ΔΙΕΘΝΗ ΕΛΛΗΝΟΦΩΝΑ ΣΟΥΡΓΕΛΑ - ΕΘΝΙΚΟΙ ΣΟΥΡΓΕΛΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΕΣ: O Τσίπρας και η αγγλική γλώσσα

Γράφει ο Γρηγόρης Καλφέλης 

Καθηγητής  Νομικής Σχολής  του Α.Π.Θ. 

(kalfelis@law.auth.gr)

Παλιότερα ως πρωθυπουργός ο κ. Τσίπρας ήθελε να στείλει ένα μήνυμα στους διεθνείς επενδυτές και είχε εκφραστεί (όχι για πρώτη φορά) με ένα λανθασμένο τρόπο στα Αγγλικά ( Greece is come back).

Και έτσι κατά τη γνώμη μου είχε υποβαθμίσει τη σοβαρότητα του μηνύματος που ήθελε να στείλει στη διεθνή κοινότητα , αφού όλοι μιλούσαν για τα κακά Αγγλικά του πρώην πρωθυπουργού και δεν μιλούσαν  για το περιεχόμενο του μηνύματος.

Προχθές , μιλώντας στην ημερίδα για το μέλλον της Ευρώπης , πάλι ο κ. Τσίπρας έκανε ένα ολίσθημα στη χρήση της Αγγλικής γλώσσας. Και έτσι αντί , όπως ήθελε , να αναφερθεί στα «εθνικά συστήματα υγειονομικής περίθαλψης» (National Health Care Systems) των χωρών της Ευρώπης,  μίλησε για τα « εθνικά συστήματα φροντίδας πλούτου» ( National Wealth Care Systems).

Αφού αντί της λέξης health (υγεία) χρησιμοποίησε τη λέξη wealth( πλούτος).

Και έτσι «ακούστηκε» από τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης κάτι το οποίο  ήταν εντελώς διαφορετικό από αυτό που ήθελε να πει!

Και θα ερωτούσε κανείς εύλογα: Είναι τόσο σημαντικό το ζήτημα της γλώσσας;

Υπενθυμίζω εδώ ότι ο Αριστοτέλης έλεγε ότι « η γλώσσα είναι το μέσο με το οποίο διακρίνουμε το αγαθό και διαβουλευόμαστε για αυτό»  («Πολιτικά»).

Επιπλέον ο Γερμανός φιλόσοφος Μάρτιν Χάιντεγκερ θεωρούσε τη γλώσσα «ως την κατοικία του είναι».  

Τέλος ο μεγάλος ψυχαναλυτής  Ζακ Λακάν έλεγε ότι «ο άνθρωπος κατοικεί μέσα στη γλώσσα»!

Επομένως το γλωσσικό ζήτημα είναι αναμφίβολα σημαντικό, γιατί διαφορετικά στέλνονται λανθασμένα «μηνύματα»!

Βεβαίως κανείς δεν υποχρεώνει ένα Έλληνα πρωθυπουργό να μιλάει στο εξωτερικό μια άλλη γλώσσα ( πέραν της δικής του). Κάποτε μάλιστα η επιβολή της αγγλικής γλώσσας στην Ινδία θεωρούνταν ως μία ακόμη ένδειξη της αποικιοκρατικής επιβολής της Βρετανικής αυτοκρατορίας.

Και κανείς δεν υποχρεώνει ένα αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης να μιλάει σε ένα συνέδριο «σώνει και καλά» στα αγγλικά!

Όταν όμως ένας πρωθυπουργός  αποφασίζει συνειδητά να στείλει στην αγγλική γλώσσα ένα σοβαρό μήνυμα στους διεθνείς επενδυτές – για να επενδύσουν στην Ελλάδα – τότε πρέπει να το κάνει με το σωστό τρόπο!

Και όταν ένας αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης αποφασίζει συνειδητά να μιλήσει στην αγγλική γλώσσα σε ένα συνέδριο είναι απαραίτητο να το κάνει με το σωστό τρόπο!

Διαφορετικά...

 

ΣΥΡΙΖΟΦΑΣΙΣΤΑΡΑΔΙΚΟ: Σταλινικές πρακτικές

Του Γρηγόρη Καλφέλη 

Καθηγητή της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ.
 

Ξέχασε ο Αλέξης Τσίπρας την παρακολούθηση Λαφαζάνη;

Φαίνεται ότι ο πρώην πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας δεν θυμάται καλά.  

Γιατί κάνω μια τέτοια παράδοξη αναφορά;

Γιατί πριν από λίγες ημέρες είχε κατακρίνει τον διορισμό του καινούργιου διοικητή της ΕΥΠ. Και είχε εκφράσει τον φόβο του μήπως και ξαναγυρίσουμε «στα πέτρινα χρόνια» του μετεμφυλιακού κράτους της Δεξιάς, με τις αποκρουστικές παρακολουθήσεις των πολιτικών αντιπάλων κ.λπ.

Ολοι αυτοί οι φόβοι ενδεχομένως να είχαν κάποιο νόημα αν ο πρώην πρωθυπουργός δεν ξεχνούσε ένα βασικό μέγεθος.  

Ποιο; 

 Δηλαδή το γεγονός ότι επί της πρωθυπουργικής του θητείας είχαν ενεργοποιηθεί οι πιο επικίνδυνες «σταλινικές πρακτικές».
Δηλαδή οι πρακτικές εκείνες οι οποίες εκφράζουν απόλυτα τη φιλοσοφία ενός ολοκληρωτικού κράτους, όπως την είχε περιγράψει έξοχα ο γάλλος ιστορικός Ζαν Ελενστάιν.

Ας θυμίσουμε λοιπόν στον Αλέξη Τσίπρα ότι επί της πρωθυπουργίας του το 2018 παρακολουθούνταν παράνομα από μυστικούς αστυνομικούς ο πρώην «σύντροφός του» Παναγιώτης Λαφαζάνης (και μάλιστα κατά την περίοδο κατά την οποία ήταν αρχηγός κόμματος)!

Και ήταν παράνομη η ανωτέρω παρακολούθηση του Παναγιώτη Λαφαζάνη γιατί η δικονομία μας επιτρέπει την «καταγραφή της δραστηριότητας ενός ατόμου με συσκευές ήχου ή εικόνας» μόνο για πολύ σοβαρές αξιόποινες πράξεις (254 του ΚΠΔ)!

Δηλαδή μόνο για τα αδικήματα του οργανωμένου εγκλήματος, της τρομοκρατίας, του βιασμού ανηλίκου κ.λπ. Και μόνο εφόσον υφίστανται σοβαρές ενδείξεις ενοχής ότι έχουν τελεστεί τα παραπάνω απεχθή εγκλήματα και δεν υπάρχει η δυνατότητα να αποδειχθεί η διάπραξή τους με άλλα αποδεικτικά μέσα.

Ομως οι μυστικοί αστυνομικοί στην παραπάνω υπόθεση που αφορούσε τον «πρώην σύντροφο» του Αλέξη Τσίπρα διεξήγαγαν την έρευνά τους για κάποια πολύ ελαφρότερα αδικήματα, δηλαδή τη διατάραξη της κοινής ειρήνης ή την απειλή, με άλλα λόγια για όλα εκείνα τα αδικήματα τα οποία καθ’ υπόθεση είχε διαπράξει ο Παναγιώτης Λαφαζάνης όταν διαμαρτυρόταν για τους πλειστηριασμούς των σπιτιών!

Επομένως ήταν αποκρουστικά παράτυπη η παρακολούθηση της ζωής ή των ακτιβιστικών δραστηριοτήτων του Παναγιώτη Λαφαζάνη (αφού επιπλέον δεν είχε εκδοθεί και βούλευμα του αρμοδίου Συμβουλίου).

Και βεβαίως κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει επιπλέον ότι το 2019 16 έλληνες πολίτες είχαν συλληφθεί και κρατηθεί εντελώς παράνομα επί δυόμισι ώρες στο αστυνομικό τμήμα Γιαννιτσών, όχι γιατί είχαν διαπράξει κάποιο έγκλημα, αλλά για μην εκφράσουν την αντίθετη άποψή τους για τη Συμφωνία των Πρεσπών (εν όψει της ομιλίας του τότε υπουργού Φώτη Κουβέλη στα Γιαννιτσά).

Και αυτή η αντιδημοκρατική μεθοδολογία λέγεται «προληπτικές συλλήψεις αντιφρονούντων»!

Το συμπέρασμα; 

Αν...

