Έργο ξαναπαιγμένο

Το έργο το έχουμε ξαναδεί.

Εκβιαστικά διλήμματα, ψεύτικες ελπίδες, υποσχέσεις και αυταπάτες, για να μην εκφραστεί στην κάλπη ατόφια η καταδίκη απέναντι στην αντιλαϊκή κυβέρνηση της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Για να πάρουν λευκή επιταγή οι αυταπάτες και οι ψεύτικες ελπίδες που καλλιεργεί ο ΣΥΡΙΖΑ και τελικά να μην καταδικαστεί ο πραγματικός ένοχος, η ίδια η ΕΕ, τα μονοπώλια και τα κόμματά τους.

Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι εύλογα. Είτε με τη «σταθερότητα» που επικαλείται η συγκυβέρνηση, είτε με την «ανατροπή» που υπόσχεται ο ΣΥΡΙΖΑ:

Ποιος εφοπλιστής θα γυρίσει πίσω τις καταργημένες Συλλογικές Συμβάσεις;

Ποιος βιομήχανος θα σταματήσει να απολύει εργάτες με συγκροτημένα δικαιώματα, για να πάρει στη θέση τους μαθητευόμενους νέους τζάμπα εργάτες;

Ποιο μικρομάγαζο θα ξανανοίξει, γιατί θα 'χει πληρώσει τα χρέη του;

Ποια σύνταξη θα επανέλθει, αφού γκρεμίζουν το ασφαλιστικό σύστημα;

Ποιος εγγυάται, στ' αλήθεια ουσιαστική ανάκαμψη εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων;

Οι εργαζόμενοι και τα φτωχά λαϊκά στρώματα πρέπει να κρίνουν με βάση τα δικά τους συμφέροντα. Με βάση αυτά θα πρέπει να πάνε στην κάλπη, να μην παρασυρθούν από τους καβγάδες ανάμεσα σε 

Οι στρατηγικές συμπλεύσεις δεν κρύβονται...

Τη στρατηγική σύμπλευση του ΣΥΡΙΖΑ με τη ΝΔ, δυνάμεων της αστικής διαχείρισης, που, παρά τις επιμέρους διαφορές τους, μοιράζονται τη γραμμή ενσωμάτωσης στην ΕΕ και ενίσχυσης των καπιταλιστών, επιβεβαιώνει για μια ακόμα φορά ο Γ. Δραγασάκης με τη συνέντευξή του στην «Εφημερίδα των Συντακτών» (18-19-20 Απρίλη), επικρίνοντας την κυβέρνηση για το χρόνο και τον τρόπο που επιχείρησε την έξοδο στις αγορές. Αφού αναγορεύει την πρόσβαση στις διεθνείς αγορές κεφαλαίων σε «σημαντική δυνατότητα», προσθέτει, δίνοντας και το στίγμα της αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση, «το πώς χρησιμοποιεί ένα κράτος τη δυνατότητα αυτή είναι πιο σημαντικό».
Λέει ο Δραγασάκης: «...Οι υπαρκτές δυνατότητες ρευστότητας που προσφέρει η παγκόσμια συγκυρία δεν αξιοποιούνται προς όφελος της κοινωνίας». Δεν εννοεί το λαό, άλλωστε γνωρίζει ότι το αστικό κράτος ποτέ δε δανείστηκε για να ικανοποιήσει λαϊκές ανάγκες και καμία αγορά δε θα το δάνειζε για το σκοπό αυτό. Τα δάνεια στήριζαν πάντα την καπιταλιστική ανάπτυξη και ως χρέη βάραιναν τις πλάτες του λαού.

***

Το τι εννοεί προκύπτει απ' την απάντησή του στην αμέσως επόμενη ερώτηση: «Στόχος της κυβέρνησης και ορισμένων εγχώριων και ξένων κερδοσκοπικών λόμπι που την περιβάλλουν είναι να δημιουργήσουν - αν μπορέσουν - μια, έστω και βραχύβια, χρηματοπιστωτική φούσκα και στη συνέχεια αυτό το γεγονός να το παρουσιάσουν παραπλανητικά - το κάνουν ήδη - ως "έξοδο από την κρίση" και αφετηρία ενός νέου αναπτυξιακού κύκλου επί κοινωνικών ερειπίων. Ολο αυτό το εγχείρημα δεν απαντάει ούτε στις ανάγκες της πραγματικής οικονομίας...»
Ισχυρίζεται δηλαδή ότι η κυβέρνηση και ορισμένοι «κακοί» καπιταλιστές γύρω απ' αυτήν δημιουργούν μια εικονική πραγματικότητα εξόδου απ' την κρίση και εκκίνησης της ανάπτυξης αλλά

Ανακύκλωση της ανεργίας

Απο την στήλη Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ - rizospastis

Περίπου 50.000 άνεργοι απασχολούνται σήμερα στα προγράμματα της «κοινωφελούς εργασίας», διάρκειας πέντε μηνών και με μισθό μέχρι 490 ευρώ. Αλλες 90.000 τέτοιες βραχυπρόθεσμες και κακοπληρωμένες θέσεις απασχόλησης υπόσχεται ότι θα δημιουργήσει η κυβέρνηση τη διετία 2014 - 2015.
«Ανταγωνιστικά» προς τα σχέδια αυτά, το ΙΝΕ της ΓΣΕΕ και το αμερικανικό Levy Economics Institute, εκπόνησαν μελέτη με την οποία προτείνουν στο κράτος να προσλάβει με 11μηνες συμβάσεις απασχόλησης ορισμένου χρόνου 550.000 ανέργους, τους οποίους θα αμείβει με τον κατώτατο μισθό (490 καθαρά) για την απασχόλησή τους σε υπηρεσίες που παρέχει το ίδιο. Με τον τρόπο αυτό, προβλέπουν κατακόρυφη μείωση της ανεργίας και εξασφάλιση της πολυπόθητης ανάπτυξης!
Η εμπειρία από την εφαρμογή τέτοιων και άλλων προγραμμάτων τα προηγούμενα χρόνια στην Ελλάδα δείχνει ότι η συντριπτική πλειοψηφία αυτών που πήραν μέρος επέστρεψαν στην ανεργία μετά από την ολοκλήρωση του πεντάμηνου, περιμένοντας το επόμενο πρόγραμμα. Υπάρχει άλλωστε πείρα από την αξιοποίηση τέτοιων προγραμμάτων σε όλη την ΕΕ. Η εφαρμογή αυτών των προγραμμάτων έχει αρνητικές επιπτώσεις και σε κατηγορία υπηρεσιών του κράτους που αφορούν εργατικές - λαϊκές ανάγκες και στελεχώνονται με εργαζομένους με τέτοιες σχέσεις.
Πρόκειται δηλαδή για προγράμματα ανακύκλωσης των ανέργων δημιουργώντας μια ατελείωτη

ΚΚΕ Τ.Ο. ΠΡΕΒΕΖΑΣ-ΛΕΥΚΑΔΑΣ/Ανακοίνωση για την ποινή φυλάκισης σε βάρος συνδικαλιστή του ΠΑΜΕ και δημοσιογράφου του «Ριζοσπάστη»

Η ΤΟ Πρέβεζας-Λευκάδας του ΚΚΕ καταγγέλλει την απαράδεκτη και αυταρχική απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης να καταδικάσει σε 6 μήνες φυλάκιση το μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ, Σωτήρη Ζαριανόπουλο, και τη δημοσιογράφο του "Ριζοσπάστη", Άννα Ανανιάδου, για τη συμβολική παρέμβαση που πραγματοποίησε το ΠΑΜΕ στο δελτίο ειδήσεων της ΕΤ3, την ημέρα της πανεργατικής απεργίας 17/12/2009.

Η απόφαση καταδίκης και φυλάκισης των στελεχών του Κόμματος και του ΠΑΜΕ αποτελεί ένα ακόμα βήμα κλιμάκωσης του αυταρχισμού και του δόγματος "νόμος και τάξη" της κυβέρνησης, που συνοδεύει την αντιλαϊκή της πολιτική για την προώθηση και εφαρμογή των βάρβαρων μέτρων και εξυπηρετεί την επιδίωξη να "μη σηκώνει κανείς κεφάλι" απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση.

Η συγκεκριμένη απόφαση, ανάμεσα σε άλλα, είναι και κατάφωρα προκλητική, καθώς ελήφθη από το Πλημμελειοδικείο παρά την απαλλακτική πρόταση που εισηγήθηκε ο εισαγγελέας και ενώ η κατηγορία για "διατάραξη οικιακής ειρήνης" δεν στηρίχθηκε από καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας.

Δείχνει ότι ο πραγματικός αντίπαλος της αντιλαϊκής πολιτικής είναι το λαϊκό κίνημα, που αγωνίζεται ενάντια στα μέτρα και συνολικά τη στρατηγική που τσακίζει τα λαϊκά δικαιώματα για να διασφαλίζει τα κέρδη της πλουτοκρατίας.

Οι εργαζόμενοι, τα φτωχά - λαϊκά στρώματα, πρέπει να απορρίψουν και να αντιπαλέψουν τον αυταρχισμό και συνολικά την αντιλαϊκή πολιτική και να υψώσουν το δικό τους αγωνιστικό ανάστημα για την ικανοποίηση των δικών τους αναγκών.

Καμία «επανεκκίνηση». Ανατροπή!

Από την στήλη του ΡΙζοσπάστη -Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ

Οι διαπραγματεύσεις της συγκυβέρνησης ΝΔ - ΠΑΣΟΚ με την τρόικα, δηλαδή την ΕΕ, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με τις διακυμάνσεις που αυτές έχουν, είναι το μόνιμο θέμα του αστικού Τύπου, το τελευταίο διάστημα. Οι εργαζόμενοι βομβαρδίζονται καθημερινά με δήθεν καίρια ερωτήματα: «Θα έρθει», «δε θα έρθει η τρόικα», «θα δοθεί», «δε θα δοθεί η δόση», «αδιέξοδο ή όχι». Βέβαια, οι πιο ειλικρινείς αστοί αναλυτές δεν κρύβουν ότι τα «διαρθρωτικά μέτρα δεν πρόκειται να τελειώσουν». Τις τελευταίες μέρες, όμως, πιο συχνά εμφανίζονται άρθρα είτε μόνιμων αρθρογράφων είτε τεχνοκρατών διαφόρων ινστιτούτων, που θέτουν προβληματισμούς ή και επικρίσεις για την τακτική των «εταίρων» και «δανειστών», που καταλήγουν σε αυτό που παρουσιάζουν ως «ανάγκη για reset», δηλαδή για «επανεκκίνηση» των διακρατικών σχέσεων εντός ΕΕ, της καπιταλιστικής οικονομίας και του πολιτικού συστήματος.
Οι αναλύσεις αυτές θέτουν και τη γεωστρατηγική πλευρά των εξελίξεων σε ό,τι αφορά τις ξένες επενδύσεις στην Ελλάδα και όχι τυχαία θυμίζουν τις περιπτώσεις της ματαίωσης της συμφωνίας για τον αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη, μετά από αμερικανικές πιέσεις, ή τη ματαίωση της πώλησης σε ρωσικά μονοπώλια της Δημόσιας Επιχείρησης Αερίου (ΔΕΠΑ), μετά από πιέσεις της ΕΕ, ή τις αντιδράσεις για την επέκταση της κινεζικής Cosco στο λιμάνι, κάτι που θίγει τα συμφέροντα γερμανικών και ολλανδικών επιχειρήσεων. Μόνο που όλα αυτά, τα υπαρκτά φαινόμενα, είναι η

Επικίνδυνες αντιδραστικές παρεμβάσεις

Μόνο χτες η τρέχουσα επικαιρότητα «έγραψε»:
- Ποινή φυλάκισης 6 μηνών με 3ετή αναστολή επέβαλε χτες το Α' Μονομελές Πλημμελειοδικείο Θεσσαλονίκης σε μέλος της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ και σε δημοσιογράφο του «Ριζοσπάστη» για παρέμβαση που έκαναν στο δελτίο ειδήσεων της ΕΤ3, στο πλαίσιο της πανελλαδικής απεργίας στις 17 Δεκέμβρη 2009.
- Παράσταση διαμαρτυρίας στην εισαγγελέα του Αρείου Πάγου από την Εκτελεστική Γραμματεία του ΠΑΜΕ και τη Δημοκρατική Συσπείρωση, απαιτώντας να σταματήσουν οι διώξεις και οι καταδίκες των στελεχών και εργαζομένων του ταξικού κινήματος, που έχουν πληθύνει το τελευταίο διάστημα.
Είναι γεγονός ότι η αστική δικαιοσύνη κάνει βήματα κλιμάκωσης του αυταρχισμού και του δόγματος «νόμος και τάξη» της κυβέρνησης. Αλλο ένα τέτοιο κομμάτι στο αντιδραστικό πάζλ των διώξεων και των εκβιασμών αποτελεί η επικίνδυνη παρέμβαση της δικαιοσύνης σε βάρος των διοικητικών υπαλλήλων του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου, μετά από τους αλλεπάλληλους εκβιασμούς και την προσπάθεια τρομοκράτησης, κυβέρνηση, «δικαιοσύνη» και εισαγγελείς ζητούν από τους εργαζόμενους να δώσουν στην Ασφάλεια τα πρακτικά της Γενικής Συνέλευσης που έκαναν στις 2 Δεκέμβρη και τα πλήρη στοιχεία των μελών της Απεργιακής Επιτροπής... Συγκεκριμένα, η εισαγγελική παραγγελία προς το προεδρείο του Συλλόγου Διοικητικού Προσωπικού του Πανεπιστημίου Αθηνών ζητά «να αποστείλει στο 2ο Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος, της Υποδιεύθυνσης Κρατικής Ασφάλειας, της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Αττικής τα πρακτικά τής από 02-12-2013 Γενικής Συνέλευσης του Συλλόγου, γνωρίζοντας τα πλήρη στοιχεία ταυτότητας των μελών της Απεργιακής Επιτροπής»...

***

Να, λοιπόν, που ο αγώνας των διοικητικών ενάντια στη διαθεσιμότητα προκάλεσε μια παρέμβαση με πολλαπλούς στόχους. Ο κυριότερος και πιο επικίνδυνος; Να σπείρει στους εργαζόμενους το φόβο. Να τους κάνει να κάτσουν στ' αυγά τους. Να αναστείλει τη διάθεση για συλλογική,

Πολιτική απάτη

Το γεγονός ξεπερνά τα όρια της πολιτικής απάτης. Οι σύνεδροι του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς έκλεισαν τις εργασίες του συνεδρίου τους στη Μαδρίτη τραγουδώντας «Η κόκκινη σημαία θα θριαμβεύσει, ζήτω ο κομμουνισμός και η ελευθερία» από το γνωστό Παντιέρα Ρόσα.
Οι σύνεδροι του ΚΕΑ, λίγο πριν είχαν ορίσει τον Αλ. Τσίπρα υποψήφιο για τη θέση του προέδρου της Κομισιόν. Δηλαδή, για μια θέση - κλειδί στα όργανα της ΕΕ των μονοπωλίων. Θυμίζουμε ότι το ΚΕΑ αποτελεί ένα συνονθύλευμα απογόνων του ευρωκομμουνισμού και της «νεοαριστεράς», μεταλλαγμένων κομμουνιστικών κομμάτων με σοσιαλδημοκρατική στρατηγική, αρνητών της επαναστατικής πάλης, που θεωρούν ότι η ΕΕ μπορεί να γίνει φιλολαϊκή, πολλά από τα οποία έχουν πάρει μέρος σε κυβερνήσεις διαχείρισης του καπιταλισμού.
Ο ίδιος ο Τσίπρας δήλωσε «είμαι εδώ για να σας μιλήσω για την αλλαγή». Και στην ερώτηση για ποια αλλαγή, απάντησε ο ίδιος με τη φράση «η Ευρώπη χρειάζεται το δικό της New Deal για να

Για το ρόλο του ΚΕΑ

rizospastis.gr

από την στήλη ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΑ

Το λεγόμενο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ) οργανώνει το 4ο συνέδριό του στις 13 - 15 Δεκέμβρη.
Τόσο στις προσυνεδριακές θέσεις όσο και σε άλλες τοποθετήσεις, το κόμμα αυτό επιχειρεί, με δουλεμένη τεχνική, να καλλιεργήσει τη λογική των ψεύτικων προσδοκιών και να παρουσιάσει ως νέα λύση για τους λαούς πεπαλαιωμένες οπορτουνιστικές - σοσιαλδημοκρατικές αυταπάτες που πατάνε στο έδαφος της καπιταλιστικής διαχείρισης.
Ακριβώς αυτό διανθίζει με μια ψευτο-συνθηματολογία που διαστρέφει τις επιστημονικές έννοιες του καπιταλισμού, του σοσιαλισμού, της ταξικής πάλης, δίνοντας αυθαίρετους ορισμούς που του επιτρέπουν να ελίσσεται για να ενδυναμώνει την αποτελεσματικότητα της ενσωμάτωσης των εργαζομένων στις επιδιώξεις του κεφαλαίου.
Επί της ουσίας κινείται μέσα στα όρια των δεσμεύσεων που έχει απέναντι στην ΕΕ, η οποία έχει χαράξει τα όρια της δράσης των λεγόμενων ευρωπαϊκών κομμάτων.

Τι μέθοδο ακολουθεί το ΚΕΑ;

Πρώτο, αναφέρεται στα προβλήματα της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, που προκαλεί και οξύνει ο καπιταλισμός, φαίνεται να αποδέχεται αυτό το γεγονός, δηλώνει (ανέξοδα) ότι ο καπιταλισμός δεν εξανθρωπίζεται, αλλά έχει άλλα στο μυαλό του.
Δεν μιλάει για τον πραγματικό καπιταλισμό, το σύστημα στο οποίο η εξουσία είναι στα χέρια της αστικής τάξης, των μονοπωλίων, και τα μέσα παραγωγής είναι καπιταλιστική ιδιοκτησία, αλλά, παραπλανητικά, μιλάει για ένα δικό του εφεύρημα, για τον «χρηματιστικοποιημένο», ή τον «νεοφιλελεύθερο» καπιταλισμό. Γιατί το κάνει αυτό; Το κάνει για να κρύψει τη βασική του θέση, τη

95 χρόνια ΚΚΕ-ΝΑ ΔΥΝΑΜΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΚΚΕ ΠΑΝΤΟΥ

Τα ψυχιατρεία, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο υπαρκτός ... καιροσκοπισμός!

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Στις 30.11.2013 έγινε στην Αθήνα η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Τμήματος Υγείας του ΣΥΡΙΖΑ. Η απόφαση - που δόθηκε στη δημοσιότητα - «καταδικάζει τις καταστροφικές πολιτικές του υπουργείου Υγείας που προβλέπουν διάλυση των πολυϊατρείων του ΕΟΠΥΥ, κλείσιμο δημόσιων νοσοκομείων, βίαιο διαμελισμό των ειδικών ψυχιατρικών νοσοκομείων (σ.σ. η υπογράμμιση δική μας), απολύσεις και διαθεσιμότητα, υποβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών στο λαό και παράδοση δημόσιων δομών και υγειονομικής περίθαλψης σε μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα».
Και «δηλώνει την κατηγορηματική της αντίθεση στις διαδικασίες fast track κλεισίματος των ψυχιατρικών νοσοκομείων (σ.σ. η υπογράμμιση δική μας) οι οποίες εκτός της πλήρους απορρύθμισης της ψυχιατρικής εφημερίας ιδιαίτερα στην Αττική που καλύπτει και άλλες περιοχές της χώρας, αγνοούν επιδεικτικά ότι στον ευαίσθητο χώρο της Ψυχικής Υγείας υπάρχουν όροι και προϋποθέσεις προκειμένου να υπάρξουν ουσιαστικές αλλαγές προς όφελος των ασθενών και των οικογενειών τους».

***

Στις 6 - 7 Οκτώβρη 2012 είχε γίνει και πάλι συνδιάσκεψη στην Αθήνα. Στην απόφαση εκείνης της συνδιάσκεψης για την Ψυχική Υγεία υπήρχε η εκτίμηση πως γίνεται «ασυντόνιστη συρρίκνωση των ψυχιατρικών νοσοκομείων, χωρίς τη δημιουργία ανάλογων εναλλακτικών δομών, έχει μετατρέψει τους ψυχιατρικούς τομείς των Γενικών Νοσοκομείων σε υπηρεσίες με ασυλικές νοοτροπίες και πρακτικές» και ζητούνταν: «Συνέχιση με κρατική χρηματοδότηση και προσπάθεια για τη μέγιστη δυνατή μέσω ευρωπαϊκού ταμείου όλων των σημερινών προγραμμάτων "βοήθειας στο σπίτι" καθώς και των προγραμμάτων αποασυλοποίησης των χρονίως ψυχικά πασχόντων με υπαγωγή στο δημόσιο των δομών τους και συνολική ανασυγκρότηση των δημόσιων ψυχιατρικών μονάδων που αναπτύσσονται στα Γενικά Νοσοκομεία και σταδιακό κλείσιμο όλων των ειδικών Ψυχιατρικών Νοσοκομείων» (σ.σ.: η υπογράμμιση δική μας).
Κι ήρθε το σύμφωνο Λυκουρέντζου - Αντορ στις 28.5.2013, που προβλέπει ρητά τη «θεσμοθέτηση της κατάργησης ως Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου των εναπομεινάντων Ψυχιατρικών Νοσοκομείων μέχρι τον Ιούνη του 2015»!

***

Δώδεκα χρόνια πριν είχε συγκροτηθεί η Εθνική Επιτροπή Ψυχικής Υγείας, στην οποία συμμετείχαν φορείς και εκπρόσωποι όλων των κομμάτων. Τελικά, η δραστηριότητα εκείνης της επιτροπής - που τελικά ατόνησε - ήταν κάποιες φιέστες.
Το ΚΚΕ εκπροσωπούσε ο, τότε, βουλευτής - και μακαρίτης πια - Παναγιώτης Κοσιώνης, ο οποίος παραιτήθηκε (30.3.2001) επισημαίνοντας πως δεν μπορεί να συμμετέχει στην επιτροπή που έχει ως στόχο την εκλαΐκευση μιας «πολιτικής με την οποία μας χωρίζουν τεράστιες διαφορές».
«Τα προβλήματα της Ψυχικής Υγείας, τόνιζε ο Π. Κοσιώνης, είναι τα δυσκολότερα και πιο ευαίσθητα κοινωνικά προβλήματα. Χρειάζεται συγκεκριμένη πολιτική (κρατική) και στην πρόληψη και στη θεραπεία και αποκατάσταση - επανένταξη. Και στη χώρα μας δε φαίνεται κάτι ανάλογο. Είναι μόνο φανερό ότι γίνεται προσπάθεια να περάσουμε από το στάδιο του άκρατου "εγκλεισμού" ψυχασθενών κάτω από συνθήκες απάνθρωπες, εξευτελιστικές, στο στάδιο της άκρατης "αποασυλοποίησης" με τη μορφή προγραμμάτων ΕΕ (με σύντομες ημερομηνίες λήξης) και ιδιωτικής πρωτοβουλίας και ελάττωση των αντίστοιχων κρατικών κονδυλίων, πιθανόν κατά το πρότυπο των ΗΠΑ, που μετά το τέλος των προγραμμάτων οι ασθενείς έμειναν στον "αέρα"».
Τότε η «Αυγή» (4 και 5 Απρίλη 2001) χαρακτήρισε την αποχώρηση του Π. Κοσιώνη απ' την Εθνική Επιτροπή Ψυχικής Υγείας ως βολή του ΚΚΕ κατά της αποασυλοποίησης, επειδή φοβάται μην εκλείψουν τα άσυλα, που είναι «οι στοιχειώδεις υλικές προϋποθέσεις για το νέο θρίαμβο του υπαρκτού σοσιαλισμού».

***

Στις 23.10.2001 η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ανακοίνωσε το κλείσιμο πέντε ψυχιατρείων μέχρι το τέλος του 2006, στο πλαίσιο της υλοποίησης του προγράμματος αποασυλοποίησης «Ψυχαργώς». Ο «Ριζοσπάστης» (24.10.2001) - με τίτλο «Κλείνουν πέντε ψυχιατρεία» - έγραψε: «Ουσιαστικά δηλαδή θα έχουμε ένα βίαιο κλείσιμο των ψυχιατρείων, το οποίο - καθώς δεν έχουν δημιουργηθεί οι απαραίτητες δομές - οδηγεί ουσιαστικά στη "Ρηγκανοποίηση" του συστήματος ψυχιατρικής περίθαλψης που μεταφράζεται στο πέταγμα στο δρόμο των ψυχικά ασθενών που θα νοσηλεύονται για ελάχιστο διάστημα στα συρρικνωμένα ψυχιατρεία, και για όσο διάστημα βρίσκονται σε έξαρση και μετά θα αφήνονται στο έλεος της τύχης τους».
Η «Αυγή» (25.10.2001) έγραψε ότι ο «Ρ» προτιμά τη «βάρβαρη πραγματικότητα των ψυχιατρείων και αγνοεί ότι η ψυχιατρική μεταρρύθμιση έρχεται επιτέλους στη χώρα μας με καθυστέρηση...». Και τώρα ολοφύρονται και καταγγέλλουν: Η «Αυγή» αποκαλύπτοντας, όπως αναφέρει, ότι «στον αέρα τα ψυχιατρεία με fast track κινητικότητα» (βλέπε δημοσιεύματα 23 και 24 Νοέμβρη 2013) και ο ΣΥΡΙΖΑ με την κατηγορηματική «αντίθεσή του στις διαδικασίες fast track κλεισίματος των ψυχιατρικών νοσοκομείων».
Δεν έχασαν τα ...λογικά τους. Ούτε έγιναν ...σταλινικοί. Αντίθετα. Εχουν απολύτως «σώας τας φρένας τους». Αλλά ως οπορτουνιστές, αλλάζουν θέσεις ανάλογα με τη συγκυρία και το ακροατήριο. Και «δεσμεύονται» για όσα μπορούν να τους διασφαλίσουν αν γίνουν χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη. Για να διαχειριστούν το δράμα αυτών, για τους οποίους, δήθεν, κόπτονται...

Το αληθινό πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ

Με συνεχείς προσπάθειες, απ' την επίσκεψη του Αλ. Τσίπρα στο Τέξας, μέχρι την πρόσφατη μάχη για την προστασία των κερδών της εγχώριας φαρμακοβιομηχανίας, επιχειρεί ο ΣΥΡΙΖΑ να περάσει με επιτυχία στις εξετάσεις της άρχουσας τάξης για την επιλογή κατάλληλων κυβερνητικών σχημάτων της επόμενης μέρας. Η αποστολή του δεν είναι εύκολη. Αφενός πρέπει να πείσει ότι ωρίμασε και μπορεί να αξιοποιηθεί πολιτικά ως νέος σοσιαλδημοκρατικός πυλώνας, μιας αστικής κυβέρνησης συνεργασίας. Αφετέρου ότι έχει την ικανότητα να εγκλωβίζει ως οπορτουνιστικό ρεύμα το κίνημα και να το στοιχίζει πίσω απ' τους στρατηγικούς στόχους της αστικής τάξης. Να αποδείξει ότι μπορεί να περιορίσει τις πιθανές απώλειες κοινωνικών συμμαχιών της άρχουσας τάξης, τις οποίες προκαλεί η εφαρμογή των αντιλαϊκών αναδιαρθρώσεων. Να αποδείξει ότι μπορεί να συμβάλει στην πολιτική ενσωμάτωση της λαϊκής δυσαρέσκειας στο πλαίσιο του νέου αστικού διπολισμού. Αυτός ο διπλός στόχος περικλείει αντιφάσεις.

Η προσπάθεια δεν είναι πρωτότυπη. Με το ίδιο «συγκριτικό πλεονέκτημα» της ικανότητας διάβρωσης, υποταγής και ενσωμάτωσης του κινήματος διεκδίκησε το ΠΑΣΟΚ έναντι της ΝΔ, τη δεκαετία του '80, το χρίσμα της αστικής τάξης στο πλαίσιο της κυβερνητικής εναλλαγής.
Την προσήλωση σ' αυτήν την αποστολή του ΣΥΡΙΖΑ συμπύκνωσε ο Γ. Δραγασάκης στην εισήγηση της πρόσφατης πρότασης μομφής κατά της κυβέρνησης Σαμαρά:
«Εμείς δεχόμαστε τη συνέχεια του ελληνικού κράτους, αλλά όχι τη συνέχεια της πολιτικής. Ολα τα κράτη αλλάζουν πολιτική. Η πολιτική Ομπάμα είναι διαφορετική απ' την πολιτική Μπους».
Χωρίς περιστροφές ανακοίνωσε την προσήλωση στη δικτατορία της αστικής τάξης και το αστικό πρόσημο της κυβερνητικής αλλαγής που υπόσχεται ο ΣΥΡΙΖΑ.

Ικανός διαπραγματευτής της αστικής τάξης

Στη συγκεκριμένη πρόταση μομφής ο ΣΥΡΙΖΑ εξήγησε ότι η σημερινή κυβέρνηση δεν έχει κύρος

ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ- Κρατά δεμένους τους λαούς, με μνημόνιο ή χωρίς μνημόνιο

Κυριακάτικος rizospastis

Η φιλολογία που αναπτύσσεται μεταξύ των αστικών πολιτικών δυνάμεων και αυτών του οπορτουνισμού για τα περιθώρια διαπραγμάτευσης εντός της ΕΕ είναι σκέτα φούμαρα. Η μόνιμη οικονομική επιτήρηση από τις Βρυξέλλες, οι εποπτείες, τα μνημόνια, ο μόνιμος και διαρκής έλεγχος των προϋπολογισμών από την Κομισιόν και η επιβολή δημοσιονομικών μέτρων και διαρθρωτικών μέτρων σε όλη τη διάρκεια του έτους, είναι «κανόνες» που έχουν αποδεχθεί τα κράτη - μέλη της ΕΕ. Οι κυβερνήσεις των κρατών - μελών, για λογαριασμό των αστικών τους τάξεων, έχουν επιλέξει συνειδητά να παραχωρήσουν ένα μέρος της κυριαρχίας τους στη διαμόρφωση της οικονομικής πολιτικής, προκειμένου μέσα από αυτή τη διαδικασία να διασφαλίσουν τους όρους για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των ευρωπαϊκών μονοπωλίων αλλά και για την ίδια την ύπαρξη της διακρατικής καπιταλιστικής ένωσης.
Οι σχετικές υπογραφές έχουν μπει ήδη από τη σύσταση της ΕΕ και στη συνέχεια της ΟΝΕ. Το ξέσπασμα της καπιταλιστικής κρίσης το 2008, ήρθε να επιταχύνει την προώθηση των διαρθρωτικών ανατροπών και να επιβάλει ακόμα πιο αυστηρούς κανόνες δημοσιονομικής προσαρμογής.
Οι συμφωνίες και οι κανονισμοί που έχουν θεσμοθετήσει από το 2011 και μετά οι κυβερνήσεις των κρατών - μελών της ΕΕ -μέρος των οποίων θα παρουσιάσουμε σήμερα- φανερώνει ότι οι λαοί θα
βρίσκονται σε μόνιμη βάση πάντα αντιμέτωποι με βάρβαρα μνημόνια διαρκείας είτε οι κυβερνήσεις έχουν υπογράψει μνημόνια είτε όχι.
Συγκεκριμένα έχουν θεσμοθετηθεί:

1) «Συνθήκη για τη σταθερότητα, το συντονισμό και τη διακυβέρνηση στην Οικονομική και Νομισματική Ενωση» (γνωστή και ως το «δημοσιονομικό σύμφωνο»). Η συγκεκριμένη συνθήκη, που τέθηκε σε ισχύ από την 1η Γενάρη του 2013 προβλέπει:

-- Τη θέσπιση στο Σύνταγμα ή με νόμο κανόνων για «πλεονασματικούς προϋπολογισμούς» ή με ανώτερο έλλειμμα το 0,5% του ΑΕΠ. Σε περίπτωση υπέρβασης, θα ενεργοποιείται ένας αυτόματος μηχανισμός «διόρθωσης» για τη λήψη μέτρων. Η κυβέρνηση, δηλαδή, θα παίρνει διαρκώς νέα αντιλαϊκά μέτρα, προκειμένου να καλύπτονται οι κανόνες του «συμφώνου».
-- Την «επιβολή κυρώσεων για χώρες με έλλειμμα μεγαλύτερο του 3% του ΑΕΠ». Σε περίπτωση υπέρβασης, προβλέπεται παραπομπή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, το οποίο δικαιούται να επιβάλει πρόστιμο μέχρι 0,1% του ΑΕΠ, που θα καταβάλλεται στο Μόνιμο Μηχανισμό Στήριξης (ESM).
-- Αυτόματη επιβολή «δημοσιονομικών και οικονομικών προγραμμάτων» (μνημόνια) από την

Ο ΣΥΡΙΖΑ και το κίνημα

Μία απ' τις ερωτήσεις που δέχτηκε ο Αλ. Τσίπρας απ' την «Αυγή», στο πλαίσιο της συνέντευξης που της παραχώρησε, αφορούσε στο «παράπονο» μιας άνεργης ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κράτησε τον κόσμο στους δρόμους το διάστημα που μεσολάβησε από τις εκλογές. Και απάντησε: «Ο κόσμος δεν είναι σπίτι του. Κινητοποιείται στο κίνημα της αλληλεγγύης, σε τοπικούς αγώνες όπως αυτός της Χαλκιδικής, στους αγώνες των εργαζομένων να υπερασπιστούν το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή. Προφανώς οι κινητοποιήσεις έχουν τα πάνω και τα κάτω τους. Ομως, το σχέδιο χειραγώγησης μέσα από την παραίτηση και την απάθεια δεν θα περάσει. Αυτή η αγωνία για ηχηρή απάντηση στην πολιτική των Μνημονίων θα μετασχηματιστεί πολύ γρήγορα πάλι σε ένα κύμα μαζικών κινητοποιήσεων (...) Ο κόσμος είναι εδώ και τις κρίσιμες στιγμές θα είναι ο καθοριστικός παράγοντας που θα γείρει την πλάστιγγα των πολιτικών εξελίξεων. Ο ΣΥΡΙΖΑ από εδώ και πέρα θα συμβάλει με όλες του τις δυνάμεις στην εκδήλωση ενός ακόμα πιο μαζικού, πολύμορφου και ενωτικού κινήματος, με όλες του τις δυνάμεις. Στον αγώνα αυτόν καλούμε και τις υπόλοιπες δυνάμεις της Αριστεράς».
Ο Αλ. Τσίπρας διαπιστώνει ότι ο κόσμος δεν είναι σπίτι του, αλλά οι κινητοποιήσεις έχουν τα πάνω τους και τα κάτω τους. Σε τι δεν απαντά ευθέως; Στο τι έκαναν και κάνουν οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ στο εργατικό - λαϊκό κίνημα. Και σε συνδυασμό με αυτό προβάλλει τα λεγόμενα τοπικά κινήματα, λέγοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ από εδώ και πέρα θα συμβάλει με όλες του τις δυνάμεις στην εκδήλωση ενός ακόμα πιο μαζικού, πολύμορφου και ενωτικού κινήματος.

***

Τι έκαναν και κάνουν οι δυνάμεις του στο εργατικό κίνημα; Συνέβαλαν ώστε το εργατικό - συνδικαλιστικό κίνημα να εξελιχθεί σε ένα μηχανισμό φθοράς συνειδήσεων, συντεχνιασμού και εκφυλισμού, μαζί με τις άλλες δυνάμεις που συγκροτούσαν την πλειοψηφία των ηγεσιών ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, Εργατικών Κέντρων, Ομοσπονδιών και σε αρκετά πρωτοβάθμια Σωματεία, κυρίως εργοστασιακά, επιχειρησιακά. Οι συνδικαλιστικές παρατάξεις των ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ κινούνταν

Διεργασιών το ανάγνωσμα

ΑΣΤΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Με αμείωτους ρυθμούς συνεχίζονται οι διεργασίες μεταξύ των κομμάτων της αστικής διαχείρισης, με στόχο τη δημιουργία κυβερνητικών σχημάτων με ικανότητα εγκλωβισμού λαϊκών μαζών.
Η χτεσινή συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ δεν επιβεβαίωσε - για την ώρα τουλάχιστον - τα σενάρια περί αποχώρησης του Π. Τατσόπουλου, λόγω της κριτικής της «Αυγής» για τις κατά καιρούς διαφοροποιήσεις απ' την επίσημη γραμμή του κόμματος. Η παρέμβαση του Αλ. Τσίπρα ήταν «πυροσβεστική», καθώς ναι μεν συνέστησε στον βουλευτή να προσέχει τι λέει, ωστόσο διαχώρισε τη θέση του απ' όσα του καταλόγισε με άρθρα του ο επίσης βουλευτής και διευθυντής της «Αυγής», Β. Μουλόπουλος.

Στο μεταξύ, αναζωπυρώνονται οι φήμες περί βημάτων προσέγγισης του ΣΥΡΙΖΑ με τη βουλευτή των ΑΝΕΛ Ρ. Μακρή, ενώ άλλες πληροφορίες φέρουν τον Αλ. Τσίπρα να έχει συναντηθεί τουλάχιστον δύο φορές τον τελευταίο μήνα (και τον διευθυντή του πολιτικού του γραφείου, Ν. Παππά, άλλη μία) με τον Π. Καμμένο, ενόψει και των εκλογών για την τοπική διοίκηση.

Αντεγκλήσεων συνέχεια μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ - ΠΑΣΟΚ

Ο ΣΥΡΙΖΑ, πάντως, επανήλθε χτες στην προσπάθειά του να εξωραΐσει το ρόλο των κυβερνητικών βουλευτών. Σε «non paper» ισχυρίζεται πως δρουν υπό το καθεστώς πιέσεων, σε ένα σκηνικό στημένο «με τη στήριξη ποικίλων εξωθεσμικών κέντρων από τον χώρο του Τύπου, της χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας και της διαπλοκής, προκειμένου ακόμα και σε σύγκρουση με τη συνείδησή 

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΤΗΣ ΚΕΝΤΡΙΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΚΚΕ 95 χρόνια αγώνες και θυσίες του ΚΚΕ: Διδασκόμαστε και συνεχίζουμε για το λαό, με στόχο το σοσιαλισμό

Σήμερα, το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας συμπλήρωσε 95 χρόνια από την πρώτη ημέρα του ιδρυτικού συνεδρίου του, που πραγματοποιήθηκε από τις 17 έως τις 23 Νοέμβρη του 1918 (4-10 Νοέμβρη με το παλιό ημερολόγιο), με την ονομασία Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας (ΣΕΚΕ).

Με τη σημερινή γενέθλια ημέρα του, το ΚΚΕ μπαίνει σε μια συμβολική πενταετία, αυτή που οδηγεί στην επέτειο - σταθμό των 100 χρόνων του, το 2018.
Το ΚΚΕ έχει επίγνωση του μεγάλου βάρους ευθύνης που έχει απέναντι στην εργατική τάξη, στο λαό που υποφέρει: Με την αναγέννηση του εργατικού κινήματος και την ενίσχυση της Λαϊκής Συμμαχίας να ανταποκριθεί και στο καθήκον υπεράσπισης και διεκδίκησης εργατικών, λαϊκών δικαιωμάτων, των αναγκών των νέων ανθρώπων, και στο καθήκον της πάλης για την ανατροπή του καπιταλιστικού εκμεταλλευτικού συστήματος, για την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής - κομμουνιστικής κοινωνίας. Η ανατροπή της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, η αντεπαναστατική καπιταλιστική παλινόρθωση στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες δε σημαίνει το τέλος της ταξικής πάλης, των κοινωνικών εξεγέρσεων και επαναστάσεων. Η προσωρινή ήττα προσφέρει πείρα, τα λάθη που έγιναν δε συμψηφίζονται με την εγκληματική ταξική φύση του καπιταλισμού στο

Ψάχνονται πολύπλευρα...

plaka-kaneis.blogspot.gr 

Συνεχίζεται με ένταση η συζήτηση για τη διαχείριση της κρίσης στην Ελλάδα για το 2014-2015 με όλα τα παλιά και νεότερα στοιχεία που έχουν δει το φως της δημοσιότητας γύρω από την κόντρα ΔΝΤ - Ευρωζώνης με βασικό περιεχόμενο το δίλημμα «κούρεμα» ή νέα δανειακή σύμβαση που σημαίνει νέο μνημόνιο, για την κάλυψη του δημοσιονομικού και χρηματοδοτικού κενού. Αυτή η συζήτηση δένεται με την κυβερνητική ταχτική της διαπραγμάτευσης με την τρόικα και τη προπαγανδιστική γραμμή της κυβέρνησης ότι πρέπει να πούμε «όχι σε άλλα οριζόντια μέτρα», ότι επετεύχθη
πρωτογενές πλεόνασμα, ότι υπάρχει απόφαση του Γιούρογκρουπ από το Νοέμβρη του 2012 για βοήθεια χωρίς μνημόνιο και νέα μέτρα, ότι δίνεται έτσι η δυνατότητα να υπάρξει «έξοδος στις αγορές», δηλαδή να δανειστεί η Ελλάδα από τράπεζες και «να δοθούν χρήματα στην ανάπτυξη».
Στα νεότερα στοιχεία συγκαταλέγεται η εμφανιζόμενη κόντρα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ) με το ΔΝΤ με το οποίο συμφωνεί και η Κομισιόν. Ενώ ξαναεμφάνισαν τη συζήτηση για το λάθος πρόγραμμα του 2010, προβάλλοντας έως και τις απόψεις του πρώην εκπροσώπου της Ελλάδας στο ΔΝΤ Π. Ρουμελιώτη. Ο οποίος θεωρεί λάθος ότι το ΠΑΣΟΚ το 2010, δε δέχτηκε μαζί με το «πρόγραμμα διάσωσης» της τρόικα και το «κούρεμα» του χρέους που έλεγε το ΔΝΤ.
Σε τι όμως διαφωνεί η ΕΚΤ με το ΔΝΤ; Στην αντικατάσταση των ελληνικών ομολόγων που λήγουν το 2014, με νέα ομόλογα αντί για χρήμα, γεγονός που θα ελάφρυνε δραστικά και το δημοσιονομικό και το χρηματοδοτικό κενό. Σ' αυτό συμφωνεί το ΔΝΤ και η Κομισιόν γιατί δε θα χρειαστεί να εκταμιεύσουν το χρήμα που απαιτείται αν πληρωθούν τα ομόλογα. Η ΕΚΤ όμως θέλει χρήμα. Και

Κινούμενη άμμος η ΕΕ

Από την στήλη του ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ-Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ

Παρά το κλίμα ευφορίας που θέλουν να δημιουργήσουν για την εξέλιξη της κρίσης στην Ευρωζώνη, τα επιτελεία της αστικής τάξης δεν παύουν να υπενθυμίζουν ότι η Ευρωένωση βρίσκεται σε «κομβικό σημείο». Η κρίση επιβεβαίωσε και βάθυνε την ανισομετρία στην καπιταλιστική ανάπτυξη. Οι αντιθέσεις ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κέντρα μεγάλωσαν. Οπως μεγάλωσαν οι αντιθέσεις και ανάμεσα στα κράτη μέλη, τόσο που να προκαλούν ανησυχία ότι «εμπεδώνεται η επιστροφή στην εθνοκεντρική αντίληψη και το δόγμα ο καθείς για τον εαυτό του, αντί για κοινή ευρωπαϊκή στάση με στόχο την ανάπτυξη της οικονομίας και των κοινωνιών μας», όπως γράφει η χτεσινή «Καθημερινή».

Η συζήτηση για την αναμόρφωση της Ευρωζώνης παραμένει ζωηρή, έστω κι αν συγκυριακά έχει απομακρυνθεί το ενδεχόμενο μια ή περισσότερες χώρες να αποχωρήσουν ή να εκδιωχθούν από το ευρώ. Αμεσα συνδεδεμένη με τα παραπάνω, είναι η διαπάλη για το μείγμα διαχείρισης της κρίσης. Ολοι συμφωνούν με τις αντεργατικές - αντιλαϊκές αναδιαρθρώσεις, που θέλουν να ενισχύσουν την ανταγωνιστικότητα των μονοπωλίων παγκόσμια και στην ενιαία αγορά. Εκεί που αρχίζουν οι διαφωνίες, είναι στο ποιος θα πληρώσει το μάρμαρο από την καταστροφή κεφαλαίου που συνεπάγεται η κρίση. Ποιος θα ωφεληθεί περισσότερο από την (έστω και αναιμική) ανάκαμψη. Πάνω εκεί εκφράζονται αντιθέσεις, ανάλογα με τα ιδιαίτερα συμφέροντα της αστικής τάξης σε κάθε χώρα.

Για παράδειγμα, η Γαλλία, δεύτερη οικονομία της Ευρωζώνης, που έχει συγκριτικά μεγαλύτερο έλλειμμα και σχοινοβατεί ανάμεσα σε συρρίκνωση του ΑΕΠ και την αναιμική ανάκαμψη, ασφυκτιά από την προσπάθεια να πιάσει τους δημοσιονομικούς δείκτες που συνομολόγησε τα προηγούμενα χρόνια, αλλά σε συνθήκες κρίσης δυσκολεύουν την ανάκαμψη της οικονομίας της. Η κατάσταση αυτή, μεγαλώνει την απόσταση στον ανταγωνισμό με τη Γερμανία. Στρέφουν τη γαλλική αστική τάξη 

 

Προς τι η «αντιμνημονιακή» έξαρση;

Το χορό άνοιξε η «Καθημερινή», «η τρόικα να πάει σπίτι της», έγραφε την περασμένη Κυριακή. Χτες, ήταν η σειρά των «Νέων» και μάλιστα το θέτει οργισμένα. «Θα ήταν μεγάλο λάθος να ερμηνεύσει η κυβέρνηση το συντριπτικό αίτημα σταθερότητας που προκύπτει από όλες τις δημοσκοπήσεις ως μήνυμα έγκρισης ή αποδοχής της πολιτικής της. Δεν είναι παρά μια εκδήλωση ανοχής και υπομονής. Αλλά όταν η ανοχή μιας κοινωνίας εξαντλείται, τότε το οικονομικό πρόβλημα μετατρέπεται σε πολιτικό. Δεν υπάρχει περίπτωση νέου Μνημονίου. Δεν θα διαλύσουμε τη χώρα. Επειδή μιλάμε πλέον πολιτικά, αποκλείεται οι έλληνες πολίτες να τζογάρουν τη δημοκρατία και την ομαλότητα προκειμένου να πάει το πλεόνασμα από το 1,6% στο 1,8 του ΑΕΠ ή για να διευκολυνθούν κι άλλο οι απολύσεις. Θα επιλέξουν και πάλι τη δημοκρατία και τη σταθερότητα - αλλά προφανώς με μια άλλη κυβέρνηση».
Η οξύτητα με την οποία αστικά επιτελεία βάζουν το ζήτημα «έξω η τρόικα - τέλος στα μνημόνια», όσο και αν εμφανίζεται ως αποτέλεσμα ευαισθησίας απέναντι στην εργατική τάξη και τα άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα, δεν έχει τέτοιο στόχο. Χρησιμοποιούν το επιχείρημα ότι ο λαός δε σηκώνει άλλα μέτρα, το πολύ πολύ για να υποδείξουν στην κυβέρνηση, στα αστικά κόμματα, ότι πρέπει να υπολογίζουν τις λαϊκές διαθέσεις, αλλά ως εδώ. Αυτό το τελευταίο, «να υπολογίζουν τις λαϊκές

Ιδού κύριοι........οι δυνάμεις εκφυλισμού του κινήματος

Οι μέχρι τώρα κινητοποιήσεις στο Δημόσιο αναδεικνύουν ότι η δράση των δυνάμεων του ρεφορμισμού και του οπορτουνισμού στο συνδικαλιστικό κίνημα βάζουν, συστηματικά, εμπόδια στην ανάπτυξη των αγώνων. Αδιαφορούν για τις διαθέσεις των εργαζομένων, πολλές φορές αγνοούν προκλητικά τις αποφάσεις των ίδιων και, κυρίως, δεν κάνουν τίποτα για την οργάνωση των κινητοποιήσεων μέσα στις υπηρεσίες του Δημοσίου, για τη συμμετοχή των ίδιων των δημοσίων υπαλλήλων. Ενδιαφέρονται να παίρνονται αποφάσεις στα χαρτιά, ως αποτέλεσμα συσχετισμού στις «κορυφές» και όχι ως αποτέλεσμα επίμονης και οργανωμένης δουλειάς μέσα στους εργαζόμενους. Γιατί θέλουν τους εργαζόμενους παρατηρητές - θεατές και όχι πρωταγωνιστές με γνώμη και συμμετοχή στους αγώνες.

***

Χαρακτηριστικά είναι τα όσα καταγράφει η Πανελλαδική Γραμματεία Εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ για τον τρόπο που έδρασαν αυτές οι δυνάμεις στη Γενική Συνέλευση (ΓΣ) των προέδρων των ΕΛΜΕ την περασμένη Παρασκευή. «Στη ΓΣ των Προέδρων ανέντιμα ισχυρίστηκαν (σ.σ. δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ) και το εξής: Οτι η πενθήμερη απεργία δεν πέρασε επειδή δεν την ψήφισαν οι συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, που είναι πρόεδροι ΕΛΜΕ. Παραθέτουμε ένα ένα τα στοιχεία και τους αφήνουμε στην κρίση των συναδέλφων:
Α) (...) όλοι οι πρόεδροι ΕΛΜΕ, που πρόσκεινται στο ΠΑΜΕ μετέφεραν, ως όφειλαν, αυτούσια την απόφαση των ΓΣ τους. Συγκεκριμένα: ΕΛΜΕ Πειραιά, ΕΛΜΕ Κεφαλονιάς, Α' ΕΛΜΕ Αιτ/νίας, ΕΛΜΕ Φωκίδας, Α' ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης ψήφισαν τις 5νθήμερες (βλέπε πρακτικά ψηφοφορίας στο site της ΟΛΜΕ).
Β) Αντίθετα, σε μια σειρά ΕΛΜΕ που έχουν αυτοδυναμία ή είναι πρώτη δύναμη ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ, όπως στην ΕΛΜΕ Ιωαννίνων, στην ΕΛΜΕ Εύβοιας, στη Β' ΕΛΜΕ Πειραιά, στην

Αναξιόπιστος και επικίνδυνος

rizospastis

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα κυβερνήσει με την άμεση και διαρκή συμμετοχή του λαού στις λήψεις των αποφάσεων. Το πώς θα γίνει αυτό το απαντά ο Αλ. Τσίπρας σε συνέντευξή του στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» ως εξής: «Είναι τα δημοψηφίσματα, οι συμμετοχικοί θεσμοί, οι νέες μορφές κοινωνικής οργάνωσης, η συνεταιριστική οικονομία, και βέβαια, η ριζική αναδιοργάνωση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και του συνδικαλιστικού κινήματος. Γιατί κάθε βήμα που φέρνει το λαό πιο κοντά στη λήψη των αποφάσεων, εκτοπίζει αντιστοίχως τα ισχυρά συμφέροντα που χειραγωγούν σήμερα την πολιτική και την οικονομία σε κάθε επίπεδο»...
Είναι γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, και δεν το κάνει πρώτη φορά, φέρνει στο επίκεντρο της πολιτικής αντιπαράθεσης το ζήτημα της δημοκρατίας, (βασικό ζήτημα της δημοκρατίας είναι όντως η ενεργή και οργανωμένη συμμετοχή του λαού στην πολιτική και τη διαχείριση των υποθέσεων της κοινωνίας, αλλά εδώ το εμπόδιο είναι η ιδιοκτησία στην οικονομία που την έχουν οι καπιταλιστές), προκειμένου να εκτοπίσει από τις λαϊκές συνειδήσεις το γεγονός ότι στη σημερινή ταξική καπιταλιστική κοινωνία όπως σε κάθε ταξική κοινωνία δεν υπάρχουν κοινά συμφέροντα για όλους, και για τους αστούς και για την εργατική τάξη και τ' άλλα φτωχά λαϊκά στρώματα, και ταυτόχρονα την αντίθεση συμφερόντων στην ανάπτυξη της καπιταλιστικής οικονομίας γενικά και ότι δεν μπορεί τώρα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης να υπάρξει διέξοδος σε όφελος και του κεφαλαίου και των εργαζομένων. Ετσι συγκαλύπτει την ταξική ουσία της πολιτικής του και το γεγονός ότι αυτή υπηρετεί, όσα προπαγανδιστικά εργαλεία σαν τα παραπάνω κι αν χρησιμοποιεί, τα συμφέροντα των αστών, άρα είναι αντιλαϊκή.

***

Ας δούμε ένα ένα τα ζητήματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει λόγο για τα ισχυρά συμφέροντα που χειραγωγούν την οικονομία, άρα και την πολιτική. Που θα τα εκτοπίσει η συμμετοχή του λαού. Αλήθεια, αν ο λαός