Ζεν και ταξική πάλη

Του Γ.Α.Λυγκουνάκη

Εδώ θα προσπαθήσω να αναμετρηθώ με τον εαυτό μου, παρουσιάζοντας, όσο καλύτερα μπορώ, κάποιες σκόρπιες εσωτερικές μου σκέψεις για τη φύση της πολιτικής. Ξεκινώντας ωστόσο, ας περιγράψουμε πρώτα τι είναι το Ζεν στα Ιαπωνικά ή Τσαν στα Κινέζικα, το οποίο ως θεωρία και πρακτική με επηρέασε βαθύτερα και με βοήθησε να συμπυκνώσω τη πολιτική μου λογική σε ένα συνεκτικό όλον, τα τελευταία χρόνια.

Η φιλοσοφία του Τσαν δεν ασχολείται με ζητήματα σχετικά με την προέλευση του σύμπαντος ή την παρουσία ενός ανώτερου όντος. Το Τσαν είναι το σώμα της διδασκαλίας για την επιστροφή ανθρώπων στην φύση τους, αυτή τη στιγμή. Δεν είναι μια θρησκεία, δεδομένου ότι δεν έχει δόγμα. Δεν υπάρχει καμία θρησκεία και κανένα σύστημα πίστης στο Τσαν.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ρωτήσει κάποιος που θέλει να βιώσει το Τσαν είναι: "Τι είμαι;" Αν κάνει στον εαυτό του κάποιος πραγματικά αυτό το ερώτημα (όχι απλώς εννοιολογικά), θα έχει μια αίσθηση ότι πραγματικά «δεν γνωρίζει». Αυτό το ερώτημα θέτει ουσιαστικά το "Ποια είναι η θεμελιώδης φύση του μυαλού;" Το ερώτημα διαπερνά την καρδιά του θέματος και μπορεί να απαντηθεί μόνο με μια διαισθητική έκλαμψη στην οποία η αλήθεια του μυαλού φαίνεται να είναι το υπόστρωμα της ύπαρξης. Είναι η πιο ριζοσπαστική οπτική γωνία (το υπαρξιακό ριζικό μηδέν) από την οποία μπορεί κανείς να αρχίσει να βιώνει το Τσαν. Οι πολλές και διαφορετικές τεχνικές για την πρακτική του Τσαν έρχονται μετά από αυτή την πρώτη εμπειρία.

Ένα από τα κεντρικά σημεία του Τσαν είναι η διαισθητική κατανόηση. Όταν ερχόμαστε να συνειδητοποιήσουμε τη θεμελιώδη φύση του μυαλού, το Τσαν κινείται στο χώρο του υπέρλογου. Από την άλλη πλευρά, όταν προσπαθούμε να εξετάσουμε τη φύση του μυαλού μέσα από τα συναισθήματα, εγωπάθειες, ψυχικές προβολές και ιδέες λόγου που βασίζονται στην αισθησιακή αντίληψη, το Τσαν μοιάζει ανοησία. Επειδή όλα τα πράγματα προκύπτουν από το μυαλό, το μυαλό δεν μπορεί να μετρηθεί με τις συλλήψεις του, επειδή οι τελευταίες δεν είναι τόσο τέλειες όσο το ίδιο μυαλό.

Όσον αφορά τον ρόλο της πρακτικής, είναι παραδόξως η καλλιέργεια της μη-καλλιέργειας, αναγνωρίζοντας ότι πρέπει να καταργηθεί μόνο η ψευδαίσθηση της μη-φώτισης για να επέλθει η φώτιση. Όπως είχε πει ο Bruce Lee, «αν ξοδεύετε πολύ χρόνο σκεπτόμενοι κάτι, δεν πρόκειται να το κάνετε ποτέ».

Ο Bruce Lee είχε επίσης πει: «Δεν ήρθα σε αυτό τον κόσμο για να ανταποκριθώ στις προσδοκίες σας και δεν ήρθατε σε αυτό τον κόσμο για να ανταποκριθείτε στις δικές μου». Και από αυτό το σημείο θα μιλήσω για το πώς επηρέασαν εμένα όλα αυτά από μια ιδεολογικοπολιτική σκοπιά.

Ξεκινώντας από την παραδοχή της μη-φώτισης για να επέλθει η φώτιση, βοηθήθηκα να εκφράσω ιδεολογικά τη καχυποψία μου απέναντι σε οποιαδήποτε μορφή πρωτοπορίας, ταξικής, εθνικής, κοινωνικής, θρησκευτικής, ιδεολογικής κτλ. Πάντα σφιγγόμουν για να μεταφέρω τη κομματική γραμμή, ακόμη και τότε που ήμουν οργανωμένος. Πλέον αρνούμαι σταθερά να συμβουλεύσω τον οποιονδήποτε για το πώς θα πρέπει να σκέφτεται, γιατί θεωρώ ότι η εμπειρία θα πρέπει να είναι ο δάσκαλος του καθενός μας. Ακόμη και αυτά που γράφω αυτή τη στιγμή τα εκλαμβάνω ως μια μορφή αυτοπαρουσίασης και όχι ως προτροπή για το πώς θα πρέπει να σκέφτεται ο οποιοσδήποτε.

Προσπερνώντας λοιπόν το κομμάτι της ιδεολογικοπολιτικής ζύμωσης προχωράω κατευθείαν σε ζητήματα διαπραγμάτευσης. Η απορία και το στοίχημα μου είναι πως θα μπορέσουμε να συνυπάρξουμε όλες οι αταίριαστες ψηφίδες που συνθέτουν την Ελληνική κοινωνία και όχι πως θα επηρεάσουμε, θα κάνουμε υποδείξεις ή θα συγκρουστούμε ο ένας με τον άλλο. Άλλωστε ως τώρα αυτό δε δούλεψε.

Και δεν είναι αλήθεια, κατά τη γνώμη μου, ότι η κρίση διέλυσε τον κοινωνικό ιστό. Δεν υπήρχε κοινωνικός ιστός και πριν τη κρίση. Απλώς, επειδή «λεφτά υπήρχαν», όλες οι ξεκούδουνες ομαδοποιήσεις που έτυχε να συγκατοικούν εντός των συνόρων της χώρας δεν ασχολούνταν με την ουσιώδη συνύπαρξη γιατί δεν υπήρχε ιστορική υλιστική βάση για μια τέτοια ανάγκη.

Ε, τώρα υπάρχει.

---

Γ.Α.Λυγκουνάκης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Αυτοπροστασία και Ταξική Πάλη

Του Γ.Α.Λυγκουνάκη

Αυτό το άρθρο έρχεται, πολλούς μήνες μετά, να συμπληρώσει τα δύο προηγούμενα άρθρα μου Αυτοάμυνα: Εμπόρευμα ή Λαϊκό Δικαίωμα; και Η αυτοπροστασία ως αντανάκλαση της κατάστασης του παγκόσμιου καπιταλισμού.

Στα δύο προηγούμενα κείμενα μου ξεκαθάριζα τις διαφορές ανάμεσα σε μια πολεμική τέχνη, ένα μαχητικό άθλημα και ένα σύστημα αυτοάμυνας και έκανα μια ιστορική αναδρομή για τον τρόπο με τον οποίο αυτά γίνονταν κοινωνικά αντιληπτά, κυρίως από τις αρχές του ’90 και μετά όπου έχουμε και το κυρίως πλήθος εκπαιδευτικού οπτικοακουστικού υλικού.

Ξεκινάω από την προβληματική που είχα εκφράσει ως εξής: «Συμμερίζομαι απόλυτα την πεποίθηση ότι σε γενικές γραμμές η απόκτηση βασικών γνώσεων αυτοπροστασίας (λαμβάνοντας υπόψιν τις εξαιρέσεις οι οποίες φυσικά υπάρχουν) από την μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων θα έκανε την καθημερινότητα μας ασφαλέστερη, αν και διαφωνώ με την κυρίαρχη λογική εκμάθησης ξεκομμένων τεχνικών οι οποίες δεν πατούν σε κινησιολογικές και ηθικές αρχές. Είναι δεδομένο πως η εξάσκηση δημιουργεί ανθρώπους με αυτοπεποίθηση, δύσκολα εκμεταλλεύσιμους. Πιστεύω, ωστόσο, πως η μόνιμη υποτίμηση από το κίνημα της αξίας της προετοιμασίας των ανθρώπων να υπερασπίζονται τους εαυτούς τους, έχει αφήσει γόνιμο έδαφος στην ακροδεξιά τόσο να πουλάει προστασία εδώ και χρόνια όσο και να διασπείρει ιδεολογήματα όπως αυτό της Παλλαϊκής Άμυνας το οποίο σε μια χώρα υπό κατοχή όπως η Ελλάδα μόνο ως νομιμοποίηση παρακρατικών ταγμάτων εφόδου λειτουργεί».

Προσπαθώντας να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου από αντικαπιταλιστική σκοπιά, θεωρώ βασικό πως η αυτοπροστασία δεν μπορεί να γίνεται αντιληπτή παρά μόνο ως Λαϊκό Δικαίωμα και ποτέ ως εμπόρευμα. Η αξία των γνώσεων αυτοπροστασίας υπό αυτή την έννοια, είναι ανεκτίμητη.

Εδώ χρειάζεται μια διευκρίνιση. Ο εμπορικός όρος «αυτοάμυνα» πέρα από προπαγανδιστικός είναι και λανθασμένος. Είναι προπαγανδιστικός γιατί από μόνος του θέτει το μεμονωμένο άτομο σε θέση άμυνας απέναντι στο περιβάλλον του, υπηρετώντας έτσι το κυρίαρχο εργαλείο του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, τη δημιουργία φόβου με κάθε τρόπο στους ανθρώπους. Είναι λανθασμένος γιατί τη στιγμή που θα φτάσεις στο σημείο να πρέπει να αμυνθείς είσαι ήδη σε δύσκολη θέση και οι πιθανότητες σου έχουν σημαντικά μειωθεί.

Στην πραγματικότητα η αυτοάμυνα είναι μόνο ένα μέρος της αυτοπροστασίας η οποία πραγματεύεται το πώς αντιλαμβάνεσαι το περιβάλλον σου, πως κινείσαι μέσα σε αυτό, πως αλληλεπιδράς μαζί του και εν τέλει κατά εν μέρος πως διαμορφώνεται η στάση ζωής σου.

Η αυτοπροστασία δεν βρίσκεται σε αντιπαράθεση με την ταξική πάλη. Δεν είναι ο μεμονωμένος άνθρωπος απέναντι σε ένα εχθρικό σύμπαν. Είναι ο άνθρωπος ως υποκείμενο της Ιστορίας ο οποίος ανάμεσα στα άλλα καθήκοντα τα οποία έχει να επιτελέσει παλεύει να βελτιώνεται διαρκώς.

Ως εκ τούτου δεν μπορεί να γίνεται αντιληπτή με εμπορικούς όρους ως «σύστημα απέναντι σε σύστημα να δούμε ποιο είναι το καλύτερο» ούτε «πόσο καλό κάνει στην υγεία και την αυτοπεποίθηση του ασκούμενου». Θεωρώ ότι από αντικαπιταλιστική σκοπιά μπορεί, αντίθετα, να γίνει αντιληπτή μόνο ως μέρος ενός αδιάλειπτου συνεχούς με άλλες μορφές ανθρώπινης δραστηριότητας, άθληση, χορό, μουσική ή και με θεωρητικές ενασχολήσεις, επιστήμη, φιλοσοφία κτλ.

Ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός και αυτό φαίνεται και στην κίνηση. Ο τρόπος με τον οποίο τη συνδέει με τα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του, πέρα από το δρόμο της ανθρώπινης ολοκλήρωσης του ανοίγει και πρακτικά δυνατότητες βελτίωσης της αποδοτικότητας του. Και τα δύο αυτά όταν συνυπάρχουν, η εσωτερική ολοκλήρωση με την εξωτερική βελτίωση, είναι που τον κάνουν να προχωρά το δρόμο του πολεμιστή, του ταξικού αγωνιστή.

---

Γ.Α.Λυγκουνάκης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η ιστορία μιας διαγραφής

Του Γ.Α.Λυγκουνάκη

Με αφορμή την επαναφορά, εφ’ όλης της ύλης και εν’ όψει εκλογών, των συζητήσεων στα πηγαδάκια για διάφορα θέματα της ιστορίας του Κινήματος, αποφάσισα να αφηγηθώ για πρώτη φορά δημόσια τη δική μου οπτική για τη συρρίκνωση της ΚΝΕ την εποχή λίγο πριν και στην αρχή της κρίσης, τη δική μου ιστορία διαγραφής.

Ξεκαθαρίζω πως, όσα θα γράψω παρακάτω, δεν τα αφηγούμαι για να επηρεάσω κάποιον υπέρ ή κατά της ψήφου στο ΚΚΕ, άλλωστε δεν κρύβω πως, εις ό,τι με αφορά, δεν βρίσκω κανένα κίνητρο ψήφου σε κανέναν πάνω από το επίπεδο του Δήμου, καθώς κατά την άποψη μου λείπει, τόσο η βούληση, όσο και η δυνατότητα παρέμβασης των εκλεγμένων αντιπροσώπων για ανάσχεση της αντιλαϊκής λαίλαπας η όποια θα συνεχιστεί ασταμάτητα και μετά τις εκλογές.

Τα γράφω όμως για να υπερασπιστώ τον εαυτό μου και θεωρώ πάρα πολύ κόσμο ακόμα από την πολιτική εκμετάλλευση της προσφοράς και των θυσιών μας, τόσα χρόνια μετά, τόσο από κομματικές όσο και από αντικομματικές πλευρές.

Ως σημείο αναφοράς για να ξεκινήσω από κάπου τις σκέψεις μου, και για κανέναν άλλο λόγο, θα χρησιμοποιήσω το απόσπασμα που αναφέρεται στην ΚΝΕ από το πολυσυζητημένο κείμενο του συντρόφου Α. Χαλβατζή με τίτλο «Μια ολοκληρωμένη τοποθέτηση».

Για λόγους μεγέθους του κειμένου αλλά και διασποράς των νοημάτων στα μήκη και τα πλάτη του, δε θα κάνω άλλες παραπομπές σε αυτό, οπότε όποιος θέλει να καταλάβει ολοκληρωμένα κάποια σημεία που θα θίξω, θα πρέπει να το (ξανα)διαβάσει ολόκληρο.

Γράφει λοιπόν ο Α. Χαλβατζής:

«Η ΚΝΕ από την Ανασυγκρότηση της το ’93 άρχισε να βάζει ξανά σφραγίδα στους νεανικούς αγώνες:

Από νωρίς στους μαθητές πετυχαίνοντας σοβαρή ανάπτυξη, ζύμωση, αυξανόμενη κινητοποίηση και σοβαρές κορυφώσεις (πχ το ‘98-’99, αργότερα στα αντιπολεμικά κλπ).

Στους φοιτητές-σπουδαστές με σοβαρή οικοδόμηση σχεδόν από το μηδέν, οπότε από τα τέλη της δεκαετίας του ’90 χωρίς να έχουμε ανατρέψει την κατάσταση στο φοιτητικό-σπουδαστικό κίνημα (φ/σ-κ) πάψαμε να είμαστε στη γωνία, καταφέραμε να ζυμώνουμε πλατύτερα και σοβαρά την θέση μας, να αυξήσουμε τα ποσοστά μας, τους συλλόγους όπου οι Γενικές Συνελεύσεις (ΓΣ) υιοθετούσαν το πλαίσιο μας και να προκαλούμε κινητοποιήσεις. Καταλήξαμε μετά το 2000 να υπάρχουν τα συντονιστικά αγώνα σε ΑΕΙ και ΤΕΙ που παρά το εμβρυακό στάδιο και τις αδυναμίες τους ήταν μια σημαντική κατάκτηση σε συνθήκες που ήμασταν, η μόνη δύναμη η οποία ουσιαστικά επιδίωκε και προκαλούσε συζήτηση, ζύμωση και κινητοποίηση σε ΑΕΙ-ΤΕΙ.

Στους νέους εργαζόμενους υπήρχε από νωρίς προσπάθεια για ανάπτυξη της δουλειάς, η οποία αντικειμενικά άρχισε να δίνει πιο εμφανώς καρπούς όταν από τις πολλές χιλιάδες μέλη της ΚΝΕ που είχαν στρατολογηθεί και διαπαιδαγωγηθεί στους χώρους της εκπαίδευσης πολλά πέρασαν στην παραγωγή και αρκετά παρέμειναν δραστήρια.

Υπήρξε σημαντική συμβολή της νεολαίας στα πλαίσια των μετώπων του μαζικού κινήματος (πχ αντιπολεμικό-αντιμπεριαλιστικό, Γιουγκοσλαβία, Ιράκ κλπ)

Αυτή η πορεία της ΚΝΕ ανακόπηκε, ξεκίνησε η οπισθοδρόμηση που καταλήγει στη διάλυση. Κυρίαρχη αιτία είναι η (ανεπίσημη στην αρχή, επίσημη αργότερα) αλλαγή της κατεύθυνσης από πλευράς του Κόμματος για το ρόλο της ΚΝΕ και το πώς παρεμβαίνει στο κίνημα. Αυτή η αλλαγή εκφράστηκε-υπηρετήθηκε και με την αποδυνάμωση του ΚΣ της ΚΝΕ με το μαζικό και σπασμωδικό πέρασμα στελεχών της στο Κόμμα που δεν άφηνε περιθώρια ωρίμανσης τους. Ενώ σοβαρή ζημιά έκανε ο εφησυχασμός που –παρά τις αντίθετες διακηρύξεις– στην πράξη καλλιεργήθηκε και που αποτυπώνεται (χωρίς να διατυπώνεται) στο ότι «η ΚΝΕ απλώς εκτελεί, χωρίς ιδιαίτερα να προβληματίζεται για το πώς δημιουργικά θα εφαρμόσει αλλά και θα συμβάλει στον εμπλουτισμό της πολιτικής του Κόμματος στο χώρο ευθύνης της, δηλαδή στη νεολαία». Η ΚΝΕ στην ουσία έχει χάσει σχεδόν κάθε νεολαιίστικο χαρακτηριστικό και έχει μετατραπεί σε μια συρρικνούμενη εκτελεστική ομάδα για το χαμαλίκι.

Αυτά συνέβαλαν στο να χάσουμε την πρωτοβουλία στο κίνημα με πρώτο χτυπητό παράδειγμα τις φοιτητικές-σπουδαστικές κινητοποιήσεις το Μάη-Ιούνη 2006. Πλέον είναι ξεκάθαρο ότι η πρώτη ευθύνη τότε ανήκε στους υπευθύνους από το Κόμμα (καθοδήγηση ΚΟΑ αλλά και ΓΓ της ΚΕ Α. Παπαρήγα η οποία τότε ήδη από ένα χρόνο είχε απευθείας την ευθύνη για την καθοδήγηση της ΚΝΕ από το ΠΓ). Και μάλιστα η αιτία ήταν συνειδητές επιλογές τους και όχι απλά αδυναμία ή ανικανότητα. Απόδειξη για το τελευταίο είναι ότι ενώ τότε “διαχειρίζονταν” ερωτήματα και παρατηρήσεις στη λογική: «σωστές είναι οι παρατηρήσεις, υπάρχουν αδυναμίες, γίνανε και λάθη, καλά κάνετε και τα λέτε για να τα διορθώσουμε» στην πορεία αυτά που χαρακτηρίζονταν υποκριτικά τότε ως αδυναμίες κατοχυρώθηκαν ως πρότυπος τρόπος δουλειάς.

Οι απαράδεκτες αυτές αντιλήψεις και πρακτικές εμπεδώθηκαν πλήρως κατά τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008 (δολοφονία Α. Γρηγορόπουλου και τις ακόλουθες κινητοποιήσεις).

Συνοπτικά:

Αδράνεια, φόβος για τις μάζες και απομάκρυνση από αυτές, εγκατάλειψη (και διακηρυγμένη πλέον) των Γενικών Συνελεύσεων αφού «οι μάζες μας ακολουθούν έτσι και αλλιώς από μόνες τους», ενώ «οι σύλλογοι είναι εκφυλισμένοι» (δηλαδή η δουλειά “από τα κάτω”, η Γενική Συνέλευση είναι εκφυλισμένη, δηλαδή οι φοιτητές γενικά είναι εκφυλισμένοι), εγκατάλειψη της Πανσπουδαστικής, παραπληροφόρηση για τα αποτελέσματα της δουλειάς μας, κάθε λογής τυχοδιωκτισμός και τερτίπι για να φανεί (μέσα και έξω από την οργάνωση) ότι είμαστε “από πάνω”, κυρίαρχοι.

Εύκολη λύση οι δήθεν “Επιτροπές Αγώνα” όπου στην καλύτερη περίπτωση μαζεύεται η μισή οργάνωση της ΚΝΕ και κάποιες στενές επιρροές (λιγότεροι απ’ ότι παλιά στην Πανσπουδαστική) και αποφασίζουν στο όνομα των φοιτητών. Δηλαδή καραμπινάτη υποκατάσταση, ανάθεση και ελιτισμός για τα οποία καταγγέλλαμε όλα τα προηγούμενα χρόνια διάφορους “υπερεπαναστάτες”, αυθαιρεσίες στο όνομα των φοιτητών και ως επιστέγασμα η δημιουργία του ΜΑΣ ως εξαμβλωματικό κακέκτυπο του ΠΑΜΕ (με όλα τα αρνητικά στοιχεία του ΠΑΜΕ που αναφέρονται παραπάνω).

Οργανωτική αποδυνάμωση της ΚΝΕ. Παρά τα παχιά λόγια για ιδεολογική-πολιτική και οργανωτική ισχυροποίηση της ΚΝΕ, υπάρχει τρομερή συρρίκνωση της ΚΝΕ. Στους μαθητές η ανυπαρξία ομολογείται εδώ και καιρό ακόμα και σε επίσημες κομματικές ενημερώσεις. Στους φοιτητές-σπουδαστές φαίνεται: η παρουσία των φοιτητών-σπουδαστών (μιλάω ενδεικτικά για την Αθήνα που έχω προσωπική πείρα) στις κινητοποίησης είναι κραυγαλέα μικρότερη από τα προηγούμενα χρόνια (υποπολλαπλάσια και από τις οργανωμένες δυνάμεις που υπήρχαν παλιότερα), που σημαίνει είτε ότι: α) υπάρχει πολύ σημαντική οργανωτική μείωση β) είτε ότι τα μέλη δεν κινητοποιούνται ή γ) και ακόμα χειρότερα συνδυασμός και των δυο. Στις τελευταίες φοιτητικές σπουδαστικές εκλογές (εδώ αναφερόμουν στο 2010, το 2011 τα πράγματα ήταν ακόμα χειρότερα) το φάντασμα της ΠΚΣ, πανελλαδικά συγκέντρωσε σε ΑΕΙ-ΤΕΙ 15.000 ψήφους ενώ το 2008 πάνω από 12.500 ήταν μόνο οι υποψήφιοι της και πάνω από 23.000 οι ψήφοι (στοιχεία από το Ριζοσπάστη) ενώ κατρακύλα υπάρχει και στα ποσοστά.

Δεν είναι τυχαίο ότι δεν υπήρξε στο 10ο Συνέδριο της ΚΝΕ εκτίμηση στα ντοκουμέντα ή έστω εσωκομματική ενημέρωση για το αν υπάρχει αύξηση ή μείωση των μελών της ΚΝΕ και σε τι ποσοστό από το προηγούμενο Συνέδριο (στοιχείο που δινόταν παλιότερα και πρέπει να δίνεται).

Μια μικρή αύξηση που σημειώθηκε τα τελευταία προηγούμενα χρόνια σε σχέση με πριν 10-15 χρόνια στις δυνάμεις σε νέους εργαζόμενους (και που μάλλον ήδη έχει εξανεμιστεί) εξηγείται κατά βάση όχι με στρατολογία εργαζομένων αλλά κυρίως από το μέρος του δυναμικού που είχε οργανωθεί παλιότερα στα σχολεία και σε ΑΕΙ-ΤΕΙ και το οποίο παρέμεινε ενεργό βγαίνοντας στην παράγωγη. Και φυσικά σε καμιά περίπτωση δεν αντισταθμίζει τις απώλειες από μαθητές-φοιτητές».

Το συγκεκριμένο απόκομμα είναι βασικά παρατηρήσεις, οι οποίες ενσωματώνονται σε ένα πλαίσιο το οποίο διατρέχει ολόκληρο το κείμενο και το οποίο ισχυρίζεται ότι υπήρχε αλλαγή γραμμής εκείνη την εποχή στο ΚΚΕ και άρα και στην ΚΝΕ.

Πλέον γνωρίζουμε ότι αλλαγή γραμμής υπήρξε και αυτό ενσωματώθηκε στο επίσημο αφήγημα του ΚΚΕ στο 19ο Συνέδριο με την αλλαγή της στρατηγικής από το Αντιιμπεριαλιστικό Αντιμονοπωλιακό Δημοκρατικό Μέτωπο στην Λαϊκή Συμμαχία και κατόπιν στην Κοινωνική Συμμαχία.

Άποψη η οποία απηχείται σε αυτό το κείμενο αλλά και στην αφήγηση διάφορων διαγραμμένων μελών του ΚΚΕ, είτε χρεωμένων στη ΚΝΕ της εποχής όπως ο Α. Χαλβατζής, είτε χωρίς καμία απολύτως σχέση με τη ΚΝΕ, είναι ότι η αλλαγή γραμμής την οποία καταδικάζουν με το δικό τους σκεπτικό το οποίο είναι εκτός σκοπού του κειμένου μου να αναλύσω, έπαιξε ρόλο στην αποδυνάμωση του ΚΚΕ και στη διάλυση τόσο της ΚΝΕ όσο και του ΠΑΜΕ κτλ κτλ.

Αυτή η άποψη έχει βρει απήχηση σε διάφορες ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς για να υφάνουν το δικό τους αφήγημα για την ΚΝΕ και το ΚΚΕ, αλλά και του σημερινού ΚΚΕ για να δικαιολογήσει την αλλαγή γραμμής του. Τα δύο αφηγήματα από «κύκλους» λοιπόν, τόσο κομματικούς όσο και αντικομματικούς, συγκλίνουν στην αποκρυστάλλωση μιας εικόνας η οποία αποδίδει στους συντρόφους, βασικά των ΑΕΙ και των ΤΕΙ τα εξής χαρακτηριστικά:

Α. Συνειδητή φραξιονιστική δράση η οποία οδήγησε στη μαζική και «βίαιη» αποπομπή μας. Κάποιοι φτάνουν στο σημείο να κάνουν παραλληλισμούς με το ’89.

Β. Πολιτική αδυναμία η οποία οδήγησε στην απόσυρση και τη πολιτική μας εξαφάνιση μετά από τη μαζική «προγραφή» μας από το Κόμμα.

Στις επόμενες γραμμές θα προσπαθήσω να καταδείξω αυτό το αφήγημα ως τον «αστικό μύθο» που είναι και να το καταρρίψω, παρουσιάζοντας με όσο πιο έντιμο και ακριβή τρόπο μπορώ το δικό μου βίωμα, ως ένα απλό μέλος της Τομεακής Οργάνωσης Παντείου τη περίοδο ’05-’09.

Για να φτάσω στη διαγραφή μας λοιπόν θα πρέπει να ξεκινήσω πρώτα από την εγγραφή μας. Δεν είναι κρυφό και δεν περιφρουρείται ότι ο τρόπος με τον οποίο η ΚΝΕ στρατολογούσε εκείνη την εποχή γινόταν με μαζικούς όρους, χωρίς να δίνεται έμφαση στην ιδεολογική δουλειά. Αυτό έδινε ένα ιδεολογικό φάσμα μελών που ξεκινούσε από (σχεδόν) την αναρχία, μέχρι (σχεδόν) τη λαϊκή δεξιά και που επέτρεπε ακόμη και σε δηλωμένους οπαδούς άλλων κομμάτων (όπως εγώ του ΔΗΚΚΙ) να συμμετέχουμε ισότιμα ως μέλη της ΚΝΕ χωρίς κανένα καθεστώς εξαίρεσης.

Οι αναφορές λοιπόν περί ιδεολογικής διαπάλης μέσα στη Νεολαία οι οποίες πατάν σε περιστατικά διαγραφών μελών του Κόμματος χρεωμένων σε κεντρικές καθοδηγητικές στελεχικές θέσεις στη σπουδάζουσα, δεν ευσταθούν, γιατί τα απλά μέλη ήμασταν προσδεδεμένα στη κοινή προσπάθεια με βάση τη καλή μας πίστη σε μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, το σοσιαλισμό-κομμουνισμό και τη τήρηση του καταστατικού και όχι μια επεξεργασμένη ιδεολογική-πολιτική ανάλυση. Ο τρόπος με τον οποίο η ΚΝΕ της περιόδου έχτιζε, ήταν κατά την άποψη μου ο καλύτερος-ο βιωματικός.

Ενεργούσαμε λοιπόν πρωτίστως με βάση το ποιοι ήμασταν και όχι το τι συγκεκριμένα πιστεύαμε. Όταν ο Α. Χαλβατζής γράφει: «Η ΚΝΕ στην ουσία έχει χάσει σχεδόν κάθε νεολαιίστικο χαρακτηριστικό και έχει μετατραπεί σε μια συρρικνούμενη εκτελεστική ομάδα για το χαμαλίκι», εγώ δεν κατανοώ σε τι ακριβώς αναφέρεται υποτιμητικά. Άλλωστε σε έναν εξαιρετικά μεγάλο αριθμό συντρόφων της περιόδου, έλλειπε η φιλοδοξία, για ποικίλους λόγους, να συνεχίσουν ως μέλη του ΚΚΕ.

Επίσης δεν μπορώ να κατανοήσω τι ακριβώς εννοεί όταν γράφει: «Αυτά συνέβαλαν στο να χάσουμε την πρωτοβουλία στο κίνημα με πρώτο χτυπητό παράδειγμα τις φοιτητικές-σπουδαστικές κινητοποιήσεις το Μάη-Ιούνη 2006». Δεν αντιλαμβάνομαι: Η δουλειά έγινε; Το ‘Αρθρο 16 δεν εμποδίστηκε να περάσει; Αγώνα δρόμου κάναμε με τα ΕΑΑΚ της εποχής για το ποιος είναι ο ποιο επαναστάτης; Σε κοινά μπλοκ εν τέλει δε βρεθήκαμε στο δρόμο;

Επίσης τι σημαίνει όταν λέει: «Οι απαράδεκτες αυτές αντιλήψεις και πρακτικές εμπεδώθηκαν πλήρως κατά τα γεγονότα του Δεκέμβρη του 2008 (δολοφονία Α. Γρηγορόπουλου και τις ακόλουθες κινητοποιήσεις);» Ο κόσμος δεν συνέρρεε στα μπλοκ του ΚΚΕ που ήταν τα μόνα εύτακτα και περιφρουρημένα; Δε μας εμπιστεύτηκε; Ο κόπος μας δεν θα μπορούσε να πιάσει τόπο τότε;

Φτάνουμε στις διαγραφές λοιπόν. Με βάση τη προσωπική μου εμπειρία, η συντριπτική πλειοψηφία των αποχωρησάντων, φύγαμε επί προσωπικού, γιατί δεν μπορούσαμε πλέον να αποδεχτούμε μια αντιμετώπιση η οποία τον απλό Κνίτη τον αντιμετώπιζε, πράγματι, ως αιώνιο αφισοκολλητή. Φύγαμε γιατί είναι ανθρώπινο από ένα σημείο και μετά να έχεις την απαίτηση να σέβονται τη προσφορά σου.

Ο λόγος της συρρίκνωσης της ΚΝΕ όμως δεν ήταν η δική μας αποχώρηση. Οι διαγραφές και οι νέες εγγραφές ήταν συνεχείς επί σειρά ετών. Με εξαίρεση μια μικρή μειοψηφία που συνέχισε στο Κόμμα, η πλειοψηφία αποχωρούσε, μετά από χρόνια, μήνες ή και βδομάδες. Αυτό ήταν κομμάτι του σχεδιασμού, με το σκεπτικό πως το πρώην μέλος όπως και το περιβάλλον του διαχέει τις ιδέες και χτίζει την πολυποίκιλη επιρροή του ΚΚΕ στην κοινωνία. Η ΚΝΕ συρρικνώθηκε επειδή για λόγους που έχουν να κάνουν με τη γραμμή, σταμάτησε να εγγράφει. Δεν είναι σε γνώση μου οι λόγοι που συνέβη αυτό.

Συνεπώς, όλοι όσοι «κόπτονται» για το μέσο πρώην μέλος της ΚΝΕ και τους λόγους της απόσυρσης του, να γνωρίζουν ότι δεν αποχωρήσαμε για λόγους αλλαγής της γραμμής από ΑΑΔΜ σε Λαϊκή Συμμαχία. Αν η αλλαγή της γραμμής έπαιξε ρόλο στο ότι δεν υπήρξε μέριμνα να συνεχίσουμε σε μέτωπα όπως το ΠΑΜΕ, η ΟΓΕ κτλ, εγώ ως απλό μέλος, δεν έχω τρόπο να έχω άποψη. Άλλωστε δεν μας έλειψε ούτε η οργάνωση, ούτε η αποφασιστικότητα να κάνουμε κάτι πολιτικό έξω από το ΚΚΕ, εάν έτσι το επιλέγαμε αποχωρώντας. Πιστεύω πως όσοι μας είχαν ζήσει, αυτό το γνωρίζουν.

Το τι πορεία ακολούθησε κατόπιν ο καθένας μας ως άτομο είναι μια άλλη ιστορία. Once upon a time in ΚΝΕ λοιπόν:

---

Γ.Α.Λυγκουνάκης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Φιλολαϊκός διαχωρισμός Κράτους-Εκκλησίας μπορεί να συζητηθεί μόνο στη Λαϊκή Εξουσία

Του Γ.Α.Λυγκουνάκη

Κατευθείαν στο θέμα.

Φιλολαϊκός-προοδευτικός διαχωρισμός δεν είναι οι μαζικές απολύσεις με αριστερό μανδύα. Ούτε είναι το να μεταφέρεται η μισθοδοσία εργαζομένων στη διακριτική ευχέρεια των προϊσταμένων, με ιδιωτικά κριτήρια.