ΕΘΝΙΚΟΙ ΑΛΗΤΑΡΑΔΕΣ - ΣΥΡΙΖΟΞΕΦΤΙΛΑΡΑΔΙΚΟ: Γιατί πρέπει να ηττηθεί ο Αλέξης Τσίπρας

Γράφει ο Γρηγόρης Καλφέλης 

Καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ.

Το 1919 ο μεγάλος κοινωνιολόγος Max Weber είχε κάνει μια εξαίσια διάλεξη για «την πολιτική ως επάγγελμα» (Politik als Beruf). Και είχε υποστηρίξει ότι υπάρχουν οι πολιτικοί οι οποίοι υιοθετούν «την ηθική των απόλυτων σκοπών» και οι πολιτικοί οι οποίοι υιοθετούν «την ηθική της ευθύνης».

 

Οι πολιτικοί οι οποίοι ενστερνίζονται την κοσμοθεωρία των απόλυτων σκοπών θέλουν με οποιαδήποτε μέσα – έστω και αθέμιτα – να επιτύχουν απλώς τον σκοπό τους. Υπό αυτή την έννοια, είναι σίγουρο ότι ο Αλέξης Τσίπρας ανήκει σε αυτή την κατηγορία, γιατί το μόνο που τον ενδιέφερε ήταν η κατάκτηση και η διατήρηση της εξουσίας (η εξουσία ως απόλυτο μέγεθος και ως «αφροδισιακό»).

 

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν και οι πολιτικοί άνθρωποι οι οποίοι υιοθετούν την «ηθική της ευθύνης». Ενας επαγγελματίας της πολιτικής – αυτής της κατηγορίας – έχει πλήρη συνείδηση των συνεπειών της συμπεριφοράς του και κάποτε φθάνει στο σημείο να πει: «Εδώ σταματώ. Δεν μπορώ να κάνω αλλιώς».

 

Κάτω από αυτό το πρίσμα είναι βέβαιο ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν ανήκει σε αυτό το ανθρωπολογικό μοντέλο, γιατί ακόμη και το βράδυ των ευρωεκλογών – όταν καταλάβαινε ότι είχε υποστεί μια απίστευτη εκλογική πανωλεθρία – δεν ένιωσε ποτέ την ψυχολογική ανάγκη έστω να ψελλίσει: «Εδώ σταματώ! Ηττήθηκα»!

 

Ετσι, θα ήθελα πολύ επιλεκτικά να αναφέρω ορισμένους σημαντικούς λόγους ένεκα των οποίων είναι απαραίτητο να ηττηθεί προσωπικά ο Αλέξης Τσίπρας στις εκλογές της 7ης Ιουλίου:

 

1. Γιατί στήριξε την πρωθυπουργική του εξέλιξη στα πιο απίθανα ψέματα. Ετσι, ενώ είχε υποσχεθεί ότι θα έσκιζε τα μνημόνια με έναν νόμο, στο τέλος κατέληξε να αποτελεί τον πιο υποτακτικό φίλο (!) της γερμανίδας καγκελαρίου Μέρκελ, η οποία με τη στάση της επέβαλε εν πολλοίς τα πιο αποτυχημένα μνημόνια που διέλυσαν την ελληνική οικονομία (Στίγκλιτζ)!

 

2. Ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να ηττηθεί γιατί προσπάθησε συστηματικά να κατεδαφίσει τη δυτική συνταγματική παράδοση, χειραγωγώντας την Ελληνική Δικαιοσύνη. Και έχοντας ως εφαλτήριο για αυτόν τον σκοπό την Εισαγγελία Διαφθοράς. Η υπόθεση Novartis είναι ενδεικτική από αυτή την άποψη, αφού κατηγορήθηκαν αβάσιμα 10 πολιτικοί αντίπαλοι του Πρωθυπουργού από μάρτυρες που κατέθεταν ανώνυμα (κάτι που ως θεσμός χρησιμοποιήθηκε στην Ιταλία μόνο για τα εγκλήματα της μαφίας)!

 

3. Ο Αλέξης Τσίπρας πρέπει να ηττηθεί, γιατί ενώ έκοβε τις συντάξεις των φτωχότερων Ελλήνων, αύξανε από την άλλη μεριά τις κρατικές δαπάνες, ώστε να διορίζονται «από το παράθυρο» χιλιάδες μέλη του κυβερνώντος κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ. Και αυτό αποκαλύπτει πόσο βεβήλωσε ο απερχόμενος Πρωθυπουργός τα προοδευτικά οράματα!

 

Συμπέρασμα; 

 Ο Αλέξης Τσίπας πρέπει να ηττηθεί στις εκλογές της 7ης Ιουλίου, γιατί...

ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΤΣΑΡΛΑΤΑΝΟΙ στην ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΡΙΖΟΠΛΗΚΤΗ ΜΠΑΝΑΝΙΑ: Ο τσαμπουκαλεμένος γραφικός κινδυνεύει από τον τσαμπουκαλεμένο γραφικό εαυτό του!

Γράφει ο Γρηγόρης Καλφέλης 

Καθηγητής της Νομικής Σχολής στο ΑΠΘ.
 

Πηγαίνουμε σε εκλογές και είμαστε όλοι μάρτυρες ενός παρακμιακού πολέμου ανάμεσα στα πρόσωπα τα οποία συγκροτούσαν τον άλλοτε ενιαίο ΣΥΡΙΖΑ.

 
Ομως ο κ. Τσίπρας δεν απειλείται από τις απίστευτα οπισθοδρομικές φιγούρες του κ. Λαφαζάνη και της κυρίας Κωνσταντοπούλου.

 
Γιατί;

 
Καταρχήν ο κ. Λαφαζάνης μας ξαναγυρίζει ακατανόητα στις «παραστάσεις» της εποχής του Λένιν. Οπως είναι γνωστό, το τελευταίο κείμενο που διάβασε ο Λένιν δύο ημέρες προτού πεθάνει ήταν η νουβέλα του Τζακ Λόντον «η αγάπη για τη ζωή», που άφησε στον θεμελιωτή της Οκτωβριανής Επανάστασης μια «γεύση» νικηφόρας έκβασης της παντελώς απομονωμένης σοβιετικής εξουσίας («Λινάρ, Ο Λένιν, οι αγρότες, ο Τέιλορ»).

 
Ομως είναι δυνατόν να πιστεύει κανείς σοβαρά ότι είναι εφικτό σήμερα να επαναληφθούν ανάλογες ιστορικές διεργασίες που έφεραν στο προσκήνιο κλειστά και αντιδημοκρατικά κοινωνικά συστήματα;

 
Και η πρόταση για επιστροφή στη δραχμή που επαγγέλλεται η Λαϊκή Ενότητα παραπέμπει ευθέως σε ένα τέτοιο απομονωμένο παραγωγικό μοντέλο, όπου τα πάντα θα έχουν εθνικοποιηθεί και το κράτος θα παρεμβαίνει για να μοιράζει τρόφιμα (αφού θα εμφανιστούν τεράστιες ελλείψεις, όπως ομολογεί και ο Λαπαβίτσας στο αμερικανικό περιοδικό «Jacobin», «Badgen-Lapavitsas, Greece, 12/6/2015»)!

 
Ετσι, οι παρωχημένες αυτές απόψεις είναι αδύνατον να κόψουν μεγάλα εκλογικά ποσοστά από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ομως το ίδιο ακριβώς ισχύει και για την κυρία Κωνσταντοπούλου. Κατ' αυτόν τον τρόπο η Πρόεδρος της Βουλής δεν διέθετε ποτέ τη λεγόμενη «εμπνέουσα αξία» (inspirational value) και δεν διαπαιδαγώγησε ποτέ θετικά την κοινωνία με τη στάση της.

 
Ισα-ίσα, κανείς δεν θα θέλει να τη θυμάται στο μέλλον, γιατί υποβάθμισε απαράδεκτα το αξίωμά της.

Επομένως ούτε η κυρία Κωνσταντοπούλου απειλεί εκλογικά τον κ. Τσίπρα. Και το ίδιο ισχύει δυστυχώς και για τα υπόλοιπα κόμματα τα οποία δεν έχουν έναν σαφή προγραμματικό λόγο, ιδίως μετά την υπογραφή του τρίτου μνημονίου.

Υπό αυτές τις συνθήκες ο κ. Τσίπρας έχει μόνο έναν εχθρό: τον εαυτό του! 

