Εκτενή αποσπάσματα από την παρέμβαση της Αλέκας Παπαρήγα στη χτεσινή συζήτηση στη Βουλή
Συζητάμε,
για μια ακόμη φορά, ένα νομοσχέδιο το οποίο, κατά τη σίγουρη γνώμη μας
επιβεβαιώνει πόσο πλαστός, αναχρονιστικός κι αποπροσανατολιστικός είναι ο
διαχωρισμός των πολιτικών δυνάμεων σε «μνημονιακές» και
«αντιμνημονιακές», σε «μνημονιακά» και «αντιμνημονιακά» κόμματα.Επιβεβαιώνει
πόσο πλαστός κι αποπροσανατολιστικός είναι ο διαχωρισμός ανάμεσα στους
«κρατιστές» και τους «αντικρατιστές», ανάμεσα στο μεγάλο και το μικρό
κράτος. Είναι θεωρίες, οι οποίες συγκαλύπτουν κυριολεκτικά το χαρακτήρα
της πολιτικής που ακολουθείται -για να πάρω την τελευταία εικοσαετία -
εικοσιπενταετία, να μην κάνω αναφορές πιο πριν - και συγκαλύπτει, αν
θέλετε, και το συγκεκριμένο σκοπό και στόχο που υπηρετεί το κάθε
νομοσχέδιο.
Βεβαίως, αυτό το νομοσχέδιο έρχεται σε μια περίοδο -ας
πούμε- που «τρέχει» το μνημόνιο. Ορισμένα στοιχεία του νομοσχεδίου
αυτού, που έχουν να κάνουν με τα δημοσιονομικά ελλείμματα, με τη μείωση
των κρατικών δαπανών, έτσι κι αλλιώς εντάσσονται και μέσα στους στόχους
του μνημονίου.
Τσαπατσουλιές, προχειρότητες από προηγούμενους
υπουργούς, δισταγμοί, ελιγμοί, μεσοβέζικα λόγια, τέτοιοι δηλαδή
χειρισμοί που υπήρχαν και υπάρχουν και σήμερα -και μπορεί να υπάρξουν κι
αύριο- οπωσδήποτε επηρεάζονται από το γεγονός ότι από τη μία μεριά η
τρόικα πιέζει, από την άλλη
