 586 ευρώ. Τον έχει καταργήσει η ίδια η πραγματικότητα. Άρα, νομοθετικά, μπορούμε να επιβάλλουμε κάτι το οποίο η ίδια η πραγματικότητα έχει αναιρέσει; Προσέξτε, δεν διαφωνώ. Λέω πώς θα το αλλάξουμε αυτό; 

Γ.Δ. (σκέφτεται για λίγο): Προς το παρόν, μπορούμε να το κάνουμε. Εάν δεν γίνει αλλαγή και 
 

Τρίτη 18 Δεκεμβρίου 2012

η πολιτική του μέσου όρου

Μαθαίνω ότι πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ είναι η φορολόγηση των νομικών προσώπων (με άλλα λόγια των επιχειρηματικών κερδών, ή με άλλα λόγια επίσης, του προϊόντος της κοινωνικής παραγωγής, ή, της κοινωνικής εργασίας την οποία ιδιοποιείται το κεφάλαιο) με συντελεστή τον αντίστοιχο μέσο όρο της ευρωζώνης.

Ένα πρώτο “θέμα έκθεσης” θα αφορούσε την αναζήτηση μιας λογικής βάσης στην αναγόρευση ενός (ή αυτού του συγκεκριμένου) μέσου όρου σε πολιτικό στόχο. Το ότι απλά τυχαίνει αυτός ο μέσος όρος να βρίσκεται μερικές μονάδες πάνω από τον συντελεστή που ισχύει στην Ελλάδα, θα μπορούσε τελικά να αποτελεί μια εξήγηση, όμως αυτή η εξήγηση θα αποδείκνυε απλά ότι στην αναγόρευση του “μέσου όρου” σε πολιτικό στόχο δεν υπάρχει λογική βάση αλλά απλά τυχαιότητα. 

Το δεύτερο θέμα είναι περισσότερο “τεχνικό”: Εδώ βλέπουμε ότι για τις επιχειρήσεις, ο μέσος όρος του φορολογικού συντελεστή είναι 24% στην ευρωζώνη έναντι 20% στην Ελλάδα. Επομένως με βάση τη λογική του μέσου όρου πρέπει ο ελληνικός φορολογικός συντελεστής να ανέβει στο 24%.

Πολύ ωραία. Μάλιστα με αυτή την αύξηση του συντελεστή στην Ελλάδα, θα ανέβει αμέσως 
 

Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου 2012

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ Πιο αντιδραστική και επικίνδυνη εντός και εκτός συνόρων Δύο αποκαλυπτικές εκθέσεις υπερψήφισε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο την περασμένη βδομάδα



Την παραπέρα στρατιωτικοποίηση της ΕΕ, με ενίσχυση των «επιχειρησιακών δυνατοτήτων» της και επέκταση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων εκτός και εντός των συνόρων της, σχεδιάζουν τα επιτελεία των «27». Στις 22/11/2012 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ενέκρινε δύο εκθέσεις που σκιαγραφούν τους αντιδραστικούς σχεδιασμούς της ΕΕ να εξελιχθεί σε δύναμη με επιχειρησιακές δυνατότητες συμπληρωματικές ή και ανταγωνιστικές με αυτές του ΝΑΤΟ.Στόχος είναι να ενισχυθεί η δύναμη κρούσης της λυκοσυμμαχίας για λογαριασμό των μονοπωλίων της στον παγκόσμιο ανταγωνισμό και να αντιμετωπιστεί με αποτελεσματικότητα ο εχθρός λαός στο εσωτερικό των κρατών - μελών. Για το λόγο αυτό, τα δύο κείμενα έρχονται να ενεργοποιήσουν διατάξεις της Συνθήκης της Λισαβόνας και άλλες συμφωνίες, όπως το «Βερολίνο+», με στόχο, όπως σημειώνεται, την ενίσχυση της «κοινής άμυνας, της ευρωπαϊκής ταυτότητας και της στρατηγικής αυτονομίας της ΕΕ».
  • Η πρώτη έκθεση, με τον τίτλο «Εφαρμογή της Κοινής Πολιτικής Ασφάλειας και Αμυνας», καλεί τις κυβερνήσεις των κρατών - μελών και τα κοινοτικά όργανα να αξιοποιήσουν όλο το φάσμα των στρατιωτικών μέσων, ώστε η ΕΕ να γίνει ακόμα πιο αποτελεσματική ακόμα και από το ίδιο το ΝΑΤΟ σε επεμβάσεις εκτός των ευρωενωσιακών συνόρων. Για το σκοπό αυτό, καλεί το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Αμυνας μέσα στο 2013 «να ξεκινήσει τη διαδικασία σχεδιασμού της ευρωπαϊκής άμυνας».
  • Με τη δεύτερη έκθεση, με τον τίτλο «Ρήτρα αμοιβαίας άμυνας και η ρήτρα αλληλεγγύης της Ευρωπαϊκής Ενωσης: Πολιτική και επιχειρησιακή διάσταση», το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο καλεί τις κυβερνήσεις να συντονίσουν τη δράση τους προκειμένου να βρίσκονται σε 
  •  

Κυριακή 25 Νοεμβρίου 2012

Χρυσή Αυγή: Ναζιστικό παραλήρημα...



 902.gr

Όλη η δυσωδία από τον οχετό της φασιστικής προπαγάνδας μαζεμένη σε μια «έκδοση». Αυτό είναι η συνέντευξη του βουλευτή της Χρυσής Αυγής Ηλία Παναγιώταρου στο περιοδικό «Crash» του Γ. Τράγκα. Ξαναγράψιμο της ιστορίας στα μέτρα των ναζί του χτες και των υπερασπιστών της αστικής και ευρωενωσιακής ιδεολογίας του σήμερα (που κι αυτοί χτεσινοί είναι). Ύμνοι στο δικτάτορα Μεταξά και στη στρατιωτική δικτατορία του Παπαδόπουλου. Λάσπη και αισχρές συκοφαντίες ενάντια στο ΚΚΕ και στους κομμουνιστές. Αδυσώπητο χτύπημα της οργάνωσης και της πάλης της εργατικής τάξης, ακριβώς όπως κάνουν και τα «αυθεντικά» κόμματα της αστικής τάξης.
    Φυσικά, τα φασιστοειδή της Χρυσής Αυγής, που έχουν αναγάγει τη βία ενάντια στο λαό και την πρωτοπορία του σε μοναδικό οδηγό της δράσης τους, δε θα μπορούσαν να μη βιάζουν την ιστορία. Φτάνει σε σημείο ο Παναγιώταρος να ισχυριστεί ότι κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας του Παπαδόπουλου «οι αριστεροί δεν είχαν αντικείμενο», γιατί, λέει, ασκούνταν φιλεργατική πολιτική! Δεν είχαν αντικείμενο!!! Όχι ότι το καθεστώς είχε γεμίσει τα ξερονήσια και τις φυλακές με κομμουνιστές, αριστερούς και άλλους αγωνιστές, ότι ηχούσαν οι φωνές τους στην Αθήνα από τα βασανιστήρια στην Μπουμπουλίνας (τα οποία, βεβαίως, για τον Παναγιώταρο και τους άλλους φασίστες δεν έγιναν ποτέ, όπως δεν υπήρχαν νεκροί στο Πολυτεχνείο, όπως τον Χίτλερ «θα τον κρίνει η ιστορία» και άλλα τέτοια)… Για τον Παναγιώταρο οι αριστεροί δεν είχαν «αντικείμενο»… Τότε γιατί ήταν παράνομο το ΚΚΕ; Γιατί φυλακίζονταν; Γιατί διώκονταν; Γιατί είχαν και παραείχαν αντικείμενο οι κομμουνιστές και όλο το λαϊκό κίνημα, όπως έχουν και σήμερα. Τότε είχαν απέναντί τους την πιο στυγνή μορφή αστικού καθεστώτος, σήμερα έχουν τη δημοκρατική

Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2012

Το μαντρί


Cogito ergo sum

Χτες την γλίτωσα. Ομολογώ ότι περίμενα αντιδράσεις για το "χώσιμο" στον ΣυΡιζΑ αλλά, τελικά, δεν άνοιξε ρουθούνι. Κι επειδή δεν είναι να δώσεις θάρρος στον χωριάτη, συνεχίζω.

Ο πρόεδρος της εν αναμονή "αριστεράς", σε πρόσφατη αποστροφή του, χαρακτήρισε τα συγκυβερνώντα κόμματα ως "μερκελιστές". Παράλληλα, τόσο ο ΣυΡιζΑ όσο και άλλα κοινοβουλευτικά κόμματα (Ανεξάρτητοι Έλληνες, Χρυσή Αυγή) αλλά και διάφορα ο-θεός-να-τα-κάνει κινήματα (τύπου Σπίθας, Πλατείας κλπ) διατυμπανίζουν την άποψη ότι η Ελλάδα βρίσκεται υπό κατοχή, ότι οι κυβερνώντες είναι υποτελείς στους ξένους, ότι στην εξουσία τής χώρας βρίσκονται σύγχρονοι Τσολάκογλου και Ράλληδες, ότι η Γερμανία οικοδομεί το Δ' Ράιχ και επιχειρεί να υποδουλώσει την Ευρώπη με όπλο την οικονομία κλπ.

Είναι γεγονός ότι τα παραπάνω ιδεολογήματα έχουν γίνει καραμέλλα όχι μόνο στις καφετέριες και τις παρέες αλλά και στην συντριπτική μερίδα τού αντιπολιτευόμενου (και όχι μόνο) τύπου. Με κάποιον περίεργο τρόπο, η παλινωδούσα ελληνική κοινωνία έχει χωριστεί σε δυο στρατόπεδα: στους 
 

Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2012

Το οργανωμένο σχέδιο της αστικής τάξης ενάντια στην πρωτοπορία του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ στο λαϊκό και εργατικό κίνημα (πρώτο μέρος)

Πηγη:  Lenin Reloaded

Η προϊστορία: Μάης 2010-Οκτώβρης 2011
Στο άρθρο μου "Το Βήμα και η 20η Οκτώβρη" (17/2/2012), αναφέρθηκα διεξοδικά στον ρόλο και τις προθέσεις ενός άρθρου που δημοσιεύτηκε στην καθεστωτική εφημερίδα "Το Βήμα" στις 16 Οκτωβρίου 2011. Το χρονικό πλαίσιο εμφάνισης του άρθρου αυτού, το οποίο έφερε την υπογραφή του Παύλου Παπαδόπουλου, ήταν από μόνο του αξιοπρόσεχτο: αφορούσε υποτιθέμενα συμβάντα στις 5 Μαϊου 2010, όταν, ως γνωστόν, πραγματοποιήθηκε πολύ μεγάλη λαϊκή διαδήλωση ενάντια στο πρώτο Μνημόνιο, η οποία κατέληξε στην τραγωδία του εμπρησμού τριών υπαλλήλων της Μαρφίν Λαϊκής από άγνωστα και ασύλληπτα ως τα σήμερα άτομα, τα οποία υποτίθεται ότι προερχόντουσαν από τον "αντιεξουσιαστικό" χώρο. 
Το άρθρο αυτό, το οποίο αφορούσε πληροφορίες άγνωστης και ακατανόμαστης πηγής για την στάση του ΚΚΕ την ημέρα εκείνη δημοσιεύτηκε λοιπόν με δεκαεπτά μήνες καθυστέρηση σε ό,τι αφορούσε τα γεγονότα της 5ης Μάη, όχι όμως και σε ό,τι αφορούσε τα γεγονότα που θα ακολουθούσαν τέσσερις μέρες μετά τη δημοσίευσή του: δηλαδή την σύγκρουση μεταξύ δυνάμεων του ΠΑΜΕ που βρέθηκαν στο Σύνταγμα στα πλαίσια πορείας πολιτικής διαμαρτυρίας και ομάδας "αντιεξουσιαστών", μετά το πέρας των οποίων τα θύματα ανήλθαν σε έναν νεκρό --τον Δ. Κοτζαρίδη, οικοδόμο και μέλος του ΠΑΜΕ-- και 74 τραυματίες. Επρόκειτο, ουσιαστικά, για την πρώτη φορά μετά την 5/5/2010 κατά την οποία το ΠΑΜΕ, που ως τότε συγκεντρωνόταν ξεχωριστά στην Ομόνοια, επεχείρησε να προσεγγίσει την πλατεία Συντάγματος και να παραμείνει εκεί.

Στο σημείο αυτό, και πριν περάσουμε στην υπενθύμιση του τι έλεγε το κείμενο Παύλου Παπαδόπουλου,
θα κάνουμε μια παράκαμψη για την χωρική σημασία της πλατείας. Όπως είναι γνωστό, το καλοκαίρι 
 

Δευτέρα 19 Νοεμβρίου 2012

Επτά κόμματα, δύο πολιτικές: Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα

via e-globbing.blogspot.gr

(Του Νικόλαου Μόττα*)
Ένα φάντασμα πλανιέται εδώ και τρία συναπτά έτη πάνω από την Ελλάδα. Είναι το φάντασμα ενός εκβιαστικού διλήμματος: Μνημόνιο ή Χρεωκοπία. Στην σκιά αυτού του διλήμματος, με τρία μνημόνια εξαντλητικής λιτότητας να έχουν ψηφιστεί από τη Βουλή, τα λαϊκά στρώμματα της χώρας έχουν κυριολεκτικά ξεζουμιστεί, βρισκόμενα στο χείλος της οικονομικής καταστροφής. Πρόκειται ασφαλώς για ψευδεπίγραφο δίλημμα που βασίζεται στην απόκρυψη της πραγματικής αιτίας της κρίσης – του αδιαμφισβήτητου δηλαδή γεγονότος ότι η κρίση που ζούμε δεν είναι ούτε “κρίση χρέους” ούτε “κρίση πολιτικής διαφθοράς”, ούτε γενικά και αόριστα “κρίση αξιών”, αλλά συστημική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος.
Άλλωστε, τουλάχιστον απο το μεγάλο καπιταλιστικό “κραχ” του 1929 μέχρι και σήμερα, οι συστημικές κρίσεις του καπιταλισμού εκδηλώνονται κάθε φορά με συγκεκριμένους τρόπους: το 1973 η κρίση ήταν “πετρελαϊκή”, το 1999 ήταν “χρηματιστηριακή” κρίση που έπληξε τις λεγόμενες “ασιατικές τίγρεις¨”, το 2008 εμφανίστηκε η “χρηματοπιστωτική” κρίση.

Πέμπτη 11 Οκτωβρίου 2012

Μάαστριχτ 1992: Ο «προάγγελος» της βαρβαρότητας

Του Νικόλαου Μόττα*

image
Ο τίτλος του άρθρου δεν είναι παραπλανητικός. Κάθε λέξη έχει την σημασία της. Η “σημερινή βαρβαρότητα” δεν χωρά ιδιαίτερη επεξήγηση. Την ζούμε. Είναι τα νέα μέτρα που έχουν ήδη αποφασιστεί (παρά τις όψιμες και υποκριτικές “διαφωνίες” κυβέρνησης-Τρόϊκα) και βρίσκονται προ των πυλών. Είναι η βαθιά λιτότητα στην οποία βυθίζονται οι λαοί της Ισπανίας και της Πορτογαλίας που εξεγείρονται, είναι οι αντεργατικοί νόμοι που – με πρόσχημα την “δημοσιονομική προσαρμογή” - περνούν σε όλη την Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένου του ευρωπαϊκού βορρά. Από που λοιπόν “πηγάζουν” όλα αυτά τα μέτρα που κατακρημνίζουν μισθούς και συντάξεις, που συντρίβουν εργατικά δικαιώματα δεκαετιών, που ιδιωτικοποιούν ακόμη και το οξυγόνο που αναπνέουμε, που προωθούν την μερική απασχόληση, που φορτώνουν φόρους και χαράτσια στα νοικοκυριά ενώ απαλλάσουν το μεγάλο βιομηχανικό και εφοπλιστικό κεφάλαιο;
Η σημερινή πολιτική – τα Μνημόνια και τα μέτρα που αυτά επιβάλλουν – δεν προήλθαν από “παρθενογέννεση”. Η κρίση του καπιταλιστικού συστήματος ασφαλώς συνέβαλε στην επίσπευση τους και αποτέλεσε το βολικό πρόσχημα για την επιβολή τους. Ο “προάγγελος” όμως της σημερινής πολιτικής εντοπίζεται στην υπογραφή της περίφημης συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στον Φλεβάρη του 1992, στο Μάαστριχτ της Ολλανδίας. Τότε μπήκαν τα θεμέλια της βαρβαρότητας. Τότε που δώδεκα ευρωπαϊκές χώρες (Γερμανία, Γαλλία, Λουξεμβούργο, Βέλγιο, Ιταλία, Βρετανία, 

Τρίτη 29 Μαΐου 2012

"ή, ανειρήνευτη ταξική πάλη, ή, ταξική συνεργασία, υποταγή και εξαθλίωση για τον λαό. Αυτό είναι σήμερα το πραγματικό δίλλημα"


Αναδημοσιευση απο Crousma
  το πρωτοειδα redflyplanet
 Σε πρόσφατο κεντρικό του σχόλιο, το ηλεκτρονικό «ΒΗΜΑ»,  έγραφε:
«Ζούμε σε ένα αποτυχημένο, πτωχευμένο κράτος και συγκροτούμε ένα παραπαίον έθνος, χωρίς προσανατολισμό και στόχο, με την ταυτότητα διχασμένη και την πίστη κλονισμένη.
Και η συνείδησή μας επίσης είναι συγχυσμένη...
...Ετσι εξηγείται κι ο τρέχων πολιτικός κατακερματισμός»,  και κατέληγε με την ανάγκη να υπάρξει «ένα νέο εθνικό αφήγημα για την Ελλάδα των επόμενων δεκαετιών... Οσο αυτό δεν ορίζεται με αξιοπιστία, όσο δε γράφεται το νέο εθνικό αφήγημα, ούτε προσδοκίες μπορούν να οικοδομηθούν, ούτε ελπίδες να επικρατήσουν».
Ολοφάνερη είναι η ανησυχία της ναυαρχίδας της αστικής ενημέρωσης, καθώς η δικομματική εναλλαγή ΠΑΣΟΚ - ΝΔ δεν μπορεί πλέον να λειτουργήσει, η καπιταλιστική κρίση συνεχίζεται και βαθαίνει, με ό,τι αυτό συνεπάγεται και τα περιθώρια της αστικής τάξης για παραχωρήσεις και ελιγμούς είναι ανύπαρκτα.

Ολοφάνερη, όμως και η επιχείρηση χειραγώγησης της λαϊκής συνείδησης. Για να παραμείνει παγιδευμένη σε μια αταξική, επιδερμική και ρηχή θεώρηση των πραγμάτων. Να μην αποκτήσει ριζοσπαστικό και ανατρεπτικό χαρακτήρα η ψήφος - μετέωρο βήμα της 6ης Μάη. Για να εγκλωβισθεί στην προωθούμενη ήδη αναπαλαίωση του αστικού πολιτικού συστήματος και την αντικατάσταση του δικομματισμού, από τον 
 

Καθήκονταααα

πηγή e-globbing


   «Η αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν το ιστορικό καθήκον να βάλουν τις βάσεις του νέου πολιτικού και οικονομικού συμβιβασμού». Τούτα τα όμορφα λογάκια θα τα βρεί κάποιος στην Αυγή  της 25ης του Μάη και είναι του Γιώργου Παπανάγνου (καθηγητής του πανεπιστημίου των Η.Ε.). Δε γνωρίζω αν ο εν λόγω καθηγητής έχει κάποια πολιτική σχέση με το νεοπαΣΟΚ και για να πώ την αλήθεια δεν νομίζω ότι με ενδιαφέρει κιόλας. Αν έχει ,και λέει αυτή τη φράση ,τότε  να τον χαίρονται και καλό θα είναι για τον βγάλουν μία γύρα και από τα κανάλια τους (βλ.ΝΕΤ και ΕΤ-3) για να ακούσει και ο κόσμος αυτά τα όμορφα. Αν όχι ,τότε το πράγμα είναι ακόμα πιο πικάντικο καθώς ένας ακόμα δηλώνει την πίστη του ότι το νεοπαΣΟΚ μπορεί να κάνει την «βρωμοδουλειά» με τον φερετζέ της αριστεράς (που είσαι παιχτούρα Ανιέλι). Δεν έχει περάσει και πολύ καιρός από τότε