Αλεξανδρούπολη: Επιθετικός νατοϊκός κόμβος στα Βαλκάνια

Του Γιώργου Πατέλη

Για μια ακόμη φορά η Αλεξανδρούπολη μετατρέπεται σε κόμβο επέκτασης του αμερικάνικου στρατού στα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη. Το γιγάντιο μεταγωγικό Endurance, 270 μέτρων, και ένα ακόμη πολεμικό πλοίο με σύγχρονα συστήματα παρακολούθησης, που έδεσαν στο λιμάνι της πόλης την εβδομάδα αυτή, μεταφέρουν πάνω από 2.000 στρατιωτικούς, δεκάδες ελικόπτερα, οχήματα και λοιπό στρατιωτικό υλικό, της διακριθείσας για την φονική της δεινότητα στους πολέμους του Ιράκ και το Αφγανιστάν 101ης Ταξιαρχίας της Αεροπορίας Στρατού των ΗΠΑ (101 CAB), που μέσω Αλεξανδρούπολης, θα προωθηθούν στη Ρουμανία για την νατοϊκή άσκηση Atlantic Resolve 2020, που αποτελεί άλλο ένα βήμα περικύκλωσης της Ρωσίας απ’ τη δυτική συμμαχία.

Οι κυβερνώντες σπεύδουν να παρουσιάσουν το γεγονός αυτό σαν μια σημαντική επιτυχία της χώρας μας και να το προβάλουν επικοινωνιακά. Λένε πως δείχνει το δρόμο αξιοποίησης του λιμανιού το οποίο από τις αρχές Ιουλίου έχει βγει στο σφυρί από το ΤΑΙΠΕΔ. Ισχυρίζονται πως αναβαθμίζει γεωστρατηγικά την Αλεξανδρούπολη και τον Έβρο με τον υπουργό Άμυνας κ. Παναγιωτόπουλο να δηλώνει ενώπιων του πρέσβη Τζ. Πάιατ πως η Αλεξανδρούπολη από παραμεθόριος περιοχή μετατρέπεται σε επίκεντρο της ελληνοαμερικάνικης συνεργασίας. Επιμένουν πως η παρουσία του αμερικάνικου στρατού είναι μια ασπίδα ασφάλειας απέναντι στις προκλήσεις της Άγκυρας, ξεχνώντας τις δηλώσεις του State Department για «αμφισβητούμενα νερά».

Το ενδιαφέρον των Αμερικάνων για το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης δεν είναι κάτι καινούργιο. Εδώ και χρόνια έχουν εκφράσει τη βούληση εξαγοράς και αξιοποίησής του, ενώ όποτε παρουσιάζεται η ανάγκη αμερικάνικα και νατοϊκά στρατεύματα διέρχονται απ’ αυτό, μετατρέποντας το σε μια pop-up στρατιωτική βάση. Τι όμως είναι αυτό που κάνει τις ΗΠΑ να θέλουν ένα λιμάνι με σχετικά μικρό κύκλο εργασιών; Το βασικό κριτήριο του ενδιαφέροντος είναι η γεωπολιτική θέση του λιμανιού. Οι Αμερικάνοι ενδιαφέρονται για έναν κόμβο μεταφοράς στρατιωτικών δυνάμεων στα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη, παρακάμπτοντας την Τουρκία και τα στενά του Βοσπόρου, αλλά και το λιμάνι της Θεσσαλονίκης στο οποίο δραστηριοποιούνται ανταγωνιστικά ρωσικά συμφέροντα.

Συνυπολογίζοντας και το αμερικάνικο ενδιαφέρον για τα, επίσης προς πώληση, λιμάνια της Καβάλας και του Βόλου, αλλά και την αναβάθμιση των σιδηροδρομικών εγκαταστάσεων που δίνονται ως προίκα με το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, βλέπουμε την δημιουργία ενός αμερικανικού τόξου μεταφορικών κόμβων. Ένα ακόμη σημαντικό κίνητρο είναι η σημασία της Αλεξανδρούπολης στους ενεργειακούς άξονες, αφού η πόλη βρίσκεται στο σταυροδρόμι του διαδριατικού αγωγού φυσικού αερίου (TAP) και του κάθετου συνδετήριου αγωγού Ελλάδας-Βουλγαρίας (IGB), ενώ ταυτόχρονα αναμένεται να μετατραπεί απ’ το 2022 σε σημαντικό κόμβο μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου στα Βαλκάνια, με την ολοκλήρωση της κατασκευής του πλωτού σταθμού αεριοποίησης υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG), στα ανοιχτά της Αλεξανδρούπολης απ’ την αμερικανικών συμφερόντων Gastrade.

Όπως γίνεται φανερό απ’ τα προηγούμενα η πολυδιαφημισμένη αξιοποίηση του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης έχει σαν βασικό κίνητρο αλλότρια συμφέροντα, και δένει ακόμη περισσότερο τη χώρα μας στο άρμα των ΗΠΑ. Η πραγματική αξιοποίηση του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης, και όλου του παραλιακού μετώπου πάει κόντρα στη μετατροπή του σε ορμητήριο των ΗΠΑ. Τα οφέλη που θα μπορούσαμε να έχουμε από την αναβάθμιση, εμπορική, ενεργειακή και γεωστρατηγική, του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης υπονομεύονται απ’ την αδιέξοδη συζήτηση, «σε ποιον μεγάλο να το δώσουμε», που με ευθύνη κυβερνήσεων και τοπικών παραγόντων έχει θέσει σε ομηρία τις αναπτυξιακές δυνατότητες του τόπου.

Πηγή: e-dromos.gr

---

Γιώργος Πατέλης: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Στο πόδι τα Κυκλαδονήσια

Του Γιώργου Πατέλη

Ο ξεσηκωμός του κόσμου ενάντια στις ανεμογεννήτριες βάζει φρένο σε κράτος και εταιρίες-καταστροφείς του περιβάλλοντος

Αυτό που συμβαίνει τις τελευταίες δέκα μέρες στα Κυκλαδονήσια αξίζει όλη την προσοχή και τη συμπαράστασή μας: ένας παλλαϊκός ξεσηκωμός κάνει πέρα τα ψέματα των καταστροφέων του περιβάλλοντος και την απόπειρα εξαγοράς συνειδήσεων με υποσχέσεις για «δουλειές», αντιστέκεται με επιτυχία στις προσπάθειες των δυνάμεων καταστολής να «επιβάλουν την τάξη», μπλοκάρει τη μεταφορά ανεμογεννητριών, σημειώνει επιτυχίες. Είναι ένας αυθεντικός, δίκαιος, πεισματάρικος και παρατεταμένος αγώνας των απλών ανθρώπων που πονούν τον τόπο τους, σε αντίθεση με «αγώνες» εικονικούς ή για την τιμή των όπλων. Γι’ αυτό πρέπει να υποστηριχθεί!

Ο αγώνας αυτός δεν ξεκίνησε χθες, αλλά έγινε ευρύτερα γνωστός όταν, την περασμένη Τετάρτη, οι Τηνιακοί αψήφησαν τα ΜΑΤ και απέτρεψαν την κατασκευή μπετονένιων βάσεων για νέες ανεμογεννήτριες στη θέση Πράσσα από την «Ενεργειακή Κυκλάδων ΕΠΕ». Οι αστυνομικές δυνάμεις που με κυβερνητικές εντολές έδρασαν ως μπράβοι της εν λόγω εταιρίας χτύπησαν και τραυμάτισαν κατοίκους του νησιού, αλλά δεν κατάφεραν να τους κάμψουν. Οι μπετονιέρες απήλθαν άπρακτες και οι προσαχθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι όταν έξω από το αστυνομικό τμήμα συγκεντρώθηκαν εκατοντάδες πολίτες. Η εταιρία, θυμωμένη, μιλά για… «επικράτηση του δίκιου του διαδηλωτή σε βάρος των αποφάσεων της δικαιοσύνης». Σχεδόν ταυτόχρονα ο Όμιλος Κοπελούζου, που επίσης σχεδιάζει την εγκατάσταση δεκάδων νέων ανεμογεννητριών στην Τήνο, ανακοίνωσε ότι ακυρώνει την εγκατάσταση 11 από αυτές.

Μια πρώτη νίκη στην Τήνο

Οι Τηνιακοί γνωρίζουν ότι είναι μόνο μία μάχη που κερδήθηκε, κι ότι ο πόλεμος συνεχίζεται: «Η “ακύρωση” μέρους των ανεμογεννητριών του ομίλου Κοπελούζου από την Τήνο, αποτελεί ξεκάθαρα μία πρώτη νίκη του κόσμου που αντιστέκεται και δείχνει ότι η συνέχεια του αγώνα μας θα φέρει κι άλλες νίκες», γράφει η ανακοίνωση της πρωτοβουλίας «Η Τήνος κατά των ανεμογεννητριών», και συνεχίζει: «Καμία σχέση δεν έχει η εγκατάσταση των 3 ανεμογεννητριών της εταιρίας Ενεργειακή Κυκλάδων ΕΠΕ στην θέση Πράσσα με την “ακύρωση” των 11 ανεμογεννητριών του ομίλου Κοπελούζου. Η βίαιη αστυνομική καταστολή της Τετάρτης έγινε προκειμένου να προχωρήσουν οι εργασίες για τις 3 ανεμογεννήτριες της Ενεργειακής Κυκλάδων ΕΠΕ. Η “ακύρωση” των 11 ανεμογεννητριών του ομίλου Κοπελούζου αφορά 11 από τις συνολικά 32 που επρόκειτο να μπουν στην Τήνο, και δεν είναι ακριβώς “ακύρωση”: ο ίδιος ο όμιλος έκανε αίτηση αλλαγής της μελέτης από τον Φεβρουάριο, και είναι σίγουρο ότι η αίτηση αυτή οφείλεται στην αντίδραση του Τηνιακού λαού!».

Η ανακοίνωση καταλήγει ως εξής: «Είμαστε σίγουροι λοιπόν ότι το πρόβλημα όχι μόνο δεν λύθηκε αλλά παραμένει, και ότι όλα αυτά είναι επικοινωνιακά τερτίπια κυβέρνησης και εταιρειών! Δεν εφησυχάζουμε και συνεχίζουμε τον κοινό αγώνα μας με τα άλλα νησιά, μέχρι να πετύχουμε την πραγματική ακύρωση όλων αυτών των έργων που καμία σχέση δεν έχουν με πράσινη ενέργεια και προστασία του περιβάλλοντος! Συμμετέχουμε όλοι την Κυριακή στην κοινή διαμαρτυρία Άνδρου, Νάξου, Πάρου, Τήνου». Πράγματι, αύριο Κυριακή έχουν προγραμματιστεί ταυτόχρονες κινητοποιήσεις στα τέσσερα αυτά Κυκλαδονήσια, που συντονίζουν τη δράση τους ενάντια στις ανεμογεννήτριες.

Αποτελεσματική αντίσταση και στην Άνδρο

Το περασμένο Σάββατο πήραν από την Τήνο τη σκυτάλη οι κάτοικοι της Άνδρου: το μεσημέρι έγινε γνωστό ότι το πλοίο «Καπετάν Χρήστος» θα έπιανε σε λίγη ώρα στο λιμάνι του Γαυρίου, μεταφέροντας μεταχειρισμένες(!) ανεμογεννήτριες προς εγκατάσταση στη θέση Μακροτάνταλο. Μέσα σε λίγη ώρα εκατοντάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο λιμάνι, μπλοκάροντας την μπουκαπόρτα του πλοίου και αποτρέποντας έτσι την εκφόρτωση των ανεμογεννητριών. «Η πρώτη μάχη στέφθηκε με επιτυχία. Ο αγώνας θα έχει συνέχεια και θα είναι σκληρός. Μέχρι να καταλάβουν όλοι ότι σε αυτό το νησί δεν χωράνε άχρηστα σίδερα των 100 και 150 μέτρων ψηλά», γράφει το μπλογκ Περίγυρος της Κινηματογραφικής Λέσχης Άνδρου.

Αλλά η απόπειρα να βιαστεί η βούληση της τοπικής κοινωνίας δεν σταμάτησε εκεί. Δύο μέρες αργότερα, τη νύχτα της Δευτέρας προς Τρίτη, χτύπησε και πάλι συναγερμός: οι Ανδριώτες έμαθαν ότι ένα άλλο πλοίο, η «Παναγία Παραβουνιώτισσα» θα έπιανε στο Γαύριο τα ξημερώματα για να ξεφορτώσει ανεμογεννήτριες. Και πάλι εκατοντάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας συγκεντρώθηκαν στο λιμάνι και περίμεναν μέσα στη βροχή να «υποδεχθούν» το πλοίο. Το Λιμενικό τους διαβεβαίωνε ότι δεν θα ξεφορτωθούν ανεμογεννήτριες, αλλά ο κόσμος δεν έφυγε. Το πλοίο έδεσε, και σάλπαρε πάλι άπρακτο. Ας σημειωθεί ότι, πέραν των Δήμων των νησιών που έχουν ξεσηκωθεί, και η Περιφερειακή Ένωση Δήμων Νότιου Αιγαίου –με απόφασή της που υιοθετήθηκε την περασμένη Παρασκευή– επαναβεβαιώνει την «πλήρη αντίθεσή της στην εγκατάσταση ανεμογεννητριών και στην ανάπτυξη αιολικών πάρκων, άνευ της σύμφωνης γνώμης των Τοπικών Κοινωνιών, όπως αυτές εκφράζονται από τις σχετικές αποφάσεις των Δημοτικών τους Συμβουλίων, και μάλιστα άνευ αδείας της Αρχιτεκτονικής Επιτροπής, όπως ισχύει για όλες τις κατασκευές».

Προπαγάνδα και αλήθεια

Για το θέμα των ανεμογεννητριών έχουν γραφτεί πολλά – και στον Δρόμο*. Όλο και περισσότεροι καταλαβαίνουν πόσο αβάσιμη είναι η δήθεν «πράσινη» προπαγάνδα υπέρ της ασταμάτητης επέκτασης των λεγόμενων αιολικών πάρκων, η οποία εκπορεύεται από κερδοσκοπικά επιχειρηματικά συμφέροντα με πολλές άκρες στα ΜΜΕ, τον κρατικό μηχανισμό και τα εκάστοτε κυβερνητικά επιτελεία. Σε ένα πρόσφατο κείμενο του Χρίστου Ελευθεριάδη, υποστηρικτή των Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, εξηγείται με απλά λόγια για ποιο λόγο (και με τα σημερινά δεδομένα, δηλαδή μεταξύ άλλων την έλλειψη μονάδων αποθήκευσης ενέργειας) το σύστημα «πολύ απλά, ΔΕΝ σηκώνει, για καθαρά τεχνικούς λόγους» την ενέργεια που θα παράξουν τα σχεδιαζόμενα νέα αιολικά πάρκα. Εύλογα αναρωτιέται ο συγγραφέας, έχοντας παραθέσει τα σχετικά στοιχεία:

«Αφού είμαστε ήδη τόσο κοντά στο όριο που μπορεί να σηκώσει τεχνικά το σύστημα, τότε γιατί συνεχώς ακούμε για νέες αιτήσεις για αιολικά και νέες εγκρίσεις σε κάθε κορυφογραμμή της πατρίδος μας; Η απάντηση βρίσκεται στην πίεση που ασκούν οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι, που έχουν βρει έτσι ένα τρόπο να κερδίζουν χωρίς ρίσκο, και βέβαια στο πολιτικό σύστημα που, αντί να εξυπηρετεί το κοινωνικό σύνολο, εξυπηρετεί την κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα. Ήδη έχουν άδεια παραγωγής αιολικά έργα ισχύος σχεδόν 25 GW (!!!) και άλλα 4,5 GW φωτοβολταϊκών! Οι αιτήσεις που εκκρεμούν ακόμη προς αδειοδότηση είναι πολύ περισσότερες. Τα νούμερα είναι κυριολεκτικά τρελά! […] Το χειρότερο είναι πως τα περισσότερα από τα έργα αυτά (τα αιολικά) έχουν αδειοδοτηθεί σε παρθένες περιοχές, συνήθως κορυφογραμμές. Τα έργα προσβάσεως, μαζί με τις ίδιες τις ανεμογεννήτριες, συνιστούν μια τεράστια καταστροφική επέμβαση στο φυσικό περιβάλλον, που τροφοδοτείται δυστυχώς από την απληστία των κρατικοδίαιτων». Όλο το κείμενο υπάρχει στον ιστότοπο Οικολογείν**.

* Βλ. στο φύλλο 497: «Αιολικά σε κορυφογραμμές στην Ελλάδα» (σελ. 19) και «Ο (αντι)περιβαλλοντικός νόμος» (σελ. 21).

** oikologein.blogspot.com/2020/05/blog-post_12.html

Πηγή: e-dromos.gr

---

Γιώργος Πατέλης: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

«Δικαιοσύνη» τύπου Ουζμπεκιστάν

Του Γιώργου Πατέλη

Βρετανός πρώην διπλωμάτης αποκαλύπτει ότι ο Ασάνζ βασανίζεται και κινδυνεύει

Ο Κρεγκ Μάρεϊ ήταν πρέσβης της Βρετανίας στο Ουζμπεκιστάν το 2002-2004, οπότε διώχθηκε από το διπλωματικό σώμα. Από καιρό ενοχλούσε το Φόρεϊν Όφις με διαρκείς αναφορές για τα βασανιστήρια στα οποία υπέβαλε τους αντιπάλους του το καθεστώς του δικτάτορα Καρίμοφ – με τον οποίο η Δύση τα έβρισκε μια χαρά. Σε μια υπηρεσιακή επιστολή του στην κυβέρνηση του Εργατικού πρωθυπουργού Μπλερ στράφηκε σαφώς ενάντια στη διπλότητα των ΗΠΑ, που κατηγορούσαν τον Σαντάμ Χουσεΐν για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων «ενώ τα συστηματικά βασανιστήρια και οι βιασμοί που διαπράττει το καθεστώς Καρίμοφ αντιμετωπίζονται ως πταίσματα για να μην διαταραχθούν οι επιδιώξεις των ΗΠΑ για στρατηγικές βάσεις στο Ουζμπεκιστάν». Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήρθε όταν ο Μάρεϊ μίλησε και δημόσια γι’ αυτά, εκθέτοντας την περίπτωση δύο φυλακισμένων που πέθαναν στη διάρκεια βασανιστηρίων: «Τους έβρασαν ζωντανούς», είχε αποκαλύψει…

Έκτοτε ο Μάρεϊ μετατράπηκε σε ακτιβιστή – τόσο ενοχλητικό ώστε το 2016 η Ουάσιγκτον του απαγόρευσε την είσοδο στις ΗΠΑ. Εκεί θα βράβευε τον ελληνικής καταγωγής πρώην αναλυτή της CIA Τζον Κυριάκου, που φυλακίστηκε για 2 χρόνια επειδή αποκάλυψε με στοιχεία ότι οι Αμερικανοί ανακριτές χρησιμοποιούσαν συστηματικά το βασανιστήριο του «εικονικού πνιγμού». Σήμερα ο Μάρεϊ είναι ένας από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του Τζούλιαν Ασάνζ, συνιδρυτή των Wikileaks και πρωτεργάτη της αποκάλυψης των βρώμικων δραστηριοτήτων της Δύσης σε όλο τον κόσμο.[1] Μετά τη βίαιη έξωσή του από την πρεσβεία του Εκουαδόρ στο Λονδίνο όπου είχε βρει άσυλο επί εφτά χρόνια, ο 48χρονος σήμερα Ασάνζ είναι φυλακισμένος στη βρετανική φυλακή Μπέλμαρς, εν αναμονή της εκδίκασης του αιτήματος των ΗΠΑ για έκδοσή του με την κατηγορία της κατασκοπείας… Αυτήν την εβδομάδα ο Ασάνζ προσήχθη σε βρετανικό δικαστήριο όπου εξετάστηκε αίτημα της υπεράσπισης για αναβολή της δίκης ώστε να μελετηθεί η τεράστια δικογραφία και να φτάσουν έγκαιρα στοιχεία που έχουν ζητηθεί από την Ισπανία και άλλες χώρες.

Οι ΗΠΑ καθοδηγούν τη βρετανική δικαιοσύνη

Η δικαστής απέρριψε όλα τα αιτήματα της υπεράσπισης του Ασάνζ χωρίς καν να αιτιολογήσει την απόφασή της. Ο Μάρεϊ εξηγεί πώς πέντε εκπρόσωποι της αμερικανικής κυβέρνησης, που μάλιστα κάθονταν στα έδρανα της Εισαγγελικής Υπηρεσίας του Βρετανικού Στέμματος(!), καθοδηγούσαν τον Βρετανό δημόσιο κατήγορο πώς να απαντά στα αιτήματα της υπεράσπισης: «Δεν μιλούσε ο δημόσιος κατήγορος, αλλά απευθείας οι Αμερικανοί. Είδα με τα μάτια μου, καθώς καθόμουν λίγα μέτρα πιο πέρα, πώς ο δημόσιος κατήγορος στρεφόταν στους Αμερικανούς για οδηγίες, τις οποίες έπειτα επαναλάμβανε αυτολεξεί»…

Παρ’ όλα αυτά, ο Μάρεϊ λέει ότι μεταξύ δύο κακών, της βρετανικής και της αμερικανικής «δικαιοσύνης», προτιμά την πρώτη: «Είναι σαφές ότι ο Ασάνζ δεν έχει μια δίκαιη δίκη εδώ. Η στάση της δικαστού ήταν αισχρή. Να απορρίπτει όλα τα αιτήματα της υπεράσπισης χωρίς αιτιολογία είναι ακραία ντροπιαστικό. Πιστεύω ότι στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ ο Ασάνζ τελικά θα επικρατούσε, διότι η Πρώτη Τροπολογία [απαγορεύει στην κυβέρνηση να περιορίζει την ελευθερία του λόγου, του τύπου κ.λπ.] αποτελεί το απόλυτο θεμέλιο της αμερικανικής πολιτικής κοινωνίας. Δεν θα επιβίωνε στο Ανώτατο Δικαστήριο αυτή η επίθεση σε κάποιον δημοσιογράφο που δημοσιεύει αληθείς πληροφορίες. Αλλά υπάρχει ένα πρόβλημα: οι αμερικανικές φυλακές είναι πολύ χειρότερες από τις βρετανικές, και είμαι σχεδόν βέβαιος ότι ο Τζούλιαν θα πέθαινε πριν βρει το δίκιο του».

Τα λευκά κελιά της δυτικής μεταδημοκρατίας

«Είναι εντυπωσιακό», συνεχίζει ο πρώην Βρετανός διπλωμάτης, «πώς η λεγόμενη φιλελεύθερη κοινωνία αδιαφορεί για τα βασανιστήρια και τη σχεδιαζόμενη εξόντωση του Ασάνζ, που δαιμονοποιήθηκε από τα ΜΜΕ με βάση τις κατηγορίες της Σουηδίας, ότι παρενόχλησε σεξουαλικά δύο γυναίκες. Ο Τζούλιαν είχε δίκιο: έλεγε από την αρχή ότι δεν φοβόταν τις σουηδικές κατηγορίες, αλλά την έκδοσή του στις ΗΠΑ. Τώρα που τον φυλάκισαν οι Βρετανοί, οι σουηδικές κατηγορίες εξαφανίστηκαν. Το αίτημα της Σουηδίας για έκδοσή του αποσύρθηκε. Επιχειρείται όμως να εκδοθεί στις ΗΠΑ επειδή αποκάλυψε τα μυστικά τους, τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξαν στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Είναι ντροπή. Και ταυτόχρονα αυτό το γεγονός εξηγεί για ποιο λόγο τα μεγάλα ΜΜΕ δεν έδωσαν μια τίμια περιγραφή των όσων συνέβησαν στο δικαστήριο».

Η υπόθεση Ασάνζ, που έχει ξεχαστεί από τους πρωταθλητές των ανύπαρκτων ευρωπαϊκών αρχών, αποτελεί εμβληματικό παράδειγμα του κυνισμού και της υποκρισίας της Δύσης. Οι περίφημες βασικές ελευθερίες και τα ανθρώπινα δικαιώματα, που υποτίθεται αποτελούν το καύχημα των αυτοαποκαλούμενων δυτικών δημοκρατιών, ισχύουν μόνο θεωρητικά και στο βαθμό που δεν ενοχλούν τους δυνάστες των λαών. Το μοναδικό δικαίωμα που έχουν όσοι αποκαλύπτουν τις βρωμιές τους είναι να καταλήγουν στα λευκά κελιά της δυτικής μεταδημοκρατίας… Η μοναδική αποτελεσματική υπεράσπιση του κάθε Ασάνζ δεν θα ξεδιπλωθεί μπροστά σε κουφούς και τυφλούς δικαστές-υπαλλήλους των ισχυρών, αλλά στην όσο το δυνατόν ευρύτερη ευαισθητοποίηση και εκδήλωση διαρκούς αλληλεγγύης.

«Παρουσιάζει όλα τα συμπτώματα βασανισθέντος»

Ο Κρεγκ Μάρεϊ [βλ. φωτογραφία] ήταν παρών στη συγκεκριμένη ακροαματική διαδικασία, και τα όσα είπε σε χθεσινή συνέντευξή του[2] δεν χρειάζονται σχόλια: «Είμαι σοκαρισμένος. Από την τελευταία φορά που τον είδα, η εμφάνισή του έχει αλλάξει δραστικά. Από τότε που μπήκε στη φυλακή Μπέλμαρς δείχνει 20 χρόνια πιο γερασμένος, έχει χάσει 15 κιλά, παραπατάει, και μιλά ασυνάρτητα. Δυσκολευόταν να πει ακόμη και την ημερομηνία γέννησής του και το όνομά του. Στο τέλος ρωτήθηκε αν καταλαβαίνει τη διαδικασία και είπε ότι δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς συμβαίνει. Έπειτα προσπάθησε να πει κάτι για το γεγονός ότι δεν του επιτρέπουν την παραμικρή προετοιμασία για να υπερασπιστεί τον εαυτό του, αλλά τραύλιζε. Ίδρωνε για να μιλήσει, για να ολοκληρώσει μια πρόταση. Μιλάμε για τον πιο έξυπνο και ευφραδή άνθρωπο που έχω γνωρίσει, και τον έχουν καταντήσει ανίκανο να μιλήσει και να παρακολουθήσει μια ακροαματική διαδικασία».

Η σοκαριστική εμφάνιση και συμπεριφορά του Ασάνζ οδηγεί πολλούς να υποψιάζονται ότι ο υπ’ αριθ. 1 «εχθρός» της Ουάσιγκτον υπόκειται σε μορφές ψυχολογικού βασανισμού και καταστολής με ψυχοφάρμακα που τον έχουν αποσυγκροτήσει. Λέει χαρακτηριστικά ο Μάρεϊ: «Γνωρίζω ότι κρατείται σε απόλυτη απομόνωση, και του επιτρέπεται να βγει από το κελί του, σε έναν άδειο διάδρομο, μόνος, για μόνο 45 λεπτά τη μέρα. Οπωσδήποτε η παρατεταμένη απόλυτη απομόνωση αποτελεί μια μορφή βασανιστηρίου, αλλά δεν ξέρω τι άλλο του κάνουν. Βλέποντας την κατάστασή του στο δικαστήριο, και τα φυσικά συμπτώματα, δύσκολα πιστεύω ότι φταίει μόνο η απομόνωση. Έχω δει θύματα βασανιστηρίων σε δίκες στο Ουζμπεκιστάν, κι έχω δουλέψει με ανθρώπους που βασανίστηκαν στη Σιέρα Λεόνε. Γνωρίζω πώς συμπεριφέρονται, κι ο Ασάνζ συμπεριφέρεται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Παρουσιάζει όλα τα συμπτώματα βασανισθέντος όσον αφορά τον αποπροσανατολισμό που παρουσιάζει, τη δυσκολία να μιλήσει. Ο Νιλς Μέλτζερ, ειδικός του ΟΗΕ για τα βασανιστήρια, έκανε ακριβώς την ίδια παρατήρηση…».

[1] «Κινδυνεύει ο Ασάνζ» (φύλλο 459, σελ. 18).

[2] Συνέντευξη στο ρωσικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Sputnik, 25/10/2019.

Πηγή: e-dromos.gr

---

Γιώργος Πατέλης: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Σχεδιάζουν Μόριες σ’ όλη την Ελλάδα

Του Γιώργου Πατέλη

Οι θάνατοι σε Οινούσες και Μυτιλήνη φανερώνουν τα αδιέξοδα

Άλλη μια τραγωδία συνέβη στο Αιγαίο, σ’ ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα, με τις αυξημένες προσφυγικές και μεταναστευτικές ροές προς τα ελληνικά νησιά, του τελευταίου μήνα. Σύμφωνα με τα μέχρι τώρα δεδομένα, σε ναυτικό δυστύχημα που συνέβη βόρεια των Οινουσών, βρήκαν τραγικό τέλος εφτά άνθρωποι εκ των οποίων οι πέντε είναι παιδιά, ενώ οι υπόλοιποι 12 επιβαίνοντες της λέμβου, διασώθηκαν από σκάφος της Frontex.

Το περιστατικό αυτό συνέβη τη στιγμή που παρατηρείται το μεγαλύτερο κύμα εισόδου προσφύγων και μεταναστών από τα παράλια της Μ. Ασίας. Μόνο τις προηγούμενες τρεις μέρες πάνω από 350 άτομα έφτασαν στη Λέσβο, ενώ πάνω από 150 και 300 πέρασαν στη Χίο και τη Σάμο αντίστοιχα. Θύματα του γεωπολιτικού χάους στη Μέση Ανατολή, θύματα των διακινητών, θύματα των εκβιασμών του Ερντογάν προς την Ευρώπη αλλά και των διώξεων στο εσωτερικό της χώρας του για την κυριαρχία στην πολιτική σκηνή. Την ίδια στιγμή η πολιτική της ελληνικής κυβέρνησης είναι να παρακαλά την Ευρώπη, χωρίς ανταπόκριση, και όσο κυνικό κι αν ακούγεται να περιμένει να έρθει ο χειμώνας για να μειωθούν οι ροές.

Το ναυάγιο στις Οινούσες έρχεται μόλις λίγες μέρες μετά απ’ το θάνατο ενός πεντάχρονου παιδιού, με καταγωγή απ’ το Αφγανιστάν, λίγο έξω απ’ το ΚΥΤ της Μόριας, που πατήθηκε από φορτηγό την ώρα που κοιμόταν σε χαρτόκουτο. Δέκα τρεις χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται στοιβαγμένοι στις άθλιες εγκαταστάσεις της Μόριας, 2.000 περισσότεροι από τις αρχές του Σεπτέμβρη, αριθμός τετραπλάσιος από την αρχική πρόβλεψη. Και αυτά παρόλο που έχουν μετακινηθεί 1.500 στη Β. Ελλάδα, στις αρχές του μήνα, και άλλοι 700 είναι σχεδιασμένο να αναχωρήσουν αυτές τις μέρες για Πειραιά, και από εκεί στις «δομές φιλοξενίας» του Ελαιώνα και του Σχιστού της Αττικής, της Θήβας, των Θερμοπυλών και του Κατσικά Ιωαννίνων. Οι μεγάλες δομές της ενδοχώρας ήταν ήδη γεμάτες και έχουν ήδη φανεί οι επιπτώσεις της μετεγκατάστασης όσο μπαίνουμε στο φθινόπωρο – πριν καν αρχίσει να χαλάει ο καιρός. Στη Νέα Καβάλα, στο Κιλκίς, που υποδέχθηκε 1.000 από τους πρόσφυγες που μεταφέρθηκαν από την Μόρια, ο πληθυσμός έχει ξεπεράσει τους 2.000. Μεταξύ του και εκατοντάδες που ζούνε σε σκηνές χωρίς βασικές υποδομές.

Απ’ όλα τα παραπάνω γίνεται φανερό ότι η διαχείριση του προσφυγικού/ μεταναστευτικού προβλήματος βρίσκεται σε οριακό σημείο. Οι ροές συνεχίζονται χωρίς μείωση. Τα νησιά που είναι οι πύλες εισόδου έχουν ήδη ξεπεράσει τα όρια αντοχής τους με τραγικές συνέπειες για τις τοπικές κοινωνίες αλλά και τους ίδιους τους μετανάστες και πρόσφυγες. Και τώρα ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο, με τη σχεδιαζόμενη δημιουργία νέων hot spot, διασπαρμένων σ’ όλη την ηπειρωτική χώρα.

Μοίρασμα του προβλήματος σ’ όλη τη χώρα

Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μ. Χρυσοχοΐδης, ανακοίνωσε την Παρασκευή 27/9, ότι ετοιμάζεται νομοσχέδιο που θα κατατεθεί άμεσα στη Βουλή σχετικά με τα μέτρα της κυβέρνησης μπροστά στο πρόβλημα. Το σχέδιο, που αποφασίστηκε σε σύσκεψη με τον αναπληρωτή υπουργό Μεταναστευτικής Πολιτικής, Γ. Κουμουτσάκο, στελέχη της ΕΛ.ΑΣ. και των Ενόπλων Δυνάμεων δεν προβλέπει καμιά διεθνή πρωτοβουλία για το σταμάτημα του πολέμου ή των νέων τούρκικων σχεδιασμών πυροδότησης του πολέμου στη Συρία, αιτία της δημιουργίας των μεταναστευτικών ρευμάτων. Όπως επίσης καμία πρωτοβουλία δεν αποφασίστηκε για την αποσυμφόρηση της χώρας από ένα συνεχές διεθνές πρόβλημα – ένα βάρος που δεν μπορεί να το αντέξει οικονομικά ούτε να το διαχειριστεί.

Η κυβέρνηση, έχοντας αποδεχθεί το ρόλο της χώρας ως χώρος υποδοχής και μόνιμης εγκατάστασης δεκάδων χιλιάδων κατατρεγμένων, σχεδιάζει να μοιράσει την επιβάρυνση στις 13 περιφέρειες της χώρας. Για το λόγο αυτό κάλεσε τους νέους περιφερειάρχες της χώρας, σ’ ευρεία σύσκεψη και ζητήθηκε η συνδρομή τους στον κυβερνητικό σχεδιασμό. Σύμφωνα μ’ όσα έγιναν γνωστά οι περιφερειάρχες δήλωσαν πρόθυμοι να βοηθήσουν το κυβερνητικό έργο ζητώντας όμως ως προϋπόθεση την ισοκατανομή των προσφύγων στις περιφέρειες της χώρας. Ζήτησαν και αυξημένο ρόλο, χρηματοδότηση στην αυτοδιοίκηση για τη διαχείριση του προβλήματος και την αξιοποίηση ανενεργών ξενοδοχείων στις περιοχές στοχοποιώντας παράλληλα τις αδυναμίες των ΜΚΟ.

Σύντομα φαίνεται ότι ολόκληρα χωριά θα «φυτευτούν» από άκρη σε άκρη στη χώρα μεγεθύνοντας ένα ήδη τεράστιο πρόβλημα απλά και μόνο για να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις του ευρωπαϊκού ιερατείου και να τονωθεί η κερδοσκοπική δραστηριότητα κάθε ενδιαφερομένου, τωρινού ή επίδοξου αυριανού.

Πηγή: e-dromos.gr

---

Γιώργος Πατέλης: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η τακτική Μητσοτάκη και οι ρωγμές στην Ν.Δ.

Του Γιώργου Πατέλη

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει υιοθετήσει μια γραμμή ολομέτωπης επίθεσης στον ΣΥΡΙΖΑ, στηριζόμενος σε μια επιχειρηματολογία ότι είναι εντελώς αναξιόπιστος, λαϊκίστικος φορέας, υπεύθυνος για το ξεχαρβάλωμα της χώρας. Παράλληλα προσπαθεί να αποδομήσει την επιχειρηματολογία του ΣΥΡΙΖΑ, ότι δηλαδή μετατρέπει την Ν.Δ. σε ακροδεξιά και άκρως νεοφιλελεύθερη παράταξη. Στόχος του Μητσοτάκη, μέσα από αυτήν την τακτική είναι να φτάσει να γίνει πρωθυπουργός με αυτοδυναμία και να μπορέσει να έχει κάποιον σύμμαχο ή ένα τμήμα του κεντρώου εκλογικού σώματος στο πλάι του. Αυτό θα κάνει την «διαφορά» και θα οδηγήσει τον Κ. Μητσοτάκη στην πρωθυπουργία. Άρα ολομέτωπη επίθεση στον ΣΥΡΙΖΑ, συγκάλυψη των νεοφιλελεύθερων χαρακτηριστικών, η ακροδεξιά φρασεολογία αποσύρεται κάπως και αναζήτηση επιρροής στον κεντρώο χώρο.

Πρώτο λοιπόν κόμμα η Ν.Δ., με διαφορά από το δεύτερο, αλλά με αβέβαιο το αποτέλεσμα ως προς την αυτοδυναμία. Χωρίς ρεύμα μέσα στην κοινωνία και χωρίς ορατούς συμμάχους πάρα τις αναφορές για «κεντροδεξιό» χώρο. Φυσικά εντός του Πασοκικού χώρου, οι Α. Λοβέρδος και Ε. Βενιζέλος κι ότι εκφράζουν, θα μπορούσαν να δώσουν κάτι από την «διαφορά» που χρειάζεται ο Μητσοτάκης. Αυτός είναι ο λόγος που ο Α. Λοβέρδος στοχοποιείται από τον ΣΥΡΙΖΑ με το σκάνδαλο Novartis.

Την ίδια στιγμή όμως φαίνεται πως οι πτέρυγες της Ν.Δ., η καραμανλική και η σαμαρική δεν βλέπουν με θετικό μάτι την ενδυνάμωση του μητσοτακέικου εντός της Ν.Δ. και ιδιαίτερα η πρώτη, έχει άλλη αντίληψη για το πώς πρέπει να στηθούν οι σχέσεις με τον ΣΥΡΙΖΑ και τις μεταλλάξεις του. Κυρίως κατανοούν ότι αυτά που έρχονται δεν θα είναι εύκολα να τιθασευτούν με μια μονοκομματική κυβέρνηση και μια κάθετη διχοτόμηση τού πολιτικού σκηνικού.

Έτσι με «έκπληξη» ακούστηκαν δύο τοποθετήσεις: Η μία του Βαγγέλη Μεϊμαράκη που είπε πως «η πρόταση υποψηφιότητας για το Νομπέλ Ειρήνης στον οποιονδήποτε Έλληνα πρωθυπουργό αναμφίβολα είναι τιμητική για τη χώρα». Νόμπελ Ειρήνης, αν πάρει ο Τσίπρας μαζί με τον Ζάεφ θα είναι για τη Συμφωνία των Πρεσπών… Αλλά ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης δεν ήθελε να εξάρει τόσο τη συμφωνία όσο να αποσυναρμολογήσει τον κυρίαρχο λόγο και ταχτική του Κ. Μητσοτάκη. Γι’ αυτό προκάλεσε εκνευρισμό στην ηγεσία του κόμματος.

Η δεύτερη ήταν της αδελφής του Κυριάκου, της Ντόρας Μπακογιάννη που δήλωσε ότι «ήμασταν έτοιμοι το 2015 να προχωρήσουμε σε έναν Μεγάλο Συνασπισμό» εννοώντας ότι μπορούσε –αν ήταν αναγκαίο– να γίνει μια συγκυβέρνηση μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή η τοποθέτηση δείχνει πως υπάρχει η πίεση και η τάση σε εγχώριους και κυρίως διεθνείς κύκλους για τέτοιες λύσεις «εθνικής ενότητας» και συγκυβερνήσεων. Για όσους θυμούνται, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ το καλοκαίρι του 2015 χρειάστηκε μια ορισμένη «μετάγγιση», έτρεξαν πρόθυμα τα υπόλοιπα κόμματα να υπερψηφίσουν το τρίτο μνημόνιο. Ήταν 13 Αυγούστου 2015, και ψήφισαν υπέρ του τρίτου μνημονίου 222 βουλευτές (ΣΥΡΙΖΑ, Ν.Δ., Ποτάμι, ΑΝ.ΕΛ., ΠΑΣΟΚ).

Με βάση όλα αυτά, μην ξεχνώντας ότι «η εξουσία ενώνει» και άρα οι πτέρυγες αναδιπλώνονται, αναδιατάσσονται, αλλάζουν θέση κ.λπ., ας κρατήσουμε ότι το «έργο» για τον Κ. Μητσοτάκη δεν θα είναι τόσο εύκολο όσο νομίζουν αρκετοί.

Πηγή: e-dromos.gr

---

Γιώργος Πατέλης: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Προς το νέο μοντέλο κοινωνίας

Του Γιώργου Πατέλη

Δύο «αναχρονισμοί»: Οι όροι «πατέρας/μητέρα» και ο ομοιογενής εθνικά πληθυσμός της Ελλάδας

Την περασμένη εβδομάδα συνέβησαν δύο γεγονότα που έχουν τις ρίζες τους στη μεταμοντέρνα αντίληψη περί κοινωνίας, ατόμου και δικαιωμάτων. Το πρώτο ήταν ότι η γαλλική κυβέρνηση απεφάνθη ότι πλέον δεν θα υπάρχει η ιδιότητα «πατέρας» και «μητέρα» στα διάφορα πιστοποιητικά και επίσημα έγγραφα του γαλλικού κράτους: εφεξής οι γονείς θα δηλώνονται με την ιδιότητα «γονέας 1» και «γονέας 2». Αυτό γίνεται τάχα για να προστατευτούν τα δικαιώματα των ομόφυλων ζευγαριών που επιθυμούν να έχουν παιδί και καταπιέζονται ή δεν μπορούν να προσδιορίσουν ποιος είναι ο πατέρας και ποιος η μητέρα του παιδιού. Για να απαλειφθεί λοιπόν αυτή η «αδικία», για να κατοχυρωθεί το δικαίωμά τους, θα καταργηθεί για την υπόλοιπη πλειοψηφία το «αναχρονιστικό» πατέρας και μητέρα.

Το δεύτερο γεγονός ήταν η ανοικτή παραδοχή εντός της Βουλής από τον Αλ. Τσίπρα ότι το δημογραφικό πρόβλημα θα ξεπεραστεί μέσω της μετανάστευσης. Ο έτερος δηλαδή «αναχρονισμός» είναι μία χώρα, η Ελλάδα, που έχει αρκετά ομοιογενή εθνικά πληθυσμό, και πρέπει με το στανιό να γίνει μούλτι-κούλτι, επειδή αυτό το σχέδιο έχει εκπονηθεί από διεθνείς «μοντέρνους» οίκους και ιδρύματα. Γνωρίζουμε καλώς πως ο τέτοιος σχολιασμός θα μας κατατάξει αμέσως στην απεχθή κατηγορία των «εθνολαϊκιστών», με την οποία έχει ασχοληθεί δις στις πρόσφατες συνεδριάσεις της η Λέσχη Μπίλντεμπεργκ, ένα από τα διεθνή think tanks στα οποία παίρνουν μέρος επιλεγμένα πρόσωπα της πολιτικής, της οικονομίας και των ΜΜΕ. Οι προσκεκλημένοι της εν λόγω Λέσχης οφείλουν να μην κάνουν κανένα λόγο για το τι και πώς συζητιέται στις συναντήσεις αυτές. Π.χ. ο κύριος Παπαχελάς έχει πάρει μέρος σε συναντήσεις της Λέσχης αυτής. Ρωτήστε τον τι συζητούν. Δεν θα σας απαντήσει. Δεσμεύεται…

Ελλάδα και δημογραφικό

Δεν αποτελεί είδηση πως η χώρα γερνάει και πως το δημογραφικό πρόβλημα, η σχέση γεννήσεων και θανάτων, έχει φτάσει σε πολύ ανησυχητικό σημείο. Οι στατιστικές είναι καταθλιπτικές και η υπογεννητικότητα είναι μεγάλη, όπως και η γήρανση του πληθυσμού. Κοντά σε αυτήν την κοινωνική κατάσταση για την οποία υπάρχουν πολλές αιτίες, με κυρίαρχη την οικονομική ένδεια που αποτρέπει να αποκτήσουν πολλά παιδιά οι ελληνικές οικογένειες, υπάρχει και η αιμορραγία της νέας μετανάστευσης: 500-600 χιλιάδες Έλληνες, κυρίως νέοι, εγκατέλειψαν τη χώρα τα τελευταία 10 χρόνια λόγω των μνημονίων και της οικονομικής δυσπραγίας που επιβλήθηκε.

Πρόσφατα, την περασμένη βδομάδα, ο ναός της δημοκρατίας, η Βουλή, φιλοξένησε μια «θαρραλέα» συζήτηση (πάλι ερήμην της κοινωνίας) για το δημογραφικό. Πέρα από την πρόταση της ΝΔ να επιδοτείται κάθε γέννα με ένα ποσό 2.000 ευρώ, δεν ακούστηκε τίποτα άλλο αξιόλογο. Ο πρωθυπουργός όμως έκανε πάλι τη διαφορά: σαν γνήσιος σοροσικός (οπαδός ή ακόλουθος του Τζ. Σόρος) θεωρεί πως η μετανάστευση πληθυσμών από χώρες που πλήττονται προς τη γηράσκουσα και υπογεννητική Ευρώπη μπορεί να αναζωογονήσει τις κοινωνίες, να επιλύσει ζητήματα υπογεννητικότητας και, προστιθέμενοι οι πληθυσμοί αυτοί, σε λίγες δεκαετίες να δώσουν μια άλλη Ευρώπη, πιο νέα, πιο σφριγηλή, πιο πολυπολιτισμική.

Αυτή η λύση εξ ανάγκης θεωρείται βολική, ακόμα και για πολιτικούς λόγους, αφού οι κοινωνίες (όπως έχουν μορφοποιηθεί κατά τον 20ό αιώνα) εμφανίζονται ανελαστικές για τις προδιαγραφές που θέτουν οι εκπρόσωποι της παγκοσμιοποίησης. Επομένως, να ένας επιπρόσθετος λόγος για αλλαγή της σύνθεσης της κοινωνίας. Όπως παλιά, κατά την αστική άνοδο, έπρεπε να αποτιναχθούν οι μολυβένιοι μανδύες της φεουδαρχίας, τώρα πρέπει να αποτιναχθούν τα βαρίδια του κάπως ενοποιημένου κράτους-έθνους και να δημιουργηθούν πιο ανακατεμένοι πληθυσμοί –άρα και πιο τεμαχισμένοι– χωρίς διόλου κοινωνικές προδιαγραφές, ώστε αγορά να λειτουργεί (με τη συνδρομή των τεχνολογιών ελέγχου και αποκλεισμού) πιο εύρυθμα. Η απόφαση έχει παρθεί και βιώνουμε την εφαρμογή της κατά δόσεις και κατά στάδια. Η ίδια η Μέρκελ, που σήμερα παρουσιάζεται ως η πλέον νουνεχής πολιτικός της Γηραιάς Ηπείρου, έχει προσχωρήσει εδώ και καιρό στη «λύση» αυτή.

Τι ακριβώς είπε ο Τσίπρας

«Σύμφωνα με τα στοιχεία του Population Europe του Ινστιτούτου Max Planck», είπε στη Βουλή ο πρωθυπουργός, «χώρες οι οποίες, παρά την πρόσφατη άνοδο της ακροδεξιάς σε ορισμένες περιπτώσεις, έχουν πολιτικές ένταξης και ενσωμάτωσης στην Ευρώπη, και πιο συγκεκριμένα πολιτογράφησης μεταναστών –είτε για διαμένοντες για μεγάλο διάστημα μόνιμα στη χώρα είτε πολύ περισσότερο για μετανάστες δεύτερης και τρίτης γενιάς– αναμένεται τα επόμενα χρόνια να δουν ανατροπή των δυσοίωνων προβλέψεων για το δημογραφικό, δηλαδή να δουν αύξηση στον πληθυσμό τους. Τέτοιες χώρες είναι η Γερμανία, η Γαλλία, η Ισπανία, η Σουηδία, το Βέλγιο. Εκτιμάται ότι θα αυξήσουν τον πληθυσμό τους σημαντικά έως το 2050, κατά κύριο λόγο εξαιτίας της μεταναστευτικής τους πολιτικής. Αντίθετα, χώρες που πρωτοστατούν σε αυτή τη σύγχρονη σταυροφορία ενάντια στους πρόσφυγες και τους μετανάστες από άλλες ηπείρους και οραματίζονται την “Ευρώπη των κλειστών συνόρων”, την “καθαρή Ευρώπη” –οι περισσότερες εξ αυτών χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Βαλτικής– εκτιμάται ότι θα έχουν δραματική μείωση του πληθυσμού τους τόσο λόγω της μη ενσωμάτωσης μεταναστών, όσο και λόγω της μόνιμης φυγής στο εξωτερικό».

Και συνέχισε: «Το κρίσιμο ερώτημα είναι –μιας και λέτε να μην συζητήσουμε μόνο με το βλέμμα μας στην τρέχουσα συγκυρία, αλλά στο μέλλον– το εξής: Η Ελλάδα σε ποιες χώρες θέλουμε να κατατάσσεται; Σε ποια πλευρά της ιστορίας επιλέγει να σταθεί; Οι πολιτικές επιλογές στο πρόσφατο παρελθόν –πλην λαμπρών εξαιρέσεων που απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα– τείνουν στο δεύτερο παράδειγμα, να μας κατατάσσουν και εμάς μαζί με τις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Βαλτικής σε αυτό το θέμα. Όμως, εγώ θα πω καθαρά ότι εμείς πιστεύουμε πως αυτός ο δρόμος είναι καταστροφικός και δεν υπήρξε ποτέ μονόδρομος για τη χώρα, γιατί αυτή η χώρα βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι ηπείρων, σε ένα σταυροδρόμι πολιτισμών. Σε αυτό το σταυροδρόμι γεννήθηκε και μεγάλωσε ο παγκόσμιος, ο οικουμενικός πολιτισμός, ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός. Και πιστεύω ότι είμαστε μια χώρα που πρέπει να έχουμε εθνική υπερηφάνεια και εθνική αυτοπεποίθηση, να πιστεύουμε ότι η ενσωμάτωση ανθρώπων που έρχονται από άλλες χώρες εδώ δεν αποτελεί απειλή, αλλά αποτελεί πλούτο. Εμείς, λοιπόν, θα συνεχίσουμε να εργαζόμαστε για μια κοινωνία συμπεριληπτική, για μια χώρα που πρέπει να είναι πρότυπο συνύπαρξης και αλληλεγγύης, για μια χώρα που θα πρέπει να αγκαλιάζει τον πλούτο των παραδόσεων και των διαφορετικών καταγωγών, με δύο λόγια για την Ελλάδα των ανοιχτών οριζόντων, όπως άλλωστε τέτοια ήταν στις μεγαλύτερες στιγμές της ιστορίας της».

Αυτά είπε ο Τσίπρας. Αλλά το μεταναστευτικό θα βρεθεί στο επίκεντρο της δημόσιας ζωής με πολλαπλούς τρόπους και άμεσα. Γιατί έχει πολλές πλευρές και επιπτώσεις (οικονομικές, γεωπολιτικές, πολιτιστικές, θρησκευτικές, κοινωνικές κ.λπ.) και δεν είναι απλά μάννα εξ ουρανού για την θεραπεία της υπογεννητικότητας και της γήρανσης του πληθυσμού…

Πηγή: e-dromos.gr

---

Γιώργος Πατέλης: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Στη Βουλή της ΠΓΔΜ η ανατροπή του δημοψηφίσματος

Του Γιώργου Πατέλη

Εν μέσω εκβιασμών, διεθνών πιέσεων και εξαγορών η κοινοβουλευτική συζήτηση στα Σκόπια

Όπως αρμόζει σε ένα κράτος προτεκτοράτο συνεχίζεται η «κοινοβουλευτική» διαδικασία έγκρισης της Συμφωνίας των Πρεσπών στην ΠΓΔΜ. Μετά την παρέλαση βασικών ηγετών της Ε.Ε. και τις δηλώσεις πρώην και νυν προέδρων, ως το βαρύ πυροβολικό της απόσπασης του «ναι». Μετά την με το «έτσι θέλω» νομιμοποίηση ενός αποτελέσματος με συμμετοχή μόλις 36%, οι διεθνείς πιέσεις για την απόσπαση ευνοϊκού αποτελέσματος από τη Βουλή κλιμακώνονται. Τελευταίος στη σειρά ο επίτροπος της Ε.Ε. και αρμόδιος για τη διεύρυνση, Γιοχάνες Χαν, κατήγγειλε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης ότι απειλεί τα μέλη του που προτίθενται να στηρίξουν την κυβέρνηση Ζάεφ, γράφοντας στα παλιά τους παπούτσια την πρόσφατη λαϊκή ετυμηγορία. Αυτός ο «λαμπρός» εκπρόσωπος του «δημοκρατικού» πνεύματος και παράδοσης της Γηραιάς Ηπείρου δεν δίστασε να χαρακτηρίσει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ως απόδειξη της «έλλειψης δημοκρατικής ωριμότητας», δήλωσε αβέβαιος ότι πιθανή προσφυγή στις κάλπες μπορεί να εξασφαλίσει την ζητούμενη πλειοψηφία για την συνταγματική μεταρρύθμιση και απείλησε τους γείτονες ότι η «χρυσή ευκαιρία» μπορεί να χαθεί για πάντα αν δεν αξιοποιηθεί η τωρινή ευκαιρία. Τσίπρας και Ζάεφ δεν τυχαίνουν κάθε μέρα, υποστηρίζει ολόκληρος ο δυτικός κόσμος που «θριαμβεύει» συστηματικά στην ανάδειξη τέτοιων χρυσών ευκαιριών.

Καθώς όμως οι «ώριμες δημοκρατικές συμβουλές» ενίοτε οδηγούν σε αντίθετα αποτελέσματα, επιστρατεύτηκαν, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, και οι πιο αποτελεσματικοί μηχανισμοί της δυτικής δημοκρατικής παράδοσης. Η έγκυρη γαλλική ιστοσελίδα Reseau International υποστηρίζει ότι έχει στηθεί επιχείρηση εξαγοράς βουλευτών για να εξασφαλιστεί η επιθυμητή πλειοψηφία. Σύμφωνα με το δημοσίευμα η τιμή εξαγοράς είναι στα 2,5 εκατ. δολάρια και την επιχείρηση κατευθύνουν οι πρεσβευτές των ΗΠΑ στα Σκόπια Τζ. Μπέιλι και στην Αθήνα Τζ. Πάϊατ.

Μέσα σε αυτό κλίμα ξεκίνησε χθες, Παρασκευή, η κοινοβουλευτική διαδικασία για τη συνταγματική αναθεώρηση με τον πρωθυπουργό Ζάεφ να δηλώνει ότι έχει εξασφαλίσει ήδη έξι βουλευτές της αντιπολίτευσης, ενώ ορισμένες εφημερίδες των Σκοπίων διαδίδουν ότι έχει ήδη εξασφαλιστεί η πλειοψηφία των 80 βουλευτών.

Η κρίσιμη ψηφοφορία έχει ορισθεί την επόμενη Τρίτη 16/10 την ίδια μέρα που αναμένεται η δικαστική απόφαση για μια ομάδα δέκα βουλευτών της αντιπολίτευσης που διώκονται με την κατηγορία ότι κατασκόπευαν το κυβερνόν κόμμα.

Η ημερομηνία δεν είναι τυχαία. Η δικαστική δίωξη αξιοποιείται ως εκβιαστικός μοχλός απόσπασης θετικής ψήφου στο κοινοβούλιο της γειτονικής χώρας. Αν αυτό δεν καταστεί δυνατό τότε θα ενεργοποιηθεί το σχέδιο των δύο πρεσβευτών, σύμφωνα με την ιστοσελίδα Reseau International, να αρθεί, δηλαδή, η βουλευτική ασυλία αυτών των βουλευτών, ώστε να μην μπορούν να ψηφίσουν. Με τον τρόπο αυτό, σημειώνει η ιστοσελίδα, «υπολογιζομένων και των ψήφων των βουλευτών που εξαγοράσθηκαν, θα εξασφαλιστεί έτσι, δια της μηχανικής, η πλειοψηφία υπέρ της πρότασης Ζάεφ.»

Ανεξάρτητα από το αν επαληθευθούν οι αποκαλύψεις της ιστοσελίδας το βέβαιο είναι ότι η επίλυση του Μακεδονικού είναι μια μακρά ιστορία πολιτικών εκβιασμών, τετελεσμένων, περιφρόνησης της ιστορίας και των θελήσεων των δύο λαών για να υπηρετηθούν οι σχεδιασμοί Ουάσιγκτον και Βερολίνου. Το γεγονός αυτό θα σφραγίσει το αύριο της γειτονικής χώρας.

Το μέλλον του κρατιδίου δεν θα είναι διαφορετικό από τη μοίρα προτεκτοράτου, αντίστοιχο άλλωστε με αυτό της «ισχυρής» Ελλάδας. Από αυτή και μόνο την πλευρά μόνο ανησυχίες μπορούν να υπάρξουν για το μέλλον της περιοχής.

Πηγή: e-dromos.gr

---

Γιώργος Πατέλης: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η δίωξη Λαφαζάνη και οι στοχεύσεις της

Του Γιώργου Πατέλη

Πού αποσκοπεί η κλήση του σε απολογία για τη δράση του ενάντια στους πλειστηριασμούς

Συνιστά τεράστια πρόκληση η ενεργοποίηση μιας πρωτοφανούς δίωξης κατά του Παναγιώτη Λαφαζάνη από υπηρεσία της Ασφάλειας υπό τον εύηχο τίτλο «Τμήμα Προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού Πολιτεύματος της Κρατικής Ασφάλειας», η οποία είναι «αρμόδια για τη διερεύνηση όλων των υποθέσεων που αφορούν στην παρεμπόδιση κρατικής λειτουργίας».

Η κυβέρνηση, αλλά και όσοι έχουν ψηφίσει τα μνημόνια, γνωρίζουν καλά πως πρέπει απαραίτητα να προχωρήσουν οι πλειστηριασμοί και η μεταβίβαση της ιδιοκτησίας χιλιάδων σπιτιών και άλλων περιουσιακών στοιχείων στα χέρια αετονύχηδων, funds, τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων. Έχουν αναλάβει να φέρουν σε πέρας αυτή τη «δουλειά».

Έτσι, όχι μόνο ψηφίσαν αλλά και μεριμνούν με πολλαπλά μέτρα, ώστε όλη η διαδικασία μεταβίβασης (μπορούν να χρησιμοποιηθούν κι άλλες λέξεις εδώ, όπως κλοπή, απαλλοτρίωση, πλιάτσικο κ.λπ.) της περιουσίας εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών, να πραγματοποιηθεί απρόσκοπτα. Νομικό πλαίσιο, ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί, άρση κάθε απορρήτου και ακατάσχετου, ένοπλες φρουρές που θα πραγματοποιούν εξώσεις και κατασχέσεις, όλα είναι στο πρόγραμμα και ήδη προχωρούν.

Η δίωξη Λαφαζάνη είναι το προοίμιο διώξεων και τρομοκράτησης για να παρεμποδιστεί κάθε αντίσταση στους πλειστηριασμούς. Κάθε σκέψη ή κίνηση υπεράσπισης των περιουσιών που βγαίνουν στο σφυρί και πωλούνται σε αδηφάγα κερδοσκοπικά συμφέροντα, θα πρέπει με κάθε τρόπο να προληφθεί ή να κατασταλεί. Η πρόσφατη ενέργεια εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο.

Η δίωξη Λαφαζάνη και άλλων αγωνιστών, δείχνει τον κυνισμό και τη σαπίλα που υπάρχει στον κυβερνητικό ΣΥΡΙΖΑ και στο επιτελείο Τσίπρα. Δεν έχουν κανέναν ενδοιασμό να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο για να εφαρμόσουν την πολιτική των «δανειστών». Για αυτούς, όσα έχουν υπογράψει με τους δανειστές «είναι δίκαια και γίνονται πράξη». Κάθε διαθέσιμος τρόπος είναι αποδεκτός προκειμένου να είναι εντάξει στις υποχρεώσεις τους.

Είναι υποκριτικές οι αντιδράσεις που καταγράφονται μέσα στον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά από το «κόμμα» και τους βουλευτές. Σήμερα, κάνουν ότι εκπλήσσονται για την δίωξη Λαφαζάνη. Όταν όμως ψήφιζαν το τρίτο μνημόνιο, τους νόμους που ακολούθησαν και όλες τις αλλαγές ώστε να πραγματοποιηθούν απρόσκοπτα οι πλειστηριασμοί, δεν περίμεναν καμία αντίδραση; Τότε γιατί χρειαζόταν όλη αυτή η θωράκιση που θεσμοθετήθηκε από τα σχετικά μέτρα. Τι νόμιζαν ότι θα κάνει η κυβέρνηση, ότι θα προχωρούσε σε όλη την αλλαγή του νομικού πλαισίου, αλλά μετά θα το «καταργούσε στην πράξη» ή θα «προστάτευε την πρώτη κατοικία»; Μα, ποιον κοροϊδεύουν;

Εκτός αν το σχήμα «άλλο το κόμμα, άλλο η κυβέρνηση» που παρουσιάζεται ως… φοβερή διαλεκτική σύλληψη από «κομματικούς διανοούμενους» τύπου Κ. Δουζίνα, σημαίνει ότι η κυβέρνηση θα φέρνει νόμους μέσω του κοινοβουλίου, θα διώκει όποιον αντιστέκεται μέσω των κρατικών μηχανισμών και της Ασφάλειας, και από την άλλη το κόμμα και οι βουλευτές θα βγάζουν καμιά ανακοίνωση συμπαράστασης για όσους χάνουν τα σπίτια τους ή διώκονται για «παρεμπόδιση της κρατικής λειτουργίας».

Το πακέτο της «μεταβίβασης» είναι μεγάλο. Αποτελεί μεγάλη κοινωνική τροποποίηση και αναδιανομή με πραγματική ταξική μεροληψία, όπως θα έλεγε ο έτερος μεγάλος μαρξιστής και αγαπημένος των «θεσμών» (αχ, αυτές οι διαλεκτικές αντιθέσεις) Ευκλείδης Τσακαλώτος. Η «δουλειά» πρέπει να προχωρήσει πάσει θυσία και εντάσσεται στο πλαίσιο μιας μεγάλης αλλαγής στα ίδια τα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας. Η στοχοποίηση της μικρής ιδιοκτησίας υπέρ των «αγορών», των πολύ μεγάλων διεθνών και χρηματοπιστωτικών συμφερόντων, είναι από τις βασικές επιδιώξεις των ελίτ. Παραδόξως, ή και όχι τόσο, έρχεται να συναντηθεί με το «αριστερό» αφήγημα που φαίνεται να μην έχει πρόβλημα με την εξαέρωση των «μεσαίων» στρωμάτων για να δοθεί κάτι, υποτίθεται, στους ακόμα πιο αδύναμους. Βεβαίως, ούτε αυτό συμβαίνει, αφού και οι «μη έχοντες τίποτα» πλήττονται από τη συνολική αυτή πολιτική. Μένουν κάποια συσσίτια ή έκτακτα επιδόματα από το υπουργείο της κας Φωτίου, κυρίως προς επικοινωνιακή και τηλεοπτική εκμετάλλευση…

Για το ζήτημα βέβαια, κουβέντα δεν ειπώθηκε από την Ν.Δ. που περιμένει να έρθει στα πράγματα με στρωμένο το έδαφος σε όλα τα πεδία. Από ΚΙΝ.ΑΛ., Ποτάμι και φυσικά τους συγκυβερνήτες ΑΝΕΛ, επίσης σιγή ιχθύος για το θέμα.

Θεοδωράκης και Γλέζος για τη δίωξη

---

«Ο Παναγιώτης Λαφαζάνης, πρώην υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ και νυν αρχηγός κόμματος, καλείται στην Ασφάλεια όπως γινόταν με τους αριστερούς και δημοκράτες για εκφοβισμό, στις σκοτεινές μέρες της μετεμφυλιακής Ελλάδας. Ώστε και Μανιαδάκης κύριε Πρωθυπουργέ; (Ο Μανιαδάκης υπήρξε επί Μεταξά υπουργός Ασφαλείας και διώκτης των κομμουνιστών). Η ταχύτητά σας προς τα πίσω είναι άξια θαυμασμού. Να αναμένω κι εγώ την δική μου κλήση «δι’ υπόθεσίν μου» (και στο βάθος Μακρόνησος); Προτρέχω… Κάτω τα χέρια από τον Λαφαζάνη (και κάθε Λαφαζάνη)! Αυτό έχω να σας πω»

Μίκης Θεοδωράκης

---

---

«Η κλήση σε απολογία –με αφορμή τις κινητοποιήσεις ενάντια στους πλειστηριασμούς– στον Παναγιώτη Λαφαζάνη, μετά από εισαγγελική παραγγελία, από την «Διεύθυνση ασφαλείας» της ΕΛΑΣ και από το «τμήμα προστασίας του Κράτους και του Δημοκρατικού πολιτεύματος»(!) με την επίκληση άρθρων του ποινικού κώδικα όπως αυτός της οπλοκατοχής και οπλοχρησίας, είναι βόλι στη καρδιά των πολιτών και της Δημοκρατίας. Αποκαλύπτει τη λογική της κυβέρνησης, που αποπειράται να καταστείλει και να τρομοκρατήσει τους πολίτες που αντιστέκονται. Αυτές οι κλήσεις-προκλήσεις δεν έχουν όνομα, στοχεύουν σε όλους μας και πρέπει να απαντηθούν από όλους μας».

Μανώλης Γλέζος

---

«Μεταμνημονιακοί» πλειστηριασμοί

Από τις αρχές Σεπτεμβρίου, ξεκίνησαν οι πρώτοι «μεταμνημονιακοί» πλειστηριασμοί ακινήτων. Ήδη, περίπου 5.000 ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί ακινήτων και κινητών περιουσιακών στοιχείων έχουν αναρτηθεί για τους επόμενους μήνες του 2018. Το μεγάλο «φαγοπότι» ωστόσο, αναμένεται για το 2019, με τις προβλέψεις να κάνουν λόγο για περίπου 50.000 πλειστηριασμούς. Τα περισσότερα από τα ακίνητα που εκποιούνται καταλήγουν στα χέρια των τραπεζών, ενώ παράλληλα ενεργοποιούνται διαδικασίες fast track για επανάληψη των άκαρπων πλειστηριασμών.

Η κυβέρνηση έχει εκσυγχρονίσει όλο το νομικό και «τεχνικό» οπλοστάσιο, ώστε όλες οι διαδικασίες να προχωρούν χωρίς προσκόμματα και εξαιρέσεις. Έχει ήδη τεθεί σε επαναλειτουργία η ηλεκτρονική πλατφόρμα δημοπρασιών, που επιτρέπει στις τράπεζες να προχωρούν σε μέτρα αναγκαστικής είσπραξης. Στόχος των συστημικών ομίλων είναι να πολλαπλασιάσουν τον όγκο των ακινήτων που θα αλλάξουν χέρια, αυξάνοντας σημαντικά τα έσοδά τους από ρευστοποιήσεις.

Σύμφωνα με στοιχεία που έχουν δημοσιευτεί, οι τράπεζες λογαριάζουν να ανακτήσουν μέσω πλειστηριασμών 200 εκατ. ευρώ από το καταναλωτικό, 2,9 δισ. ευρώ από το στεγαστικό και 7,5 δισ. ευρώ από το επιχειρηματικό χαρτοφυλάκιο.

Πηγή: e-dromos.gr

---

Γιώργος Πατέλης: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Τι ζητούν οι φίλοι μας οι Αμερικανοί;

Του Γιώργου Πατέλη

Η Ελλάδα ως «frontier state»

Αναμφισβήτητα οι σχέσεις Ελλάδας-ΗΠΑ τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα την περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, έχουν αναβαθμιστεί ποιοτικά και ποσοτικά. Οι ΗΠΑ εμφανίζονται ως οι καλύτεροι φίλοι για τη χώρα μας και σύμφωνα με διάφορες αμερικανικές πηγές ίσως αυτή τη στιγμή έχουμε τις καλύτερες σχέσεις τα τελευταία 50 χρόνια. Ο πολυάσχολος πρέσβης τους Τζ. Πάιατ έχει οργώσει όλη την επικράτεια και μιλά για αμερικανικές επενδύσεις και να τονίζει τον σταθεροποιητικό παράγοντα που καλείται να παίξει η Ελλάδα στην περιοχή. Φυσικά, οι ΗΠΑ, ως σωστά αρπακτικά, ποτέ και πουθενά στον κόσμο δεν πήγαν χωρίς να έχουν ισχυρά συμφέροντα. Πίσω από τις εταιρείες-κολοσσούς και τις επενδύσεις, υπάρχει αυτή η αρπακτική λογική, δεν θα δώσουν τίποτα αν δεν αρπάξουν ό,τι θέλουν. Και αυτά που θέλουν είναι στρατηγικής σημασίας λιμάνια, στρατιωτικές βάσεις και το γενικό κουμάντο στην πολιτική και οικονομική ζωή του τόπου.

Το σκάκι στην Ελλάδα

Οι Αμερικανοί είναι ειδικοί στο να εκμεταλλεύονται τις καταστάσεις πολιτικής αποσταθεροποίησης και «γενικής αναταραχής». Αυτό έπραξαν και στην πολιτική που ακολούθησαν με την Ελλάδα τα μνημονιακά χρόνια. Ενώ ενισχύθηκε –δικαίως– το αντιγερμανικό αίσθημα στον ελληνικό λαό, οι ΗΠΑ έμειναν στα παρασκήνια στην αρχή και προσφάτως εμφανίστηκαν ως οι σωτήρες και οι ατμομηχανές της ανάπτυξης που ευαγγελίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο την υποχώρηση του αντιαμερικανικού αισθήματος που υπήρχε στα χρόνια της Μεταπολίτευσης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, που κυβερνά στο όνομα της Αριστεράς, χρησιμοποιείται για να αμβλύνει τις κοινωνικές αντιστάσεις. Η συντριπτική εναντίωση του ελληνικού λαού απέναντι στη Συμφωνία των Πρεσπών, η οποία αποτελεί το πρώτο και σημαντικότερο «δωράκι»-αντάλλαγμα που ζητούν τα αρπακτικά της Ουάσιγκτον, παρακάμπτεται προκειμένου να συνεχιστεί ανενόχλητη η συμπόρευση με τις ΗΠΑ. Στα συλλαλητήρια χιλιάδων ανθρώπων, επιλέχθηκε από το Μαξίμου να υπερτονιστεί η μειοψηφική παρουσία της Ακροδεξιάς (και από αυτή την προπαγάνδα δεν απείχε η «αντιπολιτευόμενη» Αριστερά…). Αποσιωπήθηκαν το γνήσιο πατριωτικό αίσθημα καθώς και η βαθιά ανησυχία για το μέλλον της χώρας και της κοινωνίας που ήταν κυρίαρχα και στα εν λόγω συλλαλητήρια.

Οι Αμερικανοί γνωρίζουν καλά ότι ο χρόνος του Τσίπρα τελειώνει γι’ αυτό και πιέζουν για συμφωνίες που θα επικυρώσει η παρούσα κυβέρνηση και θα κληθεί να εφαρμόσει η επόμενη. Δεν τους ανησυχεί ιδιαίτερα ποιος θα πάρει τη σκυτάλη γιατί είναι βέβαιοι ότι Κ. Μητσοτάκης και Φ. Γεννηματά, παρά τα όσα –ελάχιστα– μπορεί να ψελλίζουν σήμερα, θα τους κάνουν τη δουλειά.

Τα τρία ζητήματα της Ουάσιγκτον

Οι ΗΠΑ θέλουν να ενισχύσουν τη θέση τους στην Ελλάδα για να εδραιώσουν τη γεωπολιτική και στρατιωτική παρουσία τους στην περιοχή. Είναι χαρακτηριστική η έννοια των «frontier states» που κυριολεκτικά σημαίνει «συνοριακά κράτη» και έχει εισαγάγει ο νυν υφυπουργός Εξωτερικών Γουές Μίτσελ όταν ήταν πρόεδρος του think tank «Center For European Policy Analysis». Με απλά λόγια πρόκειται για κράτη τα οποία οι ΗΠΑ θεωρούν τόσο φιλικά που «επεκτείνουν» τα σύνορά τους στον κόσμο. Στο βιβλίο που συνέγραψε, στα frontier states περιλαμβάνονται χώρες όπως η Φινλανδία, η Βουλγαρία, το Ισραήλ, η Σαουδική Αραβία κ.ά.

Με δεδομένη την όξυνση των σχέσεων μεταξύ ΗΠΑ και Τουρκίας το Στέιτ Ντιπάρτμεντ βλέπει με καλό μάτι την ενσωμάτωση στην ομαδοποίηση των frontier states της Ελλάδας και της Κύπρου. Κι αυτό γιατί ο Ερντογάν έχει εκφράσει ανοικτά τις επιθετικές βλέψεις του στην περιοχή πολλάκις. Μπορεί στρατιωτικά –για την ώρα τουλάχιστον– οι σχέσεις των δύο χωρών να μην ατονούν, πολιτικά όμως είναι σαφές ότι υπάρχει ρήγμα.

Το δεύτερο ζήτημα που θέλει να αντιμετωπίσει η Ουάσιγκτον είναι η εξάλειψη της όποιας παρουσίας και επιρροής της Ρωσίας στα Βαλκάνια. Η Αθήνα έδωσε σαφές μήνυμα με την απαράδεκτη ανακοίνωση από τον ΥΠΕΞ Ν. Κοτζιά και την απέλαση των Ρώσων διπλωματών. Εξού και ο διορισμός του Γκρέγκορι Φλέγκερ, διπλωμάτη και μέχρι πρότινος μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΠΑ, από το τέλος Αυγούστου στη θέση του γενικού πρόξενου στη Θεσσαλονίκη.

Οι πολεμικές συρράξεις στη Μέση Ανατολή αποτελούν το τρίτο ζήτημα για τους Αμερικανούς. Χωρίς ακόμη να έχει ξεκαθαριστεί προς τα πού γέρνει η πλάστιγγα εκεί, οι ΗΠΑ επιθυμούν η Ελλάδα να αποτελέσει ένα ισχυρό ενεργειακό, επικοινωνιακό και στρατιωτικό μετόπισθεν για όλη την περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

Γη και ύδωρ

Συνεχείς είναι οι συναντήσεις μεταξύ του Τζ. Πάιατ και του αρχηγού ΓΕΕΘΑ Ε. Αποστολάκη. Οι δυο τους είναι εκπρόσωποι των δύο χωρών στις προχωρημένες συζητήσεις για τη δημιουργία βάσης στην Κάρπαθο. Αν τελικά ευοδωθούν οι συνομιλίες στη αεροπορική βάση θα φιλοξενούνται υπερσύγχρονα αεροσκάφη και θα εγκατασταθεί πυραυλική προστασία. Αλλά η Κάρπαθος δεν είναι το μόνο πεδίο διαπραγματεύσεων, η κυβέρνηση συζητά για λιμάνια όπως αυτό της Αλεξανδρούπολης, ενώ έχει γίνει ήδη η παραχώρηση του ναυπηγείου της Σύρου. Για αεροδρόμια όπως αυτό της Λάρισας, που έχει κλειστεί συμφωνία για στάθμευση μη επανδρωμένων αεροσκαφών και συζητείται η στάθμευση ιπτάμενων τάνκερ και ραντάρ, καθώς επίσης και για μία νέα βάση στη Θεσσαλία. Συζητήσεις επίσης γίνονται για το αεροδρόμιο στο Τυμπάκι στη Νότια Κρήτη και για την επέκταση της βάσης της Σούδας. Κι αυτά είναι μόνο μερικά από τα σχέδια που έχουν δει το φως της δημοσιότητας τις τελευταίες ημέρες.

Πηγή: e-dromos.gr

---

Γιώργος Πατέλης: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα Βαλκάνια ζωτικός χώρος στα σχέδια του νεοοθωμανισμού

Του Γιώργου Πατέλη

Η τουρκική ηγεσία ασκεί επιθετική εξωτερική πολιτική σε όλες τις χώρες της χερσονήσου

Το δόγμα του νεοοθωμανισμού, που εισήγαγε στην τουρκική εξωτερική πολιτική το δίδυμο Ερντογάν-Νταβούτογλου, συνδέθηκε απ’ την πρώτη στιγμή με μια σταθερή και πολυεπίπεδη προσπάθεια διείσδυσης της Τουρκίας στον χώρο της Βαλκανικής. Σύμφωνα με τη γνωστή δήλωση του Ερντογάν το 2017, «τα σύνορα της καρδιάς του εκτείνονται μέχρι την Βιέννη», περνώντας απ’ τη Θράκη, το Κόσσοβο και το Σεράγεβο, καταλαμβάνοντας όλη την έκταση που κάποτε καταλάμβανε η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ποιοι, όμως, είναι οι βασικοί μοχλοί της πολιτικής αυτής;

Σεράγεβο: πύλη προς τη Δύση

Η Βοσνία, μια περιοχή με έντονο το μουσουλμανικό στοιχείο, θέατρο εθνοθρησκευτικών συγκρούσεων καθόλη τη διάρκεια του 20ου αιώνα, αναδεικνύεται στον ισχυρότερο πυλώνα της τουρκικής διείσδυσης στα Βαλκάνια και την Ανατολική Ευρώπη. Η Τουρκία εμφανίζεται ως προστάτης της Βοσνίας στη σύγκρουσή της με τη Σερβία (με την οποία έχει αρχίσει επίσης να οικοδομεί σημαντικές οικονομικές σχέσεις) και διεκδικεί ρόλο διαμεσολαβητή στις μεταξύ τους διαπραγματεύσεις, έχοντας μάλιστα πετύχει να της αναγνωριστεί ο ρόλος αυτός και απ’ τα δύο μέρη, με την πλειοψηφία των διμερών συνομιλιών τα τελευταία χρόνια να πραγματοποιούνται στην Κωνσταντινούπολη. Η ύπαρξη εκατοντάδων χιλιάδων βοσνιακής καταγωγής Τούρκων πολιτών και η συνεπαγόμενη οικονομική αλληλεπίδραση, τα θρησκευτικά δίκτυα που στήθηκαν κατά την δεκαετία του ‘90 στη Βοσνία –την περίοδο που η Δυση χρηματοδοτούσε την τοπική Αλ Κάιντα–, η συμμετοχή χιλιάδων Βόσνιων στις τζιχαντιστικές οργανώσεις στον συριακό εμφύλιο, είναι μερικά μόνο απ’ τα θεμέλια αυτής της σχέσης. Δεν είναι τυχαίο που ο Ερντογάν διάλεξε το Σεράγεβο για να πραγματοποιήσει τη μοναδική προεκλογική του συγκέντρωση σε πρωτεύουσα του εξωτερικού, σπάζοντας τον αποκλεισμό που του επεφύλαξαν οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες, κάνοντας επίδειξη δύναμης, μιλώντας μπροστά σε 20.000 υποστηρικτές του απ’ όλη την Ευρώπη.

Αλβανία-Κόσσοβο-ΠΓΔΜ

Αλβανία, Κόσοβο και ΠΓΔΜ είναι οι πιο φιλικές προς την τουρκική πολιτική χώρες. Και στις τρεις χώρες η Τουρκία συγκαταλέγεται στους πρώτους οικονομικούς εταίρους, έχοντας στην πραγματικότητα συμβάλει στην «ανοικοδόμηση» των χωρών αυτών μετά την δεκαετία του ’90. Έργα υποδομών, σχολεία, τζαμιά, πανεπιστήμια, αλλά και ένα θρησκευτικό και πολιτικό δίκτυο υποστήριξης είναι τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής. Προφανώς απ’ το κάδρο δεν θα μπορούσε να λείπει η στρατιωτική συνεργασία με την Τουρκία, τόσο ανεξάρτητα, όσο και ως μέλη του ΝΑΤΟ. Η Τουρκία έχει «στηρίξει» τόσο με στρατιωτικό εξοπλισμό, όσο και με εκπαίδευση τις χώρες αυτές, με πρόσθετο όφελος την απόκτηση μιας ναυτικής βάσης στην Αδριατική που χρησιμοποιεί από κοινού ο στόλος Αλβανίας και Τουρκίας.

Η σχέση αυτή περνάει και κρίσεις αντανακλώντας τη γενική ψύχρανση των σχέσεων ΝΑΤΟ-Τουρκίας, αλλά και τις εσωτερικές αντιπαραθέσεις των πολιτικών δυνάμεων στις χώρες αυτές, με πρόσφατα παραδείγματα που σχετίζονται με την απαίτηση της Τουρκίας να διωχθούν στις χώρες αυτές οι συνεργάτες του δικτύου του Γκιουλέν, φτάνοντας μέχρι και την απαγωγή Κοσσοβάρων γκιουλενιστών απ’ τη MIT, προκαλώντας έτσι την αντίδραση της κυβέρνησης του Κοσσόβου. Όμως οι ρίζες της Τουρκίας στην περιοχή είναι βαθιές, όπως φαίνεται και απ’ τις θετικές απαντήσεις σε παμβαλκανική δημοσκόπηση στο ερώτημα «θεωρείτε την Τουρκία φίλη χώρα;», όπου τα ποσοστά φτάνουν στην Αλβανία το 73%, στο Κόσσοβο το 85% και στην ΠΓΔΜ το 80%.

Βουλγαρία-Θράκη

Διαχρονική είναι και η επιδίωξη της Τουρκίας να ασκήσει επιρροή στις δύο γειτονικές βαλκανικές της χώρες, την Ελλάδα και την Βουλγαρία. Βασικός τρόπος για να το πετύχει αυτό, και στις δύο χώρες, είναι η αξιοποίηση της επιρροής που ασκεί σε κομμάτια της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης και της τουρκικής μειονότητας στη Βουλγαρία. Η επιδίωξή της είναι να εμφανιστεί ως προστάτιδα δύναμη των πληθυσμών αυτών και, μέσω επενδύσεων(άμεσων ή σε συνεργασία με μειονοτικούς επιχειρηματίες), υποτροφιών για σπουδές των νέων στα πανεπιστήμια της Τουρκίας, φθηνής δανειοδότησης και θρησκευτικών δικτύων, να τους θέσει υπό την κηδεμονία της. Στη Βουλγαρία αυτή η πολιτική έχει αρκετές φορές οδηγήσει σε κρίση των σχέσεων, με πρόσφατο παράδειγμα την προσπάθεια εμπλοκής του Ερντογάν στις εκλογές της χώρας, όπου έδωσε γραμμή απ’ την Άγκυρα να στηριχθεί το ένα απ’ τα δύο μειονοτικά κόμματα που δρουν στη χώρα.

Συμπεράσματα

Όπως βλέπουμε η τουρκική επεκτατική πολιτική στα Βαλκάνια παρουσιάζει κάποια κοινά μοτίβα. Υιοθέτηση και ενίσχυση του μουσουλμανικού στοιχείου, χρηματοδότηση σε επιχειρηματικά και πολιτικά δίκτυα, ενίσχυση της πολιτικής παρουσίας των τουρκογενών μειονοτήτων, διεκδίκηση ρόλου προστάτη σε προβλήματα μεταξύ βαλκανικών χωρών/εθνοτήτων ή και μεσάζοντα απέναντι σε τρίτους(Ε.Ε., ΝΑΤΟ, Ρωσία), επενδύσεις σε υποδομές, στρατιωτική συνεργασία κ.λπ.

Βέβαια η Τουρκία δεν παίζει μόνη της στον χώρο αυτό. Η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση των Βαλκανίων και οι επιδιώξεις της Γερμανίας, η απομόνωση της Σερβίας απ’ το ΝΑΤΟ με την ένταξη σ’ αυτό των Δυτικών Βαλκανίων, η παραδοσιακή σχέση της Ρωσίας με δυνάμεις σε Σερβία και Βουλγαρία, είναι κάποιες μόνο απ’ τις τάσεις που επίσης λειτουργούν στα Βαλκάνια. Ο τούρκικος σχεδιασμός άλλοτε συμπλέει, και άλλοτε έρχεται σε σύγκρουση με αυτές, έχει όμως βαθιές ρίζες και δεσμούς αίματος στην περιοχή, γεγονός που του προσδίδει μια μεγάλη ανθεκτικότητα και ικανότητα να πετυχαίνει τους στόχους του σε βάθος χρόνου ανεξάρτητα από πιθανές τρέχουσες αντιπαραθέσεις.

Πηγή: e-dromos.gr

---

Γιώργος Πατέλης: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Εξαπλώνεται ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή

Του Γιώργου Πατέλη

Ο Αμερικανός υπουργός Άμυνας Τζέιμς Μάτις (εδώ σε συνάντησή του με τον Τούρκο αναπληρωτή πρωθυπουργό Φικρί Ισίκ) δήλωνε, την παραμονή της τουρκικής εισβολής σε συριακό έδαφος, ότι «όταν εκτοξεύονται πύραυλοι και έρχονται τρομοκράτες από την άλλη πλευρά των συνόρων, είμαστε 100% με την Τουρκία». Την Τετάρτη, κι ενώ ο Ερντογάν δηλώνει ότι θα μπει και στο Ιράκ, είπε ότι «η Τουρκία απειλείται από τους τρομοκράτες του PKK, που σκοτώνουν αθώους Τούρκους». Ο νοών νοείτω…

Ποιος θυμάται τις κατηγορηματικές βεβαιότητες πλήθους δημοσιογράφων αλλά και αριστερών αναλυτών, ότι η επιθετικότητα της Τουρκίας σε Αιγαίο και Κύπρο σχετιζόταν με τις αδυναμίες και τα αδιέξοδα της τουρκικής εκστρατείας στο Αφρίν της βορειοδυτικής Συρίας; Παρά τη σημαντική καθυστέρηση (χρειάσθηκαν δύο μήνες αιματηρών μαχών), ο τουρκικός στρατός και οι τουρκμένοι και τζιχαντιστές συνεργάτες του κατέλαβαν το Αφρίν, σκότωσαν αμάχους, λεηλάτησαν και κατέστρεψαν τα μνημεία της πόλης. Η διεθνής κοινότητα, με πρώτες τις ΗΠΑ, σιωπά μπροστά σε αδιαμφισβήτητα εγκλήματα πολέμου και κατάφωρες παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και της κυριαρχίας τρίτων χωρών.

Ενώ το Αφρίν έχει περάσει, με κοινή αποδοχή και των ΗΠΑ και της Ρωσίας, υπό τον έλεγχο των Τούρκων, ο Ερντογάν εξαγγέλλει συνέχιση της εκστρατείας τόσο προς την πόλη Μανμπίτζ, όπου αναδιπλώθηκαν οι μαχητές του YPG και στρατοπεδεύουν 2.000 Αμερικανοί πεζοναύτες, αλλά και στο έδαφος του Ιράκ: «Η ιρακινή πόλη Σιντζάρ και η συριακή Τελ Ριφάτ είναι οι επόμενοι στόχοι της Τουρκίας» ανακοίνωσε στις αρχές της βδομάδας, συμπληρώνοντας ότι «ο τουρκικός στρατός βρίσκεται ήδη καθ’ οδόν» – δήλωση που ξεσήκωσε έντονες διαμαρτυρίες από την ιρακινή κυβέρνηση.

Είναι φανερό ότι ο Τούρκος πρόεδρος επιχειρεί να εκμεταλλευτεί στο έπακρο την αναβίωση κλίματος Ψυχρού Πολέμου ανάμεσα στη δυτική συμμαχία και τη Ρωσία, που κλιμακώνεται με τις μεγάλης έκτασης απελάσεις Ρώσων διπλωματών. Από τη μια πλευρά πουλά εκδούλευση στον Πούτιν, αρνούμενος να πάρει μέρος στο πογκρόμ απελάσεων, και από την άλλη εκβιάζει ανοικτά τις ΗΠΑ για παραχωρήσεις προκειμένου να μην διαρρήξει πλήρως τις σχέσεις της Τουρκίας με το ΝΑΤΟ. Και φαίνεται ότι αυτός ο εκβιασμός έχει επιτυχίες. Όσο κι αν ο Ερντογάν εκνευρίζει τους δυτικούς εταίρους του, το οικονομικό μέγεθος και η στρατηγική θέση της Τουρκίας αναγκάζουν ΗΠΑ και Ε.Ε. να εξαντλούν τα όρια της διπλωματίας και να ανέχονται ευθείες προσβολές προκειμένου να παραμείνει η χώρα στο δυτικό στρατόπεδο.

Και νέο πράσινο φως από τις ΗΠΑ

Έτσι, στη συνάντηση των ιθυνόντων της Ε.Ε. με τον Ερντογάν στη Βάρνα ειπώθηκαν τάχα σκληρές κουβέντες, αλλά δεν πάρθηκε κανένα μέτρο σε βάρος της Τουρκίας. Από την πλευρά τους οι Αμερικανοί αξιωματούχοι, παλιοί και νέοι, συνεχίζουν να τρώνε «οθωμανικά χαστούκια» χωρίς να αρθρώνουν λέξη. Αμερικάνικα ΜΜΕ δημοσιεύουν άρθρα που προειδοποιούν την Τουρκία ότι η αγορά των ρωσικών S-400 θα οδηγήσει σε άρση της συμφωνίας αγοράς των F-35 από τις ΗΠΑ, αλλά δεν υπάρχει καμιά επίσημη ανακοίνωση για το θέμα. Αντίθετα, λέγεται ότι στην τηλεφωνική συνομιλία Ερντογάν-Τραμπ συμφωνήθηκε να περάσει ο έλεγχος της Αφρίν στους Τούρκους, να αποσυρθούν οι Κούρδοι ανατολικά του Ευφράτη και, σε περίπτωση επέκτασης των τουρκικών επιχειρήσεων στην Μανμπίτζ, οι αμερικάνικες δυνάμεις να μείνουν αμέτοχες. Επιπλέον, φαίνεται ότι οι ΗΠΑ δίνουν τη συγκατάθεσή τους και για επέκταση των τουρκικών επιχειρήσεων στο έδαφος του Ιράκ με στοχοποίηση της πόλης Σιντζάρ και του όρους Καντίλ, όπου υπάρχουν ισχυρές βάσεις των Κούρδων.

Αναμένεται η στάση της Ρωσίας απέναντι στους ισχυρούς τριγμούς που διαπερνούν πια τη συμμαχία της με το Ιράν, το Ιράκ και την Τουρκία. Πολλά θα ξεκαθαρίσουν στην επικείμενη συνάντηση μεταξύ των μελών της συμμαχίας στις 4 Απρίλη. Είναι ορατά πάντως τα πρώτα δείγματα γραφής. Ο αρχηγός του ιρακινού στρατού δήλωσε ότι ελέγχει πλήρως το Σιντζάρ και τα σύνορα Ιράκ-Τουρκίας, ενώ ο Ιρακινός πρωθυπουργός διαβεβαίωσε την Τουρκία ότι θα εμποδίζονται οι Κούρδοι μαχητές να πραγματοποιούν οποιαδήποτε δραστηριότητα εναντίον της. Από την πλευρά τους οι Κούρδοι δήλωσαν ότι θα αποσύρουν τις δυνάμεις τους από το Σιντζάρ. Μένει να φανεί αν οι προσπάθειες εξευμενισμού του Ερντογάν θα αποτρέψουν την επέκταση του πολέμου. Η μέχρι τώρα εμπειρία επιβεβαιώνει το αντίθετο.

Πηγή: e-dromos.gr

---

Γιώργος Πατέλης: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα τουρκικά πυρηνικά σχέδια

Του Γιώργου Πατέλη

Η κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου στο Ακουγιού είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου

Στην τελική ευθεία έχουν μπει οι προγραμματισμοί για την κατασκευή πυρηνικού εργοστασίου στα νότια παράλια της Τουρκίας. Οι διαδικασίες για την έναρξη των κύριων εργασιών βρίσκονται στο τελικό στάδιο, παρά την αντίθετη γνώμη του Ευρωκοινοβουλίου, που στις αρχές Ιουλίου πέρασε ψήφισμα με το οποίο προσπάθησε να βάλει «φρένο» στην πραγματοποίηση του σχεδίου. Ο Ερντογάν φαίνεται αποφασισμένος να υλοποιήσει το μεγαλόπνοο σχέδιό του το οποίο, πέραν της ενεργειακής αυτάρκειας της Τουρκίας, κατά βάση στοχεύει στο να μετατραπεί η χώρα του σε πυρηνική δύναμη. Ενώ εύλογες είναι οι αντιδράσεις από την Κυπριακή πλευρά αφού σε περίπτωση ατυχήματος, σεισμού ή ακόμα και τρομοκρατικής ενέργειες – κάτι διόλου απίθανο σύμφωνα με τα πρόσφατα περιστατικά στην Τουρκία – το νησί βρίσκεται στη ζώνη υψηλού κινδύνου.

Το ιστορικό

Η σκέψη για την κατασκευή του πυρηνικού εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στο Ακούγιου δεν είναι σημερινή. Εδώ και πολλά χρόνια η τουρκική πλευρά το είχε στα χαρτιά, είχε έρθει σε μια πρώτη συμφωνία, αλλά δεν προχώρησε αφού «πάγωσαν» οι σχέσεις της με την Ρωσία. Με την αναθέρμανση των διμερών σχέσεων μεταξύ τους φαίνεται να προχωρά με γοργούς ρυθμούς και αυτή η συμφωνία. Τα σχέδια αναφέρουν την κατασκευή τεσσάρων μονάδων που θα παράγουν 1.200 MW. Μέχρι στιγμής στην περιοχή, στο εργοτάξιο, πραγματοποιούνται εκσκαφές για την προετοιμασία της κατασκευής της πρώτης μονάδας, που αναμένεται να ξεκινήσει μέσα στο 2018 (πιθανότατα τον Μάρτιο) και να ολοκληρωθεί το 2022. Αυτό, άλλωστε, επιβεβαίωσε και ο Ρώσος υπουργός Ενέργειας Αλεξάντρ Νόβακ μετά την πρόσφατη συνάντηση με τον Τούρκο ομόλογό του, Μπεράτ Αλμπαϊράκ, στην Κωνσταντινούπολη. «Ο κύριος Αλμπαϊράκ υπογράμμισε ότι εντός του έτους θα εκδοθούν όλες οι σχετικές άδειες που απαιτούνται για την κατασκευή του. Νομίζω ότι εντός του 2018 θα ξεκινήσει» ανέφερε.

Οι αντιδράσεις

Έλληνες και Κύπριοι επιστήμονες εμφανίζονται εξαιρετικά ανήσυχοι με αυτές τις εξελίξεις. Από τη μία, η περιοχή βρίσκεται σε ζώνη «μεσαίας σεισμικής επικινδυνότητας», από την άλλη οι εμφανίσεις τσουνάμι έχουν ενταθεί στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου τα τελευταία χρόνια. Αυτά τα δύο στοιχεία από μόνα τους ανεβάζουν τον δείκτη ανησυχίας για την κατασκευή των μονάδων. Σ’ αυτά θα πρέπει να προστεθεί το γεγονός ότι τα απόβλητα θα πέφτουν στη Μεσόγειο όπως και ότι μια πιθανή διαρροή από ατύχημα ή άλλη αιτία θα μόλυνε την ευρύτερη θαλασσιά και χερσαία περιοχή με ραδιενέργεια. Επίσης δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σε παγκόσμια κλίμακα παραμένει άλυτο το πρόβλημα της αποθήκευσης των πυρηνικών υπολειμμάτων, πράγμα που μάλλον θα φέρει και άλλα προβλήματα στη περιοχή της Μεσογείου. Στην εξίσωση θα πρέπει να μπει και η γεωπολιτική διάσταση, αφού το εργοστάσιο βρίσκεται πολύ κοντά στη Μέση Ανατολή και στις εμπόλεμες ζώνες.

Έντονες ανησυχίες για τα τουρκικά σχέδια έχει και το Βερολίνο. Οι Γερμανοί δεν έχουν καμία διάθεση – ιδίως από τη στιγμή που οι σχέσεις τους με την Τουρκία δεν είναι οι ιδανικότερες – να αναδυθεί άλλη μία πυρηνική δύναμη στα όρια της Ευρώπης. Το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου δεν επηρέασε καθόλου τον «Σουλτάνο» ο οποίος φαίνεται ότι συνεχίζει να κινείται σταθερά στη σκληρή γραμμή που έχει χαράξει με μόνο στόχο να κάνει την Τουρκία μία νέα υπερδύναμη.

Όχι ένα αλλά τρία πυρηνικά εργοστάσια 

Πέραν των τριών εργοστασίων που θέλει να χτίσει η τουρκική κυβέρνηση σε Ακούγιου, Σινώπη και Βορειοανατολική Θράκη, στον χάρτη φαίνονται και άλλα δύο πυρηνικά εργοστάσια, στο Κοσλοντούι της Βουλγαρίας και στην Τσερναβόντα της Ρουμανίας. Όπως διαπιστώνεται θα δημιουργηθεί μέσα στα επόμενα χρόνια ένας στενός πυρηνικός κλοιός γύρω από την Ελλάδα που θα εγκυμονεί πολλαπλούς κινδύνους

Στην τροχιά αυτή, λοιπόν, στο μυαλό της τουρκικής κυβέρνησης είναι η κατασκευή άλλων δύο, πέραν αυτού του Ακούγιου, πυρηνικών εργοστασίων. Μάλιστα στο περιθώριο της πρόσφατης συνάντησης των G20 στο Αμβούργο, ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν συνομίλησε με τον Ιάπωνα πρωθυπουργό Σίνζο Άμπε. Ανάμεσα στα άλλα μίλησαν και για το δεύτερο εργοστάσιο παραγωγής πυρηνικής ενέργειας, καθώς με την κατασκευή του εμπλέκεται μία κοινοπραξία εταιρειών Γαλλικής και Ιαπωνικής προέλευσης. «Θέλουμε να ξεκινήσει η κατασκευή του δεύτερου πρότζεκτ πυρηνικής ενέργειας το συντομότερο δυνατό. Συζητήσαμε αυτό το θέμα με τον Ιάπωνα πρωθυπουργό Σίνζο Άμπε κατά τη διάρκεια του G-20» δήλωσε ο Ερντογάν. Η Σινώπη, μία πόλη στις ακτές του Εύξεινου Πόντου, δυτικά της Σαμψούντας, είναι η περιοχή όπου προορίζεται να κατασκευαστεί το εν λόγω εργοστάσιο.

Το τρίτο πρότζεκτ πυρηνικού εργοστασίου είναι ακόμα σε πιο πρώιμο στάδιο, αλλά πιθανότερη τοποθεσία για την κατασκευή του θεωρείται η πόλη Ιγνεάντα, κοντά στα βόρεια σύνορα της Τουρκίας με την Βουλγαρία. Στο μυαλό των Τούρκων είναι το έργο να ξεκινήσει μετά το 2023 με την εμπλοκή μίας εταιρείας αμερικανικών συμφερόντων. Αν μη τι άλλο, η Τουρκία εφαρμόζει μία περίπλοκη και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική για τις εισερχόμενες επενδύσεις.

Τα πυρηνικά όπλα

Τα σχέδια για τα εργοστάσια πυρηνικής ενέργειας άπτονται, κυρίως, στο όνειρο της δημιουργίας μια «Νεο-Οθομανικής Αυτοκρατορίας», οπλισμένης με πυρηνικές κεφαλές. Μπορεί τα εργοστάσια αυτά να καλύψουν το 10% των αναγκών της χώρας σε ενέργεια, όμως ταυτόχρονα παρέχουν και την τεχνολογία για την δημιουργία πυρηνικών όπλων. Ήδη το στρατιωτικό οπλοστάσιο της Τουρκίας εξοπλίζεται – ή σχεδιάζεται να εξοπλιστεί – με πυραύλους μεγάλης εμβέλειας. Η προσαρμογή πυρηνικών κεφαλών θα είναι κάτι που δυνητικά θα μπορεί να γίνει σχετικά εύκολα εάν το επιλέξει η Άγκυρα, καθώς πυκνώνουν και οι φήμες για συνεργασία της με το Πακιστάν, το οποίο έχει στην κατοχή του τέτοια όπλα, άρα και την σχετική τεχνογνωσία. Ο Ερντογάν θέλει να παίξει κυρίαρχο ρόλο στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου κι αυτό είναι κάτι που θέλει να το πετύχει όχι μόνο πολιτικά, αλλά και στρατιωτικά και οι ενέργειες των τουρκικών κυβερνήσεων των τελευταίων ετών το καταδεικνύουν με κάθε τρόπο.

Πηγή: e-dromos.gr

---

Γιώργος Πατέλης: Σχετικά με τον Συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Αριστερός Τύπος στην Ελλάδα

Του Γιώργου Πατέλη

Η πτώση, οι μεταλλάξεις και οι συνήθειες που δεν αλλάζουν

Είναι δύσκολο να αγνοηθεί η όλο και μεγαλύτερη πτώση που έχουν τα έντυπα στην Ελλάδα. Ιδιαίτερα τα αριστερά έντυπα βρίσκονται στα πιο χαμηλά σκαλοπάτια της κυκλοφορίας τους. Είναι λογικό η εικόνα αυτή να απασχολεί και να αναζητούνται ερμηνείες.

Αρκεί να δει κανείς τους αριθμούς για να καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει. Κατά μέσο όρο ο καθημερινός Ριζοσπάστης πουλάει περίπου 2.780 φύλλα. Στο σύνολο των εφημερίδων που πουλιούνται καθημερινά και τα οποία κατά μέσο όρο είναι 95.000, το μερίδιο που καταλαμβάνει είναι στο 3%. Ενώ αν θέλουμε να δούμε τα κυριακάτικα φύλλα των εφημερίδων το σύνολο των αριστερών εφημερίδων (συμπεριλαμβανομένων της Αυγής και της Εποχής) αγγίζει μόλις το 4%. Αυτή η κύρια έλλειψη οδηγεί σε έντυπα χαμηλής κυκλοφορίας και η επιβίωσή τους εξαρτάται από τις διαφημίσεις είτε κρατικών φορέων είτε ιδιωτικών εταιρειών.

Η εικόνα αυτή δεν είναι τυχαία. Ο Αριστερός τύπος, η αριστερά συνολικά πληρώνει το τίμημα του κυβερνητικού συμβιβασμού ανεξάρτητα από το βαθμό συμμετοχής ή καταγγελίας του εγχειρήματος ΣΥΡΙΖΑ.

Το πιο σημαντικό είναι ότι ο ίδιος ο λαϊκός παράγοντας έχει οπισθοχωρήσει από το προσκήνιο. Παρακολουθεί βαθιά απογοητευμένος τις εξελίξεις, βρίσκεται οργισμένος και αποπροσανατολισμένος μετά την ήττα των αυταπατών ότι μπορούσε να υπάρξει μια εύκολη ανώδυνη ανατροπή των δεινών της τελευταίας επταετίας. Η συμπεριφορά αυτή των πολιτών έχει συνέπειες στο σύνολο του Τύπου. Αλλά αν ο συστημικός τύπος τον εξοργίζει την ίδια στιγμή δεν βρίσκει, όπως φαίνεται κάτι ενδιαφέρον στον Αριστερό.

Οι νέες βεβαιότητες που αντικατέστησαν με ευκολία της παλιές δεν πείθουν. Τα συνθήματα, οι καταγγελίες, οι περιγραφές της άθλιας πραγματικότητας δεν προδιαγράφουν ένα σχέδιο διεξόδου. Δεν υπάρχει κάτι να συνεγείρει τις συνειδήσεις, να συγκινεί, να πείθει. Το τίμημα πληρώνει αυτό πληρώνει ολόκληρη η Αριστερά. Άλλωστε έχει ως ένα βαθμό την ευθύνη του επαναπροσδιορισμού των όρων μιας διεξόδου. Με στοιχεία ιδεολογικά και ταυτόχρονα πολιτικά και πρακτικά. Οι ελλείψεις εδώ βαραίνουν και με το παραπάνω.

Μια δεύτερη διαπίστωση των αιτιών της κρίσης του Αριστερού τύπου είναι η έλλειψη προσπάθειας, η ελάχιστη σκέψη που καταβάλλεται για να ξεπεραστούν τα ίδια τα όρια του «χώρου», το κοινό στο οποίο απευθύνονται και, ουσιαστικά, η έλλειψη θεματολογίας με επίκεντρο τις πολύπλευρες κοινωνικές διεργασίες και εξελίξεις.

Με λίγα λόγια τα αριστερά έντυπα, υπάρχουν για να… υπάρχουν, αφού και στο περιεχόμενό τους υπάρχει μία σχετική ένδεια σε νέες θεματολογίες και μηδαμινή εμβάθυνση στα νέα ζητήματα που έχουν ανακύψει. Πρόκειται για μία «σύμφυτη» κατάσταση με τη κομματική αριστερά, που δεν μπορεί να παίξει ουσιαστικό ρόλο διαλόγου, σκέψης, οργάνωσης και ανατροπής των πραγμάτων σήμερα. Η εμμονή στο καταγγελτικό ερμηνευτικό λόγο την καθιστά πρακτικά ακίνδυνη. Και η στάση αυτή «μετριέται» όχι μόνο εκλογικά αλλά και στην κυκλοφορία των εντύπων της.

Ριζοσπάστης

Η πιο παλιά εφημερίδα της αριστεράς, του ΚΚΕ, παραμένει ακριβώς αυτό: εφημερίδα του ΚΚΕ. Σε περιόδους βαθιών πολιτικών, οικονομικών και, ειδικά, κοινωνικών αλλαγών, αποτελεί το κομματικό έντυπο – «υπόδειγμα». Αλλά είναι φανερό ότι δεν μπορεί πια να συγκινήσει κάποιον πέρα από τα μέλη του κόμματος, καθώς το κυριακάτικο φύλλο, το οποίο είναι και το πλέον «επιτυχημένο», από τα 20.000-25.000 φύλλα που πουλούσε το 2012, σήμερα έχει φτάσει γύρω στα 7.500 (βλέπε γράφημα 1 με τυχαίες ημερομηνίες από το 2012 μέχρι σήμερα). Ξεφυλλίζοντας την εφημερίδα διαπιστώνεις δύο πράγματα: την ολοφάνερη αισθητικά υποτίμηση της εφημερίδας και την προβολή μιας θεματολογίας που απευθύνεται αποκλειστικά στα στελέχη του κόμματος. Ενώ είναι αδύνατον να βρεθεί κάτι ενδιαφέρον για τις σελίδες του Ριζοσπάστη που να μην αφορά κινήσεις και πρωτοβουλίες του ΠΑΜΕ ή του ΚΚΕ.

Αυγή

Μαζί με την ΕΦ.ΣΥΝ. αποτελεί τη ναυαρχίδα της υπεράσπισης του «κυβερνητικού έργου». Η αισθητική ανανέωση την βοήθησε ένα προηγούμενο διάστημα να ανέβει μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ (σήμερα πουλάει γύρω στα 3.000-3.500 φύλλα στην Κυριακάτικη έκδοσή της, βλέπε γράφημα 1). Ωστόσο είναι εμφανής η μονολιθικότητα της υπεράσπισης του κυβερνητικού έργου και της μετάλαξης του ΣΥΡΙΖΑ γεγονός που δεν κατατάσσει πια ως κομμάτι του αριστερού τύπου. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος της πτώσης της βέβαια, με την καθημερινή Αυγή να κυμαίνεται στα 1.000 φύλλα, παρότι η θεματολογία της σε δευτερεύουσας σημασίας ζητήματα κατά καιρούς παρουσιάζει ένα μικρό ενδιαφέρον. Τα τελευταία χρόνια και παρά το κομματικό και αισίως κρατικό οικονομικό «ντοπάρισμα» δεν κατάφερε ποτέ να πείσει ένα ευρύτερο κοινό (σύμφωνα και με τα μέτρα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και με το οικονομικό της κεφάλαιο), ενώ από το 2015 έχει καταντήσει πασαρέλα για τους υπουργούς και τα αγαπητά προς το Μαξίμου στελέχη. Για πολιτικά, ιστορικά, ιδεολογικά ζητήματα ούτε λόγος να γίνεται… Τελικώς η κατάσταση εντός της εφημερίδας προσομοιάζει με ένα σωλήνα παραγωγής κομματικών στελεχών.

Εποχή

Η εποχή αποτελεί τη δεύτερη εκδοχή της κυβερνητικής υπεράσπισης. Με άρωμα «κριτικής» στα όρια της προσχηματικής αντιπολίτευσης των «53+ του ΣΥΡΙΖΑ» και το σχετικό κυνήγι για πιο «δίκαιη μοιρασιά» των κυβερνητικών θώκων. Στην πραγματικότητα το φύλλο είναι έκφραση της κατάντιας των καιρών. Κάθε Σάββατο έχουμε παρέλαση των στελεχών της συγκεκριμένης τάσης του ΣΥΡΙΖΑ και προσπάθεια να δικαιολογηθούν από την άλλη οι κεντρικές επιλογές της κυβέρνησης. Απόλυτη φτώχεια στη σχετική θεματολογία που παρουσιάζεται, με δημοσιεύσεις για ανύπαρκτη ανανεωτική «αριστερά» της Ευρώπης. Σε αντίθεση με ένα πιο «έντιμο» παρελθόν, που μπορούσε κανείς ως ένα βαθμό να πληροφορηθεί ειδικά για τα ζητήματα που αφορούν προοδευτικές ευρωπαϊκές καταστάσεις.

Πριν

Το Πριν ξεκίνησε και συνεχίζει ως μία μαχητική εφημερίδα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, ωστόσο σήμερα φαίνεται να πληρώνει το τίμημα προσαρμογής στο προφανές. Στη μη προσπάθεια. Λείπει η ευρηματικότητα, η θέληση για πειραματισμό και για αναβάθμιση. Αν δει κανείς μόνο τα τελευταία εξώφυλλα της εφημερίδας προδιαθέτουν για κάτι τέτοιο. Οι ίδιοι τίτλοι – συνθήματα σε όλες τις εκδοχές και τους πιθανούς συνδυασμούς που μπορεί να υπάρχουν με τις ίδιες λέξεις. Μα ακόμα και στις μέσα σελίδες δεν υπάρχει καμία διαφορά στο στήσιμο την αισθητική και στη θεματολογία. Από «εφημερίδα της ανεξάρτητης αριστεράς» (όπως είναι ο υπότιτλός της) μετασχηματίζεται σε ένα τυπικό κομματικό έντυπο.

Δρόμος

Με βάση τα όσα θεωρούμε σαν ελλείψεις και ιδιοτροπίες των αριστερών εφημερίδων, επιχειρήσαμε από την αρχή να υπηρετήσουμε άλλες προδιαγραφές στην προσπάθειά μας. Επιχειρήσαμε και επιχειρούμε ο Δρόμος να είναι ένα ανοιχτό και ενδιαφέρον εγχείρημα, πηγή εναλλακτικής πληροφόρησης, βήμα διαλόγου για τα κοινωνικά κινήματα και τη συλλογική πολιτική δράση. Επιχειρούμε να δώσουμε δείγματα γραφής προς αυτή την κατεύθυνση και γι’ αυτό αγωνιζόμαστε και δουλεύουμε, όχι απλά για την επιβίωση ενός ακόμη κομματικού εντύπου. Δεν θέλουμε να βάλουμε διαφημίσεις στον Δρόμο, θέλουμε αυτό το εγχείρημα να χαρακτηρίζεται από ανεξαρτησία και να στηρίζεται από τους ίδιους τους αναγνώστες. Ξέρουμε ότι στη σχετικά σύντομη ιστορία του εντύπου έχουν γίνει λάθη, παραλείψεις και αστοχίες. Την ίδια στιγμή δεν έχουν ακυρώσει την προσπάθειά μας. Η προσπάθεια μετασχηματισμού μας προς κάτι πιο ανοικτό, πιο περιεκτικό για τις ζωντανές δυνάμεις αυτού του τόπου και πιο επικίνδυνο (στα μέτρα της σημερινής κατάστασης και χωρίς υποκλίσεις στο εφικτό των ημερών που ζούμε,) για το πολιτικό σύστημα είναι η μόνη επιλογή που θέλουμε να υπηρετήσουμε.

Τα δύο τελευταία χρόνια φανερώνεται μία σταθερότητα όσων αφορά την διακίνηση του Δρόμου. βλέπε Γράφημα 2). Αυτό δεν μας αρκεί και μάλιστα θεωρούμε ότι και δεν μας αναλογεί. Θέλουμε να διαδοθεί περισσότερο, με σεβασμό στο αναγνωστικό κοινό, με έμφαση στην ποιότητα, με την πεποίθηση ότι ο κάθε αναγνώστης θα βρει κάτι ενδιαφέρον και ξεχωριστό στις σελίδες του Δρόμου.

Η κατάσταση αλλάζει μόνο με αλλαγή οπτικής

Η κρίση στα αριστερά ΜΜΕ έχει ενταθεί για τα καλά, δεν είναι μόνο το λουκέτο στον 902 πριν λίγα χρόνια, η συρρίκνωση του αναγνωστικού κοινού των εφημερίδων δεν φαίνεται να οδηγεί σε μία σκέψη για αλλαγή ρότας. Είναι η πεπατημένη που ακολουθείται λανθασμένη κι όχι ο κόσμος που «δεν καταλαβαίνει» την γραμμή του εκάστοτε κόμματος. Αν συγκρίνει κανείς αριθμούς προηγούμενων ετών -πόσο μάλλον δεκαετιών- θα διαπιστώσει αυτή την τεράστια αλλαγή που φτάνει τα έντυπα στο σημείο να φυτοζωούν. Αυτή την στιγμή ο «αριστερός» Τύπος δεν προσφέρει απολύτως τίποτα. Πολύ περισσότερο δεν αγωνιά να προσφέρει κάτι διαφορετικό, ενδιαφέρον και ανταγωνιστικό ως προς το σύστημα. Οι πορείες των πωλήσεων συνηγορούν σε αυτή τη γενικότερη πολιτική αδυναμία να πιαστεί ένας κοινωνικός παλμός.

Όπως, όμως, ειπώθηκε και πρωτύτερα, κάποια αλλαγή δεν θα διαπιστωθεί στο περιεχόμενο των εφημερίδων – εξαιρουμένων των «μεταλλαγμένων αριστερών», της Αυγής και της Εποχής. Η πορεία του αριστερού τύπου αποδεικνύει μία γενικότερη πολιτική αδυναμία, να πιαστεί ένας κοινωνικός παλμός, να τροφοδοτηθεί πολιτικά και ιδεολογικά ο κόσμος του κινήματος και όχι μόνο.

Πηγή: e-dromos.gr

---

Δρόμος της Αριστεράς: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »