most satisfying...

του κάνω: λες για να λές...
μου κάνει και λίγα είπα...
του κάνω :λίγα αλλα καλά
μου κάνει: καλά αλλα λίγα
Εδώ στο αμέρικα , ο φόβος είναι η κινητήριος δύναμης...
έξω απο δώ όμως παραμονεύει ο δειμός...

στο καφενείο , με κάτι ξεπεσμένους ,πρώην αριστερούς , είχαμε τη κουβέντα ,ευρωκομμουνιστάς : η χειρότερη φάρα, απόριψη και συμβιβασμός , συμβιβασμός και απόριψη, αποτυχημένες συνταγές αυτές, ο πούστης ο τολιάτι , ο παρτσαλίδης και όλο το κακό συναπάντημα κάνανε ζημιά, μεγάλο κόμπλεξ με τις δύο υπερδυνάμεις απο τότε, διαλύσανε οι πούστηδες τις οργανώσεις και τα κ.κ. ανα το κόσμο, μείνανε μόνο τα σταλινικά, το κόμπλεξ τους για σοσιαλδημοκρατία, και μέρος της πίτας για την εξουσία το πλερώνει ο λαός τα τελευταία 20 χρόνια και θα το πλερώνει για πολύ ακόμα, είρωνες,αλκοολικοί , νεοχασισοπότες και νεομπουρδελιάριδες, κουτσαβάκια νεορεμπέτες, όλοι θέλουν να βγάλουν το χτικιό,μετανοείτε, τα του παρελθόντος τα βλέπουν όλα λάθη και χάσανε , διαψευστηκαν και εγκλωβίστικαν, μέσα σε άρρωστα κορμιά με ακόμα ποιο άρρωστια μυαλά, και όνειρα άρρωστα επίσης, αποτάσεσαι το σατανά? απεταξάμην λένε...
και τώρα που χάσαν όποιο νόημα μπορεί να είχε η ετσι κιαλλιώς μίζερη ζωούλα τους και τώρα που βαρεθήκαν ακόμα και να χλευαζουν, το γυρίζουν στο φολκλορ, με φτηνό χιούμορ, χαζεύουν καμπουράκη στη πρωινή ζώνη, βλέπουνε μαλακολεβέντες πασόκους στο πειραιά να κυνηγάνε τα ματ με τις μαγκούρες, να θέλουν να παρουν παραμάζωμα τις κλούβες με τις φρέζες των τρακτερ, τους καραδεξιούς του κερατά να μη σπάνε στο προμαχόνα και να φεύγουν τελευταίοι, όλοι αυτοί που κοροϊδεύανε τους άλλους μισούς , ο ελιτισμός των πρώην και η κουτοπονηριά των βλάχων όλοι μαζί ραχοκοκαλιά του καπιταλισμου, τον ήπιανε μαζί και ψάχνονται, αναλύσεις στα κανάλια, για τιμές και καρτέλ, και η πετρούλα η καβλιάρα να τελειώνει...
η λαϊκή σοφία του καφενείου ,στη τβ παπαχελάς, μου κάνει τον βλέπεις αυτον? της CIA είναι δε βλέπεις ότι όλο για περίεργα μιλάει? συνομοσίες, που τα ξέρει? πράκτορας είναι, και καρακραγμένος μάλιστα συμπληρώνω, και η ρακή συνεχίζεται, φιλοσοφία ,μπεκρηλίκι, ξεφτίλα και ύπνος ενωρίς,ποιόν να πρωτοβρίσεις, ποιόν να πιάσεις και ποιόν να αφήσεις , ενα δε γαμιούνται και παραίτηση, υποβάλαν όλοι παραίτηση απ'τους αγώνες, για χάρη καθημερινών προβλημάτων του κόσμου, απελπισία ξεφτίλα και κατάθλιψη, και ποιό το νόημα ρε μάγκες άμα δε γίνει της πουτάνας και με το σταλινικό τρόπο στη τελική που έχει και αποτελέσματα? έτσι θα μας πάει απο δώ και πέρα ? πίπα κώλο εμπλοκή?
να δεσουμε καμία πέτρα στο λαιμό μας αν είναι να ξεμπλέκουμε, δέσε εσυ κι'ακολουθούμε αλλά δε βαριέσαι? έχει και μάκη απόψε καλόν ύπνο θα κάνουμε με την νανουριστικότητα της φωνής του, κυρίαρχος λαός ,σιωπηρά πλειοψηφία και φωνακλάδες κουκουλοφόροι της ασφάλειας, οι αγώνες της πλέμπας είναι για το ρουσφέτι, απλά τώρα το κάνουν όλοι , γλείφουν όλοι και η κατουρημένη η ποδιά δε φτάνει η κακομοίρα, είναι σαν τα ναρκωτικά και δεν φτάνει για όλους...
καμμία προοπτική πέραν χρονομηχανής μεταμορφώσεως κοινωνικών αγώνων οργανωμένης πάλης πειθαρχείας ορμούμενης με μοναδικό αίτημα η έλλειψη κάθε συναισθήματος για τον παλιό ετούτο κόσμο πλήν η έλξη αυτού προς το μηδέν cause , it's a one way ticket to the blues

perfect strangers

Mπορείς να θυμηθείς; Nα θυμηθείς το ονομα μου;
Όπως ρέει μέσα στη ζωή σου
Έχω επιπλεύσει σε χιλιάδες ωκεανούς
Σε ποτά και σε κρύους πάγους όλη μου τη ζωή
Είμαι η ηχώ από το παρελθόν σου
Είμαι η ηχώ ενός σημείου του χρόνου
Μακρινά πρόσωπα λάμπουν
Έχω γνωρίσει χιλίαδες πολεμιστές
Και γελούσα όταν εμφανίζονταν τα πνεύματα
Όλη η ζωή σου σκιές μιας άλλης μέρας
Και αν με ακούς να μιλάω στον άνεμο
Πρέπει να καταλάβεις ότι πρέπει να μείνουμε τελείως ξένοι...
Ξέρω ότι πρέπει να παραμείνω μέσα στη σιωπή και τη λύπη
Η φωνη των χρόνων στο μυαλό σου πονάει με τους νεκρούς της νύχτας
Πολύτιμη ζωή
Τα δάκρυα σου χάνονται στην βροχή που πέφτει
Και αν με ακούς να μιλάω στον άνεμο
Πρέπει να καταλάβεις οτι πρέπει να μείνουμε τελείως ξένοι...

ΕΛΠΗΝΩΡ

2 μηνάκια διακοφτό δεν είναι πολλά , μια φορά έπαιζε μια διαφήμιση που κέρδιζες σε λοτταρία διακοπές για πάντα.Τα σημεία για άλλη μια φορά μπερδεμένα :Σούγια, Βιετνάμ , Καμπότζη , Θεσσαλονίκη , Παρίσι.Και τί να πεί κανείς γι'αυτούς τους ανθρώπους...καλύτερα να μην πεί τίποτα.Υπάρχουν λαοί που την παλεύουν καλά και άλλοι όχι.Γνώρισα ερυθρούς χμέρ και βιετκόνγκ βασιλόφρονες και βουδιστές αντίστοιχα ,τρακαδόρους στο Μονμαρτί, και κουρέλια απο Θεσσαλονίκη που κρατούσανε ψηλά κι αγέρωχα τα λάβαρα του αλκοολισμού, ξεφτυλισμένες μέρες τίγκα στο τριγλυκερίδιο και την γλυκερίνη της νιτρικής νύχτας, μην μπορώντας πλέον διαχωρισμούς μεταξύ μύθου και πραγματικότητας ,χαθήκαμε...
Απο 'δώ και στο εξής τίποτα το νέο δεν πρόκειται να γραφτεί αν δεν έχει αντικειμενική αξία μεγαλύτερη του παλιού , ανισόμετρη εξέλειξη διακρίνω , μα και ισορροπία σπάνια δίχως μεταπτώσεις σχοινοβάτου που λάτρεψε τις γκάφες, με μεγάλα γράμματα βλέπω παντού DO NOT RETURN .Ξέρω το επόμενο μπουκάλι είναι εκεί και σε κανα δυο μήνες θα επιστρέψω να το τσούξω, αυτό περιμένει υπομονετικά , ξέρει πόσο το μισώ, μα δε ξινίζει ούτε ξεθυμένει,βλέπω τριγύρω και απανωτά ντεζαβου μου σκάνε ,λέω η κούραση θα'νε
όμως δεν είναι , είναι ο ανθρωπος που ποτέ δεν αλλάζει, επιδέξια χέρια για βρώμικες δουλειές.Παντού χυμένα μυαλά και να μην παίζουν κάγκελα.Σήμερα πάτησα τον σκύλο -με γέμισε αίμα ο πούστης ,δεν τον βγάλαμε τυχαία Ελπήνωρ.Τελικά ήταν πολύ χαζός για να ζήσει...μα και τα ζώα είναι αστεία.Καθώς έδειχνα το πτώμα στη μάνα του αυτή έκανε χαρές!!Τί σουρεάλ λύκος είναι αυτός?Είπα να τον βράσω να τον φάει ,αλλά αποφάγια παίζαν μπόλικα.Καθώς τα παραλλήλιζα όλα αυτά απο μέσα μου , μου σκάει μια καριόλα στο μπάρ και μου κάνει : YOU THINK TOΟ MUCH.Απεναντίας λέω μανδαμ και της τσουγκρίζω το ποτό, βυθίστηκα και πάλι σε φαιοκάθαρση πλέρωσα έφυγα και είπα να κρατήσω και μερικά στραγάλια για το δρόμο, μιας και το πήρα απόφαση πως το πλιάτσικο είναι η μόνη λύση προς το παρρόν.Λυπήθηκα που δεν έγινα τραπεζίτης ,ιερομόναχος ή κυβερνητικό στέλεχος ,σε όλους αυτούς ένα έχω να πω :άντε και κάλη τύχη μάγκες!!! ζηλέυω την ευκολία που κλέβουν , την θρασύτητα , το πως τη βγαίνουν απο πάνω και ριγμένοι, μονο αυτό ζηλεύω γιατί κατα τα άλλα περναω πολυ καλύτερα απο αυτούς και το ξέρουν, πρίν απο 12 χρόνια όταν η παρέα μου έκλεβε ένα δισκάδικο και γέμιζε τις σχολικές τσάντες με cd τότε που είχαν πρωτοβγεί και είχαν κανα 5οχιλιαρο , ποιο φτηνα δηλαδή απ'ότι τώρα είχε φύγει θεϊκή ατάκα στον ιδιοκτήτη που τους πήρε χρόνο και τους έπιασε απειλώντας ότι θα καλέσει την αστυνομία :"Δεν φτάνει που σε προτιμήσαμε? " κι'αυτος να ορίεται " τι με προτιμήσατε ρε μαλακισμένα ? με προτιμήσατε για να με κλέψετε?" κάπως έτσι και τώρα με τον δικομματισμό , εσείς , ποιόν θα προτιμήσετε για να σας κλέψει? Τελικά ήμασταν πολύ μπροστα τότε...

ΣΚΑΤΑ ΣΤΟ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ

Μέρα μπαίνει ,μέρα βγαίνει
και ο τάφος περιμένει...

Καθώς έσπαγα τη κατοστάρα ( 100 και σήμερα)
μάθαμε τα ευχάριστα... και δώστου ντολόρες και μαραμένα φύλλα μπουαχαχαχα!!!

ούτε μισό κρίμα για το τραγόπαπα της χούντας
http://www.iospress.gr/extra/fotochrist.htm

με τις ανωμαλίες και τις καταχρήσεις ο κλήρος να ξεκληριστεί
να βάλουμε εναν αράπη να τους κολλήσει όλους έιτζ
το ιερατείο, αυτό το έκτρωμα του έθνους ,πρέπει να αφανισθεί...
τριήμερο εθνικό πένθος διέταξαν, τριήμερες εορταστικές εκδηλώσεις θα θεσπίσουμε ( να μήν ξεχνάμε και τους θεσμούς...) για κάθε άγιο πατέρα που θα κλατέρνει απο δώ και πέρα!!!

1,2,3 1000 κοεμτζηδες, μπας και δει ο τοπος ασπρη μερα (το ριγος & η γραμμη)

Λοιπόν μολύβι και χαρτί, η απόγνωση άνοιξε λαγούμι.
Στοές που χώθηκαν με λάμψεις μαχαιριού σε ποιο στενό κελί;
Ψηλά με πέπλα αίματος, χλιμίντριζε η Σελήνη
-Δεν έχει ελπίδα, ελευθερία δεν ζητά, αλλά δικαιοσύνη-

Γεννήθηκε σ' ένα λασπότοπο, κοντά στην Κατερίνη.
Σκιές με λάμπες θυέλλης που γλιστρούν στου Άδη το πανί.
Ο Νίκος ήταν ο πρωτότοκος, τον άλλον λέγαν Δημοσθένη...
Βουβός δεσμός, εικόνα παιδική, σε άλλο χρόνο αναφλεγμένη.

Ο γέρος του είχε κρυψώνα το βουνό απ' το σαράντα πέντε
κι οι χωρικοί απ' τον φόβο των αρχών μακραίναν κι απ' τον γιο.
Κι αυτός τους έβλεπε στρωμένους στην δουλειά και μέσα του άναβε η μανία
του στριμωγμένου ανάμεσα στο πλήθος και την αστυνομία.

Ώσπου μια μέρα χωρίς αποσκευή, τσουλώντας της τρύπας του την ρόδα
κυλάει απ' την Μακεδονία ως εδώ, κι ακόμα που θα βγει;
Θα φεύγει πάντα για το άστρο που δεν φτάνει καμιά αστυνομία,
για τους φυγάδες αυτός ο ουρανός είν' η παρανομία.

Νίκο, αγγίζω το στοιχειό σας
Νίκο, μες τον υπόκοσμο της γλώσσας

Δυο καταδίκες, έξι χρόνια για κλοπή, τον είδα όταν βγήκε.
Κρατούσε πλέον μιαν απόσταση απ' την τρέλα, όχι για να σωθεί,
αλλά για να την σώσει, αν μ’ εννοείς· να, λόγου χάρη, ήθελε γάμο
και τότε τού 'παν «έλα σε μας για να προδώνεις». Δεν δέχθηκε στιγμή!

Κι απ' την βαθειά των υπογείων τους την λύσσα, κατέφυγε στην επαρχία,
μα όπου κι αν πήγε, το σήμα είχε σταλεί, στην Σαλονίκη τον τσακίσαν.
Σχεδόν τρεκλίζοντας ξανάρθε στην Αθήνα, και τότε πιάσαν την μνηστή του·
της είπαν λόγια, βοηθήσαν κι γονείς, ώσπου διέκοψε μαζί του.

Κι ωστόσο ζούσε τελείως σοβαρός, υπνοβατώντας σ' ένα κράτος
που θριαμβεύει με μιαν ατέλειωτη στριγκλιά -διαφυγή καμιά-
κρατώντας μόνο μια κρυφήν αναπνοή, των μπουζουξίδικων το γκέτο,
βαθιά εικόνα, που η έκσταση εκεί ακόμα λειτουργεί.
«Ν' ακούω,» έλεγε, «τα λόγια, την φωνή, και τ' αδελφάκι μου υψωμένο
να το κοιτάω στον χορό του μοναχό, και κάτι να παθαίνω»

Νίκο, σκυλάδικο Σαββάτο
Νίκο, σπασίματα γεμάτο

«Παραγγελιά», και περιμέναν καθισμένοι, και τα ηχεία το αναγγείλαν
κι όλα τα όργανα συλλάβαν το σκοπό για το χορό του Δημοσθένη.
Καθώς ανέβαινε, η πίστα ήταν γεμάτη, ακούστηκε να ουρλιάζει:
«Παραγγελιά!» γιατί το είδε το κακό με δρασκελιές να πλησιάζει.

Η πίστα άδειασε, μονάχα δυο αστυνόμοι, χορεύαν, γυρνώντας του την πλάτη.
Τότε τους έσπρωξε ο μικρός με μια στριγκλιά, «Δικό μου το κομμάτι!»
Τον ρίξαν κάτω σε γυαλιά κομματιασμένα, ξεφώνιζε όπως τον εσέρναν.
Σαν ένα φιλμ ιλιγγιώδες η ζωή τους, του Νίκου έκαψε τα φρένα.

Έξω απ' την τρέλα δεν είχε κάτι να πιαστεί, γιατί του το 'χαν διαλύσει.
Κατρακυλάει στον προβολέα των σκοταδιών του, στην φρικαλέα ατραξιόν του
με τόση βία που είναι αδύνατον να πω, τι έγινε εκεί κάτου.
Το δράμα όλο συντελέστηκε θαρρώ, στον χώρο του αοράτου.

Στον εαυτό του είπε «Νίκο, συγκρατήσου» τραβώντας κιόλας το λεπίδι.
Τον πρώτο που την έφαγε τον είδαν με μια ταυτότητα να σκύβει.
Σφαχτήκαν τρεις, μαχαίρωσε άλλους έξι, φωνές: «Ανοίχτε, θα μας σφάξουν!»
Τραβώντας έξω τον μικρό παραμιλούσε: «Εσένα δεν θα σε πειράξουν…»

Νίκο, σόι αλλοπαρμένο
Νίκο, τι έχεις καμωμένο

Μετά κατέφυγε στο σπίτι ενός γνωστού, μα ένιωσε ότι θα τον δώσουν
«Θα φύγω,» είπε, «με μια βάρκα ν' ανοιχτώ, φουρτούνες να με πνίξουν.
Να τρελαθούνε, που Νίκο να γυρεύουν, και Νίκο να μην βρίσκουν!»
Μα όπως βγήκε τους είδε σαν βαλέδες, ο ένας με τις χειροπέδες.

Τον εκυκλώσαν, βγαίναν απ’ τα γύρω μέρη, κρεμόταν η ζωή του
από ένα νήμα που δεν θα 'δινε σ' αυτούς, και πέταξε μαχαίρι.
Να αναγκαστούν να τον σκοτώσουν οι αστυνόμοι, μα εκείνοι τού 'ριχναν στα πόδια.
Σερνόταν κι έβριζε ώσπου ένας ταβερνιάρης, του 'δωσε μια με ένα καδρόνι...

Η δίκη του έγινε τον άγριο Νοέμβρη, το ένιωθε άραγε κι εκείνος;
Ο Τύπος πάντως τον πρόβαλε ανοιχτά σαν αιμοβόρο κτήνος.
Τα ίδια λέγαν και πολλοί προοδευτικοί· παράξενο δεν ήταν:
η σύμβασή τους διαισθάνθηκε σ' αυτόν, μιαν άλλη απειλή.

Το 'παν επίσης λαϊκοί ένα σωρό, στον συνεργάτη ενός εντύπου,
μα ο Μπιθικώτσης τον διώχνει και του λέει: «Πού να σου εξηγώ…»
Δεν είχε μάρτυρες εκτός τ' αφεντικό και τη νοικοκυρά του.
Οι δικηγόροι λέγαν ανώμαλη ψυχή, κοιτάξτε τα χαρτιά του.

Νίκο, χωριό συσκοτισμένο
Νίκο, ποιοι σ' έχουν κυκλωμένο;

Ο ίδιος ξέγραψε απ' αρχής τον εαυτό του, το είπε: «Πρέπει να πεθάνω!»
Μπήκε στον κόπο δηλαδή των δικαστών, μα αυτοί δεν μπήκαν στον δικό του.
Καθώς διηγόταν την ζωή του [σε κουφούς], θαρρούσα δεν θ' αντέξω.
[Το δικαστήριο λειτουργούσε μέσα εκεί, μα η δικαιοσύνη ήταν απ' έξω.]

Στα γράμματά του από την φυλακή, ο βίος δεν διαφέρει·
ασφυκτιούσε σαν ζώο μυθικό, εδώ όσο κι εκεί.
Μην είναι τάχα ένα ρίγος παραπέρα, που δείχνει απόσταση απ’ το δράμα
και μεταφέρει σαν ιπτάμενο ένα θαύμα, της δικαιοσύνης την γαλέρα;

Η τέχνη μου έζησε παράξενες στιγμές, και από δίκιο ξέρει.
Τα κίνητρά του δεν ήταν ταπεινά, τον βλέπω σε αργές στροφές
σαν μια Θεότητα που λύει τον πανικό της και διαστέλλεται ξεσπώντας
στ' ανυποψίαστα μπουλούκια του γλεντιού, που βιάζουν το άσυλό της.

Η ουρά που αυξαίνει φτύνοντάς τον ας λυσσάει, με τον ζουρλομανδύα
και με τα ηλεκτροσόκ να τον κλονίσει, θα λάβει ότι της αξίζει
στους λαβυρίνθους του εφιάλτη οδηγημένη, αιώνια, δίχως σωτηρία,
στην τακτική δουλεία του δικαστή, που δεν καταλαβαίνει.

Νίκο, ποτέ δεν θα 'ναι έτσι.
Νίκο, είν' η αρρώστια που μας σώζει
καθώς σε φέρνει πιο μακριά κι απ' το κελί σου,
Νίκο, στον ουρανό της μουσικής σου.



κάποιο αρχίδι ελογόκρινε τοσο το ασμα του νιόνιου όσο και της κατερινας, αμα σε βρω ρε πουστη πουθενα θα σε γαμήσω, το κράτος γάμησε τα μουσικά τεμάχια της ημέρας.tell me why i dont like mondays...αστείο δεν είναι καιρός για καραόκε!!!

Powered by eSnips.com

αντε DELETE THIS BLOG επιτέλους

πάντως -εξακολουθώ- να προσπαθώ να καταλάβω γιατί δεν έχω καταστρέψει αυτό το μπλογκ.
ώρες ώρες αιωρούμαι πάνω από το μαγικό κουμπί DELETE THIS BLOG , ίσως γιατί δε θεωρώ τη φυγή λύση, και αν αυτό δεν είναι φυγή έστω και σε μεταμοντέρνα έκδοση τότε τι σκατά είναι ? πέρα απο πρέζα -σαχλαμάρα- και αθλιότητα?
όχι δε μαρέσουν οι εξομολογήσεις και τα σασπένς, αυτά είναι για τους άλλους. δεν πρόκειτε να μάθετε τίποτα καριόληδες απο δω μέσα.
ότι έχω καταθέσει στον ιστό , πρέπει να αφανιστεί, σαν να μην υπήρξε ποτέ. έχει γεμίσει ο χώρος σαβούρα -καημμένοι σερβερς...
συνένοχοι στο έγκλημα. πήξαμε στη πλεροφορία. γίναμε ματάκηδες -γεροπαράξενοι και μικρομέγαλοι αδερφοί . ουσία 0 . αποτέλεσμα 00. απόλαυση 000. περισσότερη γνώση 0000. απόγνωση άπειρο.
Κρινόμενοι Κριτές της κάθε μαλακίας.
Συμβουλάτορες, Ειδήμονες, Ψυχολόγοι και τρελογιατροί, όλοι καλιτέχνες.
ΨΟΦΗΣΤΕ- ΣΑΣ ΓΑΜΩ ΤΟ ΑΠΟΚΟΥΜΠΙ ΔΕΝ ΧΡΥΣΩΝΩ ΤΟ ΧΑΠΙ
δε θέλω τη συμπόνια κανενός, θάνατος στις κοινωνικες συνδιαστροφές, ΑΠΟΚΛΗΡΟΙ μιας νιότης που σβήνει, μιας ζωής που χάσαμε ζώντας , Αραγε? υπάρχει ζωή πριν το θάνατο? , σ' ενα παλιό τοίχο πάνω στα κάστρα πρέπει να υπάρχει ακόμα η μπογιά. και στο ίντερνετ μόνο σκέψεις μανιοκαταθλιπτικές.
ΔΕΝ είναι δυνατόν να είσαι χαρούμενος μπροστα από μια οθόνη. Μη το παίζεις λοιπον . δεν είναι ανάγκη να είσαι ο εαυτός σου . δεν έχεις εαυτό στο διαδίκτυο. είναι όλοι ίδιοι. γράμματα γραματοσειρές , ατάκες, νέα, ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΙΔΙΟΙ ,για μένα στο μόνιτορ. Σας παίρνω παραμάζωμα και γρασσάρω τη θηλιά που θα δέσω στο λαιμό σας , αντίβαρο -το ειδικό σας βάρος , αν έχετε μπορεί να φανείτε τυχεροί. Οι υπόηχοι των κλίφς θα σας ζαλίσουν .ηδονικά θα πειράξουν το κέντρο ισορροπίας σας - και γώ μαζι σας . ΣΤΟ ΓΚΡΕΜΟ.

Κίνηση για τον διαδραστικό σταδιακό αποκλεισμό των εγκλωβισμένων του διαδικτύου

Η εύκολη λύση , το λόγκίν , το αυριανό δωρεάν ναρκωτικό , το φλερτ, ο συστηματικός αυνανισμός με τιεφτι ερεθίσματα , το ματριξ που λέγεται μπλογκόσφαιρα , ένας λαός με παράδοση στη ναυσιπλοία και στη ναυπηγική που μόνο ιστολόγια ξέρει να στήνει μόνο ,αυτά που τις τρικάταρτες αντένες της ψυχής του με απόβλητα δικτυακά αντικαθιστά , η παρόρμηση και ο ελεγχός του νου, το λευκό κελι.μπλογκσποτ.κομ , οι εξυπνάδες , η ειρωνία , η παραίτηση, το χλεύασμα κοινωνικών αγώνων , τα ξερατά των κρυφοπασόκων του διαδικτύου ,το πρότυπο του Μίμη Ανδρουλάκη, η αστοχία , η αηδία ,το ξεπούλημα , το αριστερό παρελθόν και η κλασική συνταγή, το παλιό που το παρουσιάζουν νέο οι όψιμοι ερασιτέχνες της διανόησης και το πραγματικά καινούργιο που το παρουσιάζουν ως απαρχαιομένο τα καθίκια της ελληνικής πολιτικής σκηνής των παραθύρων.
Η υποκρισία ,ο συμβιβασμός, οι ψευδαισθήσεις , η νέα φρασεολογία , το σπάσιμο των νεύρων του κοσμάκη και η διασκέδαση- εμπόρευμα. Η απελπισία , το κλαψομούνικο στυλάκι των ανθρώπων του καιρού μας , η μεταμέλεια και οι γονυκλισίες των ρουφιάνων του συστήματος , οι κάθε είδους τσόντες, και η απανταχού ηλιθιότητα, ο κουτοπόνηρος λαός και ο θυμόσοφος αισχρός, τα ριαλ ιστέιτ ,τα ριάλιτι ,και το ριαλ λάιφ, τα ρόιαλ γαμήσια ,τα βαρετά μεθύσια και η σύγχρονη σκλαβιά . Το φώς στο βάθος , στο τούνελ μονάχος περπατώ, μέχρι να φτάσω σβήνει και πια δε μου τη δίνει να μιλώ. Ούτε να γράφω θέλω , μόνο ν' ακούω μέλλον στο συρμό, φρικιά και κατσαρίδες απέλπιδες ελπίδες στο γκρεμό ... και συ , και συ , ναι και συ και συ φοράς κλουβί , όχι πως δε το ξέρεις , μα είναι πως το θέλεις ,θέλεις προσωπικό σου τον εξεφτυλισμό. Δεν ήρθα να σε σώσω - μαλάκα θα καβλώσω εάν ζαλόγκου άλμα διαπράξεις στο κενό, Ήρθα για να σε λιώσω και ας το μετανιώσω , υπόχρεος δεν είμαι σε όλους θα το πω, να σου μιλάω στα ίσα να μπει καινούργια φίσα , στης νιότης το πεδίο το επαγωγικό, το ρεύμα του καιρού μας , πως φούσκοσε ο νούς μας , με μολυσμένο αέρα και διηλεκτρικό. Αυτά για τώρα φίλοι να σβήσω το καντήλι ,ειμαί ως σπαρματσέτο πολλά εορταστικό, αέναη πορεία και πορνοϊστορία ευχής ανθρώπων έργο να κλείσουνε τα μπλόγκς , αμήν και πότε πε μου να λύσουμε σωστέ μου τους κάβους που τους δέσαμε με γόρδιο δεσμό.