Φιλολαϊκός-προοδευτικός διαχωρισμός δεν είναι να μετατρέπεται η Εκκλησιαστική περιουσία σε πεδίο επιχειρηματικής δραστηριότητας, με πιθανή οψιόν τη συμπερίληψη της ίσως στο Υπερταμείο.

Φιλολαϊκός-προοδευτικός διαχωρισμός δεν είναι η πλήρης απόσυρση του Κράτους από κάθε θρησκευτική ζωή, αφήνοντας και τους μουσουλμάνους της Θράκης μεταξύ άλλων, έκθετους στη τουρκική προπαγάνδα.

Φιλολαϊκός-προοδευτικός διαχωρισμός δεν είναι η απαγόρευση του θρησκευτικού όρκου. Θα ήταν η υποχρέωση λήψης του πολιτικού.

Φιλολαϊκός-προοδευτικός διαχωρισμός δεν είναι η απαγόρευση της προσευχής στα σχολεία. Θα ήταν το να μεταφερθεί η απόφαση στην αποφασιστική αρμοδιότητα του 15μελούς, το οποίο θα τοποθετείται κάθε χρονιά επί του θέματος, εκφράζοντας τη θέληση των μαθητών.

Φιλολαϊκός-προοδευτικός διαχωρισμός δεν είναι η ανέγερση του τζαμιού στο Βοτανικό, τη στιγμή που πλήθος θρησκευτικών μνημείων (εκκλησιών και τζαμιών) βρίσκεται σε κατάσταση ερείπωσης.

Τέλος φιλολαϊκός-προοδευτικός διαχωρισμός δεν είναι το να νίπτει το Κράτος τας χείρας του απέναντι σε όλους τους σκοταδιστικούς κανονισμούς της Εκκλησίας της Ελλάδος (απαγόρευση γάμου κληρικών, απαγόρευση εκλογικής καθόδου κτλ).

Όποιος εξ’ αριστερών τοποθετείται υπέρ του «διαχωρισμού» που προωθείται αυτή τη στιγμή, ξεχνά πως αυτή η κυβέρνηση, η πλέον αντιλαϊκή-αντεργατική εδώ και δεκαετίες, δεν θα μπορούσε ποτέ να προωθήσει οποιοδήποτε φιλολαϊκό-φιλεργατικό μέτρο. Άλλους σκοπούς έχει κληθεί να υπηρετήσει.

---

Γ.Α.Λυγκουνάκης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Κύριοι συνδικαλιστές δεν υπάρχουν δημόσιοι λειτουργοί, υπάρχουν δημόσιοι υπάλληλοι

Του Γ.Α.Λυγκουνάκη

Με ιδιαίτερα σκληρή γλώσσα αναφέρθηκε στην απόφαση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου να έρθει σε συμφωνία με τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, ο εκπρόσωπος Τύπου του Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος π. Γεώργιος Κωνσταντίνου.

Να αρχίσουμε από τα θετικά της παρέμβασης.

Ασφαλώς και οι υπάλληλοι της Εκκλησίας της Ελλάδος (κληρικοί και λαϊκοί) έχουν κάθε δικαίωμα να απαιτούν να παραμείνουν στο ενιαίο μισθολόγιο και να πληρώνονται με την ίδια διαφάνεια που πληρώνεται κάθε δημόσιος υπάλληλος και όχι με αδιαφανείς διαδικασίες στα πλαίσια ενός κρατικά επιδοτούμενου ιδιωτικού φορέα.

Επίσης κάλλιστα πράττει θυμίζοντας πως ο Αρχιεπίσκοπος δεν είναι τελικά παρά ο Μητροπολίτης Αθηνών, δεν μπορεί να παρεμβαίνει κατ’ αυτόν τον τρόπο, και σε κάθε περίπτωση συμπληρώνω εγώ, η Ιεραρχία οφείλει πολιτικές απαντήσεις υπέρ ποίου φροντίζει και εργάζεται τελικά, καθώς και με ποια κριτήρια θα διαχειρίζεται αυτά τα λεφτά.

Όμως δεν μπορεί να ισχυρίζεται πως οι ιερείς είναι δημόσιοι λειτουργοί και όχι δημόσιοι υπάλληλοι. Λειτούργημα κύριε Κωνσταντίνου είναι κάθε επάγγελμα όταν ο άνθρωπος προσφέρει εντίμως (και ασφαλώς αμείβεται αναλόγως).

Δεν μπορεί να λέει πως οι ιερείς είναι «νοικοκυραίοι» σε αντίθεση με τους «κουκουλοφόρους» και τα «ανήθικα στοιχεία της κοινωνίας», όπως είπε, αναφερόμενος προφανώς στο ταξικό λαϊκό κίνημα.

Εν κατακλείδι κύριοι συνδικαλιστές, θα πρέπει να κατανοήσετε πως, αν θέλετε υποστήριξη από τους θιγόμενους συναδέλφους σας, σε κάθε πληττόμενο τμήμα της Ελληνικής κοινωνίας, θα πρέπει να κατανοήσετε την ταξική σας θέση, ως φτωχομεσαίοι εργαζόμενοι. Αν θέλετε να λειτουργείτε σα διαμαρτυρόμενο μέρος του «εθνικού κορμού», να γνωρίζετε πως πλέον εξαντλήσατε τη χρησιμότητα σας για τα αφεντικά σας και δεν πρόκειται να σας δεχθούν ξανά κάτω από τη φτερούγα. Από εδώ και πέρα σας περιμένει μια συνέχεια υπηρέτη που θα κάνει τα πάντα για λίγα αργύρια παραπάνω.

Η επιλογή είναι δική σας.

---

Γ.Α.Λυγκουνάκης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μήπως ήρθε η ώρα να ζητήσουμε τη παράδοση μας πίσω;

Του Γ.Α.Λυγκουνάκη

Τι θέλω να πω με τούτο. Τα τελευταία χρόνια μέσα στη κρίση, όπως σε όλους τους σχετιζόμενους είναι γνωστό, έχει φτάσει στο απόγειο της γελοιότητας μια κατάσταση που χτιζόταν και χρόνιζε όλες τις προηγούμενες δεκαετίες στα κρητικά πολιτιστικά δρώμενα των Αθηνών.

Ένας απίθανος μηχανισμός παραγωγής και πώλησης κρητικίλας με την οκά, που συμπεριλαμβάνει καλλιτέχνες, μαγαζιά και συλλόγους, όχι μόνο δεν έχει αφήσει τίποτα αξεφτίλιστο παρουσιάζοντας τον Κρητικό σα βλαχοντίσκο γραφική τουριστική ατραξιόν, αλλά έχει επιβάλει και την στυλιστική, οικονομική και πολιτική κυριαρχία του σε όλες τις μορφές έκφρασης των Κρητών του Λεκανοπεδίου.

Πανάκριβα μαγαζιά, με τα μεγάλα μουσικά ονόματα εκ Κρήτης που πουλάνε την εργατοώρα τους σε τιμή χρυσού, πανάκριβα μαθήματα σε συλλόγους που βασικά, σε συνεργασία με τους ως άνω, αυτό που κάνουν είναι να οργανώνουν φολκ χοροεσπερίδες όπου γυαλιστεροί κοινότοποι τύποι χορεύουν ένοπλοι, ντυμένοι σα τη Νεράιδα και το Παληκάρι και όλα τα σχετικά, τη στιγμή που η Αθήνα έχει εξαιρετικούς παραδοσιακούς μουσικούς οι οποίοι είτε μένουν στην απέξω παίζοντας σε καμιά ταβερνούλα ή κανά τσιπουράδικο είτε ανέχονται το εργασιακό νταβατζιλίκι αναγκαστικά.

Και λέω μήπως ήρθε η ώρα να το αλλάξουμε όλο αυτό; Μήπως καλό θα ήτανε, σε όσους από εμάς δεν αρέσει να κάνουν τη παράδοση μας σουβλάκι-τζατζίκι, να κάνουμε κάτι για να στηρίξουμε τους πραγματικούς ανώνυμους καλλιτέχνες της πόλης, οι οποίοι πέραν των άλλων αποτελούν και τη γνήσια έκφραση των Κρητικών της Αθήνας ως ομαδοποίησης με ξεχωριστά χαρακτηριστικά, και μέσω αυτής της κίνησης να συμβάλλουμε στην ευρύτερη διαδικασία γέννησης της νέας τέχνης στη μεγαλούπολη;

Απλά λέω.

---

Γ.Α.Λυγκουνάκης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μιλάμε για εξαχρείωση

Του Γ.Α.Λυγκουνάκη

Είναι γνωστό όσον αφορά τα συναισθήματα μου για το ΚΚΕ, ότι μόνο συμπαθούντα πλέον δε μπορείς να με πεις, ωστόσο εδώ θα υπερασπιστώ.

Στη συνέντευξη που έδωσε η Χρ. Παναγιωτακοπούλου στην ΕΡΤ1, μόλις τόλμησε να αναφερθεί σε θέματα όπως το θεσμό της μαθητείας ή το οχτάωρο, πετάχτηκε το πάνελ πάνω σα να τους τσίμπησε μύγα.

Βγήκε λοιπόν ξανά στη φόρα, το γνωστό αφήγημα για τους γνωρίζοντες το χώρο της δημοσιογραφίας, ότι «όλοι στην αρχή τσάμπα δουλεύαμε», «ποτέ κανείς μας δε δούλεψε οχτάωρο» κτλ.

Πράγματι. Σε αυτή τη δουλειά υπήρχε χτισμένη μια παράδοση να αντιμετωπίζεται ο νέος συνάδελφος σαν αναξιοπρεπές τσιράκι. Κάποιοι δεν την αποδεχτήκαμε για όσο κάναμε τη δουλειά, πολλοί την απεδέχθησαν.

Φυσικά όταν το στέλεχος του ΚΚΕ τους αντέτεινε, ότι απολαμβάνουν προνόμια που ένας νέος ούτε να φαντασιωθεί δε μπορεί, μαζεύτηκαν.

Είναι αυτοί οι άνθρωποι που ζήτησαν την εθελοντική συνδρομή των-ούτως ή άλλως απλήρωτων-νέων συναδέλφων τους γιατί τους κυνηγούσε η «κακιά δεξιά». Είναι οι άνθρωποι που και αύριο, αν, υποθετικά, αλλάξει η κατάσταση, θα έρθουν κλαψουρίζοντας στους άνεργους, απολυμένους ή εκτός επαγγέλματος «συντρόφους» τους για να τους ξαναστηρίξουμε.

Εγώ πάντως ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ δεν πρόκειται να ξανατρέξω.

Και κάτι άλλο που μου χτύπησε στο μάτι.

Γιατί κουνάει ο τύπος το χέρι του στη μούρη της γυναίκας;;;

---

Γ.Α.Λυγκουνάκης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Το αν εσπάρθη πολλές φορές, αλλά δεν εφύτρωσε

Του Γ.Α.Λυγκουνάκη

Όσο ανοίγει η κουβέντα περί εκλογών εμένα μου γυρνάν στη μνήμη μια-μια παλιές ιδέες και έχω αποφασίσει να τις καταγράφω σιγά-σιγά.

Μια άλλη θέση στην οποία επέμενα once upon a time, πέρα από την αγροτοκτηνοτροφική αξιοποίηση των βουνών γύρω από το Λεκανοπέδιο με κινηματικές διαδικασίες, ήταν η δημιουργία άτυπων επιτροπών αλληλεγγύης σε εργαζομένους εμποροϋπαλλήλους στις γειτονιές και έξω από τα πλαίσια των κομματικών σωματείων.

Φυσικά απάντηση από τους κομματικούς συνδικαλιστές δεν πήρα ποτέ. Ωστόσο η εμπειρία του κινήματος κατά των πλειστηριασμών έδειξε ότι ως ιδέα η τοπική συσπείρωση είναι εφικτή.

Φυσικά, μιλώντας για εργαζομένους σε αλυσίδες καταστημάτων οι γείτονες σου μπορούν να σε βοηθήσουν τόσο-όσο απέναντι στην εργοδοσία. Μπορούν όμως να σου δώσουν πολύτιμο χρόνο με την άμεση κινηματική υποστήριξη τους, ώστε να οργανώσεις την αντίδραση σου μέσω του σωματείου.

Αυτό επιπροσθέτως θα κινητοποιήσει και πολύ κόσμο που δεν θέλει πλέον ούτε να ακούει για κόμματα και συνδικάτα.

Ασφαλώς και δεν περιμένω πως θα το κάνουν πότε τα κόμματα της αστικής (και συνδικαλιστικής) νομιμότητας. Μόνοι μας μόνο μπορούμε να πάρουμε τέτοιες πρωτοβουλίες. Πράγματι, ο καθένας να δημιουργήσει τη δική του «σοσιαλιστική νησίδα» μέσα στην «καπιταλιστική θάλασσα».

Και όπως είχε πει ο Κολοκοτρώνης: «Το αν εσπάρθη πολλές φορές, αλλά δεν εφύτρωσε».

---

Γ.Α.Λυγκουνάκης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Το παράδειγμα της Μαριναλέδα υπόδειγμα για τις τοπικές μας κοινωνίες

Του Γ.Α.Λυγκουνάκη

Με τις αυτοδιοικητικές εκλογές να πλησιάζουν αργά-αργά, η συζήτηση ανοίγει μέσα σε περιβάλλον ερήμωσης, μιζέριας και-μην το κρύβουμε-απόλυτης καταστροφής των ζωών και του μέλλοντος μας.

Θα ήταν οπορτουνισμός και ανοιχτό ψέμα να ισχυριστεί κανείς πως, όποια επιλογή και αν κάνει ο κόσμος σε τοπικό επίπεδο, μπορεί να ανατρέψει την κατάσταση στο κεντρικό πολιτικό.

Ως τόσο, η τοπική κοινωνία έχει δυνατότητες να αντισταθεί στη λαίλαπα της κεντρικής εξουσίας αν συνειδητοποιήσει τις δυνάμεις της και αξιοποιήσει τους πόρους και τα εργαλεία τα οποία έχει στη διάθεση της.

Στα δυτικά προάστια έχουμε την τύχη να έχουμε το Ποικίλο Όρος δίπλα μας, ένα βουνό το οποίο έχουμε αφήσει πλήρως αναξιοποίητο, πέρα από τη χρήση του ως χώρου περιπάτου και αναψυχής.

Ένα βουνό όμως δεν είναι μόνο αυτό. Το Ποικίλο συγκεκριμένα είναι κατάφυτο από ελαιόδεντρα τα οποία έχουν μείνει τελείως αναξιοποίητα. Επίσης κάποτε φιλοξενούσε και στάνες και ακόμη φιλοξενεί σε σαφώς μικρότερη έκταση και πυκνότητα.

Σε πόλεις που μαστίζονται από ανεργία, η αξιοποίηση των φυσικών πόρων από πλευράς της κοινωνίας μπορεί να δημιουργήσει δουλειές, όχι φυσικά μόνιμες και σταθερές αλλά κάθε επιπλέον βοήθεια είναι κάτι.

Ας σκεφτεί μόνον κάποιος, την ανάσα που θα πάρουν άνεργοι, οι οποίο δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις στοιχειώδεις υποχρεώσεις τους από μια, έστω και μερική απασχόληση δίπλα στο σπίτι τους, τη στιγμή που, έστω κατά τα άλλα, γίνονται αποδέκτες μιας μορφής στήριξης, είτε από την πολιτεία, είτε από τον ιδιωτικό τομέα.

Ακούγεται ότι η αξιοποίηση του βουνού θα ενοχλήσει την άγρια πανίδα. Αυτό δεν είναι κατ’ ανάγκην αλήθεια. Η άγρια πανίδα σε τόσο μικρούς ορεινούς όγκους στην πραγματικότητα είναι από μόνη της ημιεξημερωμένη. Ταυτόχρονα, η παρουσία ανθρώπων στο βουνό θα αποθαρρύνει τους βλαμμένους που χαίρονται να το γεμίζουν φόλες για να βλέπουν τα ζώα να υποφέρουν.

Ακούγεται επίσης ότι η χρήση της γης ανοίγει το δρόμο στην οικοπεδοποίηση. Ούτε αυτό είναι αλήθεια. Η κοινωνική χρήση της γης είναι η μόνη πραγματική προστασία που μπορεί να υπάρξει απέναντι στην απληστία των ιδιωτών. Επίσης η μόνιμη και σταθερή παρουσία ανθρώπων στο βουνό είναι η καλύτερη προστασία απέναντι σε εμπρησμούς. Σε περιπτώσεις δε, όπως πάνω από τον Άτταλο στο Καματερό, όπου το βουνό κατεβάζει χώματα σε κάθε μπόρα, το να δημιουργηθούν πεζούλες που θα καλλιεργηθούν, θα μπορούσε να είναι μια ιδέα η οποία, πέραν των άλλων, θα αφορούσε και την ασφάλεια των περιοίκων.

Ορισμένοι ισχυρίζονται πως αυτά δεν μπορούν να γίνουν επειδή οι δήμοι δεν μπορούν να κάνουν κίνημα και δεν μπορούν να δημιουργηθούν σοσιαλιστικές νησίδες μέσα στον καπιταλισμό.

Το να το λένε αυτό άνθρωποι οι οποίοι δηλώνουν «κομμουνιστές» είναι από μόνο του αντιφατικό, γιατί τότε ακυρώνουν την αιτιολογία για την ίδια τους την εκλογική κάθοδο. Για έναν κομμουνιστή οι εκλογές είναι πάντοτε μέσον για την επίτευξη ενός επαναστατικού στόχου και όχι αυτοσκοπός.

Αποκαλύπτουν όμως μια αλήθεια. Πως η παραγωγική ανασυγκρότηση, με παράλληλο μετασχηματισμό της κοινωνίας και της οικονομίας στην κατεύθυνση της κοινωνικοποιημένης διαχείρισης των πόρων, είναι πάντοτε σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση.

Για όποιον λοιπόν πιστεύει πως ο σοσιαλισμός είναι αναγκαίος, επίκαιρος και εφικτός (το τελευταίο δεν το λέει ο επίσημος αντιπρόσωπος της κομμουνιστικής ιδεολογίας στη χώρα μας), η σύγκρουση με το υπάρχον σύστημα περνά μέσα από τέτοιες οδούς, επανεκκίνησης της παραγωγής με κινηματικές διαδικασίες.

Προσωπικά με εμπνέει η προσπάθεια της Μαριναλέδα, η οποία μπορεί να μην έχει άμεση αντιστοίχιση με τις συνθήκες της δικής μας ζωής, ωστόσο δείχνει τι μπορεί να κάνει σε αυτόν τομέα μια τοπική κοινωνία όταν πραγματικά το αποφασίσει.

Ο καθένας ας ρίξει τις ιδέες του.

---

Γ.Α.Λυγκουνάκης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Όχι ρε μάγκες, δεν έμπαινα

Του Γ.Α.Λυγκουνάκη

Με μια θλιβερή ανακοίνωση με τίτλο «Σε ποια από τις δύο έμπαινες;», οι συντάκτες της «Κατιούσα» επέλεξαν να παρουσιάσουν το «δίλημμα» στον κόσμο για το ποια είναι η πορεία η σωστή η πρόστυχη για να πάνε για τη ΔΕΘ.

Δεν θα κάτσω να κουράσω και να κουραστώ με άλλα σχόλια για τη κατηφόρα και τη γελοιότητα από την εποχή των αγανακτισμένων, με τους σκυλοκαβγάδες κομματικών και μη.

Θα πω μόνο, σε όσους ακόμα θυμούνται, αυτά που μας λέγανε κάποτε, τότε που θέλανε να μας έχουνε μέλη να κολλάμε αφίσα, για ένα κομμουνιστικό-επαναστατικό κόμμα, ένα κόμμα νέου τύπου, αυτό μέσα από το οποίο θα γεννιόταν η πρωτοπορία του επαναστάτη-αγωνιστή-ανθρώπου.

Δυστυχώς, το μόνο που έχει απομείνει, πέρα από έναν πάρα πολύ κλειστό κύκλο αξιοπρεπών ανθρώπων του σκληρού πυρήνα, είναι οι κουραδομαγκιές κάτι τύπων σαν τους συντάκτες της Κατιούσας.

Όχι ρε μάγκες δεν έμπαινα. Γιατί καμία από τις δυο σας δε μου κάνει.

Υ.Γ. Και κάτι τελευταίο. Κάποτε κάτι κατιουσαίοι τύποι, αντιμετωπίζονταν την ίδια μέρα με διαγραφή. Αν λοιπόν, τα «παιδιά» αυτά δεν είναι καν κομματικά μέλη, μη μας τα ζαλίζουν άλλο με τη ψευτοεπαναστατική τζάμπα μαγκιά τους.

---

Γ.Α.Λυγκουνάκης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Οργανωμένη πάλη για την ανατροπή της πολιτικής που κάνει στάχτη τη ζωή των εργαζομένων

Του Γ.Α.Λυγκουνάκη

Με ενός λεπτού σιγή για τα θύματα της καταστροφικής πυρκαγιάς στην Ανατολική Αττική ξεκίνησε το βράδυ της Δευτέρας 27 Αυγούστου η συγκέντρωση που διοργάνωσε στην πλατεία της Νέας Μάκρης η ΚΕ του ΚΚΕ με θέμα «Οι θέσεις του ΚΚΕ για τα μέτρα ουσιαστικής αποκατάστασης από τις συνέπειες των πυρκαγιών και προστασίας της ζωής του λαού» και ομιλητή τον ΓΓ της ΚΕ του Κόμματος Δημήτρη Κουτσούμπα.

Η πλατεία της Νέας Μάκρης κατακλύστηκε από πλήθος κόσμου, από εργατικές - λαϊκές οικογένειες των πυρόπληκτων περιοχών Μαραθώνα, Νέας Μάκρης και Ραφήνας, μέλη και φίλους του ΚΚΕ, ενώ ιδιαίτερη ήταν η παρουσία νεολαίας.

Τα γιγαντοπανό που είχαν στηθεί στην εξέδρα και σε κεντρικά σημεία της περιοχής με τα συνθήματά τους έδιναν το στίγμα της αλληλεγγύης, αναδεικνύοντας ότι οι εργατικές - λαϊκές ανάγκες βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης. «Κανένας συμβιβασμός με την εμπρηστική πολιτική. Αλληλεγγύη και αγώνας για την προστασία του λαού και τις ανάγκες μας», «Καμία εμπιστοσύνη στη κυβέρνηση. Αποκατάσταση τώρα των πληγέντων 100%. Κάλυψη όλων των αναγκών σε στέγαση, περίθαλψη, Υγεία. Απορρύπανση της περιοχής. Τώρα μέτρα αντιπυρικής και αντιπλημμυρικής προστασίας», «Η γη, τα δάση και οι αιγιαλοί στην υπηρεσία του λαού και των αναγκών του», «Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ και οι προηγούμενοι έχουν εγκληματικές ευθύνες για την τραγωδία», ανέγραφαν ορισμένα από αυτά.

Η συγκέντρωση άνοιξε με χαιρετισμούς από τον Γιάννη Γιαννόπουλο , μέλος της Επιτροπής Πυροπλήκτων Ραφήνας-Μαραθώνα και τον πυροσβέστη Δημήτρη Βλάχο, μέλος της Ενωτικής Αγωνιστικής Κίνησης Πυροσβεστών και του ΔΣ της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ενώσεων Υπαλλήλων Πυροσβεστικού Σώματος.

---

Γ.Α.Λυγκουνάκης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Το ΚΚΕ υποδέχτηκε στη Βουλή, την Επιτροπή Πυρόπληκτων Κατοίκων Ραφήνας - Μαραθώνα

Του Γ.Α.Λυγκουνάκη

Αντιπροσωπεία της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΚΚΕ, αποτελούμενη από τους Γ. Γκιόκα και Χρ. Κατσώτη, υποδέχτηκε στη Βουλή, την Επιτροπή Πυρόπληκτων Κατοίκων Ραφήνας - Μαραθώνα, η οποία και επέδωσε στα κόμματα υπόμνημα με τις διεκδικήσεις της.

«Σπίτια - υποδομές για ανάγκες λαϊκές, κόστος δεν είναι οι ανθρώπινες ζωές»: Με την παρέμβαση που οργάνωσε σήμερα στη Βουλή, η Επιτροπή Πυρόπληκτων Κατοίκων Ραφήνας - Μαραθώνα έφερε στο προσκήνιο τα αιτήματα για άμεση ανακούφιση και ουσιαστική αποκατάσταση των πληγέντων από τη φονική πυρκαγιά στην Ανατολική Αττική.

Κάτοικοι της περιοχής έφτασαν με λεωφορεία που δρομολογήθηκαν από τη Νέα Μάκρη, αλλά και με δικά τους μέσα, στο Σύνταγμα. Με πορεία και συνθήματα κατευθύνθηκαν στην είσοδο της Βουλής στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας.

Στο σύνθημα «Πνιγμένοι στις βροχές, καμμένοι στις φωτιές, κόστος δεν είναι οι ανθρώπινες ζωές» που φώναξαν, όπως και στο πλαίσιο αιτημάτων που κατέθεσαν στα κόμματα της Βουλής, περιλαμβάνονται αιτήματα για την πραγματική προστασία του λαού από πλημμύρες, πυρκαγιές και σεισμούς, με σχεδιασμένη πρόληψη, υποδομές και μέσα, με βάση τις πραγματικές ανάγκες του λαού.

Οι βουλευτές του Κόμματος εξέφρασαν την αμέριστη στήριξη του ΚΚΕ στις διεκδικήσεις των κατοίκων. Ακόμα ενημέρωσαν την Επιτροπή πως το ΚΚΕ έχει ήδη καταθέσει Ερώτηση, διεκδικώντας την άμεση αποκατάσταση των πληγέντων, με αποζημιώσεις στο 100%, την κάλυψη των αναγκών σε στέγαση, περίθαλψη, υγεία, την απορρύπανση της περιοχής και τη λήψη όλων των απαραίτητων μέτρων αντιπυρικής και αντιπλημμυρικής προστασίας.

Το ΚΚΕ θα είναι στο πλευρό των κατοίκων, σε κάθε αίτημα τους, αξιοποιώντας όλα τα μέσα, προκειμένου να υπάρξει ουσιαστική αντιμετώπιση των συνεπειών της καταστροφής, αλλά και των αιτιών που τη δημιούργησαν.

Ενώ η Επιτροπή επέδιδε το πλαίσιο αιτημάτων στη Βουλή, μια αντιπροσωπεία της επισκέφθηκε την Περιφέρεια Αττικής για να καταθέσει και εκεί τα αιτήματα.

Στο πλευρό του λαού της περιοχής βρέθηκαν αντιπροσωπεία της Εκτελεστικής Γραμματείας του ΠΑΜΕ, το Εργατικό Κέντρο Λαυρίου - Ανατολικής Αττικής, σωματεία εργαζομένων και ενώσεις αυτοαπασχολούμενων, οι Ομάδες της ΟΓΕ σε Νέα Μάκρη - Μαραθώνα και Ραφήνα - Πικέρμι.

«Πρέπει άμεσα να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας, να διεκδικήσουμε τις ζωές μας πίσω, να μην τσιμπήσουμε σε υποσχέσεις "κάτω από το τραπέζι" που θάβονται και εξαφανίζονται την επόμενη μέρα. Τα μέτρα που εξήγγειλε και υλοποιεί η κυβέρνηση για τη στήριξή μας δεν φτάνουν ούτε στο ελάχιστο, δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες που έχουν δημιουργηθεί», τονίζει η Επιτροπή.

Κάτοικοι της περιοχής, μέλη της Επιτροπής, τονίζουν ότι δεν συμβιβάζονται με τα ψίχουλα που διαφημίζει η κυβέρνηση. Εξάλλου βλέπουν τις υποσχέσεις της μέσα από το πρίσμα της μέχρι τώρα πείρας τους: Κατεστραμμένα σπίτια χαρακτηρίζονται "κίτρινα", κατασκευαστικοί όμιλοι και μεσιτικά γραφεία σπεύδουν σαν "κοράκια" να επωφεληθούν, οι απαραίτητες εργασίες προχωρούν με ρυθμούς απελπιστικά αργούς. Στο παραπάνω φόντο, τονίζουν την ανάγκη να δυναμώσει η οργάνωση και η διεκδίκηση.

Το πλαίσιο αιτημάτων

- Άμεση αποζημίωση κατοίκων και επαγγελματιών της περιοχής στο 100% της συνολικής ζημιάς. Και άδεια ανοικοδόμησης και από το Δασαρχείο για όλες τις κατοικίες χωρίς νομικά εμπόδια.

- Να υπάρξουν μέτρα ασφαλούς στέγασης, καθαριότητας και υγιεινής για όσους δεν μπορούν να μείνουν στην οικία τους, επιδότηση ενοικίου για όσους το χρειάζονται, ουσιαστική στήριξη των πυρόπληκτων οικογενειών από το κράτος.

- Άμεση αποκατάσταση των υποδομών, όπως της ύδρευσης, της ηλεκτροδότησης, τηλεφωνίας, χωρίς την επιβάρυνση των καταναλωτών για τη σύνδεσή τους στο δίκτυο κ.λπ.

- Να αντιμετωπιστούν άμεσα οι ελλείψεις στους τομείς της δασοπροστασίας και πυρόσβεσης και να εκπονηθεί σχέδιο αντιμετώπισης παρόμοιων φαινομένων.

- Να καθαριστεί και να προστατευθεί το πευκοδάσος του Σχοινιά με ευθύνη του κράτους.

- Να μαζευτούν τα κλαδιά κ.λπ. από περιοχές των Δήμων που επλήγησαν και δεν έχουν καεί, με ευθύνη περιφέρειας και κράτους.

- Να γίνουν οι απαραίτητες μελέτες, μετρήσεις και να υλοποιηθούν τώρα έργα που σχετίζονται με την αντιμετώπιση πλημμυρών και πιθανής μόλυνσης του εδάφους, της ατμόσφαιρας και του υδροφόρου ορίζοντα στις πυρόπληκτες περιοχές.

- Εξασφάλιση δωρεάν ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης για όλους μας με ευθύνη του κράτους. Να υπάρξουν άμεσα μέτρα στήριξης των Κέντρων Υγείας Ραφήνας, Ν. Μάκρης με μόνιμο προσωπικό και μέσα για την περίθαλψη όσων έχουν ανάγκη.

- Να φτιαχτούν σύγχρονοι οικισμοί με ευθύνη και χρηματοδότηση του κράτους, που να υπηρετούν τις λαϊκές ανάγκες και όχι τα συμφέροντα των μεγάλων εταιριών.

- Απαλλαγή των πληγέντων από τα δημοτικά τέλη.

- Μέτρα ουσιαστικής στήριξης εργαζόμενων και επαγγελματιών που έχουν χάσει τη δουλειά τους.

- Πάγωμα των χρεών σε εφορία, ΕΝΦΙΑ, ΕΦΚΑ, τράπεζες, ΟΤΑ, χωρίς τόκους και προσαυξήσεις.

- Μέτρα στήριξης μαθητών από τις πυρόπληκτες περιοχές που θα φοιτήσουν στη Γ' Λυκείου για την εισαγωγή τους στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.

- Κάρτα Πυρόπληκτων για δωρεάν μεταφορά στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς (αστικά, Μετρό, ΚΤΕΛ) και διοδίων για τουλάχιστον ένα έτος.

- Ακατάσχετο λογαριασμού πυρόπληκτων που θα περιλαμβάνει εκτός από την κρατική βοήθεια αποκατάστασης και δωρεές φίλων μέχρι την αξία του σπιτιού.

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ διοργανώνει συγκέντρωση, τη Δευτέρα 27 Αυγούστου, στις 8 μ.μ., στην πλατεία της Ν. Μάκρης, με θέμα «Οι θέσεις του ΚΚΕ για τα μέτρα ουσιαστικής αποκατάστασης από τις συνέπειες των πυρκαγιών και προστασίας της ζωής του λαού».

Τις θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ θα παρουσιάσει ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας.

Θα ακολουθήσουν παρεμβάσεις ειδικών και κατοίκων της περιοχής.

Υ.Γ. Μια παρατήρηση μόνο. Στα πλαίσια της κομμουνιστικής διαπαιδαγώγησης, και με απόλυτο σεβασμό στους ανθρώπους, θα πρέπει να ακουστούν και κάποιες σκληρές αλήθειες.

Το κατεστραμμένο Ελληνικό Δημόσιο, ακόμα και αν απελευθερωθεί η χώρα, δεν προβλέπεται να έχει τα λεφτά να πληρώσει την εργασία μιας εκτεταμένης ανοικοδόμησης από τη μια άκρη της πατρίδας εώς την άλλη. Και ανοικοδόμηση με δημόσια «εθελοντική» εργασία (όχι και τόσο εθελοντική στη πραγματικότητα) για να χαρισθεί το αποτέλεσμα σε ιδιώτες, δε γίνεται.

Θα πρέπει να ακουστεί πως η Λαϊκή Εξουσία δεν είναι το πανηγύρι του τσάμπα και πως ό,τι ανοικοδομηθεί με κοινωνική εργασία θα παραμείνει κοινωνικοποιημένη ιδιοκτησία.

Διαφορετικά, όποιος θέλει να ανοικοδομήσει ως ιδιώτης, είναι ελεύθερος να αναζητήσει τον τρόπο μόνος του και με τη βοήθεια ιδιωτών εθελοντών.

Ο μοναδικός άλλος τρόπος, θα ήταν το Κράτος να πλημμυρίσει την αγορά με πληθωριστικό εθνικό νόμισμα, πράγμα που, κατά την ταπεινή μου άποψη, με δεδομένο τον ψυχολογικό παράγοντα και τη μειωμένη σε πολλά πράγματα κοινωνική συνείδηση που έχει επιδείξει μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού, μπορεί να οδηγήσει σε πληθωριστικό σπιράλ και έκρηξη μαυραγοριτισμού, ακόμη και εάν επιβληθεί ταβάνι στις τιμές.

Προσωπικά είμαι εναντίον της λογικής πως το εθνικό νόμισμα αποτελεί λύση δια πάσα νόσο. Η χρήση του εθνικού νομίσματος θέλει περίσκεψη και η κυκλοφορία του, κατά την άποψη μου, πρέπει πάντοτε να παραμένει σε ελεγχόμενα επίπεδα.

Άρα η ανοικοδόμηση θα πρέπει να γίνει σε μεγάλο βαθμό με εθελοντική εργασία ιδιωτικά σε συνδυασμό με κοινωνική εργασία με παρέμβαση του δημόσιου τομέα. Η αλληλεγγύη όμως, σε αντίθεση με τη φιλανθρωπία, είναι πολιτική πράξη και ως εκ τούτου έχει πάντοτε ανταποδοτικό χαρακτήρα.

Δεν μπορεί να γίνεται κατάχρηση της για μικροπολιτικούς λόγους.

Οι κάτοικοι καλά κάνουν και ζητούν αυτά που ζητούν. Και οι φορείς που τους υποστηρίζουν επίσης κάνουν καλά, καθώς είναι ένα δίκαιο συνδικαλιστικό αίτημα για το τώρα, απέναντι στο υποταγμένο παράνομο Αστικό Κράτος.

Όμως η αυριανή ελεύθερη Ελλάδα επαναστατικώ δικαίω δεν πρόκειται και δεν μπορεί να αναγνωρίσει οποιεσδήποτε δεσμεύσεις του σημερινού καθεστώτος και παράλληλα δεν θα μπορεί να κουβαλάει ούτε τα βάρη αυτού.

Συνεπώς, η ανοικοδόμηση, λίγο εώς πολύ, θα επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων.

---

Γ.Α.Λυγκουνάκης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η Παναγιά η Ελευθερώτρια να μας οδηγήσει στη παγκόσμια απελευθέρωση

Του Γ.Α.Λυγκουνάκη

Η κίνηση καλής θέλησης του Ερντογάν με την απελευθέρωση των δυο Ελλήνων στρατιωτικών ήρθε σαν ανάσα ανακούφισης, και με το συμβολικό βάρος των ημερών (ασφαλώς εν μέρει κομμάτι και αυτό της έμπειρης τουρκικής διπλωματίας).

Το πιο ανακουφιστικό είναι πως, υπό το βάρος της αμερικανικής πίεσης, το καθεστώς Ερντογάν δεν έκανε την παρανοϊκή επιλογή της σύγκρουσης με όλους, αλλά φαίνεται πως αποφασίζει να κλείσει, κατά το δυνατόν, δευτερεύοντα μέτωπα, ταυτόχρονα κάνοντας κινήσεις οι οποίες θα το καταστήσουν πιο συμπαθές στη κοινή γνώμη των δημοκρατικών ανθρώπων της Δύσης, σε αντίθεση με το οθωμανικό προφίλ το οποίο προσπαθούσε να περάσει στην προηγούμενη ιστορική φάση.

Από την πλευρά της, η ελληνική κυβέρνηση έσπευσε να κεφαλαιοποιήσει το αναπάντεχο δώρο, δίνοντας σόου στα κανάλια και προσπαθώντας να παρουσιάσει το γεγονός ως αποτέλεσμα της δικής της διαπραγματευτικής ικανότητας, όσο και της πυγμής των ΝΑΤΟϊκών προστατών μας.

Θα φανεί σύντομα εάν αυτή ή κίνηση θα ακολουθηθεί από μια γενική ύφεση της έντασης στο Αιγαίο και για πόσο. Φαίνεται ωστόσο, πως η ολοένα και αυξανόμενη ολοκληρωτική υποδούλωση της Ελλάδας στον αμερικανικό παράγοντα έχει προκαλέσει την ανησυχία της Τουρκίας για ανάφλεξη, ακόμη και από ατύχημα.

Η προσωρινή τουρκική υποχώρηση, σε μεσομακροπρόθεσμο ορίζοντα, δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση παραίτηση από τις πάγιες τουρκικές επιδιώξεις στο τρίγωνο Κύπρος-Αιγαίο-Θράκη. Στην περίπτωση της Κύπρου ειδικά, και με το αγκάθι της μοιρασιάς των πετρελαίων ανοιχτό ανάμεσα στους ιμπεριαλιστές, δεν αποκλείεται περαιτέρω αναθέρμανση.

Φήμες ωστόσο, οι οποίες κυκλοφορούν και συνδέουν την απελευθέρωση των δύο με την πρόωρη συνταξιοδότηση των επίσημων μουφτήδων στη Θράκη, πιστεύω πως μειώνουν το μέγεθος της ιστορικά διαμορφωμένης ελληνικής ενδοτικότητας στη περιοχή έναντι των τουρκικών απαιτήσεων, η οποία, πέραν των άλλων, έχει βγει σε βάρος και των μουσουλμάνων κατοίκων, με ποικίλους τρόπους.

Σε κάθε περίπτωση, η προσπάθεια της ελληνικής κυβέρνησης να παρουσιάσει ως αυτονόητη πραγματικότητα το ότι τα δύο στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων συνελήφθησαν την ώρα που διεξήγαν έρευνες για λαθρομετανάστες δεν καθησυχάζει, καθώς δεικνύει πως οι δυο χώρες θα συνεχίσουν τη συνεργασία τους στα πλαίσια των ευρωπαϊκών και νατοϊκών κατευθύνσεων στο θέμα του προσφυγικού απρόσκοπτα, συνεχίζοντας το έγκλημα.

Πραγματικά μόνιμη και σταθερή ειρήνη στην περιοχή και στον κόσμο δεν μπορεί να υπάρξει παρά μόνο με το οριστικό τέλος των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, και αυτό θα έλθει μόνον όταν πεθάνει το σύστημα που τους γεννά, ο καπιταλισμός, εδώ και σε όλο τον κόσμο.

---

Γ.Α.Λυγκουνάκης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Δ. Κουτσούμπας: Αιχμή η αποκατάσταση των πληγέντων, η κατάργηση των μνημονιακών νόμων

Του Γ.Α.Λυγκουνάκη

Σε δήλωσή του ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας από την εκδήλωση της ΚΟ Αταλάντης, αφιερωμένη στα 100 χρόνια του Κόμματος, τόνισε:

«Το αμέσως επόμενο διάστημα πρέπει να αποκτήσουν προτεραιότητα τα εξής ζητήματα:

Πρώτον, η άμεση αποκατάσταση των πληγέντων, με αποζημιώσεις 100% και βεβαίως το πάρσιμο όλων των απαραίτητων μέτρων αντιπυρικής, αντισεισμικής και αντιπλημμυρικής προστασίας για τη χώρα, για το λαό μας. Μαζί με όλα τα υπόλοιπα μέτρα που προτείνει ήδη το εργατικό - λαϊκό κίνημα και τα έχει ως αιτήματα στις διεκδικήσεις του.

Δεύτερον, η κατάργηση όλων των μνημονιακών αντιλαϊκών μέτρων. Όταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ μιλά για τέλος των μνημονίων σημαίνει ότι καταργούνται όλοι οι μνημονιακοί νόμοι, που έχουν ματώσει τον ελληνικό λαό, 10 χρόνια τώρα. Και βεβαίως καμία μείωση σε συντάξεις, σε μισθούς, αλλά παραπέρα αύξηση των μισθών, αύξηση των συντάξεων, μείωση της φορολογίας του λαϊκού εισοδήματος.

Τρίτον, απεγκλωβισμός από όλους τους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς, από τις αποστολές εκτός συνόρων, από το θανάσιμο εναγκαλισμό του ελληνικού λαού, της χώρας μας με τις αμερικανοΝΑΤΟϊκές πολιτικές, τις στρατιωτικές επιλογές τόσο στα Βαλκάνια όσο και στη Μεσόγειο, τη Μ. Ανατολή, την ευρύτερη περιοχή.

Αυτά πρέπει να αποτελέσουν τα ζητήματα αιχμής σήμερα, από δω και πέρα, κάθε μέρα, του οργανωμένου λαϊκού κινήματος.»

Αφού το πιστεύει αυτό, ας πάρει το ΚΚΕ πρωτοβουλίες, μέσα και έξω από τη Βουλή, για την προώθηση αυτών των στόχων πάλης. Τα τηλέφωνα μας όλων, οργανωμένων και ανοργάνωτων, τα έχουνε.

---

Γ.Α.Λυγκουνάκης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Τα μέτωπα δεν χτίζονται με βάση εκλογικούς τακτικισμούς

Του Γ.Α.Λυγκουνάκη

Ο Παν. Λαφαζάνης μίλησε στην Κόρινθο σε εκπροσώπους των μέσων ενημέρωσης και μεταξύ άλλων τόνισε τα εξής:

«Η κυβέρνηση Τσίπρα βλέπει απέναντί της μία κοινωνία να είναι, σύσσωμη σχεδόν, αγανακτισμένη, οργισμένη και αηδιασμένη από τις καταστροφικές πολιτικές της, την ανικανότητά της και την προκλητική και αλαζονική συμπεριφορά των υπουργών της και του ίδιου του πρωθυπουργού.

Έχουμε μία κυβέρνηση η οποία έχει καταρρεύσει πολιτικά αλλά και εκλογικά μέσα στον λαό και η οποία δεν μπορεί να συνεχίσει να κυβερνά αυτήν την χώρα, παρά μόνο επιφέροντας αποτυχίες, δεινά και συμφορές στον τόπο και τον λαό.

Η κυβέρνηση Τσίπρα έχει ενσωματωθεί πλήρως και με τον χειρότερο δυνατό τρόπο στο σύστημα των δεξιών νεοφιλελεύθερων πολιτικών, της δουλοπρεπούς υποταγής στη νέα αμερικανοκρατία και την γερμανική ευρωκρατία, καθώς και στο πλέγμα των πελατειακών και διαπλεκόμενων ολιγαρχικών σχέσεων.

Δεν είναι δυνατόν στην Ελλάδα των μεγάλων αγωνιστικών και δημοκρατικών παραδόσεων να αλωνίζουν στην πολιτική ζωή και να κυριαρχούν, σε ένα νέου τύπου ολοκληρωτικό μονοπολισμό στην χώρα, οι δυνάμεις της δεξιάς πολιτικής, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ, και της Δεξιάς, όπως η ΝΔ και δίπλα τους να οργιάζουν, πουλώντας δημαγωγία και ψευτοπατριωτισμό, κάθε λογής ακροδεξιά μορφώματα και νεοναζιστικές αποφύσεις.

Μετά την ενσωμάτωση του μεταλλαγμένου ΣΥΡΙΖΑ στο σύστημα των πιο ακραίων πολιτικών της Δεξιάς και των δεξιών πρακτικών, υπάρχει στην χώρα ένα μεγάλο κενό μίας μεγάλης, μαζικής, αυθεντικής και ριζοσπαστικής αριστερής, προοδευτικής, γνήσια πατριωτικής – αντιιμπεριαλιστικής, δημοκρατικής παρουσίας και πρότασης. Μια ριζοσπαστικής παρουσίας και πρότασης ικανής να εμπνεύσει ένα νέο μεγάλο όραμα εθνικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης, μετασχηματισμού και απελευθέρωσης.

Αυτό το μεγάλο πολιτικό κενό επιχειρεί να καλύψει η ΛΑ.Ε με ένα όσο το δυνατόν πιο ευρύ μέτωπο αριστερών, προοδευτικών, πατριωτικών, δημοκρατικών αντισυστημικών δυνάμεων.

Σήμερα, η Λαϊκή Ενότητα είναι η μόνη δύναμη που διαθέτει μία ριζοσπαστική και ρεαλιστική προγραμματική πρόταση διεξόδου, μία πραγματική ενωτική και κινηματική πολιτική και την πολιτική βούληση να ξαναφέρει, εδώ και τώρα, αποτελεσματικά και νικηφόρα στο προσκήνιο το όραμα μίας δημοκρατικής και ανεξάρτητης Ελλάδας της ανάπτυξης και της κοινωνικής δικαιοσύνης.»

Οι τοποθετήσεις αυτές έρχονται σε συνέχεια των δημόσιων τοποθετήσεων του στο Ναύπλιο, λίγες μέρες πριν.

Εκεί, ο Παν. Λαφαζάνης μιλώντας στα Μέσα Ενημέρωσης του Νομού και σε πολίτες, έκανε, μεταξύ άλλων, τις παρακάτω τοποθετήσεις:

«Η απόφαση του Αλ. Τσίπρα να αναλάβει πομπωδώς, με ντεκόρ το υπουργικό συμβούλιο, την πολιτική ευθύνη της πρωτοφανούς τραγωδίας στο Μάτι, πραγματοποιήθηκε ως ύστατο καταφύγιο και ως απεγνωσμένη κίνηση, μήπως περισώσει ό,τι μπορεί να περισωθεί. Και κυρίως για να αποφύγει την μαζική παραίτηση υπουργών του και του ιδίου.

Ο Αλ. Τσίπρας «έστριψε δια του αρραβώνος», για να θυμηθούμε την παλιά ελληνική ταινία, αλλά η στροφή του χτύπησε σε τοίχο.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση ισχύει ότι «από τότε που ανακαλύφθηκε η πολιτική ευθύνη χάθηκε το πολιτικό φιλότιμο», για να παραφράσουμε λίγο την γνωστή λαϊκή ρήση.

Η κίνηση του Αλ. Τσίπρα όχι μόνο δεν είχε θετικό γι’ αυτόν αποτέλεσμα και έπεσε στο κενό, αλλά και έκανε πιο επιτακτικό και πιο αναγκαίο αυτό που ήθελε να αποφύγει: το αίτημα για της παραίτησής του.

Από εδώ κι εμπρός τόσο οι αποκαλύψεις για τις ευθύνες της τραγωδίας, όσο και οι εξελίξεις με την κυβέρνηση και οι εξελίξεις στην πολιτική σκηνή είναι ραγδαίες και θα λάβουν διαστάσεις χιονοστιβάδας.

Η τραγωδία στο Μάτι ξεχείλισε το ποτήρι της ανικανότητας και της παχυδερμίας, μιας βαθιά μεταλλαγμένης κυβέρνησης, που έχει παραδοθεί σε ξένα κέντρα και έχει αποδεχθεί και συμβιβαστεί με όλα όσα έχουν διαλύσει και καταστρέψει την χώρα.

Μετά το Μάτι, αυτή η κυβέρνηση τελειώνει και πνέει τα λοίσθια, αν δεν έχει τελειώσει.

Είναι μια κυβέρνηση διασωληνωμένη και κλινικά νεκρή. Είναι μια κυβέρνηση που δεν μπορεί πλέον να συνεχίσει να κυβερνά και όσο παραμένει στην εξουσία μόνο μεγάλα δεινά και συμφορές θα επισωρεύει στον τόπο.

Η απάντηση στην καταρρέουσα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ασφαλώς και δεν πρέπει να είναι η επιστροφή της ΝΔ και του Κυρ. Μητσοτάκη, ως πρωθυπουργού, στην εξουσία.

Η ΝΔ μαζί με το ΠΑΣΟΚ έφεραν στην Ελλάδα την κρίση και την κατέστρεψαν με τα μνημόνια και την αποικιοποίηση.

Ο ίδιος ο Κυρ. Μητσοτάκης, που προαλείφεται, αλίμονό μας, για πρωθυπουργός, έχει ψηφίσει και στηρίξει όλα τα καταστροφικά μνημόνια της λιτότητας και της κλοπής σε αυτήν την χώρα και έχει «διαπρέψει» ως υπουργός στην άθλια μνημονιακή διαχείριση.

Ο ίδιος ο Κυρ. Μητσοτάκης όχι μόνο δεν αισθάνθηκε ποτέ την ανάγκη στοιχειώδους, έστω και για τα μάτια του κόσμου, αυτοκριτικής για τα αθλιέστατα έργα του, αλλά φτάνει στο σημείο να τα εξυμνεί και να ζητά «δικαιωμένος» να τα επαναλάβει.

Ακόμα και τα αυθαίρετα στο Μάτι και τις παραλιακές αυθαίρετες συστοιχίες από βίλλες στελεχών και «κολλητών» της ΝΔ, δικαιολογεί, χωρίς αιδώ, η ηγεσία της ΝΔ, ενώ και ο ΣΥΡΙΖΑ εντελώς υποκριτικά και για λόγους αντιπερισπασμού καταγγέλλει τις γενιές αυθαιρέτων, τη στιγμή που πρόσφατα ο Σταθάκης έσπευσε να νομιμοποιήσει την αυθαιρεσία στο «Κόκκινο Λιμανάκι».

Τσίπρας και Μητσοτάκης είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος και της ίδιας πολιτικής, που συντηρεί την πελατειακή ψήφο, διαιωνίζει την λιτότητα, αναπαράγει την ξένη κηδεμονία, συγκαλύπτει τις τακτικές μίζας και αποθεώνει την διαπλοκή. Με δυο λόγια όσα πρέπει να αλλάξουν και να ανατραπούν για να αποκτήσει μέλλον η πατρίδα μας.

Αυτήν την ώρα η Βουλή χρειάζεται μια πραγματική δυναμική αντιπολίτευση και ο τόπος μια προοπτική εναλλακτικής λύσης. Αυτό σημαίνει ισχυρό κίνημα και ισχυρή Λαϊκή Ενότητα (ΛΑ.Ε).

Ο πονοκέφαλος και ο εφιάλτης του σημερινού σάπιου, διεφθαρμένου και παρακμιακού συστήματος και των εκπροσώπων του είναι να δουν μια δυνατή ΛΑ.Ε, στο πλαίσιο ενός μεγάλου μετώπου συνεπών αριστερών, ριζοσπαστικών, προοδευτικών, πατριωτικών και δημοκρατικών αντισυστημικών δυνάμεων, να δίνει το παρόν στη Βουλή και σε ένα αναγεννημένο, σύγχρονο και ενωτικό λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα ανασυγκρότησης και μετασχηματισμού της χώρας, για την εθνική, οικονομική και κοινωνική μας απελευθέρωση».

Οι απόψεις μου για τις εκλογές είναι πολλάκις εκπεφρασμένες και δεν θα τις επαναλάβω άλλη μια φορά.

Αλλά άντε και μας έπειθε, ως κοινωνική και πολιτική βάση του, να συμμετάσχουμε σε μια τέτοια εκλογική αναμέτρηση. Ας δούμε καταρχήν πως έχει διαμορφωθεί το πολιτικό σκηνικό.

Εντός κοινοβουλίου υπάρχει ένα ΚΚΕ το οποίο ως συνολικός πολιτικός μηχανισμός δείχνει να έχει παραδοθεί ολοκληρωτικά στο σύστημα. Αυτό, κατά την υποκειμενική μου οπτική, αφορά πρωτίστως τα παλιότερα στελέχη της γενιάς του Πολυτεχνείου οι οποίοι έχουν και μια πολιτική θέση να ρισκάρουν, και όχι τόσο τα νεώτερα, τα οποία όμως, εάν θέλουν να έχουν μέλλον, θα πρέπει να αποκτήσουν μια πολιτική αυθυπαρξία και να πάψουν να υφίστανται ως ετερόφωτα ενεργούμενα, και θα πρέπει να πάρουν αποφάσεις γρήγορα. Διαφορετικά η μόνη λύση για αυτούς θα είναι η επιστροφή στο σπίτι ή η μεταπήδηση σε κάποιο αστικό κόμμα. Το ΚΚΕ δεν υπήρξε ποτέ ως σκέτος εκλογικός μηχανισμός και δεν μπορεί να υπάρξει ούτε και τώρα, πόσο μάλλον όταν το μεγάλο κομμάτι της εκλογικής του απήχησης, και χωρίς τις δυνατότητες πολιτικής αναπαραγωγής στις νεώτερες ηλικίες, αποτελείται από ανθρώπους ηλικιωμένους. Από το ΚΚΕ προς ώρας άρα, δεν έχει να περιμένει κανείς απολύτως τίποτα.

Εκτός κοινοβουλίου ο κατακερματισμός είναι πλέον απόλυτος. Παρά τα πολλά περί αποστράτευσης του κόσμου τα οποία μηρυκάζουν τα κομματικά στελέχη για να καλύψουν τις συνθλιπτικές τους πολιτικές ευθύνες, ο καθένας μας κάνει ό,τι μπορεί με ό,τι μέσο διαθέτει.

Ωστόσο, είναι σαφές πως μέτωπα χωρίς κοινές τοπικές οργανώσεις οι οποίες να λειτουργούν, δεν μπορεί να γίνει απολύτως τίποτα. Υπάρχει τέτοια λογική από μεριάς ΛΑΕ;

Σε απόλυτο βαθμό όχι. Η ΛΑΕ χτίστηκε άρον-άρον ως εκλογική σύμπραξη για τις τελευταίες εκλογές, και, παρά την αποτυχία του μοντέλου, αυτό εξακολουθεί να είναι. Κανείς δεν είναι διατεθειμένος να ρισκάρει το πολιτικό του σκαμνάκι για να ακούσει τη φωνή των αγωνιστών της βάσης, ούτε να ενεργοποιήσει τις δημοκρατικές διαδικασίες για καθορισμό της πολιτικής γραμμής πραγματικά από τη βάση.

Κανείς δεν ενδιαφέρεται αν η βάση εγκρίνει τα «μεταβατικά προγράμματα» για την «παραγωγική ανασυγκρότηση». Δεν σκοπεύω να κάνω άλλη μια ανάλυση γιατί διαφωνώ «κάθετα και οριζόντια» με τη πολιτική λογική της διαχείρισης του υπάρχοντος.

Θα επαναλάβω μόνο τη φράση του Νίκου Μπογιόπουλου (ο οποίος δεν είναι πολιτικός μου φίλος) στο οπισθόφυλλο του βιβλίου του «Είναι ο Καπιταλισμός ηλίθιε»:

"Ένας χάρτης του κόσμου που δεν περιέχει την Ουτοπία δεν αξίζει να τον κοιτάξεις καν, γιατί αφήνει έξω τη μόνη χώρα όπου η Ανθρωπότητα πάντα θα προσγειώνεται. Κι όταν προσγειωθεί, κοιτάζει πέρα και, βλέποντας μια καλύτερη χώρα, ξεκινάει για εκεί. Πρόοδος είναι η υλοποίηση της μιας μετά την άλλη Ουτοπίας". Σίγουρα αυτή η "ουτοπική" πορεία αναδημιουργίας και αναγέννησης της Ελλάδας δεν είναι εύκολη. Είναι όμως μια πορεία απείρως ευκολότερη και -από άποψη αποτελεσμάτων- πρόδηλα ρεαλιστικότερη, σε αντίθεση με τον αδιέξοδο δρόμο των ανυπολόγιστων, μάταιων και αβάσταχτων θυσιών στις οποίες υποβάλλεται ο λαός και ο τόπος για να βγαίνουν κερδισμένοι οι πλουτοκράτες και το σάπιο πολιτικό τους σύστημα. Αυτή η Ελλάδα της λαϊκής εξουσίας και της λαϊκής οικονομίας, η Ελλάδα του σοσιαλιστικού δρόμου ανάπτυξης, είναι το πλέον ώριμο και ρεαλιστικό αίτημα των καιρών που "σαν θελήσει ποτέ ο λαός, τότε το πεπρωμένο θα προσκυνήσει".

---

Γ.Α.Λυγκουνάκης: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »