Ευρώ ή Δραχμή;;;;;;;;;

 

Για το εκβιαστικό δίλημμα «ευρώ ή δραχμή»

Το ΚΚΕ απορρίπτει και καταγγέλλει τον εκβιασμό περί διενέργειας δημοψηφίσματος που έθεσε η Α. Μέρκελ με το ερώτημα «ευρώ ή δραχμή». Αποτελεί ωμό εκβιασμό σε βάρος του λαού και στήριξη στα κόμματα του «ευρωμονόδρομου» και στην ελληνική πλουτοκρατία. Είναι, επίσης, μια ακόμα απόδειξη ότι η κατάργηση των μνημονίων και των βάρβαρων μέτρων απαιτεί σύγκρουση με την ΕΕ. Αυτά είπε το ΚΚΕ για το συγκεκριμένο ζήτημα που προέκυψε την περασμένη Παρασκευή. Αλλά το εκβιαστικό για το λαό δίλημμα δεν είναι καινούργιο, ενώ βρίσκεται από όλα τα κόμματα του ευρωμονόδρομου τώρα στην ημερήσια διάταξη.

Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ είναι αναφανδόν υπέρμαχοι της ΕΕ και του ευρώ, ευθύνονται για όλα τα αντιλαϊκά μέτρα που επιβάλλει ο δρόμος της καπιταλιστικής ανάπτυξης που υπηρετούν, κινδυνολογούν για το ευρώ. Με το ευρώ και την πολιτική της ΕΕ πτώχευσαν το λαό. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι, επίσης, υπέρ του ευρώ και μάλιστα κατηγορεί ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ότι η δική τους πολιτική σπρώχνει 

 

Κυνικοί και τυχοδιώκτες

Ο Ν. Βούτσης στέλεχος και βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ παραχώρησε χτες συνέντευξη στον ΣΚΑΪ. Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από τη συζήτηση με τους δημοσιογράφους:

-- Γιατί συνεχίζονται οι επαφές μιας και αριθμητικά δεν προκύπτει λύση;
-- Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η συζήτηση, διότι τώρα διεξάγονται διεργασίες στα πλαίσια αυτού που αποκαλούμε νέα μεταπολίτευση και είναι στοιχείο οργανικό της αναδιαμόρφωσης του πολιτικού σκηνικού αυτό που γίνεται αυτές τις μέρες. Τώρα μιλάμε στη Βουλή με τους κοινωνικούς φορείς, τους εκθέτουμε το πρόγραμμά μας που δεν έχει καμία σχέση ή είδαμε την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τους Οικολόγους και την κα Κατσέλη.
-- Ναι αλλά το νόημα της διερευνητικής εντολής είναι αν σχηματίζεις κυβέρνηση. Με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τους Οικολόγους και τους υπόλοιπους δεν φτιάχνεις κυβέρνηση.
-- Φτιάχνεις κλίμα...
-- Για την επόμενη μέρα όμως!
-- Οχι και για την παρούσα σε σχέση με την άλλη δύναμη με το ΚΚΕ, το οποίο είναι όχι απλά στον κόσμο του αλλά έξω από οποιαδήποτε αναζήτηση υπεύθυνης στάσης.
Ολα τα παραπάνω, αποκαλύπτουν καθαρά τους λόγους του καραγκιόζ μπερντέ που έστησαν με τη διερευνητική εντολή: Να ξεγελάσουν τον κόσμο, να υφαρπάξουν ψήφους και ταυτόχρονα να

Σχετικά με τη φιλολαϊκή κυβέρνηση

Είναι γεγονός ότι μπροστά στις εκλογές εμφανίστηκαν κόμματα (πχ ΣΥΡΙΖΑ, Καμμένος κλπ), που μιλούν για τη δυνατότητα να βγει από τις κάλπες μια διαφορετική κυβέρνηση απ' αυτές που μέχρι τώρα γνώρισε ο λαός, είτε του ΠΑΣΟΚ, είτε της ΝΔ, είτε της συγκυβέρνησής τους, που να λύσει -λένε- λαϊκά προβλήματα. Σπέρνουν αυταπάτες. Καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να δώσει διέξοδο στο λαό, από τη στιγμή που την εξουσία την έχουν τα μονοπώλια. Μια κυβέρνηση που την εξουσία την έχει ο λαός, έχει τη δύναμη να αλλάξει την πορεία της χώρας, να ικανοποιήσει τις ανθρώπινες ανάγκες, να οδηγήσει στην κοινωνική, λαϊκή ευημερία. Επομένως, δεν ζητάς μια απλή αλλαγή κυβέρνησης, γιατί, στις δοσμένες συνθήκες του καπιταλισμού, τίποτα φιλολαϊκό δεν μπορεί και δεν πρόκειται να κάνει. Γι' αυτό το ΚΚΕ έχει ένα μεγάλο ατού και προτέρημα που πρέπει να το εκτιμήσει ο λαός: Δεν πρόκειται να μπει σε καμία κυβέρνηση, που την εξουσία και την οικονομία την έχουν στα χέρια τους οι κεφαλαιοκράτες, γιατί ή δε θα θελήσει ή δε θα μπορέσει ή και τα δυο μαζί, να αντιμετωπίσει τα λαϊκά προβλήματα και να ανακουφίσει το λαό.

Να σκεφτεί ο λαός το ΚΚΕ σε μια τέτοια κυβέρνηση. Σημαίνει ότι χάνει μια πολιτική πρωτοπορία 

 

Ποιοι και γιατί επιτίθενται στο ΚΚΕ

Οσο προχωράμε προς τις εκλογές πυκνώνουν οι επιθέσεις ενάντια στην πολιτική του ΚΚΕ. Τη σκυτάλη από το ΠΑΣΟΚ παίρνει «επάξια» στα χέρια της η ΝΔ που φιλοδοξεί να είναι το κυβερνών κόμμα, συνεπικουρούμενη από το ΛΑ.Ο.Σ., ενώ ως εφεδρεία στην ενορχηστρωμένη αυτή επίθεση προβάλλει και ο ΣΕΒ. Και τι δεν καταμαρτυρούν στο ΚΚΕ: Από το «κλείσιμο» των λιμανιών, επιχειρήσεων, πανεπιστημίων μέχρι το διώξιμο των επενδύσεων, των τουριστών, και επιπλέον την υπεράσπιση «της ακαμψίας στην αγορά εργασίας». Ολα αυτά, συνοδευόμενα και με μπόλικο πρωτόγονο αντικομμουνισμό από τον γνωστό τοις πάσι προβοκάτορα ΛΑ.Ο.Σ. αλλά και τον ιδεολογικό μέντορα των παραπάνω δυνάμεων, τον ΣΕΒ, ο πρόεδρος του οποίου, από τα σαλόνια της «υψηλής τέχνης» που συναγελάζεται, ανακάλυψε και αυτός τη «σταλινική αριστερά». Βεβαίως, εργοστάσια κλείνουν εκεί που δε γίνονται απεργίες και κινητοποιήσεις. Μικρομάγαζα κλείνουν μόνο που δε φταίνε οι διαδηλώσεις αλλά η κρίση και ο ανταγωνισμός με τα μονοπώλια.

Τι όμως πραγματικά ανησυχεί όλους αυτούς; Οχι βέβαια το κλείσιμο των επιχειρήσεων και το διώξιμο των επενδύσεων, όπως ισχυρίζονται. Γνωρίζουν από πρώτο χέρι, και πολύ καλύτερα ο ίδιος ο πρόεδρος του ΣΕΒ, ότι τις επιχειρήσεις τις κλείνουν τα ίδια τα μέλη, του πιο «κλειστού επαγγέλματος - κλαμπ» στο οποίο προεδρεύει. Αυτοί σκάνε το ένα κανόνι μετά το άλλο, όταν βλέπουν ότι τα κέρδη τους δεν είναι ικανοποιητικά και μεταφέρουν τα κεφάλαιά τους σε άλλες 

 

Ποιοι μιλούν για ενότητα;

Πλησιάζοντας στην κάλπη η ηγεσία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ όλο και συχνότερα ομνύει στην ενότητα, κατηγορώντας το ΚΚΕ γιατί δεν ανταποκρίνεται στα κελεύσματά του. Προσπερνά τις αγεφύρωτες διαφορές, ανάμεσα στον ίδιο και τη στρατηγική του, διαχείρισης του συστήματος, εντός της ΕΕ, και στο ΚΚΕ και τη στρατηγική του για συγκέντρωση δυνάμεων για ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, κοινωνικοποίησή τους, αποδέσμευση απ' την ΕΕ, για λαϊκή εξουσία.

Οι εκκλήσεις τους για ενότητα είναι προσχηματικές και πέρα για πέρα υποκριτικές. Δεν θέλουν την ενότητα με το ΚΚΕ, αυτό που θέλουν είναι να πετύχουν τον διαχρονικό τους στόχο: Να εξαναγκάσουν το ΚΚΕ να απαρνηθεί τη στρατηγική του. Το 2008 ο Αλ. Τσίπρας δήλωνε σε συνέντευξή του: «Για να μπορέσει το ΚΚΕ να μπει σε μια τροχιά συζήτησης με την υπόλοιπη αριστερά, θα πρέπει να αισθανθεί ότι ο δρόμος που ακολουθεί είναι αδιέξοδος. Με άλλα λόγια, για να αλλάξει το ΚΚΕ στρατηγική, πρέπει να ηττηθεί πολιτικά».

Πέραν αυτών χρειάζεται μεγάλο θράσος, που προφανώς το διαθέτουν, να μιλούν για ενότητα αυτοί που κακοποίησαν την έννοια, προκαλώντας αναρίθμητες «τρικυμίες» στον «κουβά» του ΣΥΡΙΖΑ. Τα τελευταία τρία χρόνια: Διασπάστηκε ο ΣΥΝ, διασπάστηκε το «αριστερό ρεύμα» του ΣΥΝ, συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ αποχώρησαν διαμαρτυρόμενες, μία εξ αυτών, η ΚΟΕ, διασπάστηκε επίσης, ενώ ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ περίπου ...διασπάστηκε, καθώς οι μισές του συνιστώσες πατάνε με το δεύτερο πόδι στο «μέτωπο» του Αλ. Αλαβάνου.

ΚΚΕ και κυβέρνηση

Μέρος της αστικής προπαγάνδας για να χτυπήσει και να συκοφαντήσει το ΚΚΕ είναι το επιχείρημα που η λογική του συμπυκνώνεται στο εξής: «Το ΚΚΕ δεν θέλει να κυβερνήσει», «Τι θα τις κάνει τις ψήφους το ΚΚΕ;». Επαναφέρουν δηλαδή με διάφορες παραλλαγές τη λογική της χαμένης ψήφου. Προσφιλής βρώμικη προπαγάνδα για να βάλουν φρένο στο να εκφραστεί στην κάλπη η οργή και η δυσαρέσκεια σε βάρος των αστικών κομμάτων (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ.) αλλά και όσων προτείνουν διαχειριστικές λύσεις στο πλαίσιο της ΕΕ και του καπιταλιστικού συστήματος (ΣΥΡΙΖΑ, Κουβέλης κ.ά.).

Κατ' αρχήν, το ΚΚΕ ποτέ δεν έχει πει: «κυβέρνηση του ΚΚΕ και των συμμάχων του». Το ΚΚΕ μιλά για ΕΡΓΑΤΙΚΗ-ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ. Αυτό δεν σημαίνει εξουσία του ΚΚΕ. Ολα τα άλλα κόμματα λένε: «κυβέρνηση ΝΔ, κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ.» ή κυβέρνηση

Υπάρχει διέξοδος

Καθώς τα εκβιαστικά διλήμματα προς την κάλπη θα φουντώνουν θα δυναμώνει και το δήθεν επιχείρημα ότι «δεν υπάρχει άλλη διέξοδος» παρά οι «θυσίες» που πρέπει να υποστούν οι εργαζόμενοι «για να μπορέσει να ορθοποδήσει η οικονομία και να μπούμε και πάλι σε τροχιά ανάπτυξης». Τα λαϊκά στρώματα, βομβαρδίζονται από το δήθεν ρεαλισμό της υποταγής. Τα κόμματα του κεφαλαίου, ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΛΑ.Ο.Σ., τα διάφορα παρακλάδια τους, παλιότερα και νέα, καλούν το λαό να «κάτσει στα αυγά του» γιατί η ΕΕ και το ευρώ είναι μονόδρομος. Από τη δική τους σκοπιά και με ουτοπικές και ανεδαφικές προτάσεις οι δυνάμεις του οπορτουνισμού - ΔΗΜΑΡ, ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ - καταλήγουν επίσης στο μονόδρομο της ΕΕ με την προσθήκη ότι αυτή θα γίνει καλύτερη... αν απαλλαγούμε από το νεοφιλελευθερισμό.

 

Ομως, η όποια διέξοδος έχει συγκεκριμένο ταξικό περιεχόμενο. Η διέξοδος δεν είναι ίδια για τους εργάτες, τους αυτοαπασχολούμενους, τους φτωχούς αγρότες και τους καπιταλιστές (βιομήχανους, εφοπλιστές, μεγαλέμπορους). Αυτό που ζούμε σήμερα είναι η διέξοδος που συμφέρει τους κεφαλαιοκράτες, ώστε να ελαχιστοποιήσουν τις ζημιές από την κρίση και να διαμορφώσουν τις συνθήκες για να διατηρήσουν και να διευρύνουν την κερδοφορία τους. Γι' αυτό η κατακρεούργηση των εργατικών λαϊκών δικαιωμάτων και κατακτήσεων, η όλο και πιο φτηνή τιμή της εργατικής δύναμης, το πετσόκομμα μισθών, συντάξεων κοινωνικών παροχών, το χαράτσωμα του λαού, οι φόροι κλπ. Τους καπιταλιστές τους συμφέρει η συμμετοχή στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς ΕΕ και ΝΑΤΟ, αλλά βλάπτει το λαό. Αυτά που λένε ότι εισάγουμε περισσότερα από ό,τι εξάγουμε είναι αποτέλεσμα του «μονοδρόμου» της ΕΕ και της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής ξεκληρίσματος των φτωχών αγροτών. Γιατί στην Ελλάδα μπορούμε να παράγουμε τη συντριπτική πλειοψηφία αυτών των προϊόντων που εισάγουμε. Μπορούμε να παράγουμε τα πάντα σε αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα και να εξάγουμε κιόλας. Αυτό γινόταν πριν την είσοδο της Ελλάδας στην ΕΟΚ, τη μετέπειτα Ευρωπαϊκή Ενωση. Μπορεί, ακόμα, παράγοντας αγροτοκτηνοτροφικά προϊόντα, να αναπτύξει βιομηχανία τροφίμων και άλλων προϊόντων κλωστοϋφαντουργικών, δέρματος κλπ.

Τα παραμύθια περί «κυβέρνησης της αριστεράς»

Με πρωτεργάτη τον ΣΥΡΙΖΑ, γίνεται όλο και περισσότερο το τελευταίο διάστημα λόγος για συνεργασία των κομμάτων της αριστεράς, με στόχο να δημιουργηθεί ένας συνασπισμός «των αριστερών πολιτικών δυνάμεων», που θα κυβερνήσει, κόντρα στο μέτωπο των «μνημονιακών». Λένε ότι αυτή μπορεί να είναι η διέξοδος για να αλλάξουν τα πράγματα και να δει ο λαός άσπρη μέρα. Λένε ότι μια τέτοια κυβέρνηση θα κάνει διαπραγμάτευση μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση, για να καταργήσει το μνημόνιο και να μειωθεί το χρέος. Μιλάνε για καλύτερη διαπραγμάτευση που θα κάνουν ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΔΗΜΑΡ και όσοι συμμετέχουν σε αυτό το συνασπισμό με το ΔΝΤ, την ΕΚΤ, την τρόικα και ισχυρίζονται ότι αυτό θα ανακουφίσει το λαό. Δηλαδή, αυτός ο συνασπισμός θα συναιτίσει τα «αχόρταγα» μονοπώλια και τους Ευρωπαίους.
Πουλάνε ψεύτικες ελπίδες και κοροϊδεύουν. Την ενότητα της αριστεράς ας την πραγματοποιήσουν οι αυτοαποκαλούμενες αριστερές δυνάμεις, ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ και άλλοι. Αυτοί πράγματι μπορούν να ενωθούν. Αλλά, επειδή απευθύνονται και στο ΚΚΕ, το έχουμε ξαναπεί ότι το ΚΚΕ είναι Κομμουνιστικό Κόμμα, κόμμα της εργατικής τάξης και όχι αριστερά, καμιά σχέση δεν έχει με την αριστερά. Αλλωστε, τι σχέση μπορεί να έχει ένα κόμμα που παλεύει για να ανατρέψει η εργατική τάξη την εξουσία του κεφαλαίου με κόμματα που προβάλλουν ως διέξοδο μια κυβέρνηση με τους βιομήχανους, τους μεγαλέμπορους, τους εφοπλιστές να έχουν την ιδιοκτησία στην οικονομία παραπλανώντας τους εργαζόμενους ότι πασχίζοντας για την ανάπτυξη όλων αυτών, της παραγωγής

Ποιος διώχνει τις επιχειρήσεις;

Με αφορμή διάφορους απεργιακούς αγώνες, αλλά ακόμα και χωρίς αφορμή, η αστική προπαγάνδα αναμασά τη λασπολογία ότι «το ΚΚΕ διώχνει τις επιχειρήσεις από τη χώρα». Το συνδέουν αυτό είτε με τις κινητοποιήσεις, τις κατακτήσεις ή τις διεκδικήσεις των εργατών στις επιχειρήσεις, που αυξάνουν τάχα το εργατικό κόστος, λες και ο εργάτης που παράγει τον πλούτο, που παράγει τα κέρδη των μεγαλοεπιχειρηματιών είναι κόστος, είτε με τη λεγόμενη «εικόνα» που παρουσιάζει η χώρα λόγω της ανάπτυξης της ταξικής πάλης, των διαδηλώσεων, των απεργιακών κινητοποιήσεων τα τελευταία χρόνια, κόντρα στη βάρβαρη αντεργατική πολιτική που χρεοκοπεί το λαό εξαφανίζοντας εργασιακά δικαιώματα, τις κινητοποιήσεις στα λιμάνια κ.ά.

Ξέρουν πολύ καλά ότι νόμος του συστήματος που υπηρετούν και του κεφαλαίου είναι το κυνήγι του μέγιστου δυνατού κέρδους. Από 'κει απορρέει κιόλας ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα. Οι Ελληνες επιχειρηματίες δεν επενδύουν με γνώμονα τα πατριωτικά τους αισθήματα, αλλά με βάση τα ταξικά 

 

Γιατί «σηκώνουν» τη διαφθορά;

Ολο και πιο συχνά προβάλλεται το φαινόμενο της διαφθοράς, σύμφυτο με το καπιταλιστικό σύστημα, ως η αιτία για την κρίση. Ρεπορτάζ και αποκαλύψεις επιχειρούν να αποπροσανατολίσουν τα λαϊκά στρώματα για να κρύψουν τις πραγματικές αιτίες της καπιταλιστικής κρίσης. Η διαφθορά και η κακοδιαχείριση είναι φαινόμενα υπαρκτά, αλλά ωχριούν μπροστά στη «νόμιμη» κλεψιά των εργατών από τους καπιταλιστές, με την ιδιοποίηση της υπεραξίας που παράγουν οι εργάτες, τη δραστική μείωση μισθών, εργοδοτικών εισφορών κ.λπ.

Αυτή τη «νόμιμη» κλοπή αποσιωπούν όλα τα κόμματα του κεφαλαίου και τα παρακλάδια τους, γιατί βεβαίως αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντά του. Ετσι ξυφουλκούν μεταξύ τους για το ποιος είναι λιγότερο ή περισσότερο διεφθαρμένος. Αυτό είναι το πεδίο της όποιας αντιπαράθεσής τους και είναι φυσιολογικό γιατί έχουν την ίδια στρατηγική. Ετσι οι λεονταρισμοί των διαφόρων πολιτικών του ΠΑΣΟΚ ή της ΝΔ ή των άλλων παραφυάδων του συστήματος «ότι εμείς είμαστε πιο αποτελεσματικοί από τους άλλους», αποσκοπούν στο να ρίξουν στάχτη στα μάτια των εργαζομένων για να μη δουν ότι όλοι μαζί οι εκπρόσωποι της αστικής τάξης τους κλέβουν τον ιδρώτα τους. Να μη δουν ότι είναι οι ίδιοι που τους στερούν τις τεράστιες πλουτοπαραγωγικές δυνατότητες που έχει αυτή

Ο λαός να συντρίψει το παλιό

«Ημουν πάνω σε ένα λόφο
και είδα το παλιό να πλησιάζει,
μα ερχόταν σαν νέο
Σερνόταν πάνω σε καινούρια δεκανίκια
που κανένας δεν είχε ξαναδεί
και βρωμούσε νέες μυρουδιές σαπίλας»
(Μπ. Μπρεχτ)

Η διαδικασία ανάδειξης νέου προέδρου στο ΠΑΣΟΚ, μια διαδικασία που αφορά αποκλειστικά τα εσωτερικά ενός κόμματος, έγινε αντικείμενο μαζικής προπαγάνδας από τα επιτελεία του κόμματος και τα αστικά Μέσα Ενημέρωσης. Στόχος δικός τους, όπως και του ίδιου του ΠΑΣΟΚ, είναι να καλλιεργήσουν στο λαό φρούδες ελπίδες ότι ο νέος πρόεδρος σηματοδοτεί τάχα «νέο ξεκίνημα», άρα και «στροφή» προς μια διαφορετική πολιτική. Ακόμα και το σύνθημα που επελέγη, το «Αρχίζουμε», παρέπεμπε σε ένα δήθεν νέο ξεκίνημα του ΠΑΣΟΚ, υπό τη «νέα» διεύθυνση.

Παλιά τους τέχνη κόσκινο, στην προσπάθεια να αποπροσανατολίσουν και να χειραγωγήσουν τις λαϊκές συνειδήσεις, μασκαρεύοντας το παλιό σαν «νέο», κόντρα στο αναντίρρητο γεγονός ότι με σαπισμένα υλικά, τίποτα το νέο δεν μπορεί να δημιουργηθεί. Στο ίδιο έργο θεατές έχουν βρεθεί πολλές φορές στο παρελθόν οι άνθρωποι του μόχθου. Από την εποχή της προπαγάνδας περί «δεινοσαύρων», που έπρεπε να παραμερίσουν και να δώσουν «τόπο στα νιάτα», μέχρι τη διαδοχή του Α. Παπανδρέου από τον Σημίτη, από την αντικατάσταση του Σημίτη από τον Γ. Παπανδρέου και του Καραμανλή από τον Σαμαρά, μέχρι την ανάδειξη δήθεν «νέων» και «άφθαρτων» υπουργών στην