Μπροστά!

Η καπιταλιστική κρίση δεν είναι παίξε - γέλασε. Ποτέ δεν ήταν. Απλά, σήμερα, έχουμε τη δυνατότητα να μιλήσουμε για αυτήν όχι με θεωρητικά σχήματα και αναλύσεις επί του παρελθόντος, αλλά ως σύγχρονο βίωμα:

***

- Ο βιομήχανος που συνεχίζει να καταναλώνει στο κέντρο της Αθήνας «τα μπλίνις με το χαβιάρι τις γαρίδες και το σολομό» μια μέρα πριν συλληφθεί για ογκώδη χρέη προς το Δημόσιο (πραγματικό γεγονός).
- Οι αναξιοπαθούντες καπιταλιστές που κλαίνε γιατί οι μικροαστοί πελάτες τους επιλέγουν φτηνότερη λύση για την εκπαίδευση των παιδιών τους.
- Οι χρεωμένοι ως το λαιμό απόφοιτοι των διαφόρων Χάρβαρντ.
- Το πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης, που μετακινείται για να πιάσει θέση «πρώτο στασίδι», ενόψει του επόμενου ξεκοκαλίσματος.
- Οι καπιταλιστές που μπροστά στο μεγάλο χαμό πλασάρουν το «μαζί μπορούμε».
Είναι όλα αυτά εικόνες ενός και μόνο σκηνικού: Ενός συστήματος που καιρό πριν έχει σαπίσει. Και που απλά σήμερα καταγράφεται δημόσια η εικόνα του.

***

Στο σκηνικό της απόλυτης φτώχειας που στήνουν οι καπιταλιστές, μπορούμε να σηκώσουμε μπόι
αντίστασης.
Χωρίς αυταπάτες για τα όρια διαχείρισης του συστήματος, να ορθώσουμε το δικό μας μέτωπο αντεπίθεσης.
Είμαστε ήδη εκεί όπου τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Στις γειτονιές και στους χώρους δουλειάς κυκλοφορούν οι Θέσεις της ΚΕ του ΚΚΕ μπροστά στο 19ο Συνέδριο του Κόμματος.
Δεν είναι ένα κείμενο κοντά στα τόσα άλλα. Μιλάμε για το Πρόγραμμα του ΚΚΕ, για το πρόγραμμα της επαναστατικής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης που κυκλοφορεί χέρι - χέρι για να μετουσιωθεί σε συγκεκριμένη πράξη, που θα δώσει ένα τέλος στη βαρβαρότητα.
Εδώ είμαστε: Απέναντι στα σαπίλα του καπιταλιστικού συστήματος. Στεριώνοντας γερά το βατήρα που θα εκτινάξει την εργατική τάξη στο δικό της μέλλον.
Να καταγράψουμε τα πάντα, να τα αναλύσουμε.
Να μη γυρίσουμε, όμως, ούτε μια στιγμή τη ματιά πίσω στον κόσμο που χάνεται.
Από το επιστημονικό δεδομένο ότι το ξεπέρασμα της καπιταλιστικής κρίσης απαιτεί καταστροφή κεφαλαίου και εργατικής δύναμης, κρατάμε μόνο την ανάγκη υπεράσπισης των εργατών. Κανένα κλάμα για τους καπιταλιστές που χάνονται. Παρότρυνση στους κάθε λογής αυτοαπασχολούμενους να επιλέξουν τώρα τη μεριά που θα σταθούν. Ολες μας τις δυνάμεις για το βήμα μπροστά.

Μετράμε θύματα, σηκώνουμε σημαίες

Λίγες ώρες μετά την ψήφιση του 3ου Μνημονίου από τη Βουλή δημοσιοποιήθηκε έκθεση του ΔΝΤ που εκφράζει την ικανοποίησή του: για την αύξηση στα όρια ηλικίας, το κόψιμο των αναπηρικών, τη μείωση του ποσού της σύνταξης. Οι αναλυτές πανηγυρίζουν γιατί από τις ανατροπές στις συντάξεις συγκεντρώνονται κεφάλαια περισσότερα και από το 160% του ΑΕΠ της χώρας. Τι δεν λένε; Οτι με τέτοια μέτρα θα γίνει η περίφημη επανεκκίνηση της καπιταλιστικής οικονομίας: με μέτρα επί πτωμάτων.

***

Την ίδια ώρα, τα στοιχεία για την ανεργία μιλάνε για 1.200 εργάτες κάθε μέρα εκτός παραγωγής. Οι αναλυτές κάνουν σημαία το νούμερο, για να πουν στους υπόλοιπους «καθίστε στ' αυγά σας».
Ταυτόχρονα, στραμπουλάνε τη γλώσσα τους για να βρουν λέξεις που να κρύβουν την αλήθεια.
Λένε ότι αυξήθηκε το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης κατά δύο χρόνια. Ακούγεται λίγο. Δεν είναι.
Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ο άνθρωπος πρέπει να φτάσει στα 67 χρόνια του για να βγει στη σύνταξη. Ξέρετε πολλούς που στα 66 τους μπορούν να δουλέψουν στην απίθανη περίπτωση που θα έχουν δουλειά; Η μόνη πιθανότητα είναι να πάνε στο χωριό να σκαλίζουν τον κήπο και να πληρώνουν 

Ο κόμπος στο χτένι

Σύναξις αναλυτών χτες το απόγευμα στη ΝΕΤ, σε ζωντανή σύνδεση με τη Σύνοδο Κορυφής της ΕΕ. Ω, του θαύματος, αναγνώρισαν πως μαλώνουν τα βουβάλια. Εις εξ αυτών, μάλιστα, με πίκρα ξεστόμισε και το βλάσφημο: «Δικαιώθηκε το ΚΚΕ». Ετερος επιχείρησε να δώσει μια νότα αισιοδοξίας λέγοντας «αφού παλεύουν τα βουβάλια, υπάρχει ελπίδα να τη γλιτώσουν τα βατράχια».

***

Τι ήταν να αποκαλέσει ο γαλλικός «Μοντ» ιμπεριαλίστρια την Μέρκελ... Πήραν σκυτάλη οι αναλυτές στη ΝΕΤ για να εμφανίσουν εαυτούς δικαιωμένους στην εκτίμηση ότι ο εχθρός είναι η Μέρκελ.
Κρατάμε στην άκρη την «ξύλινη» γλώσσα του καθωσπρέπει «Μοντ» (άκου εκεί να χαρακτηρίσει «ιμπεριαλίστρια» μια ηγέτιδα της ΕΕ, πάει χάλασε ο κόσμος, καθώς είναι βαριές, φαίνεται, οι ιδεολογικές επιρροές των κομμουνιστών).
Σημειώνουμε, παράλληλα, την υποκρισία όλων αυτών που κάνουν γαργάρα τον ανταγωνισμό μεταξύ ιμπεριαλιστών και πάνε να φέρουν το λαϊκό κίνημα σε θέση να επιλέγει ιμπεριαλιστή.
Καμιά τέτοια επιλογή.
Η εργατική τάξη πρέπει να ετοιμάζεται όχι γενικώς και αορίστως για τα χειρότερα. Αλλά συγκεκριμένα για τις επιπτώσεις από την όξυνση των ιμπεριαλιστικών αντιθέσεων. Και με μια τέτοια

Να κάνουμε τους φόβους τους εφιάλτη

«Χρονιά της μεγάλης κοινωνικής έντασης» χαρακτήρισε το 2013 ο διευθύνων σύμβουλος της ΓΕΚ-ΤΕΡΝΑ μιλώντας προχτές σ' ένα φόρουμ επιχειρηματιών. Κατέφυγε σ' αυτό το χαρακτηρισμό για να πει στην κυβέρνηση «ή τώρα ή ποτέ» σχετικά με τη χρηματοδότηση διαφόρων έργων ενδιαφέροντος της εταιρείας, ανάμεσά τους ο περίφημος Ε65, ο δρόμος που έχει σχεδιαστεί να διασχίζει την Κεντρική Ελλάδα και ο οποίος, όπως φαίνεται, οδεύει προς ακύρωση καθώς στο μεταξύ των καπιταλιστών ανταγωνισμό άλλα συμφέροντα υπερέχουν.
`Η τώρα ή ποτέ εμφανίζεται να δηλώνει και το συγκρότημα Λαμπράκη με το κύριο άρθρο στο ΒΗΜΑ. «Εχετε ήδη βραχεί αρκετά, περάστε τώρα όλο το ποτάμι», είναι σε παραλλαγή η διαταγή που δίνει στην κυβέρνηση δείχνοντας ότι μπροστά βρίσκεται «μέγα πολιτικό πρόβλημα».

***

Ο χρόνος φαίνεται να παίζει καθοριστικό ρόλο συνολικά για τους καπιταλιστές. Η εκτίμηση του ΚΚΕ ότι η όποια ανάπτυξη θα 'ναι αναιμική επιβεβαιώνεται ξανά, οι ειδικοί μάλιστα μιλούν για ένα παράθυρο όλο κι όλο έξι μηνών μέχρι να αρχίσει η νέα βουτιά.

***

Για την εργατική τάξη αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι η εκτίμηση των ίδιων των αστών

Η ημερήσια διάταξη

Τι να πρωτοθαυμάσεις στην έκθεση της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας; Οτι μια ήπειρος 200 εκατομμυρίων ανθρώπων είναι άνεργη;
Οτι μια μεγάλη χώρα 75 εκατομμυρίων νέων ανθρώπων δεν τους εξασφαλίζει ούτε ένα πιάτο φαΐ; 'Η, ότι σε δύο ηπείρους 900 εκατομμυρίων πληθυσμού οι άνθρωποι δουλεύουν για δύο δολάρια τη μέρα;
Τα στοιχεία ενώ παρουσιάζονται από τα αστικά επιτελεία σαν κλάμα κροκόδειλου είναι και αποκαλυπτικά για το πώς επιδιώκεται η ανάκαμψη από την καπιταλιστική κρίση: Με βύθιση της τιμής πώλησης της εργατικής δύναμης. Με καταστροφή σημαντικών τμημάτων της εργατικής τάξης (ότι καταστρέφεται και κεφάλαιο την ίδια περίοδο, είναι αδιάφορο αυτή τη στιγμή).
Η δική μας απάντηση είναι ότι η εργατική τάξη πρέπει να κάνει τα πάντα ώστε αυτό το σύστημα να εξαλειφθεί από προσώπου Γης. Η απάντηση των αριστερών διαχειριστών είναι να τα «βρούμε» με τους καπιταλιστές για να ξαναπάρει μπροστά η μηχανή... Αντέχει η εργατική τάξη τέτοια σφαγή για να μη χαθούν οι καπιταλιστές;

***

Οι πολιτικοί εκπρόσωποι των μονοπωλίων, δικαίως από τη σκοπιά τους, μετράνε τους διαδηλωτές και εκτιμούν ότι δεν υπάρχει ακόμα κίνδυνος για το σύστημα. Προτρέπουν έτσι όσους από τους 

Παρασάπισε

Πόσο διατιμάται η συντήρηση ενός ανθρώπου στη ζωή για μια μέρα;
Εβδομήντα τρία λεπτά του ευρώ, απαντά η Ευρωπαϊκή Ενωση. Δηλαδή τρία αυγά.
Πόσο είναι το καινούργιο χαράτσι για να θάψεις τον πατέρα σου;
Σαράντα ευρώ, ανακοίνωσε χτες η κυβέρνηση.
Τα δύο στοιχεία οδηγούν τη σκέψη μόνο σε δρόμους μαύρου χιούμορ. Οπως τα ανέκδοτα για ψυγειοκαταψύκτες συντήρησης των πεθαμένων που δε θα έχουν κανέναν να πληρώσει το χαράτσι που τους αναλογεί μετά θάνατον. `Η τον έπαινο στην ΕΕ που διαθέτει τρία αυγά σε έναν άπορο, όταν στην Ισπανία - σύμφωνα με τον Ερυθρό Σταυρό - μία οικογένεια τριών ατόμων μοιράζεται ένα αυγό.
Αναδεικνύουν όψεις μιας και μόνο πραγματικότητας: το σύστημα πα-ρα-σά-πι-σε! Κι αυτή η σαπίλα καθρεφτίζεται πλέον όχι μόνο στις κάθε είδους κυβερνητικές αποφάσεις, αλλά και στα πρόσωπα όσων έχουν αναλάβει τη βρώμικη δουλειά. Μια ματιά στον υπουργό Εργασίας την ώρα που ισχυρίζεται ότι φταίνε οι «μαϊμού» συνταξιούχοι για τη βύθιση των ασφαλιστικών ταμείων τα λέει όλα.

***

Από τα στοιχεία για την οικονομία των ΗΠΑ κρατάμε τη φράση «σωρεία ρευστού». Την ομολογία, δηλαδή, ότι η καπιταλιστική κρίση είναι κρίση υπερσυσσώρευσης. Και καθώς κάποιοι δείχνουν τα

Οργανωμένοι με το Πανεργατικό Μέτωπο

«Να μου φέρετε το Ριζοσπάστη, δεν μπορώ να βγω πια απ' το σπίτι».
Και πήγαμε. Η Ελένη είναι υποχρεωμένη να 'ναι πια 24 ώρες το 24ωρο δίπλα στο παιδί, την τετραπληγική Μαρία. Κουβέντα στην κουβέντα έπεσε στο τραπέζι και το στοιχείο: Η Μαρία παίρνει 94 ευρώ επίδομα το μήνα. 94 ευρώ!
«Να διαδηλώσετε και για μας αύριο», η τελευταία κουβέντα της Ελένης.

***

«Δεν θα 'ρθω στη διαδήλωση, με πήραν τηλέφωνο να πάω να καθαρίσω μια σκάλα, δεν μπορώ να τ' αφήσω, του Νίκου του κόψαν και το επίδομα ανεργίας, συγνώμη...» η κουβέντα της Λίτσας.

***

«Αν σας δώσω τα φάρμακα που γράφει η συνταγή πρέπει να πληρώσετε τη διαφορά τιμής που έχουν με τα γενόσημα (...) δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά (...) θα πάτε στη διαδήλωση αύριο; θα φωνάξετε και για μας;», η κουβέντα στο φαρμακείο.

***

Δύσκολες μέρες, σκληροί καιροί, όμως, δε φτάνουν πια οι καταγραφές.

***

Είμαστε εκεί όπου πρέπει να μπορούμε να πάρουμε μαζί μας στη διαδήλωση και τη Μαρία και την 

Ο παράγοντας «άνοιξη»

Η πληροφορία από τη Γαλλία για τις λαϊκές διαθέσεις απέναντι στη Συνθήκη του Μάαστριχτ φέρνει μια αισιοδοξία. Λίγη, αλλά αισιοδοξία, ότι με οδηγό την εμπειρία αργά ή γρήγορα η συνείδηση βάζει τα πράγματα στη θέση τους.
Κατά τ' άλλα, σκοτάδι.
Το νέο όραμα είναι το ίδιο παλιό που ψάχνουν να του βρουν καινούργιο φόρεμα.
Η μέθοδός τους ίδια παλιά: βούρδουλας.
Το «ευχαριστώ» τους αποκαλύπτει και το στόχο: το εργατικό κίνημα.

***

Ας τα πάρουμε με τη σειρά:
Σα να μην άλλαξε μια μέρα: Φοροεπιδρομή, κομμένοι μισθοί, εξαθλιωμένες συντάξεις, φτώχεια και των αγίων, επίθεση στα εργατικά δικαιώματα χωρίς διακοπή.
Ετσι κι αλλιώς, βέβαια, και οι διακοπές μια ιδέα είναι.

***

Στα κανάλια συγκλονιστικά ρεπορτάζ: για τον ψηλότερο σκύλο κι ένα ζευγάρι παπούτσια με gps.
Οποιος δεν επέλεξε να πάρει μέρος στις τριήμερες εκδηλώσεις του Φεστιβάλ της ΚΝΕ, δεν πήρε χαμπάρι τι έγινε. Κανάλια και αστικός Τύπος το έθαψαν. Ταξικότατη η επιλογή των αφεντικών του

Αλλού ο καύσωνας κι αλλού η κάψα

Πώς το 'λεγε εκείνο το σύνθημα; «Οι ιμπεριαλιστές τη Γη ξαναμοιράζουν, με των λαών το αίμα τα σύνορα χαράζουν».
Ετσι ακριβώς.
Πώς ξεκίνησε ο σοσιαλιστής Ολάντ - «η ελπίδα της Ευρώπης και της Ελλάδας» - τη χτεσινή δήλωσή του στο πλάι της Μέρκελ;
Είπε: «Θα συνεργαστούμε με όλους αυτούς που πιστεύουν ότι ο Ασαντ δεν πρέπει να παραμείνει στην ηγεσία της χώρας του».
Τι γράφει η ανάλυση στην «Καθημερινή»; Οτι τώρα το κρίσιμο είναι οι εξελίξεις στη μεγάλη σκακιέρα, όπου η Ελλάδα έχει να προσφέρει τη γεωστρατηγική της θέση, δηλαδή να γίνει για μια ακόμα φορά βάση εξόρμησης για την επόμενη σφαγή, στη Συρία ή το Ιράν, θα δείξει.

***

Τόσο απλά όσο και φρικιαστικά είναι τα πράγματα στο επίκεντρο της συνάντησης των ηγετών της ΕΕ, που τα εγχώρια αστικά μέσα ενημέρωσης μας γάνωσαν το κεφάλι για να μας πείσουν ότι γίνεται για να εξεταστεί το ελληνικό ζήτημα. Η μόνη αναφορά στην Ελλάδα ήταν αυτή του «σύμμαχου» Ολάντ

Εσύ να πάρεις πρέπει την εξουσία

Ενα άρθρο και μια μελέτη δημοσιευμένα στον χτεσινό Τύπο, κατά σύμπτωση στην ίδια εφημερίδα, μας δείχνουν πως η μισή αλήθεια όσο κι αν ντύνεται με διάφορους αριθμούς ισοδυναμεί με έγκλημα, πολλές φορές με έγκλημα κατά της ίδιας της ζωής, στη συγκεκριμένη περίπτωση με έγκλημα κατά της ζωής της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων.
Τα δύο κείμενα δίνουν και μια απάντηση στο ερώτημα που αφελώς διατυπώνουν διάφοροι: «Πού είναι οι διανοούμενοι;». Είναι στο πλάι της τάξης που έχουν επιλέξει, είναι απέναντι στην εργατική τάξη. Ας δούμε όμως τα δύο κείμενα:

1. Από την προσεκτική ανάγνωση στο κείμενο της μελέτης που προβάλλεται ως «μελέτη του Πανεπιστημίου του Σικάγου» (πρώτο ψέμα: είναι απλά ένα κείμενο με στατιστικές συγκρίσεις - που θα μπορούσε να κάνει ο οποιοσδήποτε γνώστης στοιχειώδους λογιστικής - τριών καθηγητών, από τους οποίους εντελώς τυχαία οι δύο είναι Ελληνες και η οποία σύγκριση έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά της σκοπιμότητας), προκύπτει ότι υπάρχει φοροδιαφυγή από τους ελευθερο-επαγγελματίες, η οποία αποδεικνύεται από το γεγονός ότι δηλώνουν στην εφορία μικρότερα ποσά από τα ποσά που πληρώνουν για να εξυπηρετήσουν τα δάνειά τους. Το συμπέρασμα ακούγεται λογικό. Οταν όμως απ' αυτό προκύπτει γενικός τίτλος «φοροδιαφυγή ύψους 28 δισ.» που συνοδεύεται από το συμπέρασμα ότι επειδή δεν πιάνεται αυτή η φοροδιαφυγή, γι' αυτό παίρνονται τα μέτρα των 11,5 δισ. που τσακίζουν την εργατική 

 

Γενικευμένος πόλεμος, αδυναμία διαχείρισης

via redflyplanet

Εγινε πρώτη είδηση στα τηλεοπτικά δελτία η έκρηξη στη Βουλγαρία. Κάτι τέτοιες «μικρές» ειδήσεις σηματοδοτούν έναρξη γεγονότων παγκόσμιας εμβέλειας. 

Πριν ακόμα ακουστεί ο ήχος της έκρηξης, το Ισραήλ μίλησε για πράξη του Ιράν. Την ώρα που τα αεροπλανοφόρα των ΗΠΑ είχαν ήδη πάρει θέση στην περιοχή πολύ πριν από την έκρηξη. Η εξέλιξη ψήνεται καιρό τώρα...

Τα πέντε σημεία που επικαλείται ο Ρουμπινί για την «τέλεια παγκόσμια καταιγίδα» είναι πραγματικά. Και δηλώνουν πως το σύστημα έχει περάσει σε κατάσταση γενικευμένης αστάθειας την οποία θα 

 

«Με τον καιρό νάναι κόντρα»*ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Θανάσης ΛΕΚΑΤΗΣ

Το πραγματικό γεγονός παραμένει ένα: Οσο βαθαίνει η καπιταλιστική κρίση και στη μία μετά την άλλη χώρα οι καπιταλιστές επιδιώκουν να την ξεπεράσουν τσακίζοντας τους εργάτες, ξεσπάνε κινητοποιήσεις από τους εργάτες που δεν εννοούν να πάνε άκλαυτοι.
Γεγονός είναι επίσης ότι η αστική τάξη στη χώρα μας διαχειρίστηκε στο όνομα της ανάπτυξης αμύθητα ποσά. Κι ότι αυτά τα ποσά έγιναν κέρδη στα σεντούκια της και όχι στήριξη των εργατών, των φτωχών αγροτών, των αυτοαπασχολουμένων.
Γεγονός, ακόμα, είναι ότι η αστική τάξη εξακολουθεί να ζει με τη χαροτρομάρα της: Οτι η εργατική τάξη αργά ή γρήγορα ξανά θα αμφισβητήσει την εξουσία των αστών και θα αξιοποιήσει κάθε αδύναμο κρίκο στο σύστημα.
Γεγονός είναι ότι επειδή η αστική τάξη ξέρει από πού θα το βρει, γι' αυτό κινητοποιεί κάθε κολαούζο της για να συνετίσει το ΚΚΕ έτσι ώστε αντί να λέει στους εργάτες ότι είναι ώρα για ανατροπή να βάλει νερό στο κρασί του και να μπει στο μαντρί της διαχείρισης.

***

Το πρόβλημα όλων τους είναι ότι το ΚΚΕ δεν είναι ένα τυχάρπαστο κόμμα για να καθορίζει ευκαιριακά τις θέσεις του, αλλά επιμένει με συνέπεια να προβάλλει τις θέσεις του έτσι όπως αυτές

Μια μια οι αυταπάτες τελειώνουν

Χειροκροτεί ο αστικός Τύπος την εξαγγελία για το νέο φοροκυνήγι. Θα μείνει στο χειροκρότημα. Δεν μπορούν να πάρουν τίποτα από αυτούς που δεν έχουν να πληρώσουν.

***

Αυταπάτες τέλος για όσους πίστεψαν πως αρκεί να υπάρχει κυβέρνηση για να μπουν σε μια σειρά τα πράγματα: Τα νέα χαράτσια έρχονται με τους λογαριασμούς της ΔΕΗ, με νέο κόψιμο μισθών, με πρόσθετους φόρους μαζί με το γνωστό εκβιασμό για την επόμενη δόση του δανείου.

***

Αυταπάτες τέλος και για τον ΣΥΡΙΖΑ. Μετά το μνημόνιο που «ξέχασε» να ζητήσει την κατάργησή του, τώρα κάνει εποικοδομητική κριτική και για τις ιδιωτικοποιήσεις. Με τη γνωστή διγλωσσία: ο πρόεδρός τους πετάει κορόνες σαν σε προεκλογική περίοδο και οι υπόλοιποι προτείνουν λύσεις εντός των πλαισίων της εφαρμοζόμενης πολιτικής .

***

Μ' αυτά τα δεδομένα δεν εκπλήσσει η υποκρισία των φιλανθρώπων.
Αυτοί που το πρωί εκμεταλλεύονται εργάτες το βράδυ καταγράφουν τη φτώχεια. Για να ζητήσουν από το κράτος να κάνει κάτι για να κρυφτεί το πρόβλημα κάτω απ' το χαλί.

***

Το τσάκισμα των εργατών που συντελείται πριν απ' όλα μέσα στους χώρους δουλειάς, είναι αποτέλεσμα και της πολιτικής υπέρ του κεφαλαίου. Κι αυτό σημαίνει ότι εκεί πρέπει να

«Μη σε λυγίσει η πείνα»...

Ολα τάχει ο μπαξές: Και μειώσεις μισθών, και μειώσεις συντάξεων, και ιδιωτικοποιήσεις, και νέες περικοπές στο Ασφαλιστικό, στην Υγεία και την Πρόνοια. Οι προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης το κάνουν καθαρό.
Μα, προπάντων, ο μπαξές έχει ποίηση, ή, όπως θα το 'λεγε ο Σημίτης: «πιότιτα».
Με το «καλημέρα» η νέα βουλή έπηξε στην ποίηση. Κι έτσι έπρεπε να γίνει. Εχουν αναλάβει τόσο μεγάλη εργολαβία για το τσάκισμα των εργατών, που κάπως πρέπει να την ντύσουν με πιο καλό περιτύλιγμα.

***

Ομως, όση ποίηση κι αν βάλεις, το ποτήρι είναι πικρό. Η ποίησή τους είναι το ίδιο αποτρόπαιη όσο και οι πράξεις τους.
Ποίηση γι' αυτούς είναι να θέλει ο γέρος φάρμακα και για να τα πάρει να πρέπει να κόψει το φαΐ.
Ποίησή τους είναι να δουλεύει το παιδί ένα τετράωρο τη βδομάδα και να πρέπει να ζήσει μ' αυτά τα 20 ευρώ την υπόλοιπη βδομάδα.
Ποίηση θεωρούν να πληρώνεις στη λαϊκή τη βδομάδα όσα άλλοτε πλήρωνες για ψώνια ενός μήνα.
Ποίηση στη φορολογία θεωρούν το γεγονός εκατό τετραγωνικά στο Μοσχάτο να φορολογούνται σαν

Αυτοί στο θέατρο κι εμείς τη δουλειά μας

Μέρα συγκρότησης της νέας κυβέρνησης η χτεσινή, ελπίζαμε ότι θα χαλαρώσουμε λίγο με τα ιλαρά που συμβαίνουν συνήθως τέτοιες μέρες.
Μας προσγείωσε - τουλάχιστον το προσπάθησε - με τρομώδη φωνή η εκφωνήτρια στο Μεγάλο Κανάλι που ανήγγειλε ότι «στην κρισιμότερη στιγμή για την Ελλάδα αναλαμβάνει καθήκοντα η κυβέρνηση».
Κάλμα παιδιά, μερικά κουστούμια αλλάξανε θέση στις υπουργικές καρέκλες.

***

Αναγνωρίζουμε ότι για την αστική τάξη έχει σημασία η όλη εξέλιξη. Γι' αυτό, εξάλλου, και την τρομώδη αναγγελία την έκανε το κανάλι που ως χτες υποστήριζε μια άλλη κυβέρνηση, αλλά καθώς προέχει το κοινό συμφέρον της αστικής τάξης «και οι θεοί πείθονται» να υπηρετήσουν μια άλλη κυβέρνηση, εξάλλου μόνο το χρώμα στη σημαία άλλαξε.

***

Το γεγονός είναι ένα: Η αστική τάξη έκανε ένα βήμα μπροστά. Εχει την κυβέρνησή της. Εχει και την αντιπολίτευση που ταιριάζει σ' αυτή την κυβέρνηση έτσι που να μην καταγράφονται κλυδωνισμοί στο σκάφος.
Η αστική τάξη έχει ακόμα δρόμο μέχρι να ολοκληρώσει την αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος, έτσι που αυτό να αντιστοιχεί ακριβώς στη διασφάλιση των συμφερόντων της, αλλά είναι σε καλό δρόμο.
Ο λαός έκανε ένα βήμα πίσω, γεγονός που ο Πρετεντέρης το εντοπίζει ως πρόβλημα χορευτικής κίνησης. Του αναγνωρίζουμε ότι είναι λεπτή ψυχή και ως εκ τούτου μπορεί να βλέπει τα πράγματα με

Δυνατό ΚΚΕ, αυτή είναι η μάχη

«Εμείς θα παγώσουμε τους μισθούς και τις συντάξεις»!
Η δήλωση που έκανε, χτες στις 9 το βράδυ, στο «Mega», ο Σταθάκης του ΣΥΡΙΖΑ, δεν ακούστηκε στην πλατεία Ομονοίας, όπου την ίδια ακριβώς ώρα γινόταν η κεντρική προεκλογική συγκέντρωση του ΣΥΡΙΖΑ με τον Τσίπρα να διακηρύσσει ότι την Κυριακή γυρίζει σελίδα, χωρίς, βέβαια, να πει ότι είναι γύρισμα της σελίδας προς τα πίσω.
Οποιος ως τώρα κρατούσε επιφυλάξεις για το ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος του οπορτουνισμού (μεταφορά της αστικής αντίληψης μέσα στο εργατικό κίνημα, λέμε εμείς) από χτες το βράδυ έχει όλο το πακέτο στη διάθεσή του.

***

Κάτω από άλλες συνθήκες θα είχαν σηκωθεί και οι πέτρες. Ομως, διερχόμαστε αυτή την περίοδο από τον αστερισμό μιας σχεδόν απόλυτης ποδηγέτησης χιλιάδων και χιλιάδων συνειδήσεων. Ετσι

Διάβαζε θέσεις, μέτρα πράξεις

Οσο πλησιάζει η ώρα της κάλπης τα κόμματα που διεκδικούν για λογαριασμό του κεφαλαίου την ψήφο του λαού ελαχιστοποιούν και στρογγυλεύουν τις εξαγγελίες τους έτσι ώστε να χωράνε όλοι μέσα σ' αυτές. Κοινό μοτίβο: «Κοιμήσου εσύ (εργάτη) και η τύχη σου (τα κέρδη του καπιταλιστή) δουλεύει».
Αυτό είναι και το ενιαίο πρόγραμμα με το οποίο κατεβαίνουν στις εκλογές τόσο η ΝΔ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ. Το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί ακόμα να διαλέξει ανάμεσα στην αυτοδιάλυση ή την ανασυγκρότηση...

***

Κοινό είναι το πρόγραμμά τους και στα επιμέρους: «Οχι άλλη μείωση μισθών και συντάξεων», διακηρύσσουν τόσο η ΝΔ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ.
Πόσο πιο κάτω να τις πάνε; Κι όμως, ακόμη και σ' αυτό το σημείο λαθροχειρούν. Μιλάνε για κατώτερους μισθούς και συντάξεις, με ποσά που αντικειμενικά δεν μπορούν να πάνε πιο κάτω και υπόσχονται να τα διατηρήσουν εκεί, στα όρια της εξαθλίωσης. Παράλληλα, το πλάνο του ΣΕΒ που έχουν αναλάβει να προωθήσουν προβλέπει τώρα μείωση του μέσου μισθού. Αυτό σημαίνει ότι θα κλαδευτούν κι άλλο οι μισθοί των 1.200 - 1.400 ευρώ, με αντίστοιχη κλιμάκωση προς τα κάτω για τις συντάξεις. Αυτό το ονομάζουν μισθολογική δικαιοσύνη αντιγράφοντας με άλλες λέξεις τον Α.

Τα ψέματα τελειώνουν, καθένας στο πόστο του

Το δεδομένο είναι ένα: Είναι υπαρκτή η καπιταλιστική κρίση και μέσα στα πλαίσιά της υπαρκτός και ο κίνδυνος πτώχευσης. Εξάλλου ο λαός έχει ήδη πτωχεύσει. Από κει και μετά αρχίζουν τα παιχνίδια των κομμάτων που ενώ υπερασπίζουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου, εμφανίζονται ως «φίλοι του λαού». Από κοντά και τα παράπονα για όποιον χαλάει τη σούπα και δείχνει τα στοιχεία που πράγματι χρησιμοποιούνται για εκβιασμό της λαϊκής θέλησης, αλλά και αποκαλύπτουν την απάτη όσων εφησυχάζουν το λαό ισχυριζόμενοι ότι η έξοδος από το ευρώ είναι μία μπλόφα.
Οι υπερασπιστές του ευρώ που παριστάνουν τους αντιμνημονιακούς αισθάνονται ριγμένοι καθώς οι ανακοινώσεις των πολιτικών ανταγωνιστών τους, αποκαλύπτουν τον καιροσκοπισμό αμφοτέρων.
Λογικά τα παράπονα αλλά κάλπικα καθώς όλοι μαζί υπερασπίζουν τον ευρωμονόδρομο. Η Τράπεζα απλά τους υπενθυμίζει ότι δεν μπορούν να πατάνε σε δύο βάρκες καθώς έχουνε διατυπώσει κοινή θέση για την παραμονή στην Ευρωζώνη.

***

Ολο και περισσότερο είναι αδύνατο να κρυφτεί το γεγονός: η καπιταλιστική κρίση και οι ανάγκες

Χρέος με τα χέρια σου να σηκωθείς

Δυο τάξεις σε σύγκρουση, μια κρίση σε εξέλιξη.
Οι πολιτικές απαντήσεις που δίνονται ως λύση απηχούν διαφορετικά ταξικά συμφέροντα.

***

Ο διαγωνισμός ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ - ΠΑΣΟΚ, για το ποιος έχει την καλύτερη πρόταση «επαναδιαπραγμάτευσης» για το γαλβάνισμα των αλυσίδων που δένουν την εργατική τάξη, έχει κοινό παρονομαστή την υπεράσπιση των συμφερόντων των μονοπωλίων. Οι προσαρμογές τους σ' αυτόν τον κοινό παρονομαστή ώστε να μην υπάρχουν περιθώρια παρερμηνείας είναι καθημερινές. Κι αυτό είναι αξίωση του μονοπωλιακού κεφαλαίου προς το πολιτικό προσωπικό που με αυτήν ή την άλλη σημαία έχει αναλάβει να κάνει τη δουλειά: Να επανεγκλωβίσει μεγάλες μάζες εργαζομένων που προς στιγμήν έδειξαν τάσεις, ανολοκλήρωτες, απεγκλωβισμού.

***

Στα αστικά μέσα ενημέρωσης γίνεται παρέλαση του κάθε διαχειριστή, αλλά κι εκεί ένας ο παρονομαστής: Να μη θιγούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Εξ ου και ο προκλητικός αποκλεισμός του ΚΚΕ από τα τηλεοπτικά τραπέζια.
Στην κατάσταση που διαμορφώνεται ο μόνος παράγοντας που μπορεί να κάνει τη διαφορά είναι ο 

Για να νικήσει ο λαός

Το 'να χέρι νίβει τ' άλλο κι όλοι μαζί οι αντίπαλοι της εργατικής τάξης προετοιμάζουν συντριπτικό χτύπημα στα εργατικά - λαϊκά δικαιώματα.
Από τον Σαμαρά που προσπαθεί να αυξήσει την ομάδα κρούσης για την προώθηση της πολιτικής του κεφαλαίου (προσχώρηση Μπακογιάννη, Γεωργιάδη κ.ά. στη ΝΔ) ως τον Βενιζέλο και τον Τσίπρα που με αλληλοσυμπληρούμενους ρόλους παρουσιάζουν ως αριστερή πολιτική την υποταγή στην ΕΕ και καλούν επίσης σε συστράτευση για την εφαρμογή αυτής της πολιτικής.
Σ' αυτή την κατεύθυνση καθένας και το θέατρό του.
Οι του ΣΥΡΙΖΑ αναδεικνύονται σε μανούλες. Παρά τα κλάματα γιατί δήθεν οι δυνάμεις του παλιού δικομματισμού τους στοχοποιούν, είναι οι ίδιοι που, αναλαμβάνοντας κεντρικό ρόλο στα πλαίσια του υπό διαμόρφωση νέου διπολισμού, προσφέρουν τα καλύτερα επιχειρήματα για το χτύπημα των εργατών. Την ώρα που είναι καθαρό ότι μέσα στην ΕΕ δεν υπάρχει προκοπή για τους εργάτες, ο