Τι εννοώ;

 
Ποιος είναι άραγε πολιτικά ο κ. Τσίπρας; 


Εκείνος που - αντί να υπόσχεται «δάκρυα και αίμα» -  έταζε προεκλογικά έναν «εικονικό παράδεισο» στον καθένα;  

Εκείνος που υποσχόταν ανερυθρίαστα αυξήσεις μισθών και συντάξεων; 

Ή εκείνος που πριν από λίγες ημέρες παραδέχθηκε ότι η έξοδος από το ευρώ θα ισοδυναμούσε με καταστροφή;

Και άραγε μπορεί ο κ. Τσίπρας να γίνει ένας αριστερός ευρωπαίος σοσιαλδημοκράτης που θα φροντίζει για τη μείωση των ανισοτήτων;

 
Αμφιβάλλω!

 
Το συμπέρασμα;  

ΔΙΕΘΝΗΣ (ΞΕΦΤΙΛΙΣΜΕΝΗ) ΠΟΛΙΤΙΚΗ: Σοσιαλιστές πέντε αστέρων

Του Γρηγόρη Καλφέλη 

Καθηγητή της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ.

kalfelis@law.auth.gr

 

 

«Μου προκαλεί έκπληξη που θέλετε να ξεκινήσετε την επανάσταση από ένα ξενοδοχείο πέντε αστέρων!».

Αυτή την εκρηκτική παρατήρηση έκανε η Ισπανίδα Beatriz Talegόn προς τη νομενκλατούρα της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, που προσερχόταν με τα πολυτελή της αυτοκίνητα σε ένα εξωτικό πορτογαλικό θέρετρο για να συζητήσει τα ζητήματα της φτώχειας, της ανεργίας και της πείνας(!), που βασανίζουν τους απλούς ευρωπαίους πολίτες λόγω των σκληρών προγραμμάτων λιτότητας.  

Βεβαίως, από πρώτη άποψη θα πίστευε κανείς ότι η προσέγγιση με ένα τέτοιο ζήτημα εκφράζει μια «χαμηλή» ενασχόληση με την πολιτική, γιατί ζούμε στην εποχή της ανεκτικότητας και συστάσεις για το μοντέλο της ζωής των «άλλων» (άρα και των ηγετών της Σοσιαλιστικής Διεθνούς) δεν μπορούν να υπάρχουν.

Σε αυτή τη ζωή ο καθένας τραβάει τον δρόμο του, όπως έλεγε και ο μεγάλος Φλωρεντίνος (Δάντης).

Ισως μάλιστα ένα τέτοιο θέμα να θυμίζει πικρά και το περίφημο ανέκδοτο της σταλινικής περιόδου που μας αναφέρει ο Ζίζεκ, δηλαδή ότι οι «αντιπρόσωποι του λαού» (οι σοβιετικοί ηγέτες) κυκλοφορούσαν με Μερσεντές, ενώ ο ίδιος ο λαός με πολύ φθηνότερα αυτοκίνητα.

Ομως το ζήτημα είναι πιο σοβαρό. Τι εννοώ; Υπάρχει ένας τομέας που πρέπει απαραίτητα να προσέχουν οι πολιτικοί. Είναι ο τομέας της συμβολικής λειτουργίας.

Ετσι, η τήρηση μιας υποδειγματικής συμπεριφοράς θα έπρεπε να είναι ο κανόνας για το κρατικό ή κομματικό προσωπικό, κυρίως όταν αυτό αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα των αδυνάτων, όπως είναι - θεωρητικά - οι Σοσιαλιστές.

Υπό αυτή την έννοια, ο πολιτικός είναι μια μορφή αντιπροσωπευτική και εκπροσωπεί με πρόδηλο τρόπο, δηλαδή με τη ζωή του, κάποιες αξίες. Η προκλητικότητα και ο απωθητικός τρόπος ζωής ακυρώνουν ολοκληρωτικά αυτή τη λειτουργία της πολιτικής αντιπροσώπευσης!    

Εν τούτοις το βασανιστικό ερώτημα παραμένει: Γιατί άραγε μια τέτοια φρικτή επιδειξιομανία από τους ηγέτες της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, όταν μάλιστα ένα υπολογίσιμο μέρος των Ελλήνων ή των Ισπανών δεν μπορεί να αγοράσει πλέον ούτε τα βασικά είδη διατροφής;

Μία απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα ήταν η εξής: