ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΤΟΥΡΚΙΑ: Μετά τη Θράκη και θέμα «τουρκικής μειονότητας» σε Ρόδο και Κω ανοίγει η Άγκυρα (με την ανοχή των εθνικών μας τσαρλατάνων...)

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΣΑΚΑΛΟΥ

Θέμα «τουρκικής μειονότητας» στην Κω και στη Ρόδο επιχειρεί να δημιουργήσει η Άγκυρα με την αποστολή στη συνάντηση της Ανθρώπινης Διάστασης του ΟΑΣΕ, που συνήλθε φέτος στη Βαρσοβία, εκπροσώπων του Συλλόγου Πολιτισμού και Αλληλεγγύης «Τούρκων» Ρόδου και Κω, εκτός των γνωστών οργανώσεων που προωθούν την «τουρκική ταυτότητα» στη Θράκη.
 

Στα υπομνήματα και στις παρεμβάσεις του συλλόγου αυτού, που έχει έδρα στη Σμύρνη και επικεφαλής τον γνωστό για την ανθελληνική ρητορική του Μουσταφά Καϊμακτσί, παρουσιάζεται μια αλγεινή εικόνα για τη μουσουλμανική κοινότητα στη Ρόδο και στην Κω, ενώ επιχειρείται να δημιουργηθεί μια ατζέντα αιτημάτων που παραπέμπουν σε ύπαρξη εθνικής μειονότητας.
 

Με δεδομένο ότι η κυβέρνηση θα επιμείνει στην ψήφιση της τροπολογίας Κοντονή, που ανοίγει τον δρόμο για την ίδρυση και λειτουργία κάθε είδους συλλόγου, ακόμη κι αν αυτός υπονοεί την ύπαρξη μειονότητας ή διαφορετικής εθνικής ταυτότητας, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι εκτός της Θράκης και της Δυτικής Μακεδονίας θα επιχειρηθεί η επισημοποίηση μειονοτικού ζητήματος στη Ρόδο και στην Κω, μέσω της ίδρυσης αντίστοιχων συλλόγων, ενώ καιροφυλαχτούν και οι Αλβανοί, που παγίως επιδιώκουν να «βαφτίσουν» τους μετανάστες μειονότητα.
 

Η κυβέρνηση, με το επιχείρημα της συμμόρφωσης με τις αποφάσεις του ΕΔΑΔ, ανοίγει ένα σκοτεινό μονοπάτι, καθώς με τη νομολογία του το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έχει ουσιαστικά καταργήσει και τη μοναδική δικλείδα ασφαλείας που θα απέμενε στα εθνικά δικαστήρια, αυτή του περιορισμού του δικαιώματος του «συνεταιρίζεσθαι» για λόγους εθνικής ασφάλειας και δημόσιας τάξης, όπως προβλέπεται στο άρθρο 11 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
 

Αποφεύγοντας την ουσιαστική συζήτηση για το θέμα, αποκρύπτεται το δυσάρεστο για τη χώρα γεγονός ότι το ΕΔΑΔ στην υπόθεση της προσφυγής της «Τουρκικής» Ένωσης Ξάνθης έκρινε ότι η λειτουργία της με τον τίτλο «τουρκική» δεν αποτελεί απειλή για τη δημόσια ασφάλεια και τάξη, ούτε μπορεί να απαγορευθεί η λειτουργία της επειδή ισχυρίζεται ότι εκφράζει εθνική μειονότητα.  

Στην ίδια απόφαση μάλιστα επισημαίνεται ότι εάν επρόκειτο περί συγκεκριμένης δράσης που στρεφόταν εναντίον της χώρας θα έπρεπε να είχαν παραπεμφθεί οι επικεφαλής στη δικαιοσύνη, βάσει του άρθρου 138 του Ποινικού Κώδικα, που αφορά την επιβουλή της ακεραιότητας της χώρας.
 

Όπως επίσης και στην περίπτωση της Στέγης «Μακεδονικού» Πολιτισμού, από εκείνους που προωθούσαν την ύπαρξη «μακεδονικής μειονότητας» στη Δυτική Μακεδονία.
 

Αυτό σημαίνει ότι η ψήφιση της τροπολογίας αποτρέπει μεν μια προσβλητική για τη χώρα καταδίκη από το Συμβούλιο Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης για τη μη συμμόρφωση με τις αποφάσεις του ΕΔΑΔ, αλλά ανοίγει τον δρόμο για τη λειτουργία συλλόγων που μπορεί να έχουν στον τίτλο τους όρο που υπονοεί την ύπαρξη εθνικής μειονότητας.
 

Στην κυβέρνηση γνωρίζουν ότι αυτή είναι μια μάχη καθυστερήσεων και απλώς ίσως κερδηθεί λίγος χρόνος -έως και πέντε έτη- από μια νέα άρνηση των δικαστηρίων και του Αρείου Πάγου στην επανεξέταση των υποθέσεων, αλλά η ετυμηγορία του ΕΔΑΔ θα περιμένει στο τέλος της διαδρομής.

 

Γιατί το σημαντικό είναι ότι το ΕΔΑΔ έχει κρίνει επί της ουσίας την υπόθεση των συλλόγων που επιδιώκουν να έχουν στον τίτλο τους τη λέξη «τουρκικός» αλλά και εκείνων που προωθούν την ιδέα της ύπαρξης «μακεδονικής μειονότητας» στην Ελλάδα.
 

Συνεπώς, καμιά απολύτως διασφάλιση δεν μπορεί να υπάρξει, μιας και ήδη έχει αποφανθεί το ΕΔΑΔ, εκτός φυσικά εάν αποδειχθεί, με συγκεκριμένα όμως στοιχεία, που θα μπορούν να σταθούν σε ακροαματική διαδικασία, ότι οι συγκεκριμένοι σύλλογοι έχουν αναπτύξει δραστηριότητα που συνιστά εσχάτη προδοσία.
 

Και εντέλει θα πρέπει όσοι σήμερα «ανησυχούν» για τη Θράκη, να ασχοληθούν με το γεγονός ότι οι υποτιθέμενες απαγορευμένες οργανώσεις, όπως η «Τουρκική» Ένωση Ξάνθης, λειτουργούν κανονικά και προωθούν τον τουρκισμό στη Θράκη, αφήνοντας απλώς για λόγους συμβολισμού κενό τον χώρο στην πρόσοψη των γραφείων τους, όπου ήταν κάποτε η ταμπέλα με την ονομασία του συλλόγου…
 

Στα δύο υπομνήματα που υποβλήθηκαν στον ΟΑΣΕ προβάλλεται ο ισχυρισμός ότι...

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Όπως βαράει ο ζουρνάς του Ακιντζί χορεύει η Λευκωσία - Η Άγκυρα τώρα απειλεί και απαιτεί διακοπή των ερευνών στην κυπριακή ΑΟΖ

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΣΑΚΑΛΟΥ

Στον ρυθμό που βαράει ο ζουρνάς του Μουσταφά Ακιντζί χορεύει η Κύπρος, καθώς ΔΗΣΥ και ΑΚΕΛ επέλεξαν μια προσβλητική για την Κυπριακή Δημοκρατία συμμόρφωση προς τους όρους και τις προϋποθέσεις που έθεσε ο τουρκοκύπριος ηγέτης προκειμένου να ξεκινήσει και πάλι η αποτελματωμένη -λόγω τουρκικής αδιαλλαξίας- διαδικασία των συνομιλιών.
 

Την Παρασκευή, σε μια φορτισμένη συνεδρίασή της, η Κυπριακή Βουλή ενέκρινε την πρόταση που κατέθεσε ο ΔΗΣΥ και στήριξε το ΑΚΕΛ για την τροπολογία που ουσιαστικά καταργούσε την προηγούμενη απόφαση της Βουλής, που προέβλεπε τη μνεία στα σχολεία του Ενωτικού Δημοψηφίσματος του 1950. Με την τροπολογία, την οποία «διαπραγματεύθηκε» ο πρόεδρος του ΔΗΣΥ Αβέρωφ Νεοφύτου στο δείπνο που είχε στα Κατεχόμενα με τον Μουσταφά Ακιντζί, προβλέπεται ότι η αρμοδιότητα για τις επετείους και τις σχολικές εορτές ανήκει στον εκάστοτε υπουργό Παιδείας.
 

Ο Μουσταφά Ακιντζί, με τη στήριξη της Άγκυρας, είχε βρει αφορμή να αποχωρήσει από τις συνομιλίες απαιτώντας την κατάργηση της πρώτης απόφασης, παρεμβαίνοντας με έναν προκλητικό τρόπο στις εσωτερικές υποθέσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας και στέλνοντας βεβαίως ένα σοκαριστικό μήνυμα στους Ελληνοκυπρίους. 

Πριν καν τη λύση του Κυπριακού, όπου επιδιώκει την εκ περιτροπής προεδρία, ο κ. Ακιντζί, ως εκπρόσωπος του ψευδοκράτους, διεκδικεί και αποκτά (με τη συνενοχή του ΔΗΣΥ και του ΑΚΕΛ) δικαίωμα βέτο για υποθέσεις που αφορούν τη σημερινή Κυπριακή Δημοκρατία.
 

Έτσι ο κ. Ακιντζί, μετά το δείπνο που είχε την περασμένη Κυριακή με τον Νίκο Αναστασιάδη, συναντήθηκε με τον ΓΓ του ΟΗΕ Αντ. Γκουτιέρες και εκεί ανακοινώθηκε ότι οι συνομιλίες αρχίζουν εκ νέου στις 11 Απριλίου. Προϋπόθεση φυσικά ήταν η έγκριση -από την Κυπριακή Βουλή- της προσβλητικής (όχι τόσο για το περιεχόμενο αλλά ως διαδικασία) απόφασης για τις σχολικές γιορτές.
 

Έτσι πλέον ανοίγει ο δρόμος για συνέχιση μιας διαδικασίας η οποία είχε οδηγηθεί στο σημείο «μηδέν», καθώς η τουρκική πλευρά ήγειρε διαρκώς νέες απαιτήσεις, με πιο σημαντική αυτήν της αναγνώρισης των τεσσάρων ελευθεριών και για τους τούρκους πολίτες (όπως ισχύουν για τους έλληνες, με την ιδιότητά τους όμως ως πολίτες της ΕΕ) σε ό,τι αφορά το έδαφος της επανενωμένης και μέλους της ΕΕ Κύπρου.
 

Η τουρκική απαίτηση, που προβλεπόταν και στο Σχέδιο Ανάν, πλήττει όμως τον πυρήνα του ευρωπαϊκού κεκτημένου καθώς δεν αφορά μόνο τη σχέση της επανενωμένης Κύπρου με την Τουρκία αλλά στρέφεται και εις βάρος των ελλήνων πολιτών.

 
Δηλαδή...

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Για ένταση διαρκείας ετοιμάζεται η Άγκυρα

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΣΑΚΑΛΟΥ

Tη σκληρή γραμμή σε Αιγαίο και Κύπρο επιλέγει σταθερά πλέον η Άγκυρα και, διαψεύδοντας τις προσδοκίες των καλοπροαίρετων στην Αθήνα και στη Λευκωσία, προαναγγέλλει τη διαμόρφωση ενιαίας στρατηγικής για την Ελλάδα και το Αιγαίο, τα οποία αναγορεύει σε εθνική υπόθεση.
 

Ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας Μ. Τσαβούσογλου, σε κλειστή συνάντηση που είχε με διευθυντές τουρκικών εφημερίδων, ανακοίνωσε ότι αμέσως μετά το δημοψήφισμα (όπου η επικράτηση του Ερντογάν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, πρέπει να θεωρείται δεδομένη) θα κληθούν όλα τα κόμματα να συζητήσουν για την «εθνική υπόθεση» των σχέσεων με την Ελλάδα και το Αιγαίο.
 

Τα δείγματα γραφής που έχει δώσει μέχρι στιγμής η κυβέρνηση Ερντογάν είναι εξαιρετικά ανησυχητικά, καθώς η Ελλάδα αποτελεί τον εύκολο στόχο του νεοθωμανικού ιδεολογήματος, που με ισχυρή δόση ισλαμικού εθνικισμού είναι πλέον το κυρίαρχο στο νέο καθεστώς που οικοδομεί ο Ταγίπ Ερντογάν στη γειτονική χώρα.
 

Ο κ. Ερντογάν δεν επανέλαβε τις γνωστές δηλώσεις περί αναθεώρησης της Συνθήκης της Λωζάννης, αλλά η όλη πολιτική πρακτική τόσο του υπουργού Εξωτερικών όσο και των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων κινείται σε αυτήν την κατεύθυνση.
 

Το γεγονός μάλιστα ότι θα επιχειρηθεί μετά το δημοψήφισμα η διαμόρφωση ενιαίας διακομματικής στρατηγικής για την Ελλάδα καθιστά ακόμη πιο ανησυχητικές τις σημερινές εξελίξεις στα ελληνοτουρκικά. Στην Τουρκική Εθνοσυνέλευση τα δύο άλλα κόμματα, εκτός του ΑΚΡ, είναι το κεμαλικό κόμμα CHP, το οποίο διακρίνεται για την επιθετική ρητορική εναντίον της Ελλάδας και πρόσφατα έχει θέσει στην ατζέντα την υποτιθέμενη καταπάτηση από την Ελλάδα 18 νησιών και βραχονησίδων στο Αιγαίο, και το ακροδεξιό εθνικιστικό κόμμα των Γκρίζων Λύκων ΜΗΡ. Είναι προφανές ότι η σύγκλιση όλων αυτών των παραγόντων θα οδηγήσει σε μια πιο σκληρή και αναθεωρητική τακτική έναντι της Ελλάδας στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο. Ήδη το πολιτικό φάσμα της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης έχει υιοθετήσει ακραία εθνικιστική ατζέντα και στο Κυπριακό, οδηγώντας σε αδιέξοδο τις συνομιλίες.
 

Η επίθεση που εξαπέλυσε το τουρκικό ΥΠΕΞ εναντίον του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου ήταν εξαιρετικά αντιδιπλωματική, καθώς είχε προσβλητικό ύφος για τον ίδιο τον θεσμό, κυρίως όμως ανέδειξε την επιμονή της Τουρκίας στην ατζέντα αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων.
 

Μετά τις συνεχείς παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, την επαναφορά της θεωρίας των «γκρίζων ζωνών», την πρωτοφανή ενέργεια με βολές από τουρκικό σκάφος εντός των ελληνικών χωρικών υδάτων, τη διενέργεια ωκεανογραφικών ερευνών ακόμη και έξω από τα χωρικά ύδατα της Θάσου και του Άθω, η Τουρκία έστειλε την περασμένη Πέμπτη σαφές μήνυμα για το πώς και πού θα κινηθεί από δω και πέρα.
 

Το ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου και της Δωδεκάνησου, που εγείρει η Άγκυρα και το οποίο αποτέλεσε τον λόγο της επίθεσης στο πρόσωπο του Προέδρου της Δημοκρατίας, κάθε άλλο παρά είναι απλό. Η Τουρκία θεωρεί ότι στο ζήτημα αυτό έχει ισχυρή νομικά θέση και γι’ αυτό, για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες εβδομάδες (η πρώτη ήταν μετά την άσκηση αλεξιπτωτιστών στην Κω), τοποθετείται επί του ζητήματος αυτού με δήλωση του υπουργείου Εξωτερικών.
 

Η Τουρκία, έτσι, όχι μόνο επιδιώκει να βρει αφορμή για δική της παράνομη στρατιωτική δραστηριότητα στο Αιγαίο, παρουσιάζοντάς την ως αντίβαρο στην «παράνομη» στρατιωτικοποίηση των ελληνικών νησιών, αλλά επιχειρεί επίσης να πλήξει το συστατικό όπλο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, τον σεβασμό του διεθνούς δίκαιου και των διεθνών συνθηκών.
 

Στην τελευταία ανακοίνωση όμως του τουρκικού ΥΠΕΞ, με αφορμή τις δηλώσεις του κ. Παυλόπουλου, ουσιαστικά διατυπώνεται και άμεση απειλή προς την Ελλάδα, καθώς, όπως επισημαίνεται, η «αντίδραση στη στρατιωτικοποίηση των νησιών, που συνιστά απειλή για την ασφάλεια της Τουρκίας, αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα της Τουρκίας βάσει του διεθνούς δικαίου...».

 

Με τον τρόπο αυτό η Τουρκία επιχειρεί να κρατήσει έναν ακόμη ανοικτό λογαριασμό στο Αιγαίο, έχοντας βάλει στο τραπέζι μια ακόμη ευθεία απειλή στην προσπάθειά της για περιορισμό της άσκησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων, όπως είναι το δικαίωμα της άμυνας.
 

Όπως εύκολα μπορούν να προβλέψουν όσοι παρακολουθούν τις κινήσεις της Άγκυρας, η επόμενη κίνηση θα είναι...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ - ΚΥΠΡΙΑΚΟ: Παγίδα η Γενεύη

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΣΑΚΑΛΟΥ

Την ντε φάκτο επιβολή της αυτοκατάργησης της Κυπριακής Δημοκρατίας για να… ξεκινήσει η τελική φάση των συνομιλιών για το Κυπριακό επιδιώκουν η Άγκυρα και το υποτελές καθεστώς στα Κατεχόμενα, καθώς όχι μόνο αρνούνται την εκπροσώπηση της Κυπριακής Δημοκρατίας στις συνομιλίες της Γενεύης, αλλά απαιτούν να μην είναι η Κυπριακή Δημοκρατία το συμβαλλόμενο μέρος που θα συναποφασίσει με τις εγγυήτριες δυνάμεις το νέο σύστημα ασφάλειας.
 

Λευκωσία και Αθήνα ετοιμάζονται για τη Γενεύη, σε μια παγίδα η οποία έχει στηθεί καλά, με συμμετοχή και του μεσολαβητή του ΟΗΕ Έσπεν Μπαρθ Άιντα, και από την οποία, με τα σημερινά δεδομένα, μόνο χαμένες μπορούν να βγουν.
 

Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών έχουν επιβεβαιώσει με τον πιο δραματικό τρόπο όσους προειδοποιούσαν ότι η ανεξήγητη αποδοχή των τουρκικών όρων για τη συνέχιση των συνομιλιών από τον Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη (στο τραγικό δείπνο της 1ης Δεκεμβρίου) οδηγεί σε επικίνδυνο αδιέξοδο το Κυπριακό και σε μια επικίνδυνη άσκηση ισορροπίας την ελληνική εξωτερική πολιτική, σε μια στιγμή που οι ελληνοτουρκικές σχέσεις δοκιμάζονται καθημερινά λόγω της έμπρακτης αμφισβήτησης των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων από την Τουρκία του Ταγίπ Ερντογάν.
 

Ο Μ. Ακιντζί αποφεύγει οποιαδήποτε ουσιαστική διαπραγμάτευση, καθώς από την πρώτη στιγμή ήταν φανερό ότι η τουρκική πλευρά θέλει να φέρει όλα τα ανοικτά θέματα και τις εκκρεμότητες στη Γενεύη, όπου εκεί, μέσα σε ένα πραγματικά χαοτικό σκηνικό, θα επιδιωχθεί η επιβολή συγκλίσεων, όπως θα ονομασθεί η υπόγεια επιδιαιτησία, για να μη χαθεί η δήθεν ευκαιρία για λύση του Κυπριακού.  

Στο πλαίσιο αυτό θα επιχειρηθεί και η εξασφάλιση μιας ενδιάμεσης συμφωνίας, όπου η τουρκική πλευρά θα παραπέμψει το κρίσιμο ζήτημα του περιουσιακού, που συνδέεται άμεσα με το εδαφικό, σε παζάρι με εκείνο της ασφάλειας και των εγγυήσεων, εμπλέκοντας έτσι και την Αθήνα στη διαπραγμάτευση της ουσίας του Κυπριακού. 

Κρίσιμα ζητήματα, όπως η κατάρτιση του Συντάγματος και η σύνταξη των νομικών κειμένων, θα παραπεμφθούν σε ένα ασαφές πλαίσιο διαπραγμάτευσης μετά τη Γενεύη, με στόχο τη διοργάνωση δημοψηφισμάτων μέχρι το καλοκαίρι, όπως έσπευσε να προαναγγείλει ο τουρκοκύπριος ηγέτης Μ. Ακιντζί.
 

(...) Για την Αθήνα η προστασία των εθνικών συμφερόντων και η στήριξη της Λευκωσίας προϋπέθετε μία και μοναδική κίνηση:  

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η «τέλεια καταιγίδα»

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΣΑΚΑΛΟΥ

Εν μέσω σφοδρής καταιγίδας στα εθνικά θέματα κινδυνεύει να βρεθεί η χώρα, καθώς τα σύννεφα από κάθε πλευρά πυκνώνουν και γίνονται απειλητικά, τη στιγμή που η Ελλάδα αγωνίζεται να βρει άκρη με τους δανειστές ώστε να αποφευχθεί η πλήρης κοινωνική και οικονομική κατάρρευση.
 

Με τους χειρότερους φόβους να επιβεβαιώνονται, η Ελλάδα σήμερα -και ενώ παραμένει δέσμια ενός σκληρού Μνημονίου, που διαλύει κάθε προοπτική ανάκαμψης και με την κοινωνία να υποφέρει- βρίσκεται αντιμέτωπη με μια πολλαπλή κρίση:  

Η Τουρκία του Ερντογάν ζητεί αλλαγή συνόρων και απειλεί την Ευρώπη ότι θα ανοίξει την πόρτα σε 3.000.000 πρόσφυγες, τα Τίρανα εκβιάζουν βάζοντας θέμα Τσάμηδων και απαιτώντας συνεκμετάλλευση των κοιτασμάτων του Ιονίου και το Κυπριακό κινείται σε μια λεπτή γραμμή, θέτοντας σε κίνδυνο εκτροχιασμού όχι μόνο τις ελληνοτουρκικές σχέσεις αλλά και την ενότητα του μετώπου Αθήνας - Λευκωσίας. Και όλα αυτά εκτυλίσσονται εν μέσω της πιο απρόβλεπτης διεθνούς πολιτικής κρίσης των τελευταίων δεκαετιών, με τις ΗΠΑ να είναι εντελώς απρόβλεπτες μετά την ανάληψη της Προεδρίας από τον κ. Τραμπ και με τις εκλογές σε Αυστρία, Γαλλία, Ολλανδία και Γερμανία καθώς και το δημοψήφισμα στην Ιταλία να συνθέτουν ένα εκρηκτικό σκηνικό.
 

Η τροπή που πήραν οι συνομιλίες στο Κυπριακό επιβεβαίωσαν όσους προειδοποιούσαν για το παιγνίδι που στήνεται από την τουρκική πλευρά με τη στήριξη και του μεσολαβητή Έσπεν Μπαρθ Άιντα, που θέλησαν να εγκλωβίσουν τη Λευκωσία και την Αθήνα σε μια διάσκεψη (η ελληνική πλευρά ζητούσε πολυμερή, η Τουρκία ζητά πενταμερή) οπού όλα τα μεγάλα θέματα που αφορούν τους Ελληνοκύπριους (εδαφικό, περιουσιακό, επιστροφή προσφύγων και ασφάλεια / εγγυήσεις ) θα ήταν ανοικτά. Έτσι θα υποχρεωνόταν η ελληνική πλευρά να προβεί σε νέες παραχωρήσεις, και μάλιστα στα θέματα της ασφάλειας, για να πάρει στο εδαφικό αυτά που θα έπρεπε να είχε εξασφαλίσει ο κ. Αναστασιάδης σε προγενέστερο στάδιο των συνομιλιών, όταν προέβαινε σε παραχωρήσεις που αφορούσαν τη διακυβέρνηση, την κατανομή των εξουσιών μεταξύ των δύο συνιστώντων κρατιδίων κ.ά.
 

Ο κ. Αναστασιάδης μάλιστα φάνηκε να δέχεται να συγκληθεί η διάσκεψη ακόμη και χωρίς να έχει υπάρξει συμφωνία για το εδαφικό, όπως αρχικά είχε δεσμευθεί, μιας και ο Ακιντζί δεν είχε την εξουσιοδότηση από την Άγκυρα για να διαπραγματευθεί. Κι όταν έγινε αντιληπτός ο στόχος της τουρκικής πλευράς, η Αθήνα, για να αποφευχθεί μια τέτοια εξέλιξη, ζήτησε να προηγηθεί συνάντηση Τσίπρα - Ερντογάν, ώστε να αναζητηθεί κοινός τόπος στα θέματα της ασφάλειας και να μην οδηγηθούμε σε μια πολυμερή διάσκεψη, η αποτυχία της οποίας θα ήταν προδιαγεγραμμένη, με σοβαρότατες συνέπειες τόσο για το Κυπριακό όσο και για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις.
 

Η στάση του Ακιντζί, ο οποίος υπαναχώρησε από τις αρχικές δεσμεύσεις του στο εδαφικό, αλλά και η επιθετική ρητορική της Τουρκίας, κυρίως όμως η επιφυλακτική στάση της Αθήνας σε ό,τι αφορά την προοπτική να παραμείνουν και μετά τη λύση για αρκετά χρόνια τουρκικά στρατεύματα στην Κύπρο, έχουν πλήξει σημαντικά την αξιοπιστία της διαδικασίας, προκαλώντας την καχυποψία των Ελληνοκυπρίων.
 

Τώρα ο μεσολαβητής του ΟΗΕ θα αναζητήσει και πάλι τρόπο για επανάληψη της διαδικασίας, αλλά μέσα στο βαρύ κλίμα που διαμορφώνουν όσα προηγήθηκαν στο Μον Πελεράν και ενώ κορυφώνεται η αντιπαράθεση του Ερντογάν με την Ευρώπη. Και σε αυτό το πλαίσιο μπορεί μεν να είναι αναγκαία -σε θεωρητικό επίπεδο- μια συνάντηση Τσίπρα - Ερντογάν (πιθανολογείται ότι θα γίνει στις 4 Δεκεμβρίου στο Άμπου Ντάμπι), ώστε να γίνει βολιδοσκόπηση των τουρκικών προθέσεων τόσο στο Κυπριακό όσο και στο Προσφυγικό, αλλά ενέχει και τον κίνδυνο της κρίσης, εφόσον δεν επιτευχθεί ένα μίνιμουμ συναίνεσης είτε στο Κυπριακό είτε στο Προσφυγικό…
 

Όμως, όσο κι αν η ελληνική κυβέρνηση επιχειρεί να σπρώξει κάτω από το χαλί την ευθεία αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας από τον Ερντογάν με το γνωστό επιχείρημα ότι πρόκειται περί «εξαγωγής εσωτερικών προβλημάτων», όλοι γνωρίζουν ότι οι σχέσεις όχι μόνο της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης και όλης της περιοχής με την Τουρκία έχουν μπει σε νέα βάση.
 

Η αμφισβήτηση της Συνθήκης της Λωζάννης και η απαίτηση για αλλαγή της δεν είναι μια απλή ρητορική παρεκτροπή του κ. Ερντογάν, αλλά αποτελεί πλέον τον κεντρικό πυρήνα της πολιτικής του για την οικοδόμηση μιας νέας Τουρκίας, εντελώς διαφορετικής από αυτή που ίδρυσε ο Κεμάλ πριν από εκατό σχεδόν χρόνια και η μετεξέλιξη αυτή μπορεί να γίνει όχι μόνο με την αλλαγή του πολιτικού συστήματος αλλά και με αλλαγή των συνόρων. Και μπορεί η «όρεξη» του Σουλτάνου να περιλαμβάνει κυρίως τη Μοσούλη και τη Βόρεια Συρία, αλλά οι συνεχείς αναφορές του στα νησιά του Αιγαίου -«αν φωνάξεις από την ακτή της Τουρκίας, η φωνή σου ακούγεται σε αυτά»- θέτουν μια μόνιμη και υπαρκτή απειλή εναντίον της ελληνικής κυριαρχίας.
 

Το γεγονός μάλιστα ότι, συστηματικά και τακτικά πλέον, υπάρχουν έμπρακτες αμφισβητήσεις της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και αρμοδιοτήτων καθώς και προκλητικές υπερπτήσεις πάνω από νησιά, όπως η Παναγιά των Οινουσσών, που επισήμως η Τουρκία είχε εντάξει στις «γκρίζες ζώνες», συμπληρώνουν ένα ιδιαίτερα επικίνδυνο σκηνικό, το οποίο καμιά ελληνική κυβέρνηση -όσο κι αν το επιδιώκει- δεν μπορεί να παραβλέψει.
 
 

Όσον αφορά την Αλβανία...

ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Ραντεβού στα τυφλά για το Κυπριακό στη Νέα Υόρκη - Οι παγίδες που στήνουν στη Λευκωσία

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΣΑΚΑΛΟΥ

Ραντεβού στα τυφλά για τις 25 Σεπτεμβρίου στη Νέα Υόρκη έδωσαν ο Νίκος Αναστασιάδης και ο Μουσταφά Ακιντζί με τον ΓΓ του ΟΗΕ Μπαν κι Μουν, καθώς ο κύπριος Πρόεδρος υπέκυψε στις πιέσεις για να δεχθεί αυτή τη διαδικασία, ενώ όχι μόνο δεν έχει υπάρξει ουσιαστική και αποφασιστική πρόοδος στις συνομιλίες για το Κυπριακό, αλλά η τουρκοκυπριακή πλευρά άρχισε να ξανασκέφτεται... την επιστροφή εδαφών…
 

Ο κ. Αναστασιάδης αντιστάθηκε βεβαίως στην προσπάθεια του μεσολαβητή του ΟΗΕ Έσπεν Μπαρθ Άιντα να εκδοθεί ένα κοινό ανακοινωθέν την περασμένη Τετάρτη που θα επιχειρούσε να παρουσιάσει τις όποιες συγκλίσεις έχουν υπάρξει στα κεφάλαια της διακυβέρνησης, της ΕΕ, της οικονομίας και του περιουσιακού ως βάση για μια ενδιάμεση συμφωνία, που θα δικαιολογούσε τη σύγκληση πενταμερούς ή πολυμερούς διάσκεψης στη Νέα Υόρκη, όπως επιδιώκει η Άγκυρα.
 

Η κοινή δήλωση προς τον Τύπο, που εκδόθηκε τελικά, αναφέρεται γενικώς στην πρόοδο που έχει γίνει στα τέσσερα κεφάλαια, τα οποία είναι εκείνα στα οποία έχει προβεί σε σημαντικές υποχωρήσεις η ελληνοκυπριακή πλευρά. Αντιθέτως, όσον αφορά τα κεφάλαια που προσδοκά να αποσπάσει ανταλλάγματα η ελληνοκυπριακή πλευρά -της ασφάλειας και του εδαφικού- επισημαίνεται ότι απλώς έγινε ανεπίσημη και άτυπη ανταλλαγή απόψεων και ιδεών, όπου διαπιστώθηκε η μεγάλη απόσταση που χωρίζει τις δύο πλευρές.
 

Η ελληνοκυπριακή πλευρά, έχοντας ακολουθήσει εντελώς λανθασμένη τακτική μέχρι τώρα, καθώς δέχθηκε η διαδικασία να εστιασθεί μόνο στα κεφάλαια από τα οποία έχει να κερδίσει η τουρκοκυπριακή πλευρά, βρέθηκε σε δύσκολη θέση, καθώς δεν ήταν εύκολο να αρνηθεί μια τριμερή συνάντηση με τον ΓΓ του ΟΗΕ...
 

Υπό την πίεση των αντιδράσεων που υπήρξαν στη Λευκωσία από τα κόμματα της αντιπολίτευσης (εκτός της ηγεσίας του ΑΚΕΛ), ο Νίκος Αναστασιάδης, γνωρίζοντας ότι ατύπως έχουν ξεκινήσει οι προεκλογικές ζυμώσεις εν όψει των προεδρικών εκλογών του επόμενου Φεβρουαρίου και έχοντας την εμπειρία από το πώς παγιδεύτηκε η κυπριακή ηγεσία και ο Τάσσος Παπαδόπουλος τον Φεβρουάριο του 2004 στη Νέα Υόρκη, προσέφερε μια σειρά προσωπικών δεσμεύσεων στο Εθνικό Συμβούλιο, που φυσικά -καθώς είναι ήδη γνωστές- δυσχεραίνουν τη διαπραγματευτική τακτική του και τον καθιστούν ευάλωτο στα εκβιαστικά παιγνίδια που στήνονται στη Νέα Υόρκη.
 

Βεβαίως, η διαφορά με τον Φεβρουάριο του 2004 είναι ότι η κυπριακή πλευρά και ο Τάσσος Παπαδόπουλος υποχρεώθηκαν να δεχθούν τη διαδικασία του Μπούργκενστοκ και την επιδιαιτησία, καθώς διακυβευόταν η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ...
 

Ο κ. Αναστασιάδης δεσμεύθηκε ενώπιον του Εθνικού Συμβουλίου ότι στη Νέα Υόρκη δεν θα αποδεχθεί να γίνει οποιαδήποτε καταγραφή των συγκλίσεων στα συγκεκριμένα κεφάλαια, καθώς έτσι θα δινόταν η ευκαιρία ανατροπής της πάγιας αρχής ότι τίποτα δεν έχει συμφωνηθεί εάν δεν υπάρξει τελική συμφωνία. Επίσης θα άνοιγε η όρεξη σε ορισμένους να εμφανίσουν το κείμενο αυτό της καταγραφής της προόδου ως ενδιάμεση συμφωνία, παρασύροντας τη διαδικασία των συνομιλιών σε ένα παζάρι για τα υπόλοιπα δύο κεφάλαια, στα οποία όμως η ελληνοκυπριακή πλευρά προσδοκά ανταλλάγματα, έναντι όλων των άλλων παραχωρήσεων που έχει κάνει στα υπόλοιπα κεφάλαια.
 

Ο κ. Αναστασιάδης υποχρεώθηκε να επαναλάβει στην κοινή δήλωση το χρονοδιάγραμμα για επίτευξη λύσης έως το τέλος του 2016, κάτι που με τα σημερινά δεδομένα είναι εντελώς ανεδαφικό. Όμως, όλοι οι διεθνείς παράγοντες γνωρίζουν ότι με τις αμερικανικές εκλογές και την ολοκλήρωση της θητείας του Μπαν Κι Μουν να μεσολαβούν και τις προεδρικές εκλογές στην Κύπρο να ακολουθούν, η επίτευξη λύσης με βάση αυτό το χρονοδιάγραμμα είναι εντελώς απίθανη.

 

Πολύ περισσότερο μάλιστα όταν η τουρκοκυπριακή πλευρά εμφανίζεται με όλο και πιο ακραίες θέσεις, απαιτώντας οι εδαφικές προσαρμογές να είναι μηδαμινές και επιμένοντας στη διατήρηση, με κάποια μορφή, του καθεστώτος των εγγυήσεων.
 

Ο κ. Αναστασιάδης, σύμφωνα με πληροφορίες, θα προσέλθει στη Νέα Υόρκη με ένα εκτενέστατο έγγραφο στο οποίο θα καταγράφονται περισσότερες από 200 διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των δύο πλευρών σε όλα σχεδόν τα κεφάλαια του Κυπριακού, ελπίζοντας ότι με τον τρόπο αυτό θα αποφύγει την εμπλοκή σε διευρυμένες και χωρίς προϋποθέσεις συνομιλίες στη Νέα Υόρκη με συμμετοχή και των εγγυητριών δυνάμεων.
 

Με αυτήν την ιδέα όμως είναι απολύτως αρνητική και η Αθήνα και αυτό το διεμήνυσαν στον κ. Άιντα και ο πρωθυπουργός κ. Τσίπρας και ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς. Ο κ. Κοτζιάς, που έχει υποβάλει μάλιστα και συγκεκριμένη πρόταση για την αντικατάσταση του συστήματος των εγγυήσεων, προειδοποίησε τον Έσπεν Μπαρθ Άιντα να μην επιχειρήσει να μεθοδεύσει πολυμερή συνάντηση εάν δεν έχει προηγηθεί καταρχήν τουλάχιστον συμφωνία στο εδαφικό και στα θέματα ασφάλειας.
 

Βεβαίως, ο κ. Άιντα έχει τρόπους να μεθοδεύσει εκβιαστικά μια τέτοια πολυμερή συνάντηση είτε με το πρόσχημα της αναζήτησης τρόπων χρηματοδότησης της λύσης (οπότε μαζί με τους εκπροσώπους των δύο κοινοτήτων και της Παγκόσμιας Τράπεζας θα κληθούν και οι εγγυήτριες δυνάμεις και πιθανόν κάποιες χώρες, όπως η Νορβηγία, που υποστηρίζει και οικονομικά ΜΚΟ που επικοινωνιακά λειτουργούν υπέρ της λύσης) είτε με αφορμή κάποια νέα πρόταση για την ασφάλεια, που πιθανόν θα προτείνει η τουρκική πλευρά, η οποία θα συμμετέχει πιθανότατα με τον Πρόεδρο Τ. Ερντογάν και τον υπουργό Εξωτερικών Μ. Τσαβούσογλου στις εργασίες της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών.
 

Εάν ο Έσπεν Μπαρθ Άιντα θελήσει να στριμώξει την ελληνοκυπριακή πλευρά, τότε πιθανότατα θα ζητήσει από τον κ. Αναστασιάδη...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η μάχη του φυσικού αερίου για τη Λευκωσία στο νέο σκηνικό που διαμορφώνει η Άγκυρα

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΣΑΚΑΛΟΥ

Αγώνας δρόμου από τη Λευκωσία προκειμένου να κατοχυρώσει το ενδιαφέρον μεγάλων πετρελαϊκών εταιρειών για συνέχιση των ερευνών και για έναρξη νέων σε οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ, καθώς μετά την αποκατάσταση των σχέσεων Τουρκίας - Ισραήλ θα δρομολογηθούν εξελίξεις στο ενεργειακό σκηνικό της Ανατολικής Μεσογείου.
 

Η κυπριακή κυβέρνηση βρίσκεται σε μια ιδιαίτερα δύσκολη και ευαίσθητη θέση. Με νέες ανακαλύψεις σε γειτονικά της κυπριακής ΑΟΖ κοιτάσματα, στην ΑΟΖ της Αιγύπτου και του Ισραήλ, δεν μπορεί να παραμείνει αδρανής, παρά τις απειλές που εκτοξεύει η Άγκυρα και τις απαιτήσεις που εγείρει η τουρκοκυπριακή πλευρά, που επιχειρεί είτε να συνδέσει τη συνέχιση των ερευνών και την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου με τη λύση του Κυπριακού είτε να εξασφαλίσει ότι το τεράστιο κόστος της λύσης (που διογκώνεται λόγω των απαιτήσεων των Τουρκοκυπρίων) θα καλυφθεί από τα έσοδα του φυσικού αερίου.
 

Ο διεθνής παράγοντας, προβάλλοντας κάθε λογής σενάρια για την εκμετάλλευση του φυσικού αερίου της περιοχής, πιέζει ποικιλοτρόπως για να υποχρεωθεί η Λευκωσία να συμφωνήσει εσπευσμένα σε λύση του Κυπριακού, ενώ είναι σαφές ότι στις συνομιλίες οι διαφορές για κρίσιμα σε ό,τι αφορά τους Ελληνοκύπριους ζητήματα (περιουσιακό, ασφάλεια, εγγυήσεις και εδαφικό) παραμένουν μεγάλες.
 

Δεν είναι τυχαίο ότι η αμερικανίδα αναπληρώτρια υπουργός Εξωτερικών Βικτόρια Νούλαντ ανακοίνωσε  συναντήσεις με την ελληνοκυπριακή και τουρκοκυπριακή ηγεσία... Οι Αμερικανοί ενδιαφέρονται διακαώς η εύθραυστη αποκατάσταση των σχέσεων Τουρκίας - Ισραήλ να εμβαθυνθεί και να εμπεδωθεί και με την ενεργειακή συνεργασία, με την κατασκευή αγωγού που μέσω της Κυπριακής ΑΟΖ θα μεταφέρει το ισραηλινό (και αργότερα και το κυπριακό) φυσικό αέριο μέσω της Τουρκίας προς την Ευρώπη.
 

Καθώς τις τελευταίες ημέρες είδαν το φως της δημοσιότητας πολλά σενάρια σε σχέση με το σχέδιο αυτό, με τη «Χουριέτ» μάλιστα να υπονοεί ότι ισραηλινοί αξιωματούχοι έκαναν λόγο για τοποθέτηση του αγωγού, ακόμη και χωρίς τη συγκατάθεση της Λευκωσίας, σε περιοχές της ΑΟΖ που ασκεί παράνομα έλεγχο το ψευδοκράτος, ο κύπριος κυβερνητικός εκπρόσωπος Νίκος Χριστοδουλίδης δήλωσε ότι όσο δεν υπάρχει λύση του Κυπριακού, δεν θα δοθεί άδεια για να περάσει ένας τέτοιος αγωγός από την κυπριακή ΑΟΖ και επεσήμανε ότι είναι προφανές ότι «ένα κράτος που είναι υπό κατοχή δεν μπορεί να δώσει έγκριση για αγωγό που πηγαίνει στην κατοχική δύναμη».
 

Καθώς η Κύπρος, με τις υπάρχουσες ποσότητες φυσικού αερίου που έχουν εντοπισθεί στην ΑΟΖ της, δεν έχει πολλές επιλογές από το να ακολουθήσει το Ισραήλ και την Αίγυπτο στην εξαγωγή του φυσικού αερίου, παρακολουθεί, όπως είναι φυσικό, με ξεχωριστό ενδιαφέρον και τις πληροφορίες ότι μετά τη Μόσχα και το Τελ Αβίβ, η Τουρκία θα επιχειρήσει -τις επόμενες εβδομάδες- να αποκαταστήσει τις σχέσεις της και με την Αίγυπτο.
 

Εάν η βελτίωση των σχέσεων της Άγκυρας με το Ισραήλ και την Αίγυπτο επιβεβαιωθεί και με τη συνεργασία στο φυσικό αέριο, η Κύπρος θα βρεθεί σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση, καθώς...

ΤΟΥΡΚΙΑ - ΚΥΠΡΙΑΚΟ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Η «σιωπή των αμνών» - Eρχεται "λυση" χειρότερη από το Σχέδιο Ανάν

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΣΑΚΑΛΟΥ

Τι τρέχει στην Κύπρο; Λίγες ημέρες πριν από τις βουλευτικές εκλογές της 22ας Μαΐου και σχεδόν κανείς δεν ασχολείται με το Κυπριακό. Με την εξαίρεση κάποιων αψιμαχιών μεταξύ του ΔΗΚΟ και του υπουργού Εξωτερικών Ι. Κασουλίδη για την περίφημη δήλωσή του ότι θα προτιμούσε να πετά στις Βρυξέλλες από την Τύμπου (το παράνομο αεροδρόμιο στην κατεχόμενη Λευκωσία)!, σχεδόν σιωπή επικρατεί για το μείζον εθνικό ζήτημα, τη στιγμή που οι διαπραγματεύσεις έχουν εισέλθει στην πιο κρίσιμη φάση τους…

Καθώς, ουσιαστικά, επικρατεί απόλυτη συσκότιση για την πορεία των συνομιλιών, δημιουργείται η αίσθηση ότι όλοι προετοιμάζονται στο παρασκήνιο ώστε την επομένη των εκλογών να ξεκινήσει η τελική προσπάθεια επίτευξης του στόχου που έχουν θέσει τόσο η Άγκυρα όσο και οι μεσολαβητές, και που δείχνει να συμμερίζεται ο κ. Αναστασιάδης, για λύση εντός του 2016.

Βεβαίως, ορισμένα ζητήματα που έχουν ανακύψει δημιουργούν σοβαρότατο προβληματισμό για το πώς θα μπορέσει να προχωρήσει ένας τέτοιου είδους συμβιβασμός, όταν και στο εσωτερικό του ψευδοκράτους είναι πλέον εμφανής η ανάδειξη των πιο σκληρών δυνάμεων αλλά και στο εσωτερικό της Κυπριακής Δημοκρατίας, παρά τη γενική «αδιαφορία» για το Κυπριακό, θέματα όπως το περιουσιακό, το εδαφικό, οι έποικοι και οι εγγυήσεις, και όσα συζητιούνται σε αυτά τα κρίσιμα ζητήματα, λειτουργούν αποτρεπτικά για την επίτευξη συμφωνίας.

Προς το παρόν, οι συνομιλίες δεν έχουν κατορθώσει να βρουν ισχυρό κίνητρο, με το οποίο θα πεισθούν οι Ελληνοκύπριοι ώστε να αποδεχτούν ένα πλαίσιο συμφωνίας, που -όπως όλα δείχνουν- θα είναι χειρότερο από το Σχέδιο Ανάν.

Μόλις την περασμένη εβδομάδα, στα Κατεχόμενα προέκυψε η συζήτηση για το ποιος θα αναλάβει το χρέος που έχει το ψευδοκράτος προς την Τουρκία, καθώς ουσιαστικά από την «ίδρυσή» του συντηρείται με τις ετήσιες επιχορηγήσεις της Άγκυρας.

Ο Σερντάρ Ντενκτάς, αντιπρόεδρος της νέας «κυβέρνησης», δήλωσε ότι το χρέος αυτό και τους τόκους θα πρέπει να αποπληρώσουν οι Ελληνοκύπριοι, γιατί αυτοί ευθύνονται για το χρέος αυτό, λόγω της απομόνωσης στην οποία έχουν καταδικάσει τους Τουρκοκύπριους:

«Δεν θα ήθελα να μπω στις συζητήσεις για τον τόκο. Λένε 17 δισ. ευρώ, ας βάλουν και τον τόκο. Πρέπει να τα πληρώσουν για όσα τραβήξαμε εξαιτίας τους»!

Οι δηλώσεις αυτές μάλιστα έγιναν στη διάρκεια της συνάντησης που είχε ο κ. Σ. Ντενκτάς με τον αναπληρωτή πρωθυπουργό της Τουρκίας, αρμόδιο για θέματα Κύπρου, Τουγρούλ Τουρκές, στο παλιό Προεδρικό Μέγαρο της Άγκυρας, στην Τσανκάγια.

Ο Σ. Ντενκτάς, ο οποίος πλέον έχει ισχυρό ρόλο στα Κατεχόμενα, θέλοντας να επικρίνει τους Ελληνοκύπριους για τη μη επίτευξη συμφωνίας, έθεσε με τον τρόπο του μια σειρά «κόκκινες γραμμές». Όπως είπε χαρακτηριστικά...

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Έμαθαν ότι...(αριστερογ@μι#μ@στε) πλάκωσαν και τα Τίρανα...

ΠΡΟΣΕΞΤΕ ΤΟ...

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΣΑΚΑΛΟΥ

Την αδυναμία της Ελλάδας, λόγω της οικονομικής κρίσης και του Μεταναστευτικού, σπεύδουν τώρα να εκμεταλλευτούν και τα Τίρανα υιοθετώντας τη σκληρή ατζέντα έναντι της Αθήνας και της ελληνικής μειονότητας.
 

Παρά τους τεμενάδες προς τον ελληνομαθή υπουργό Εξωτερικών Ντ. Μπουσάτι (ο οποίος υπήρξε και εκπρόσωπος του Open Society του Τζ. Σόρος στην Αλβανία), η Αλβανία κάθε άλλο πάρα δείχνει διάθεση συμβιβασμού ώστε να λυθούν οι χρονίζουσες διαφορές στις διμερείς σχέσεις.

 

Τα Τίρανα, όπως επιβεβαιώθηκε και σε ομιλία του κ. Μπουσάτι στην Αλβανική Βουλή πριν από μία εβδομάδα, θέτουν ως προϋπόθεση για να ξεκινήσει η οποιαδήποτε συζήτηση για σοβαρά ζητήματα, όπως η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών, την άρση του εμπολέμου με νόμο και με τρόπο που, όπως ο ίδιος υποστήριξε, θα οδηγήσει σε λύση και στο θέμα των Τσάμηδων και στο ζήτημα των διεκδικήσεων για την επιστροφή «αλβανικών περιουσιών». 

Ταυτόχρονα η αλβανική πλευρά, η οποία έχει στοχοποιήσει -λόγω και των προοπτικών ανάπτυξης-, την περιοχή της Χειμμάρας, έχει εξαπολύσει μια πρωτοφανή επιχείρηση υφαρπαγής περιουσιών που ανήκουν στην ελληνική μειονότητα, θέλοντας έτσι να συρρικνώσει την ιστορική ελληνική παρουσία στην περιοχή. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Μπουσάτι, στην πρόσφατη επίσκεψή του στην Αθήνα, παρουσία μάλιστα του Ν. Κοτζιά, απροκάλυπτα συνέδεσε την αναγνωρισμένη από διεθνείς συνθήκες ελληνική εθνική μειονότητα με τους αλβανούς μετανάστες στην Ελλάδα, μια αναφορά που θα δημιουργήσει πολλά προβλήματα, καθώς ανοίγει παράθυρο για τη διεκδίκηση μειονοτικών δικαιωμάτων σε οικονομικούς μετανάστες, ενώ παράλληλα υποβαθμίζει το καθεστώς προστασίας και δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία.

 

Είναι ενδεικτικό της αλβανικής στάσης ότι ακόμη και αυτό το ιερό δικαίωμα κάθε κράτους να τιμήσει τους νεκρούς στρατιώτες του δεν γίνεται σεβαστό από τα Τίρανα. Ο κ. Μπουσάτι παρέπεμψε στο μέλλον το θέμα της εφαρμογής της παλιότερης συμφωνίας για την κατασκευή των δύο στρατιωτικών νεκροταφείων για τους έλληνες πεσόντες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ικανοποιώντας ουσιαστικά την απαίτηση του κόμματος των Τσάμηδων, που ζητούν συσχέτιση της συμφωνίας αυτής με την άρση του εμπολέμου και την ανέγερση μνημείου στην Ελλάδα για τη… «σφαγή των Τσάμηδων».

 

Το ελληνικό ΥΠΕΞ, σε μια μάλλον συγκεχυμένη αντίδραση, πρότεινε -με πρωτοβουλία του Ν. Κοτζιά- την εξέταση όλων των θεμάτων υπό μορφή πακέτου, μια επιλογή που ακούγεται αρκετά επικίνδυνη, καθώς είναι προφανές ότι καμιά σοβαρή χώρα δεν θα δεχόταν να διαπραγματευτεί την άσκηση κυριαρχικών δικαιωμάτων της (όπως είναι, π.χ., οι έρευνες στο Ιόνιο, οι οποίες εξάλλου, έκτος μιας μικρής περιοχής βορείως της Κέρκυρας, δεν εξαρτώνται από την οριοθέτηση με την Αλβανία), αποδεχομένη να ανοίξει μια πραγματική πληγή με την αποδοχή ουσιαστικά ζητήματος Τσάμηδων και άτυπη αναγνώριση μειονοτικών δικαιωμάτων στους αλβανούς μετανάστες στην Ελλάδα.

 

Όμως η επίθεση συνεχίζεται και σε άλλα μέτωπα:

 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Στο στόχαστρο το φυσικό αέριο της Ανατολικής Μεσογείου

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΣΑΚΑΛΟΥ

Με στόχο να αναδειχθεί ως μοναδική, συμφέρουσα από οικονομική και γεωπολιτική άποψη, οδός εξαγωγής του φυσικού αερίου από την Ανατολική Μεσόγειο αυτή που διέρχεται μέσω της Τουρκίας, η Άγκυρα, οι Τουρκοκύπριοι, σιωπηρά οι Αμερικανοί και μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα ετοιμάζονται να παίξουν το τελευταίο τους χαρτί.
 

Τα δύο μεγάλα εμπόδια στο σχέδιο για τη μεταφορά του φυσικού αερίου της Κύπρου και του Ισραήλ μέσω υποθαλάσσιου αγωγού προς την Τουρκία παραμένουν το Κυπριακό και το ρήγμα στις σχέσεις του Ισραήλ με την Τουρκία.
 

Μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα στο Ισραήλ και βεβαίως η εταιρία Delek, που συμμετέχει μαζί με τη Noble Energy στο κονσόρτσιουμ που εκμεταλλεύεται το ισραηλινό κοίτασμα Λεβιάθαν και το κυπριακό κοίτασμα Αφροδίτη, έχουν εκφρασθεί κατ’ αρχάς υπέρ της λύσης του αγωγού προς την Τουρκία, που με μικρότερη επένδυση θα αποφέρει σύντομα έσοδα, σε μια περίοδο που οι πετρελαϊκές εταιρίες έχουν «στεγνώσει» από ρευστό.
 

Στην Τουρκία επίσης υπάρχει έντονη κινητικότητα και την περασμένη εβδομάδα ο CEO της εταιρείας Turcas, κ. Μπατού Ακσόι, ανακοίνωσε ότι υπάρχει ήδη ενδιαφέρον από 15 εταιρείες για να συγκροτήσουν το κονσόρτσιουμ που θα αναλάβει τη μεταφορά και αξιοποίηση του ισραηλινού φυσικού αερίου προς την Τουρκία, καθώς το Λεβιάθαν αναμένεται να είναι έτοιμο για να εξάγει φυσικό αέριο το 2020. Ο τούρκος επιχειρηματίας τόνισε ότι η δημιουργία αυτού του κονσόρτσιουμ είναι αναγκαία, γιατί το έργο είναι ιδιαίτερα μεγάλο για μία μόνο εταιρεία, καθώς θα μεταφέρει ετησίως 8 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου.
 

Δεδομένου ότι οι ανάγκες της Τουρκίας σε φυσικό αέριο φθάνουν τα 50 δισ. κυβικά μέτρα, από τα οποία το 55%-60% προμηθεύεται από τη Ρωσία, είναι προφανείς και οι πολιτικοί λόγοι που υποχρεώνουν την Άγκυρα να στραφεί προς την Ανατολική Μεσόγειο.
 

Η κρίση στις σχέσεις Ρωσίας - Τουρκίας δεν πρόκειται σύντομα να αποκατασταθούν πλήρως και συνεπώς η απόλυτη ενεργειακή εξάρτηση από τη Ρωσία είναι ένα στρατηγικού χαρακτήρα πλεονέκτημα που διαθέτει η Μόσχα έναντι του κ. Ερντογάν. Οι εναλλακτικές πηγές, όπως το Ιράν, κάθε άλλο παρά είναι ασφαλείς για την Τουρκία, καθώς με την Τεχεράνη υπάρχει σφοδρή αντιπαράθεση και υπόγειος πόλεμος για το μέλλον της Συρίας αλλά και για την έκβαση της σύγκρουσης σιιτών - σουνιτών στη Μέση Ανατολή.
 

Ο επικεφαλής της Turcas δεν κρύβει ότι το φυσικό αέριο από την Ανατολική Μεσόγειο και η ύπαρξη ενός ακόμη αγωγού σε αυτούς που συνδέουν την Τουρκία με τη Ρωσία, το Ιράν, το Αζερμπαϊτζάν και το Ιράκ θα τη βοηθήσει να διαπραγματευθεί καλύτερα και τις τιμές που προμηθεύεται το φυσικό αέριο, καθώς πλέον ο λόγος γίνεται για απορρόφηση του ισραηλινού και αργότερα του κυπριακού φυσικού αερίου σχεδόν αποκλειστικά από την τουρκική αγορά.
 

Κλειδί πλέον είναι η αποκατάσταση των σχέσεων Ισραήλ - Τουρκίας και φυσικά το λύσιμο του γόρδιου δεσμού στο Κυπριακό. Πρέπει να σημειωθεί πάντως ότι η τοποθέτηση αγωγού στον βυθό δεν απαιτεί την άδεια του παράκτιου κράτους, παρά μόνο την ενημέρωσή του και τη συναίνεση για το «δρομολόγιο» που θα ακολουθήσει ο αγωγός στον βυθό της ΑΟΖ του. Έτσι... 

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Mια ιστορική αναδρομή στις αποτυχίες των τσαρλατάνων πολιτικών μας να «δέσουν» με ευρωπαϊκά «δεσμά» την Τουρκία

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΣΑΚΑΛΟΥ

Eπανεμφάνιση, και μάλιστα με συμβουλές και συστάσεις για τα ελληνοτουρκικά, έκανε ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, ζητώντας από την κυβέρνηση να μη συναινέσει στις ενταξιακές διαπραγματεύσεις της Τουρκίας χωρίς να υπάρξει μία έστω και έμμεση επαναβεβαίωση της Συμφωνίας του Ελσίνκι.
 

Ο πρώην πρωθυπουργός μάλιστα προειδοποίησε ότι εάν και τώρα δεν επιτευχθεί μια τέτοια επανασύνδεση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με τα ελληνοτουρκικά, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος αδρανοποίησης του Ελσίνκι.
 

Το Ελσίνκι, το οποίο, χωρίς να απορριφθεί επισήμως, ουσιαστικά είναι «κλινικά νεκρό» από το 2004, όταν με τη σύμφωνη γνώμη της Αθήνας άρχισαν οι ενταξιακές διαπραγματεύσεις, θα μπορούσε να αναβιώσει σε μια άλλη μορφή και όχι όπως αυτή που προτείνει ο κ. Σημίτης, που προβλέπει συνοριακές διάφορες και προηγουμένως έχει αναγνωρίσει τα ζωτικά και νόμιμα συμφέροντα της Τουρκίας στο Αιγαίο.
 

Η υποχρέωση για σχέσεις καλής γειτονίας, για αποφυγή απειλών πολέμου εναντίον κρατών-μελών, η υποχρέωση σεβασμού της Διεθνούς Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας περιλαμβάνονται και τώρα στο πλαίσιο των προϋποθέσεων για τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις. Το ερώτημα είναι εάν η Αθήνα έχει τη διάθεση αλλά και τις διπλωματικές δυνάμεις να θέσει αυτόν τον πήχη απέναντι σε μια Τουρκία που εμφανίζεται πανίσχυρη και σε ένα ευρωπαϊκό περιβάλλον όπου, δυστυχώς, η Ελλάδα έχει ελάχιστους συμμάχους, ενώ και η ίδια είναι εξαιρετικά αποδυναμωμένη ύστερα από έξι χρόνια Μνημονίου και με το Μεταναστευτικό να την κρατά καθηλωμένη.
 

Και όπως αποδείχτηκε τελικά και στην προχθεσινή Συνοδό Κορυφής, η Ελλάδα έδωσε τη μάχη της μόνο και μόνο για να εξασφαλίσει μια δέσμευση της Τουρκίας ότι θα περιορίσει τις μεταναστευτικές ροές… Κανείς δεν έδειξε να έχει πρόθεση να ανοίξει ένα νέο μέτωπο που θα αφορά την ανάδειξη των υποχρεώσεων της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας σε αυτό το ιδιαίτερα αρνητικό περιβάλλον. Και αν, βεβαίως, η πρόθεση του κ. Σημίτη ήταν να επισημάνει την ανάγκη διασύνδεσης των ελληνοτουρκικών με την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας, η παρέμβασή του θα ήταν χρήσιμη. Αλλά μάλλον η πρόθεσή του ήταν να ανεβάσει τον πήχη για την κυβέρνηση του Αλ. Τσίπρα, που δείχνει να πελαγώνει με τα ελληνοτουρκικά, θεωρώντας ότι μπορεί να τα διαχειριστεί σε διμερές επίπεδο.
 

Καθώς έχουν περάσει 17 χρόνια από τη Σύνοδο Κορυφής του Ελσίνκι (10-11 Δεκεμβρίου 1999), που ελήφθη η απόφαση για αναγνώριση της Τουρκίας ως υποψήφιας προς ένταξη χώρας, έχει ιδιαίτερη σημασία να θυμίσουμε τι ακριβώς προέβλεπε εκείνη η απόφαση και τι ακολούθησε μετά και κυρίως να διαπιστωθεί κατά πόσον το Ελσίνκι παραμένει ζωντανό.

 

Οι 15 αρχηγοί των κρατών-μελών αποφάσισαν στο Ελσίνκι ότι:

• Η Τουρκία αναγνωρίζεται ως «υπό ένταξη χώρα», οι διαπραγματεύσεις όμως θα αρχίσουν μόλις θα είναι σε θέση να ανταποκριθεί στις οικονομικές και πολιτικές προϋποθέσεις της ΕΕ.

• Τονίζεται για τα υποψήφια κράτη η αρχή της ειρηνικής επίλυσης των διαφορών και η επίλυση κάθε εκκρεμούς «συνοριακής διαφοράς» ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης εντός ευλόγου χρονικού διαστήματος, το αργότερο μέχρι τα τέλη του 2004.

• Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο θα επανεξετάσει τότε την κατάσταση, ιδίως σε ό,τι αφορά τις επιπτώσεις των ενταξιακών διαδικασιών.

• Η πολιτική επίλυση του κυπριακού προβλήματος θα διευκόλυνε την προσχώρηση της Κύπρου στην ΕΕ. Εάν μέχρι την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων προσχώρησης δεν έχει επιτευχθεί λύση, η απόφαση του Συμβουλίου όσον αφορά την προσχώρηση θα ληφθεί χωρίς η παραπάνω απόφαση να αποτελέσει προϋπόθεση. Εν προκειμένω, το Συμβούλιο θα λάβει υπόψη όλα τα σχετικά στοιχεία. 

Η απόφαση αυτή χαιρετίστηκε από την κυβέρνηση Σημίτη ως επιτυχία και βεβαίως ήταν μια απόφαση με μια σειρά από θετικά στοιχεία αλλά και πολλά αρνητικά:

ΔΙΕΘΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ - ΕΘΝΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ: Στρατηγικής σημασίας οι ενεργειακές συμφωνίες

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΣΑΚΑΛΟΥ

Γερά θεμέλια και σοβαρές προοπτικές αποκτά το πλαίσιο της περιφερειακής συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο με πυλώνες την Ελλάδα, την Κύπρο, το Ισραήλ και φυσικά την Αίγυπτο.
 

Η τριμερής συνάντηση Τσίπρα - Αναστασιάδη - Νετανιάχου στη Λευκωσία ανέδειξε όχι μόνο τις δυνατότητες ανάπτυξης των οικονομικών, εμπορικών, ενεργειακών και τουριστικών σχέσεων, αλλά κυρίως απέδειξε ότι μεταξύ των τριών χωρών αποκαθίσταται ένα ισχυρό πλαίσιο αμοιβαίας εμπιστοσύνης, κάτι που όλο και περισσότερο σπανίζει στις διεθνείς σχέσεις και ειδικά στην εύφλεκτη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
 

Δεν είναι τυχαίο ότι ο ίδιος ο κ. Νετανιάχου χαρακτήρισε την Ελλάδα «πραγματικό φίλο» του Ισραήλ, ούτε φυσικά είναι τυχαία τα μεγάλα ανοίγματα του Αλέξη Τσίπρα προς το Ισραήλ, που ίσως πριν από μερικούς μήνες θα ήταν αδιανόητα για τον ηγέτη ενός αριστερού ριζοσπαστικού κόμματος, με τις γνωστές μανιχαϊστικές εμμονές περί καλών Παλαιστίνιων και κακών Ισραηλινών.
 

Αθήνα και Τελ Αβίβ είχαν φροντίσει η κοινή συνεδρίαση των δύο Υπουργικών Συμβουλίων να συμπέσει με την ημέρα μνήμης των θυμάτων του Ολοκαυτώματος, ενώ η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα στα Ιεροσόλυμα την ημέρα αυτή είχε ιδιαίτερα συμβολική σημασία, όπως σημαντικό ήταν και το γεγονός ότι την ίδια ημέρα στην Αθήνα πραγματοποιήθηκε ειδική συνεδρίαση στην Ελληνική Βουλή για το Ολοκαύτωμα.
 

Επίσης, ο έλληνας πρωθυπουργός, με ιδιαίτερη λεπτότητα, υποστήριξε το Ισραήλ στον αγώνα του εναντίον της τρομοκρατίας αλλά και το δικαίωμά του να ζει με ασφάλεια, ενώ, ακόμη πιο διακριτικά, τάχθηκε εναντίον των εποικισμών (που αποτελεί βασικό στοιχείο της πολιτικής του Νετανιάχου). Ξεπερνώντας δε τον σκόπελο της στήριξης των Παλαιστίνιων, ο κ. Τσίπρας εξέφρασε την ετοιμότητα της Ελλάδας να αποτελέσει τον έντιμο διαμεσολαβητή για την επανέναρξη των συνομιλιών. Μια πρόταση που βεβαίως είναι απολύτως θεωρητική, αλλά ακούγεται καλά τόσο στους Ισραηλινούς όσο και στους Παλαιστίνιους.
 

Ο κ. Νετανιάχου εξάλλου είχε εκτιμήσει ιδιαίτερα τη στάση της Αθήνας και της Λευκωσίας στο πρόσφατο Συμβούλιο Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ, που μέχρι τελευταία στιγμή αντιστέκονταν στην πίεση σχεδόν όλων των άλλων κρατών-μελών, που επεδίωκαν την έκδοση ψηφίσματος απολύτως καταδικαστικού για το Ισραήλ.
 

Όλα αυτά τα ανοίγματα της Αθήνας δεν γίνονται φυσικά για τα «μάτια» του Νετανιάχου, αλλά γιατί ακόμη και μια αριστερή κυβέρνηση αντιλαμβάνεται ότι η εξωτερική πολιτική και τα συμφέροντα μιας χώρας δεν καθορίζονται από ιδεοληψίες και στερεότυπα.
 

Για την απομονωμένη -από τους εταίρους και γείτονές της- Ελλάδα, η Ανατολική Μεσόγειος αποτελεί τη μοναδική διέξοδο που μπορεί να προσφέρει οικονομικές και αναπτυξιακές ευκαιρίες, αναβαθμίζοντας συγχρόνως τον γεωπολιτικό ρόλο της χώρας.
 

Στην τρίμερη της Λευκωσίας έγινε ένα σημαντικό βήμα μπροστά, καθώς πλέον οι τρεις ηγέτες ρητά έδωσαν το «πράσινο φως» για δύο κρίσιμα έργα που αφορούν άμεσα την Ελλάδα: Το υποθαλάσσιο καλώδιο μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας Euro Asia Interconnector και τον υποθαλάσσιο αγωγό μεταφοράς φυσικού αερίου East Med.
 

Το καλώδιο θα αποτελέσει, όταν υλοποιηθεί -μετά το 2020-, το πρώτο ενεργειακό δίκτυο που θα συνδέσει απευθείας τη Μέση Ανατολή με την Ευρώπη, συμβάλλοντας έτσι ακόμη περισσότερο στην ενεργειακή απεξάρτησή της από το ρωσικό φυσικό αέριο.
 

Το ηλεκτρικό ρεύμα (2.000 MW) θα παράγεται από το φυσικό αέριο του Ισραήλ και της Κύπρου άλλα και από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και το καλώδιο αυτό θα καταλήγει στην Ελλάδα μέσω της Κύπρου και της Κρήτης, που πλέον εξασφαλίζουν την κρίσιμη για τα δύο νησιά ενεργειακή διασύνδεση με τον ηπειρωτικό κορμό της Ευρώπης.
 

Σύμφωνα με πληροφορίες από τον κυπριακό Τύπο, έχει αρχίσει ήδη η βυθομέτρηση της διαδρομής που θα ακολουθήσει το καλώδιο αυτό από εξειδικευμένο ιταλικό σκάφος και εκτός απροόπτου είναι πιθανόν να ξεκινήσει η κατασκευή του έργου το 2017.
 

Ιδιαίτερα σημαντική όμως είναι...