Οι φωτογραφίες που (ξανα)έστειλαν τη θεωρία των “δύο άκρων” στον απόπατο της Ιστορίας

Δήμητρα Μυρίλλα από Ημεροδρόμο

Το κτήνος δεν εξισώνεται με τον Ανθρωπο. Και όσοι δεν το κατάλαβαν κοιτώντας τις φωτογραφίες των κομμουνιστών που οδηγούνται στο εκτελεστικό απόσπασμα στο Σκοπευτήριο της Καιραριανής εκείνη την Πρωτομαγιά του 1944, δεν θα το καταλάβουν ποτέ…

Η άθλια θεωρία των δύο άκρων (και) με αυτές τις φωτογραφίες καταδικάστηκε για άλλη μια φορά να βρίσκεται στον απόπατο της ιστορίας, εκεί που ούτως ή άλλως βρίσκεται. Και αυτή είναι μια ισόβια καταδίκη.

Γιατί;

Επειδή από την μια πλευρά βρίσκεται ο κόσμος εκείνων των γενναίων που βάδιζαν προς τον θάνατο σαν να πήγαιναν κυριακάτικη εκδρομή, κοιτάζοντάς τον κατάματα. Οχι επειδή δεν είχαν φόβο…. Αλλά, επειδή ο φόβος μετουσιωνόταν σε αίμα που θα γινόταν η σπορά για το μέλλον ενός κόσμου που να αξίζει να τον ζει ο Ανθρωπος.

Ο καταδικασμένος που διανύει αλύγιστος και αγέρωχος την τελευταία του περπατησιά στη ζωή έχοντας πολεμήσει για την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την ανθρωπιά δεν είναι και δεν θα είναι ποτέ ίδιος με τον μαυραγορίτη, την χίτη, το δωσίλογο, τον γερμανοτσολιά, το κουκουλοφόρο, τον καταδότη, τον ρουφιάνο και συνεργάτη του ναζιστικού κτήνους, τον “πατριώτη” που “πατριωτικά” έφυγε για το Κάϊρο, τον καταφερτζή που θησαύριζε για έναν τενεκέ λάδι, τον φασίστα μελανοχίτωνα, τον ναζί γκεσταπίτη.

Αυτά τα “σκουλήκια” της ιστορίας δεν θα είναι ποτέ στην ίδια ζυγαριά με τον Σουκατζίδη τον Πλουμπίδη, τον Μπελογιάννη, τον Βελουχιώτη και όλους εκείνους – αμέτρητος ο κατάλογος- που δεν λύγισαν, δε λογάριασαν την μικρή ατομική τους διάσωση, που τάχθηκαν με αυτοθυσία στα μεγάλα και ωραία ιδανικά και που δεν λογάριασαν ούτε τη ζωή τους, επειδή αγαπούσαν πολύ τη ζωή.

Δεν γεννήθηκαν ήρωες, υποτάχθηκαν στο χρέος του Ανθρώπου και την Ανάγκη που γίνεται ιστορία.

Αυτό το χρέος, οι άθλιοι ρήτορες των “δύο άκρων” δεν θα το καταλάβουν ποτέ… Είναι, δε, πραγματικά για λύπηση που δεν υπάρχει μέσα τους μισή ανθρώπινη χορδή για να νιώσουν αυτό το άφατο ρίγος, το δέος, τον συγκλονισμό από το αντίκρυσμα του καθάριου βλέμματος. Είναι για λύπηση καθώς θα περιφέρουν το σαρκίο τους ανίκανοι να μοιάσουν έστω και στο νυχάκι τους με την αγέρωχη περπατησιά των κομμουνιστών που βάδιζαν στο θάνατο με το κεφάλι ψηλά. Αυτό λέγεται Αξιοπρέπεια, λέγεται Περηφάνια, λέγεται Ανθρωπιά.

Και αυτά δεν μπορούν να τα αγγίξουν, ούτε να τα λερώσουν όσο και να βουλιάξουν στον ανιστόρητο βούρκο των “δύο άκρων”…

Η Ιστορία έχει μνήμη και η μνήμη εκδικείται με το να έρχεται και να επανέρχεται. Κάπως έτσι ανέκυψε ξαφνικά και ανέλπιστα με τις φωτογραφίες των κομμουνιστών πριν εκτελεστούν στο μαρτυρικό τοίχο του Σκοπευτηρίου. Κάπως, έτσι αναδύθηκε από τα έγκατα της γης στο Γεντι Κουλέ και έφερε στο προσκήνιο τους σκελετούς των εκτελεσμένων κομμουνιστών του Εμφυλίου.

Τα ναζιστικά κτήνη εκτέλεσαν τους 200 εκείνο το πρωί αλλά ποτέ δεν κατάφεραν να τους νικήσουν.

Οι επίγονοί τους, αλλά και τα θρασίμια του λεγόμενου “δημοκρατικού τόξου” της “θεωρίας των δυο άκρων” και της πρακτικής και καθημερινής συνδιαλλαγής με τον φασισμό, κάθε φορά που θα νομίζουν ότι μπορούν να λερώσουν την Ιστορία και την Αλήθεια με τους “δημοκρατικούς” γκεμπελισμούς τους, θα είναι καταδικασμένοι να πέφτουν πάνω τους τα καθάρια βλέμματα των 200 Κομμουνιστών. Και να ξανακυλάνε στους υπονόμους τους.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η εργατική τάξη πεθαίνει με προηγούμενη …”γνωστοποίηση”

Δήμητρα Μυρίλλα από Ημεροδρόμο

Μια ιστορία θεσμοθετημένης εργοδοτικής ασυδοσίας και νόμιμου κανιβαλισμού του κεφαλαίου

Αυτό που ακολουθεί ονομάζεται, στη νεοφιλελεύθερη, ρομποτικής αναισθησίας, γλώσσα “σύγχρονη νομοθέτηση”… Εκείνη δηλαδή η νομοθέτηση που απαλείφει τη “γραφειοκρατία” , διευκολύνει τις “επενδύσεις” και ξεμπλοκάρει την “αναπτυξιακή δυναμική” της χώρας.

Στις 27 Ιανουαρίου, χθες δηλαδή, η Γενική Γραμματεία Βιομηχανίας του Υπουργείου Ανάπτυξης έβγαλε την εξής ανακοίνωση:

“Η Γενική Γραμματεία Βιομηχανίας, αναφορικά με την αδειοδότηση του εργοστασίου ΒΙΟΛΑΝΤΑ ΑΕ, επισημαίνει ότι με βάση τις διατάξεις του ν. 3982/2011 αδειοδοτούσα αρχή είναι η Περιφέρεια Θεσσαλίας και πιο συγκεκριμένα, η Διεύθυνση Ανάπτυξης της Περιφερειακής Ενότητας Τρικάλων. Η λειτουργία του συγκεκριμένου εργοστασίου υπάγεται στο καθεστώς γνωστοποίησης, σύμφωνα με τον ν. 4442/2016. Μετά την υποβολή της γνωστοποίησης, οι δραστηριότητες αποτελούν αντικείμενο εκ των υστέρων ελέγχων από τις εκάστοτε αρμόδιες αρχές, κατά λόγο αρμοδιότητας, όπως προβλέπεται στο άρθρο 6 του ίδιου νόμου. Οι έλεγχοι αυτοί διενεργούνται κατά περίπτωση, από τις υπηρεσίες της Περιφέρειας, της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας, των περιβαλλοντικών αρχών και της Επιθεώρησης Εργασίας, στο πλαίσιο των διακριτών θεσμικών τους αρμοδιοτήτων.”

Πρόκειται για ανακοίνωση – “μνημείο” κυνισμού και αδιαφορίας για τις σκοτωμένες εργάτριες, τεκμήριο θεσμοθετημένης εργοδοτικής ασυδοσίας και παραδοχή νόμιμου κανιβαλισμού του κεφαλαίου.

Ταυτόχρονα, είναι ανατριχιαστικά αποκαλυπτική για τους τρόπους με τους οποίους το πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης φροντίζει και προνοεί για τα “αφεντικά”,ώστε να μην βρουν κανένα δυσάρεστο εμπόδιο στο διάβα τους και κυρίως στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς.

Ο,τι ακολουθεί είναι ακριβώς η απόδειξη πως το κράτος ΚΑΙ ενιαίο είναι ΚΑΙ συνέχει έχει…

Μας πληροφορεί, λοιπόν, πως σύμφωνα με το ν. 4442/2016 (νόμος του ΣΥΡΙΖΑ), ο επενδυτής – βιομήχανος – εργοστασιάρχης, εν γένει οικονομικός φορέας, “υποχρεούται” να ενημερώσει την αρμόδια αρχή για την έναρξη λειτουργίας της οικονομικής δραστηριότητας. Διότι, όλα κι όλα – ο νόμος είναι αυστηρός… Ο επενδυτής πρέπει να ειδοποιήσει!

Αλλά προσέξτε… επειδή το κράτος δεν είναι και κανένα κορόιδο… οι δραστηριότητες αποτελούν “αντικείμενο εκ των υστέρων ελέγχων”.

Δηλαδή, πρώτα ξεκινάει η δραστηριότητα, χωρίς να περιμένει ο ασκών την οικονομική δραστηριότητα να εκδοθεί άδεια λειτουργίας και έπειτα διενεργούνται οι έλεγχοι για τη συμμόρφωση με το ισχύον νομικό πλαίσιο λειτουργίας επιχειρήσεων. Αλλά, ακόμα και οι εκ των υστέρων έλεγχοι, δεν έχουν ρητώς υποχρεωτικό χαρακτήρα, αλλά γίνονται “κατά περίπτωση”(! )

Και αν προλάβουν πριν γίνει το κακό… κι αν μπορούν και αν “θέλει” το αφεντικό.

Με τέσσερις λέξεις: Πλήρης ασυδοσία, απολύτως ανεξέλεγκτοι!

Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε νόμο το επενδυτικό δόγμα “Κάνουμε ό, τι θέλουμε, ανοίγουμε όποτε θέλουμε και λειτουργούμε όπως γουστάρουμε”, εισάγοντας την προκλητική υποκρισία των “εκ των υστέρων ελέγχων”.

Διότι, δεν μπορεί το “αναπτυξιακό” πρόγραμμα της χώρας να καθυστερεί από κρατικούς γραφειοκρατικούς αναχρονισμούς. Είναι καιρός πλέον το κράτος να υποτάσσει το σύνολο της λειτουργίας του, χωρίς κενά ή “φιλολαϊκές” εκτροπές και παρεκκλίσεις, στις ανάγκες του κεφαλαίου. Και η ανάγκη του κεφαλαίου είναι μία: το ΚΕΡΔΟΣ.

Μετά, όμως, ήρθε και η κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία με τη φόρα της “αριστείας” φρόντισε να ενισχύσει τον νόμο ΣΥΡΙΖΑ εντάσσοντας στην ρυθμιστική εμβέλειά του επιπλέον επιχειρηματικά πεδία.

Ο 4442/2016 καταλάμβανε κλάδους μεταποίησης, τουριστικών καταλυμάτων, καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος, ορυχείων και λατομείων και γενικά εξορύξεων, παροχής ενέργειας, logistic, νοσοκομειακές δραστηριότης κλπ΄.

Η ΝΔ παραλαμβάνοντας τη σκυτάλη επέκτεινε και σε άλλους κλάδους και οικονομικές δραστηριότητες το “αυστηρό” πρόσωπο του κράτους . Με το νόμο 4811/2021 “Απλούστευση του πλαισίου άσκησης οικονομικών δραστηριοτήτων αρμοδιότητας Υπουργείων Ανάπτυξης και Επενδύσεων, Υποδομών και Μεταφορών, Υγείας και Τουρισμού, ρυθμίσεις για τις παραγωγικές δραστηριότητες και την ενίσχυση της ανάπτυξης και άλλες επείγουσες ρυθμίσεις” ενέταξε στο καθεστώς της “προηγούμενης γνωστοποίησης” (!) δραστηριότητες όπως τα τουριστικά λεωφορεία, τα εργαστήρια αισθητικής, τα Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης, ακόμα και τις Μονάδες Φροντίδας Ηλικιωμένων.

Στο μεταξύ, προκειμένου να προλάβουν τίποτα ανεπιθύμητους ελέγχους και δυσαρεστηθούν οι επενδυτές, η ΝΔ προνόησε εγκαίρως και έκανε την Επιθεώρηση Εργασίας “ανεξάρτητη” και πλήρως εξαρτημένη από την κυβέρνηση και τους φίλους της . Επειτα την ξεδόντιασε και από προσωπικό, δηλαδή επιθεωρητές εργασίας.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο μαύρο ξημέρωμα της 26ης Ιανουαρίου 2026.

Κάπως έτσι οι εργάτριες, η Αγάπη, η Ελενα, η Σταυρούλα, η Βασιλική, η Αναστασία, έγιναν κομμάτια, για το χατήρι του προκομμένου βιομήχανου, που δεν άφηνε τους συνδικαλιστές του Εργατικού Κέντρου να … απασχολήσουν τους εργάτες.

Κάπως έτσι οι πέντε γυναίκες του μεροκάματου της νυχτερινής βάρδιας άφησαν πίσω τους παιδιά, συζύγους, μανάδες, αδέρφια.

Κάπως έτσι έγινε το ΕΓΚΛΗΜΑ

Κάπως έτσι γίνονται τα εργοδοτικά εγκλήματα που είναι και ΚΡΑΤΙΚΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ

Αλλά προσέξτε… ΜΕ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ “ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΗ”

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

“Σκασμός σκασμός μιλάει ο … Στρατός”! Ποιος θα προστατεύει το μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη κύριε Μητσοτάκη;

Δήμητρα Μυρίλλα από Ημεροδρόμο

Αυτό κι αν είναι ογκώδης πολιτική αγυρτεία … Ο Κ. Μητσοτάκης ανακοίνωσε στη σημερινή του αμετροεπή, ασεβή, επικίνδυνη και χυδαία πολιτικάντικη ανάρτηση, πως η προστασία του μνημείου του Αγνωστου Στρατιώτη θα βρίσκεται στην ευθύνη του Υπουργείου Εθνικής Αμυνας! Και ξαφνικά συγκλίνουν σε αυτή την ανακοίνωση όλες οι προηγούμενες φανφαρόνικες κορώνες ακροδεξιού “πατριωτισμού” από πολιτικούς ή παρωδίες πολιτικών (βλ. Βορίδης, Γεωργιάδης, Λατινοπούλου), δημοσιογραφικές τσιρίδες (βλ. Πορτοσάλτε) και εμετικές γραφίδες… Βρήκαν το στόχο τους και αποκαλύφθηκε η μεθόδευση “λαγού”.

Να αποκλειστεί ο λαός και οι διαδηλώσεις του από το Σύνταγμα. Διότι, αν ο συμβολισμός ενός λαού που απαιτεί και διεκδικεί μπροστά στο Βουλή είναι μια φορά ηχηρός, ο αποκλεισμός του από αυτό το σημείο είναι πολλαπλάσια χρήσιμος για ένα σύστημα που έχει αποφασίσει να τσακίσει και τον λαό και τα δικαιώματά του.

Δεν ρέπει μόνο η κυβέρνηση προς τον ακραία καταστολή, με όρους “πατριωτικής” απατεωνιάς, είναι οι άρχοντες του πλούτου, η βρώμικη και αδηφάγα αστική τάξη που διακόπτει – αλλού με ταχύτητα φωτός και άλλου πιο αργά – κάθε σχέση με στοιχειώδεις δημοκρατικές αρχές, οι οποίες ελάχιστα και μόνο ως φύλο συκής τους είναι πλέον χρήσιμες.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εμπνεόμενος από τον “πορτοκαλί” φασίστα των ΗΠΑ και τις ακροδεξιές “ομορφιές” με την Εθνοφρουρά, έσπευσε να ανακοινώσει ότι θα φέρει νομοθετική ρύθμιση αναθέτοντας στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας την αποκλειστική ευθύνη για την προστασία και σωστή λειτουργία του Άγνωστου Στρατιώτη. Γιατί; Επειδή, δεν του… άρεσε ο Πάνος Ρούτσι να διαμαρτύρεται μπροστά στον Αγνωστο Στρατιώτη!

Πίσω και πέρα από την σφόδρα ενοχλητική γι’ αυτούς διαμαρτυρία και κυρίως τη νίκη του απεργού πείνας Πάνου Ρούτσι – δηλαδή νίκη του ίδιου του λαού, της κινητοποίησής του και της αλληλεγγύης του – στην πραγματικότητα δεν τους είναι… αρεστές συνολικά οι διαμαρτυρίες και οι διαδηλώσεις. Τις ανέχονται επειδή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, γιατί συνιστούν λαϊκή κατάκτηση με την οποία δεν μπορούν να αναμετρηθούν ευθέως, ως εκ τούτου τις χτυπάνε όπου βρουν και όπως μπορούν.

Μετά από αυτή την ανήκουστη ανακοίνωση του Κ. Μητσοτάκη διάφορες κυβερνητικές πηγές έσπευσαν να “μαζέψουν” τα ασυμμάζευτα, διαρρέοντας ότι τα μέτρα τάξης θα εξακολουθήσει να τα έχει η Ελληνική Αστυνομία. Κάτι που βέβαια ο λαϊκό κίνημα το έχει ήδη ζήσει στο πετσί του!

Και το Υπουργείο Εθνικής Αμυνας τι ακριβώς θα κάνει; Σε τι ακριβώς θα συνίσταται η αρμοδιότητά του;

Θέλουν να προστατέψουν το Αγνωστο Στρατιώτη λένε… Ογκώδη ψέμματα. Ποτέ δεν κινδύνεψε, από καμία κινητοποίηση. Και καθεστώς προστασίας έχει… Ο Δήμος Αθηναίων έχει την αρμοδιότητα της καθαριότητας του περιβάλλοντα χώρου και όταν χρειάστηκε να γίνουν εργασίες συντήρησης επί του μνημείου ανέλαβαν οι Υπηρεσίες του Υπουργείου Πολιτισμού.

Οι προθέσεις εκδηλώθηκαν, φανερώθηκαν και δεν συμμαζεύονται.

Δεν είναι μόνο μία ασεβής και κυνική κυβέρνηση.

Είναι μια επικίνδυνη για το λαό κυβέρνηση!

Και βέβαια επικίνδυνη και για τα μνημεία, συμπεριλαμβανομένου του Αγνωστου Στρατιώτη!

Υ.Γ. Ελπίζουμε πως ο Ποιητής Τάσος Λειβαδίτης θα μας συγχωρούσε την παράφραση του στίχου του “Σκασμός, σκασμός λοιπόν, μιλάει ο Υπουργός!” από το ποίημα στη ποιητική συλλογή “Φυσάει στα Σταυροδρόμια του Κόσμου” που μελοποιήθηκε από τον Γιώργο Τσαγκάρη και τραγουδήθηκε από τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

Σκασμός, σκασμός λοιπόν μιλάει ο υπουργός! Τα γάντια χειροκροτούν, οι φαντάροι παρουσιάζουν όπλα, οι τράπεζες χωνεύουν τη λεία τους, δυο αστυνόμοι τρέχουν.

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Σάμπως έχουν διαβάσει ποτέ τους Σοφοκλή;

Δήμητρα Μυρίλλα από Ημεροδρόμο

Εάν η κυβέρνηση πιστεύει πως για το Εγκλημα στα Τέμπη, με πολιτικές κουτοπονηριές, δικονομικά τερτίπια και στρεψοδικίες θα τη γλυτώσει, πλανάται πλάνην οικτράν. Και η πλάνη της αγγίζει τα όρια της τραγωδίας. Διότι, εδώ δεν πρόκειται μόνο για ένα θίασο που παλεύει κυνικά να τη “σκαπουλάρει”, πρόκειται για μία οργανωμένη “αριστεία” που έχει απωλέσει (αν ποτέ είχε) κάθε ψήγμα αυτονόητης ανθρωπιάς.

Μπορεί από το σκάνδαλο των υποκλοπών να θεωρεί ότι τη “γλυτώνει” με κάποιο τρόπο. Μπορεί να θεωρεί ότι θα περάσει “ξυστά” και από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και γι’ αυτό οργανώνεται ανάλογα. Αν και αυτό που διαφεύγει της κυβέρνησης είναι πως στη συλλογική μνήμη όλα καταγράφονται, φουσκώνουν και κάποτε σκάνε!

Αλλά το Εγκλημα στα Τέμπη είναι κάτι άλλο πιο βαθύ, πιο μεγάλο, που αδυνατούν να το κατανοήσουν παρά μόνο επιφανειακά και με όρους κούφιας πολιτικής δήλωσης και διαχείρισης. Είναι κρατικό έγκλημα από το οποίο κυριολεκτικά εξαφανίστηκαν 57 άνθρωποι, η πλειονότητά τους παιδιά… Μέσα σε λίγα λεπτά άδειασαν οι αγκαλιές των γονιών, οι οποίοι βυθίστηκαν ισόβια στον πιο βαθύ και απροσμέτρητο πόνο που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος.

Ε αυτό, λοιπόν, δεν “κοροϊδεύεται”, ούτε “διαχειρίζεται” με πολιτικαντισμούς. Εδώ παλεύει η άφατη λύπη για τον άδικο θάνατο παιδιών με τον πηχτό κυνισμό της πολιτικής διαχείρισης από την εξουσία και τους καφκικούς μηχανισμούς της. Στη μια πλευρά στέκουν ανθρωπάκια – λογιστές, βγάζουν τεφτέρια και λογαριάζουν κέρδη και ζημιές και στην απέναντι στέκουν οι Ανθρωποι, μετράνε τον πόνο τους, κοιτάνε τον διπλανό τους και προχωράνε σηκώνοντας το βάρος της αδικίας και της βαρβαρότητας.

Με όρους ιστορικούς και πανανθρώπινης ηθικής τάξης στο τέλος, κερδίζουν οι Ανθρωποι, πάντα οι Ανθρωποι, γιατί η ανθρωπότητα μόνο έτσι βάδισε μπροστά.

Το αίτημα των γονιών για την εκταφή των παιδιών τους, στην πραγματικότητα είναι η ανάγκη τους να αναλάβουν το σώμα των παιδιών τους, να τα κηδέψουν “σωστά”, με την αλήθεια στο φως, γνωρίζοντας γιατί τα έχασαν από την αγκαλιά τους και τότε, μόνο τότε, να τα αποχαιρετήσουν οριστικά και έπειτα να τα πενθήσουν…να τα πενθούν για πάντα.

Είναι, δηλαδή, το διαχρονικό αίτημα της Αντιγόνης.

Ομως, όποιος δεν είναι ικανός να σεβαστεί τους ανθρώπους όσο ζουν και αναπνέουν, δεν μπορεί να σεβαστεί ούτε τους νεκρούς. Φυσικά ισχύει και αντίστροφα…

Αλλά, σάμπως έχουν διαβάσει ποτέ τους Σοφοκλή;



*Η εικόνα είναι έργο του Θεσσαλονικιού ζωγράφου, Γιώργου Κόφτη, με τίτλο ”Η προσβολή των νεκρών(after guernica). Για τα θύματα των Τεμπών”

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ευτυχώς που δεν μας σκοτώνουν κάθε μέρα, κύριε Μητσοτάκη;

Δήμητρα Μυρίλλα

Ευτυχώς δεν έχουμε κάθε μέρα γυναικοκτονίες…” Από που εκστομίστηκε αυτό το “μαργαριτάρι”;

Από τον πρωθυπουργό της χώρας!

Πού το ξεστόμισε;

Εδώ (ειδικότερα στο 1:00 κ.έ)

Δηλαδή, πάλι καλά που δεν μας σκοτώνουν κάθε μέρα. Αυτό θα ήταν ένα πρόβλημα. Αφού όμως δεν πέφτουμε νεκρές ανά 24ωρο… και ευχαριστημένες να είμαστε.

Για παράδειγμα, ο πρωθυπουργός θα ήταν πραγματικά ανήσυχος αν είχαμε τα ποσοστά της Βραζιλίας, όπου το 2023 το ημερήσιο ζοφερό “σκορ” ήταν 4 γυναίκες σκοτωμένες ανά 24ωρο, 1463 συνολικά μόνο μέσα σε ένα έτος. ‘Η τα ποσοστά της Γαλλίας, όπου μία γυναίκα δολοφονείται επειδή είναι γυναίκα κάθε 3 ημέρες. ‘Η της Γερμανίας, όπου κάθε μέρα ένας άντρας προσπαθεί να σκοτώσει την πρώην ή τη νυν σύντροφό του και κάθε τρίτη ημέρα το καταφέρνει.

“Ευτυχώς”, λοιπόν, που από το το 2020 έως και σήμερα έχουν δολοφονηθεί 81 γυναίκες… Ε δεν είναι και κάθε μέρα!

Είναι όμως, οπωσδήποτε 1 σκοτωμένη γυναίκα το μήνα και όπως θα δείτε αμέσως παρακάτω το 2021 και το 2022 δολοφονούνται τουλάχιστον 2 γυναίκες το μήνα. 

• 4 του πρώτους τέσσερις μήνες του 2024.
• 11 το 2023
• 24 το 2022
• 26 το 2021
• 14 το 2020

Αραγε, αυτή η αριθμητική του ζόφου κάνει τον κύριο Μητσοτάκη να ξεφουσκώνει από ανακούφιση και να λέει “ευτυχώς”;

Βέβαια, στην Ελλάδα αυτό το νούμερο δεν προκύπτει από κάποιον επίσημο κρατικό φορέα που καταγράφει και αναλύει τα κοινωνικά και άλλα χαρακτηριστικά των γυναικοκτονιών. Το όποια στοιχεία προκύπτουν από τις έρευνες που έχει δημοσιοποιήσει η ελληνική ομάδα του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου για τη Γυναικοκτονία.

Ο Κ. Μητσοτάκης, λοιπόν, εξέμεσε πάνω στις νεκρές γυναίκες ένα “ευτυχώς” που δεν σας σκοτώνουν κάθε μέρα “χρησιμοποιώντας” ένα στοιχείο που δεν έχουν καν συλλέξει επίσημοι κρατικοί φορείς. Γιατί; Επειδή, το “επιτελικό” κράτος του Μητσοτάκη και τα “μη επιτελικά” των προηγούμενων δεν έχουν και δεν είχαν καμία…. επιτελική έννοια να προστατέψουν, γυναίκες, παιδιά, εργάτες, γέροντες, ασθενείς, αδύναμους ή αποσυνάγωγους.

Ανάμεσά τους ορίζεται πάντα ένας πληθυσμός αναλώσιμων ψυχών για να ταΐζεται η κρεατομηχανή αυτού του άγρια εκμεταλλευτικού συστήματος, του οποίου η θεσμική απάθεια έχει φτάσει σε τέτοια σημεία σήψης και ζόφου όπου έχει αφομοιωθεί και μετατραπεί σε λεκτικό κυνισμό και ανεξέλεγκτη απανθρωποίηση.

Δηλαδή, ποιος είναι ο αριθμός των νεκρών γυναικών κύριε Μητσοτάκη που σας οδηγεί στο να αρχίζετε την πρότασή σας με επίρρημα “ευτυχώς”; Ποιος, άραγε, είναι ο ανεκτός και ο μη ανεκτός αριθμός γυναικοκτονιών;

Εδώ, δεν πρόκειται για λεκτική αστοχία.. Εδώ πρόκειται για έθος και ήθος. Είναι η ίδια “ηθική” του κυνισμού με την οποία ο ίδιος άνθρωπος λίγους μήνες πριν ξεστόμισε ξεδιάντροπα στον σφαγέα “Μπίμπι” «θα συνεχίσουμε να σας στηρίζουμε και να ελπίζουμε πως ό,τι και αν συμβεί πρέπει να συμβεί χωρίς μεγάλο ανθρωπιστικό κόστος. Μπορείτε να υπολογίζετε στην υποστήριξή μας, τη βοήθειά μας».

Καταλάβατε τώρα;

Είμαστε όλοι μέρος του κόστους σε αναλώσιμε ανθρώπινες ζωές… Αυτό που δεν ξέρουμε είναι σε τι ποσοστό ορίζουν τους ζωντανούς από τους νεκρούς ανάλογα με την εποχή και τις ανάγκες των αφεντικών.


Πηγή: imerodromos

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

“Ε όχι και να τον σκοτώσουν…ας τον πλάκωναν στις κλωτσιές”!

Δήμητρα Μυρίλλα

«Ένας άνθρωπος 36 ετών να χάσει τη ζωή του τόσο άδικα; Έκανε το λάθος και μπήκε στο καράβι την ώρα που ξεκινούσε. Ας τον έσπρωχναν μέσα. Ας τον πλάκωναν στις κλωτσιές. Ας τον παρέδιδαν στο Λιμεναρχείο. Ας του έβαζαν πρόστιμο. Ας του ασκούσαν δίωξη στον Εισαγγελέα. Όλα επιτρέπονται, εκτός από το να το σπρώξεις και να τον σκοτώσεις».

Για έναν Αντώνη, όλα τα παραπάνω επιτρέπονται… Εκτός από: να του φερθείς με ευγένεια, σεβασμό, ενδιαφέρον, φροντίδα. Α, και να του αφαιρέσεις τη ζωή. Αλλά, να του αφαιρείς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, ναι το μπορείς, επιτρέπεται.

Αλλωστε, είναι μόνο ένας Αντώνης, από μια φτωχή οικογένεια, που κάνει δουλειές του ποδαριού για επιβιώσει, που επιζεί μέσα στη μικρή κοινωνία, η οποία αποδέχεται και φροντίζει την διαφορετικότητά του.

Είναι μόνο ένας Αντώνης, ένας απόκληρος Αντώνης που όταν ανεβαίνει ασθμαίνων και αργοπορημένος στο καράβι κάνοντας το δικό του σάλτο, στη ζωή νόμιζε, αλλά ήταν σάλτο – μορτάλε, ξέρει, άραγε, ότι οι Αντώνηδες αυτού του κόσμου δεν είναι αποδεκτοί;

Για τον Αντώνη, που πήδηξε στον καταπέλτη για να πάει στον τόπο του, το πολύ πολύ να του άξιζαν μερικές κλωτσιές στα πισινά! Οχι, και να τον σκοτώσουμε βρε παιδί μου.

Αλλά, ούτε να τον βοηθήσουμε να ανέβει… στο καράβι, στη ζωή… οπουδήποτε… Να μην του δώσουμε το χέρι, να μην του πούμε “συγγνώμη, κύριε, περάστε”.

Μόνο τα ακόλουθα:

Σπρώξιμο, Κλωτσιές, Λιμεναρχείο, Πρόστιμο, Εισαγγελέας… Και αναρωτιόμαστε, αν η κυρία Μάνδρου που τα είπε αυτά στον ΣΚΑΙ (το βίντεο εδώ) με όλο τον απαραίτητο στόμφο του αναγκαίου τηλεοπτικού ανθρωπισμού, τα θέλει με αυτή ακριβώς τη σειρά ή θα τα δεχόταν και ανακατεμένα. Δηλαδή, για παράδειγμα, πρώτα το πρόστιμο και μετά οι κλωτσιές.

Ο Zακ, η Δήμητρα, ο Σαχζάτ, το τσιγγανάκι που το στρίμωξε η πόρτα και δεν το βοήθησε κανείς, ο Αντώνης…

Ο καπιταλισμός που σαπίζει και αποκτηνώνεται και μαζί σαπίζουν και αποκτηνώνονται οι άνθρωποι. Μια είναι η ιστορία και η κίνησή της και αλληλένδετα όλα της τα στοιχεία. 

Πηγή: imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Οι ναζί δολοφονούν και ο “Μωυσής” σωπαίνει

Δήμητρα Μυρίλλα

Πού είναι ο μέγας στρατηλάτης; Πού βρίσκεται ο ανερχόμενος προφήτης; Πού συσκέπτεται ο μεγαλοπρεπής των τριών ημερών γενειοφόρος; Σε ποια γωνία να στοχάζεται το επόμενο χαριτωμένο – ο θεός και ο Μωϋσής να το κάνουν – αστειάκι τύπου “βγάζει δουλίτσες η Νέα Φιλαδέλφεια”;

Ο αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας δεν φταίει, ο πολιτικός του προϊστάμενος και υπουργός φυσικά και δεν φέρει καμία πολιτική ευθύνη (!), όσο για τον πολυχρονεμένο… διά της θορυβώδους απουσίας δηλώνει εξίσου θορυβωδώς ότι ο “40 και κάτι τοις εκατό πρωθυπουργός” δεν ευθύνεται ποτέ και για τίποτα!

Ο μέγας επιτελάρχης αναμένει, άραγε, μέχρι ο φόνος, η στυγνή δολοφονία, η ναζιστική μαχαιριά πάνω στον νεαρό Μιχάλη να εκπέσει με τον καιρό σε απλό “θάνατο” και “οπαδική βία” κι έτσι να υψωθεί αμόλυντο το επιτελικό τους θυσιαστήριο; Στέκεται υπομονετικά μέχρι τη στιγμή που η εγκληματική αμέλεια και δολοφονική αναίδεια μεταβληθούν σε “επιχειρησιακό λάθος”, όπως άρχισαν κάποιοι βουλευτές ήδη να λένε…;

Ετσι απλά… “Λάθος” η δολοφονία, “λάθος” η εγκληματική αμέλεια, “λάθος” η ναζιστική δολοφονική μηχανή που παρέλασε θριαμβευτικά στη μισή Ελλάδα και δεν τη σταμάτησε κανείς. “Λάθος” η συστημική και συστηματική ανοχή στα ναζί αποβράσματα. Αυτά που περιθάλπει η ΕΕ στους κόλπους της εξυφαίνοντας τις θεωρίες των δύο άκρων.

Μέχρι η κοινωνία να εμπεδώσει το έγκλημα ως “επιχειρησιακή αστοχία” και κάπως έτσι να το ξεχάσει, η “επιτελική αριστεία” φαίνεται πως εκτρέφει τα μούσια του “ψεύτη”.

Πηγή: imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η εργατική τάξη πάει στον παράδεισο “χαρούμενη”

Δήμητρα Μυρίλλα

Είπε πολλά σήμερα ο Κ. Μητσοτάκης κατά την περιοδεία του στη Σαλαμίνα… Είπε πολλά για τα οποία δεν ντράπηκε ο ανέμελος πολιτευτής. Εκείνο, όμως, που δεν χωράει ανθρώπου νους, εκείνο που πάει πολύ πιο πέρα από τις αναληθείς προεκλογικές υποσχέσεις είναι ετούτο:

«Πήγα πριν από τις εκλογές και είδα τη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη να σφύζει πάλι από ζωή, με χαρούμενους εργαζόμενους οι οποίοι παίρνουν καλούς μισθούς και, επιτέλους, ατενίζουν το μέλλον με αισιοδοξία» (!).

Πότε το είπε; Δύο εβδομάδες μετά τον τραγικό θάνατο εργάτη ακριβώς εκεί. Στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη. Εκεί πήγε ο υποψήφιος πρωθυπουργός και είδε “χαρούμενους εργάτες” να τιτιβίζουν ευτυχισμένοι γύρω από τις προπέλες

Δεν είπε “συγγνώμη”. Δεν είπε ένα “λυπάμαι” για τη χήρα και τα παιδιά. Δεν είπε τίποτα.

Θα προτείναμε, λοιπόν, επισκεφτεί τη χήρα και τα παιδιά χωρίς πατέρα, να μετρήσει το μισθό και να δει πόσο αισιόδοξοι ατενίζουν το μέλλον.

Στο μεταξύ η πραγματικότητα είναι αμείλικτη και απαντάει. Το Κλαδικό Συνδικάτο της Ναυπηγοεπισκεαυστικής Βιομηχανίας απαριθμεί: “μόνο μέσα σε διάστημα 15 ημερών από το δυστύχημα έχουν συμβεί τα εξής. Εργαζόμενος σε σκαλωσιές έφυγε από τη δουλειά με ράμματα στο κεφάλι, άλλος συνάδελφος με χτύπημα από παλάγκο στην πλάτη του, όταν αυτό ξεκρεμάστηκε από το σημείο που είχε δεθεί κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες. Συνάδελφος χτύπησε στο χέρι του όταν κρεμάστηκε επειδή κατέρρευσε το πάτωμα που πατούσε. Ακόμα ένας έπεσε στο κενό όταν έσπασε η σάπια σκάλα που κατέβαινε. Ακρωτηριασμός δαχτύλου συναδέλφου που εργαζόταν σε ξυλουργικές εργασίες”.

Αρκούν αυτά στον κύριο Μητσοτάκη ή χρειάζεται κι άλλα τεκμήρια χαράς και ευτυχίας;

Μα καλά δεν υπάρχει τσίπα καθόλου;

Η απάντηση είναι όχι.

Οχι, επειδή ο κτηνώδης κυνισμός που πλασάρεται ως εχέγγυο σταθερότητας εκπορεύεται αποκλειστικά και μόνο από εκείνους που θεωρούν ότι το να γίνονται οι φτωχοί φτωχότεροι και οι πλούσιοι πλουσιότεροι είναι αναγκαίο κακό της ανάπτυξης. Ομοίως και οι νεκροί εργάτες, απλώς παράπλευρη απώλεια.

Πηγή:imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η “κυρία Μαυρογιαλούρου” στη Ροδόπη – “Θα σας εξαφανίσομεν”…

Δήμητρα Μυρίλλα

Ο εκβιασμός προς τους ψηφοφόρους από τα κόμματα που εντέλλονται να υπηρετούν τα συμφέροντα και τα “δίκαια” της οικονομικής ολιγαρχίας δεν είναι δα και έκπληξη. Δεν είναι έκπληξη ούτε ο ωμός εκβιασμός. Ετσι πορεύτηκαν, πορεύονται και θα πορεύονται.

Δεν αποτελεί καν έκπληξη το γυάλινο βλέμμα και το λοξό παγωμένο χαμόγελο της Ντ. Μπακογιάννη στη Ροδόπη.

Εκείνο, όμως, που διαφοροποιεί αυτήν την πηχτή χυδαιότητα και τον θηριώδη κυνισμό που παρακολουθήσαμε από τους άγαρμπους πολιτευτάδες της μεταπολεμικής Ελλάδας είναι ότι δεν μπήκε στον κόπο ούτε καν να τάξει προκειμένου να εκβιάσει. Δεν είπε δηλαδή “θα διορίσουμε τα παιδιά σας στο δημόσιο”, δεν είπε “και θάλασσα θα σας φέρουμε”, “και δρόμους θα σας κάνουμε”.

Δεν έταξε, δεν υποσχέθηκε τίποτα. Γιατί τίποτα δεν θα δώσει.

Μόνο υπονόησε… (ή και εννόησε) ότι ή μας ψηφίζετε ή σας γράφουμε στα μαύρα τα κατάστιχα. Βέβαια, ποια άλλα μαύρα κατάστιχα από αυτά που έχουν ήδη προγραφεί για το λαό, συμπεριλαμβανομένης και της μουσουλμανικής μειονότητας;

Αλλά, τέλος πάντων… τον υπήκοο, τον δούλο πρέπει να το τρομάξεις, να του στρέψεις το περίστροφο κατά μέτωπον, να του παγώσεις το αίμα. Οταν δεν προτίθεσαι να του δώσεις ούτε ψίχουλο, πρέπει να σου ανήκει πλέον και η ίδια του η ζωή ώστε να υπάρχει κάτι για να παζαρευτεί…

Βρισκόμαστε ακριβώς σε αυτό το τραγικό σημείο, λοιπόν.

Σε μια σκηνή που έμοιαζε σαν να κόπιαρε το “Νονό 1” – κινηματογραφικά πάντα – η κυρία Μπακογιάννη τους έκανε μία πρόταση που δεν μπορούσαν να αρνηθούν…

Δεν πήγε στο Ροδόπη ως βουλευτής Καλοχαιρέτας για να πει “ετελείωσε, ο γιος σας διορίστηκε”… πήγε ως χειρότερη – ή μήπως τελειότερη; – εκδοχή του Μαυρογιαλούρου. Στη δική της περίπτωση το “θα σας εξαφανίσομεν” δεν ήταν γλώσσα λανθάνουσα, αλλά ευθεία βιοτική απειλή.

Κατά την τρομακτική εκδοχή του “όποιος δεν προσαρμόζεται πεθαίνει”.

Απλά και σταράτα!

Δεν γνωρίζουμε ποιοι ακριβώς αποτελούσαν την ομήγυρή της. Ωστόσο, αυτός ο δυστοπικός και απειλητικός λόγος απευθυνόταν πίσω και πέρα από τον κύκλο των γύρω της ανθρώπων. Στρεφόταν για άλλη μια φορά ενάντια σε ένα τμήμα του λαού, εκείνο της μουσουλμανικής μειονότητας, που χρησιμοποιήθηκε και εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως εργαλείο ψηφοθηρίας, αλλά και ως έρμαιο και παίγνιο στην εξωτερική πολιτική και τους ιμπεριαλιστικούς γεωπολιτικούς σχεδιασμούς., τόσο από τον “ελληναράδικο” εθνικιστικό συρφετό, όσο και από το τάχα διεθνιστικό κοσμοπολίτικο συνονθύλευμα.

Και ενίοτε, κατά πως φαίνεται, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως “Ιφιγένεια”.

Εδώ το βίντεο:

 

Πηγή:imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο Κ. Μπακογιάννης ψάχνει με εκσκαφές την Πολιτεία του Πλάτωνα! – Η ογκώδης άγνοια ενός επικίνδυνου δημάρχου

Δήμητρα Μυρίλλα

«Γίνονται αρχαιολογικές εσκαφές διότι από κάτω έχουμε μια ολόκληρη πολιτεία, την πολιτεία του Πλάτωνα, την οποία έχουμε επιχωματώσει» (!) είπε ο Κώστας Μπακογιάννης σε δημόσια συζήτηση στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ των Δελφών…

 

Αγαπητέ κ. @KBakoyannis. Αν ψάχνετε την Πολιτεία του Πλάτωνα, καλύτερα να την ψάξετε στο πλησιέστερο βιβλιοπωλείο, για να μην αναγκάζεστε να γκρεμίσετε την μισή Αθήνα για να τη βρείτε. pic.twitter.com/VY5UsNnc9u

— Pyrgodespoina (@Kyria_Katy) May 16, 2023

Τώρα, αυτό εδώ το “μαργαριτάρι” του πορφυρογέννητου δημάρχου από πού να το πρωτοπιάσει κανείς;

Για να το κάνουμε λίγο πιο “λιανά”: Ο δήμαρχος λέει ότι στην Ακαδημία Πλάτωνος γίνονται “εκσκαφές” (αυτό βέβαια είναι αλήθεια), από τις οποίες μπορεί να βρεθεί η Πολιτεία του Πλάτωνα (!), η οποία δεν είναι το κορυφαίο έργο του αρχαίου Ελληνα φιλόσοφου…, αλλά αρχαία πόλη που επιχωμάτωσαν οι νεότεροι Ελληνες, και βρίσκεται εκεί που έχει στείλει τις μπουλντόζες ο οραματιστής δήμαρχος.

Και αφού ο Κ. Μπακογιάννης θεωρεί ότι κάτω από την Ακαδημία Πλάτωνος βρίσκεται η Πολιτεία του Πλάτωνα… πως πιστεύει ότι μπορεί να αποκαλυφθεί; Με εκσκαφές! Οχι με ανασκαφές!

Κατά τη γνώμη μας…η σύγχυσή του είναι δικαιολογημένη. Ανασκαφές γίνονται όταν έχεις πρόθεση να αποκαλύψεις, να προστατέψεις, να αναδείξεις. Εκσκαφές γίνονται σε άλλες περιπτώσεις… όταν θέλεις να ξεπαστρέψεις και να χτίσεις! Εμείς εδώ ακριβώς βρισκόμαστε.

Με “αρχιτέκτονα” τον δήμαρχο Αθηναίων υλοποιείται στο κέντρο της Αθήνας, ένα θηριώδες σχέδιο δημιουργίας «ελκυστικών περιοχών» για νέες επενδύσεις σε γραφειακές, εμπορικές και τουριστικές χρήσεις, αυξάνοντας τις αξίες της γης και των ακινήτων στην υπό ανάπλαση περιοχή.

Για να το κάνεις αυτό δεν χρειάζεται να γνωρίζεις ιστορία! Αρκεί να μοιράζεται καλά η τράπουλα…

Η Ακαδημία Πλάτωνος είναι μέρος αυτού του σχεδίου.

Αλλωστε, ο δήμαρχος το έχει δηλώσει: Στις 8 Ιουνίου 2022, λίγες ημέρες μετά την προγραμματική συμφωνία για την Ακαδημία Πλάτωνος, μεταξύ του υπουργείου Πολιτισμού, του Δήμου Αθηναίων και της Ακαδημίας Αθηνών, ο δήμαρχος Αθηναίων αποκάλυψε με σαφήνεια σε ποιούς απευθύνεται η «ανάδειξη»: «Ο μέσος όρος παραμονής ενός τουρίστα στην Αθήνα, δεν ξεπερνά τις δύο με δυόμισι ημέρες. Στοίχημα για εμάς αποτελεί η επιμήκυνση αυτού του χρονικού διαστήματος, ώστε να φτάσει στα τρία ή και τέσσερα 24ωρα. Για να το πετύχουμε όμως, θα πρέπει να δώσουμε νέους προορισμούς μέσα στον ιστό της πόλης. Ένας από αυτούς είναι η Ακαδημία Πλάτωνος. Εκεί αρχίζουν οι εκσκαφές, με τις μπουλντόζες να πιάνουν δουλειά σε μερικές εβδομάδες».

Για την κατασκευή του Μουσείου της Πόλης των Αθηνών ισοπεδώνεται μεγάλο μέρους του Πράσινου Πάρκου στους χώρους της “Παλαίστρας” και του “Γυμνασίου”, με την απόσπαση επιπλέον 15 στρεμμάτων για τη μελλοντική κατασκευή του Μουσείου της Πόλης, καταστροφή δυο γηπέδων, ενός ποδοσφαίρου και ενός μπάσκετ τα οποία χρησιμοποιούν σήμερα ομάδες, σύλλογοι και κάτοικοι και την κοπή περισσότερων από 300 δέντρων.

Να συμπληρώσουμε ότι ο δήμος Αθηναίων έχει αποδεχθεί (!) την πρόταση “υιοθεσίας” του Αρχαιολογικού Άλσους από το Ιδιωτικό Ίδρυμα Λεβέντη στις 13 Μάιου 2022! Δηλαδή, ένας αρχαιολογικός χώρος έχει υιοθετηθεί από έναν ιδιώτη.

Όπως κατήγγειλε η «Πρωτοβουλία Αγώνα για το πάρκο της Ακαδημία Πλάτωνα», την Τετάρτη 3 Μάη ξεκίνησαν στο αρχαιολογικό άλσος οι εργασίες ανάπλασης, οι οποίες σε πρώτη φάση αφορούν στην απομάκρυνση 314 δέντρων από το πάρκο, μόνο για τη χάραξη των μονοπατιών και την ενοποίηση των αρχαιολογικών σκαμμάτων…

Την επόμενη ημέρα, 4 Μάη, συνεργείο εργοληπτικής εταιρείας με εκσκαφέα επιχείρησε να ξεκινήσει τις εργασίες, όμως αναγκάστηκε να διακόψει μετά από επίμονες αντιδράσεις των κατοίκων. Μάλιστα, ο εργολάβος αρνήθηκε να προσκομίσει οποιασδήποτε άδεια εργασιών του έργου, ενώ δήλωσε πως εντολέας του είναι το Ίδρυμα Ωνάση!

Ο δήμαρχος Αθηναίων δεν έχει αποφασίσει μόνο να “νοικοκυρέψει” την Αθήνα παίζοντας lego με τους φοίνικες, τις πλάκες στα πεζοδρόμια και τα παγκάκια, προβάροντας το τουριστικό θέρετρο που έχει στο μυαλό του. Εχει αποφασίσει να συγγράψει και το “real estate του Πλάτωνα”…

Να ενημερώσουμε, ωστόσο, ότι η μόνη δυνατή μορφή στην οποία μπορεί να υπάρχει η Πολιτεία του Πλάτωνα είναι η έντυπη… Οσο για την άλλη, την Ακαδημία του Πλάτωνα, καλό θα ήταν ο κ. Μπακογιάννης, η Ανάπλαση ΑΕ, το Υπουργείο Πολιτισμού, οι χορηγοί, οι ανάδοχοι και λοιποί ενδιαφερόμενοι να την αφήσουν ήσυχη μήπως και σωθεί!

Κατά τ’ άλλα… όλα “άριστα”!

Πηγή:imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ασυμμάζευτος κυνισμός, αποκρουστική αλαζονεία

Δήμητρα Μυρίλλα

«Ξέρετε σε μια ελεύθερη οικονομία κάποιοι χάνουν τις δουλειές τους και κάποιοι, περισσότεροι, αποκτούν νέες δουλειές. Έτσι δουλεύει η ελεύθερη οικονομία».

Ποιος το ξεστόμισε; Ο πρωθυπουργός, Κ. Μητσοτάκης. Ο ίδιος που έχει πει ότι “είναι αντίθετη στην ανθρώπινη φύση μια κοινωνία χωρίς ανισότητες” (!), και που γνωρίζει ότι “υπάρχουν άνθρωποι που είναι εξαρτημένοι από το μισθό τους” (!).

Πού το ξεστόμισε; Μπροστά στους απολυμένους εργαζόμενους από τα Λιπάσματα και τα Πετρέλαια Καβάλας. Ντράπηκε; Οχι… Κατάλαβε τί είπε; Οπωσδήποτε ναι!

Γιατί το ξεστόμισε;

Επειδή, εκτός από την ελεύθερη οικονομία, έτσι δουλεύει και το υπηρετικό της προσωπικό. Ετσι, δουλεύουν και οι επιτροπές εξυπηρέτησης των αφεντικών, οι οποίες συνηθίζεται να λέγονται “κυβερνήσεις”. Με θράσος και κυνισμό.

Επειδή, όταν το κράτος των αφεντικών δεν μπορεί να κρύψει το φρικτό του πρόσωπο, δεν μπορούν να το κάνουν ούτε οι υπηρέτες.

Η ταξική χυδαιότητα, ο ασυμμάζευτος κυνισμός, η αποκρουστική αλαζονεία, το κατακλυσμιαίο θράσος δεν πέφτουν από τον ουρανό.

Η εποχή που περιέγραψε το Α. Γκράμσι είναι εδώ: «Ο παλιός κόσμος πεθαίνει και ο νέος κόσμος πασχίζει να γεννηθεί. Τώρα είναι η εποχή των τεράτων».


Και τα τέρατα είναι ακριβώς μπροστά μας. Σε όλο τους το αποκρουστικό και απάνθρωπο μεγαλείο…

Εδώ το βίντεο:

 

Πηγή:imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Οταν στα σχολεία πέφτουν σοβάδες ο πρωθυπουργός δείχνει τους διαδραστικούς πίνακες!

Δήμητρα Μυρίλλα

Χθες, μόλις, χθες και όχι έναν χρόνο νωρίτερα, σε Ειδικό Σχολείο στον Αγ. Δημήτριο έπεφταν ψευδοροφές, σε Λύκειο στο Μαρούσι έπεφταν σοβάδες – ευτυχώς δε άδειο θρανίο – και στο Βόλο η εισαγγελέας διέτασσε να ξεκινήσει έρευνα για την πτώση σοβάδων σε Δημοτικό Σχολείο της πόλης.

Θα περίμενε, λοιπόν, ένας πρωθυπουργός, ακόμα και ένας πρωθυπουργός σε προεκλογική περίοδο, να επισκεφθεί αυτά τα σχολεία.

Αλλά, όχι ο Κ. Μητσοτάκης. Ο πρωθυπουργός, οι κυβέρνησή του και η υπουργός του, της Παιδείας και των Θρησκευμάτων, όχι μόνο δεν ψέλλισαν τίποτα για αυτά τα σχολεία, όπως και σε σωρεία ακόμα ανάλογων περιστατικών, αλλά επισκέφθηκαν σήμερα το πρωί Δημοτικό Σχολείο στους Αγίους Αναργύρους και επεδείκνυαν το διαδραστικό πίνακα!

Βέβαια, εδώ δεν πήγαν στις Σέρρες όταν μέσα σε σχολείο σκοτώθηκε μαθητής! Οι σοβάδες… παραμένουν πταίσματα… Το γεγονός ότι την ίδια ώρα είναι καθημερινός κομπός στο λαιμό και αγωνία για τους γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους σε αυτά τα σχολεία, δεν αφορούν τον πολυχρονεμένο.

Με αυτά τα ταπεινά δεν ασχολείται ….

Βέβαια, να του “αναγνωρίσουμε” ότι παρέβλεψε τη γαλαζοαίματη προέλευσή του και καταδέχθηκε να πάει σε ένα από εκείνα τα σχολεία που βγάζουν ψυκτικούς, καθώς οι Αγ. Ανάργυροι είναι γειτονιά με το Περιστέρι. Αλλά από την άλλη πλευρά ακόμα και μελλοντικοί “ψυκτικοί” αξίζουν έναν διαδραστικό πίνακα… αν στο μεταξύ δεν τους έρθει το ταβάνι στο κεφάλι.

Χαμογελαστός, λοιπόν, και άνετος πόζαρε στις κάμερες μετά της κυρίας Κεραμέως, χαμογελαστής επίσης, με εκείνο το σαρδόνιο χαμόγελο – μορφασμό, αποκρουστικής υφής, αφού κουβαλάει όλη την προηγούμενη και κυρίως μελλούμενη καταστροφή και τη μισάνθρωπη αδιαφορία για κάθε πλάσμα ετούτης της χώρας που δεν είναι “αριστοκρατικής” καταγωγής και τσέπης.

Σε αυτή την άθλια πόζα ανακοίνωσαν ότι θα εγκατασταθούν περισσότεροι από 36.000 διαδραστικοί πίνακες σε όλα τα τμήματα Ε΄ και Στ΄ Δημοτικού, Γυμνασίων και Λυκείων, με 150 εκ. από το Ταμείο Ανάκαμψης. Αναρωτιέστε, βεβαίως, αν ανακοίνωσε ότι θα ανακαινιστούν τα σχολεία – σαπάκια; Οχι, δεν το έκανε!

Είναι η πρώτη φορά; Και πάλι όχι… Θυμίζουμε ότι η απάντηση του πρωθυπουργού σε σχολείο στο Αγραφα στον δάσκαλο που ειπε “δεν έχουμε θέρμανση” ήταν “έχετε όμως διαδραστικούς πίνακες”!

Κύριοι της κυβέρνησης, την ώρα που δίνατε παράσταση στο σχολείο των Αγίων Αναργύρων, Φωτιά ξέσπασε σε εσωτερικό χώρο, κάτω από το κλιμακοστάσιο, στο 3ο ΓΕΛ Κοζάνης.

Αν σας πάρει ο δρόμος, που δεν το νομίζουμε…, περάστε κι από ‘κει… Ισως και από τη διαμαρτυρία γονιών και δασκάλων για τα σάπια σχολεία στο Βύρωνα. ‘Η στη διαμαρτυρία των εκπαιδευτικών στον Βόλο. Θα ακούσετε ενδιαφέροντα πράγματα. Οπως για παράδειγμα ότι εκεί, στο Βόλο, “υπάρχουν περίπου 20 σχολικά συγκροτήματα που έχουν χτιστεί πριν από τον αντισεισμικό κανονισμό του 1959 και άλλα τόσα πριν από το αντισεισμικό κανονισμό του 1984. Για τον Δήμο Βόλου προβλέπεται ένα ποσό, μόνο, 19.679 ευρώ, για 25 σχολεία, για πρωτοβάθμιο αντισεισμικό έλεγχο, δηλαδή διά γυμνού οφθαλμού, για το 2023!”

Από εκείνα που δεν θέλετε ούτε να ακούτε, ούτε να ξέρετε, ούτε να λύνετε!

Οι χορηγοί και οι επενδυτές να είναι καλά!


Πηγή:imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ξεράδια!

Δήμητρα Μυρίλλα

“Δεν ήξερε, δεν ξέραμε”, είπε.

Ετσι είπε! Το ξεστόμισε με μοσχαρίσια αναισθησία και ασύγγνωστη αναίδεια ο εκπρόσωπος της κυβέρνησης.

Το ξεστόμισε στα μούτρα μας, αλλά, το χειρότερο, το ξεστόμισε στις μανάδες και τους πατεράδες που έθαψαν τα παιδιά τους και σε εκείνους που δεν βρήκαν τίποτα να θάψουν.

Δεν ήξερε ο πρωθυπουργός… διότι ο πολυχρονεμένος πότε δεν ξέρει. Μόνο κορδώνεται.

Δεν ήξερε ούτε η κυβέρνηση. Ανίδεοι όλοι.

Κάτι μισο -ήξερε ένας υπουργός. Εκείνος παραιτήθηκε, αλλά έχει το θράσος να θέλει πάλι να γίνει βουλευτής, γιατί όχι και υπουργός βρε αδερφέ, πάνω στις πλάτες του λαού, διότι αφού παραιτήθηκε πιστεύει ότι ξεμπέρδεψε κιόλας. Πέταξε από πάνω του την ευθύνη, μαζί και τη συνείδηση…όση είχε απομείνει, αν είχε απομείνει.

Μάλιστα. Δεν ήξεραν, λοιπόν. Οι επιτελικοί και οι άριστοι έχουν πλήρη μεσάνυχτα για το επιτελικό και άριστο κράτος τους. Ετσι λένε. Εκτός αν πρόκειται να βγάλουν παράνομες τις απεργίες των σιδηροδρομικών, οι οποίοι ήξεραν και έλεγαν. Στην κυβέρνηση τα έλεγαν.

Τότε ξέρουν όλους τους μηχανισμούς.

Ας προσπεράσουμε, λοιπόν, το χυδαίο ψέμα της άγνοιας. Ας το δεχτούμε.

Και τώρα που μάθατε;

Ακούστε, κύριοι της αναισθησίας χιλίων πιθήκων…

Οταν δεν ξέρεις και έχεις 57 σκοτωμένα, απανθρακωμένα, διαμελισμένα παιδιά και στο μεταξύ συνεχίζεις να μην γνωρίζεις τίποτα,

όταν, δηλαδή, πάσχεις από τέτοια δολοφονική άγνοια,

τότε κατεβάζεις το κεφάλι, από ντροπή και συντριβή και όχι από την οδηγία του σκηνοθέτη “χαμηλά το κεφάλι”

τότε τα μαζεύεις και πας σπίτι σου…. Δηλαδή, ξεκουμπίζεσαι.

Δηλαδή, δεν συνεχίζεις να αναπαύεις την πλαδαρή σου αναλγησία και ανευθυνότητα στους κυβερνητικούς θώκους.

Αυτό ως ελάχιστη συγγνώμη στους νεκρούς και σε εκείνους που θρηνούν.

Σε αυτές, βέβαια, τις περιπτώσεις ο λαός ξέρετε τί λέει και σε σας και στους προηγούμενους και στους επόμενους που δεν “ξέρουν” τίποτα για τα εγκλήματα;

Ξεράδια!

Ξεράδια και τσακίδια!

Ο κόσμος που μας ετοιμάζουν δεν αξίζει σε κανέναν, δεν αξίζει στα παιδιά μας. Να φύγουν, να χαθούν, αυτοί και η πολιτική τους. 

Πηγή:imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

57 νεκροί συν ένας… Το ίδιο έγκλημα, ένας ο δολοφόνος

Δήμητρα Μυρίλλα

Η Αθήνα ολόκληρη δονείται από συνθήματα. Ολόκληρη η χώρα δονείται. Χιλιάδες διαδηλωτές βρίσκονται παντού. Η οργή στέκεται ακριβώς σ’ εκείνη τη γωνία που συναντάει την αποφασιστικότητα και τότε ξεσπάει. Η σπίθα έγινε φλόγα.

“Το έγκλημα αυτό δεν ξεχαστεί”… φωνάζουν.

“Εκδίκηση θα πάρουμε για σένανε μικρέ”… φωνάζουν.

Και τότε κάπου στη χώρα, εκεί που διεξάγεται ώρα με την ώρα, μέρα τη μέρα ο μεγάλος πόλεμος, η διαρκής, ασταμάτητη ανελέητη επίθεση των αφεντικών, δηλαδή στους χώρους δουλειάς, εκεί ακριβώς ένας ακόμα μικρός πέφτει νεκρός, καταπλακωμένος από οικοδομικά υλικά.

Μικρός, μόλις 22 χρονών… Θα μπορούσε να είναι ο φοιτητής του μοιραίου τρένου, αντί να είναι ο εργάτης της μοιραίας σκαλωσιάς. Αλλά, τί σημασία έχει, αλήθεια;

Μια σατανική σύμπτωση και ταυτόχρονα ένας αναγκαίος συμβολισμός για τον τόπο της μάχης και το μέλλον του αγώνα.

Ετσι, ξαφνικά έγινε κι εκείνος μέρος των συνθημάτων… “δεν θα ξεχαστεί”…”εκδίκηση”… “οργή”… “αγώνας”… “δικαιώματα”. Οι φωνές των μαθητών, των φοιτητών, των εργατών, χωρίς οι ίδιοι να το ξέρουν, συμπεριέλαβαν κι εκείνο το παιδί 22 χρονών…

Το έγκλημα είναι ένα.

Τους φοιτητές τους ετοιμάζουν για να γίνουν αύριο φτηνό και εξειδικευμένο εργατικό. Κάποιοι άλλοι δεν περνάνε από την διαδικασία της εκπαίδευσης για να τους “κατασπαράξουν” τα αφεντικά… Πάνε πλήρης ανειδίκευτοι και πλήρως ανειδίκευτοι πεθαίνουν.

Οι 57 νεκροί του τρένου και ο ένας της σκαλωσιάς είναι μέρος του ίδιου εγκλήματος, με τον ίδιο θύτη και με τον ίδιο ηθικό αυτουργό. Τους σκότωσε το κεφάλαιο, ο καπιταλισμός, η κερδοφορία, η “ελεύθερη αγορά”. Κι ας ακούγεται σε κάποιους “ξύλινο”. Πιο εύκαμπτο δεν μπορεί να γίνει το έγκλημα!

Σκοτώθηκαν επειδή τα εξαντλητικά ωράρια, οι κόντρα βάρδιες, η εντατικοποίηση, η υποστελέχωση, η δουλειά χωρίς ρεπό είναι νόμος του κράτους… Αυτού του αυτουργού που υπηρετεί και υλοποιεί τις εντολές του κεφαλαίου
επειδή η ανασφάλιστη και η υποδηλωμένη εργασίας είναι καθεστώς σε πολλούς κλάδους
επειδή η Επιθεώρηση Εργασίας έχει μετατραπεί σε “παραμάγαζο” των εργοδοτών
επειδή οι Επιθεωρητές Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία είναι μόλις 245, αλλά οι κληρικοί είναι 11.000 (!) και οι αστυνομικοί που προσέλαβε η κυβέρνηση για να δέρνουν τα παιδιά μας τα Πανεπιστήμια είναι 2.000 (!)
επειδή και οι αστυνομικοί που δέρνουν τα παιδιά στις διαδηλώσεις ή τα μαζεύουν από τις πλατείες είναι πιο χρήσιμοι από τους γιατρούς και τους δασκάλους
επειδή ο άτυχος εργάτης, μόλις 22 χρονών παλληκάρι, δεν ήταν στην απεργία… ίσως γιατί τον τρομοκράτησε το αφεντικό (;), ίσως γιατί δεν μπορούσε να χάσει το μεροκάματο (;), ίσως γιατί η δύναμη του αγώνα, της συσπείρωσης, της αλληλεγγύης δεν είχε φτάσει ακόμα στα δικά του νεανικά εργατικά χέρια.

Κι τίποτ’ άλλο δε μένει παρά η οργή και η δύναμη που σήμερα ξεχύνεται στους δρόμους, αύριο να γίνει ο χείμαρρος που θα πνίξει τον πραγματικό ένοχο.

Η χώρα έχει 57 νεκρούς συν έναν εργάτη από το ίδιο χέρι δολοφόνου.

Πηγή:imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η εξομολόγηση του Άγιου Βασίλη

Δήμητρα Μυρίλλα

Η αλήθεια είναι ότι έχω συνηθίσει να μου στέλνουν γράμματα. Ποτέ δεν είμαι εγώ ο αποστολέας. Αλλά αυτή τη φορά θα γίνει μία εξαίρεση. Μια εξαίρεση που έπρεπε να έχει γίνει εδώ και χρόνια, μα τι λέω, εδώ και αιώνες… Έχω όμως κι εγώ μια καλή δικαιολογία. Σχεδόν πίστεψα πως υπάρχω και παρασύρθηκα, εν ολίγοις κυριεύτηκα από αλαζονεία.

Είναι όμως καιρός να λέγονται αλήθειες.

Κινούμαι μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας. Δεν υπάρχω, παρά μόνο όταν με κατασκευάζετε. Αλλά ακόμα και ως κατασκευή, πάλι ανύπαρκτός είμαι. Και αυτό γιατί δεν είμαι ύλη. Είμαι το αποτέλεσμα ικανών και αναγκαίων υλικών προϋποθέσεων. Επομένως είμαι μια κατάσταση.

Ως κατάσταση βρίσκομαι εκεί που οι γονείς ανοίγουν την πόρτα το πρωί και έχουν μια δουλειά για να πάνε. Εκεί που οι γέροντες ανταμείβονται για τους κόπους μιας ζωής. Εκεί που τρέχουν και φωνάζουν χαρούμενα και χορτασμένα παιδιά. Αυτές είναι ο υλικές προϋποθέσεις της υποτιθέμενης υπάρξής μου.

Γι ‘αυτό και ποτέ δεν πάω φορτωμένος με δώρα σε όλα τα παιδιά. Για την ακρίβεια υπάρχουν παιδιά στα οποία δεν πήγα ποτέ. Και ο λόγος δεν ήταν ότι στα σπίτια τους δεν υπήρχε καμινάδα για να κατέβω. Για παράδειγμα δεν πήγα ποτέ στη Νιγηρία ή την Υεμένη, είναι χρόνια που δεν πήγα στη Συρία, δεν ξέρω καν να υπάρχουν πια παιδιά εκεί. Από τους καταυλισμούς των προσφύγων δεν πέρασα ποτέ. Τα παιδιά που πνίγηκαν περνώντας παγωμένες θάλασσες ούτε που πρόλαβαν να έχουν ένα σπίτι για να με περιμένουν. Ισως να μην έμαθαν ποτέ την κατασκευασμένη ύπαρξή μου. Και μην βιαστείτε να πείτε «μα αυτοί δεν είναι χριστιανοί».

Αυτό δεν έχει καμία σημασία.

Σε κάθε σπίτι όπου το ψωμί είναι στο τραπέζι, εκεί μπορεί να υπάρχει ένα τρενάκι που κάνει τσαφ – τσουφ, ένα κόκκινο ποδήλατο, ένα αυτοκινητάκι που κορνάρει, μια κούκλα που μιλάει και γελάει.

Για να είμαι ειλικρινής ούτε που θυμάμαι καλά – καλά πότε ακριβώς με κατασκεύασαν. Κάποτε ήμουν ένας αδύνατος και μελαμψός ορθόδοξος άγιος που γύριζα τον κόσμο για να συντρέχω του φτωχούς. Μετά με πάχυναν, μου έφτιαξαν ροδαλά μάγουλα, μου φόρεσαν άσπρα γένια και με έβαλαν πάνω σε ένα έλκηθρο. Πάντως αυτό το στυλ χρωματικά ταιριάζει πολύ με την Κόκα – Κόλα, η οποία δεν ξεχνάει ποτέ να με λανσάρει κάθε χρόνο τέτοιες μέρες.

Το κακό είναι ότι αναγκάζομαι να κάνω και υπερωρίες για να κρατάει περισσότερο η εορταστική, δηλαδή η εμπορική, δηλαδή η καταναλωτική περίοδος. Και αυτή είναι μια άλλη κατάσταση στην οποία βρέθηκα, όχι μόνο ως θρησκευτικός θρύλος, αλλά και εργαλείο ενός κόσμου άδικου και εκμεταλλευτικού.

Ωστόσο, παρά τις υπερωρίες εγώ πολύ δουλειά δεν έχω. Και κάθε χρόνο όλο και σε λιγότερα σπίτια βρίσκομαι. Γιατί όπως είπαμε δεν είμαι ύπαρξη, είμαι κατάσταση.

Μα θα σας εξομολογηθώ και κάτι ακόμα.

Δεν με χρειάζεστε ούτε ως θρησκευτική φαντασίωση. Κρατήστε από εμένα το κόκκινο και μετατρέψτε το σε δύναμη, αξιοπρέπεια, οργή και απόφαση. Πάρτε στα δυνατά και έμπειρα χέρια σας τον πλούτο της γης που είναι για όλους και φτιάξτε έναν κόσμο που να αξίζει στον Ανθρωπο. Τότε θα είμαι σε κάθε σπίτι, θα βρίσκομαι στο κουτί με τα δώρα όλων των παιδιών και δεν θα χρειάζεται να είναι Χριστούγεννα. Αλλά κάθε μέρα…

* Το κείμενο δημοσιεύθηκε πρώτη φορά στον «Ημεροδρόμο» στις 17 Δεκεμβρίου 2016 

Πηγή:imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Διαβάστε Ντίκενς κύριε Πρωθυπουργέ

Δήμητρα Μυρίλλα

Κύριε πρωθυπουργέ,

λάβαμε κι εμείς τις χριστουγεννιάτικες ευχές σας και αντευχόμαστε υγεία και ευημερία. Ηταν πολύ συγκινητική η αναδρομή στις μνήμες σε αγαπημένα Χριστούγεννα και θα θέλαμε να πιστέψουμε (αν και δεν είναι και τόσο εύκολο) ότι θα σας… συγκινούσαν κι εσάς το Χριστούγεννα της μικρής Μαρίας που ο μπαμπάς της είναι άνεργος κι έτσι ίσως να μην καταφέρει να εξασφαλίσει από τον Αγιο Βασίλη ούτε παιχνίδι από το περίπτερο.

Θα πείτε βέβαια, “μα τόσα κουπόνια” δώσαμε, αλλά να…. σκέφτεται κανείς πώς ο πρωθυπουργός μιας χώρας που ζει, τρώει, ζεσταίνεται με κουπόνια έχει τουλάχιστον το … τακτ, να μην περιγράφει φανταχτερά Χριστούγεννα κάτω από το δέντρο, διότι υπάρχει πάντα και το κοριτσάκι με τα σπίρτα… αν καταλαβαίνετε τί εννοούμε.

Και επειδή, είδαμε ότι διεκδικείτε και την πρωτιά του πρωθυπουργού που προτείνει βιβλία για τις διακοπές των Χριστουγέννων διατυπώνοντας ένα, ας πούμε, εναλλακτικό εορταστικό μήνυμα, να σας θυμίσουμε ότι με τα κέρματα που πετάτε ως ελεημοσύνη βιβλία δεν αγοράζεις. Επίσης, να σας ενημερώσουμε ότι τα σχολεία – όχι εκείνα τα ιδιωτικά που επισκέπτεται η κ. Κεραμέως – τα άλλα, τα δημόσια, δεν έχουν βιβλιοθήκες.

Αντιλαμβανόμαστε, βέβαια, την ανάγκη σας μέσα στις “βιβλιοπροτάσεις” να βάλετε και ένα πόνημα εκείνου το ανεκδιήγητου του Φουκουγιάμα, για να τεκμηριώσετε θεωρητικά το δυτικό φιλελεύθερο πρότυπό σας, πιστεύοντας ίσως πως αφού ο Φουκουγιάμα απέτυχε παταγωδώς στα όσα “προφήτευσε” με το “Τέλος της ιστορίας” αυτή τη φορά, τουλάχιστον, θα πέσει μέσα!

Εν ολίγοις, το εορταστικό σας μήνυμα, βουτηγμένο στην φαντασίωση ιδιωτικού μεγαλείου, κύριε πρωθυπουργέ, είναι ανάλογο της έπαρσης και της αλαζονείας, με την οποία αντιμετωπίζετε έναν ρημαγμένο λαό…

Γι’ αυτό κι εμείς με τη σειρά μας σας προτείνουμε για αρχή… να διαβάσετε όλα τα βιβλία του Καρόλου Ντίκενς… Διότι αυτό τον κόσμο φτιάχνετε, φυσικά όχι μόνος.

Αυτά… και Καλά Χριστούγεννα.

Εδώ το εορταστικό μήνυμα του Κυριάκου Μητσοτάκη 

Πηγή:imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ανείπωτη υποκρισία για τις ανείπωτες τραγωδίες

Δήμητρα Μυρίλλα

Ολο και λιγότερο ειπώνονται τα ανείπωτα.

Δεν πάει πολύς καιρός από εκείνα τα δύο ναυάγια στο Αιγαίο – στη Λέσβο και στα Κύθηρα – που άφησαν πίσω τους 36 νεκρούς.

Ειπωμένη και για λίγες ώρες «πρώτη» ή «ψηλά» η είδηση. Αν είναι το κακό να συμβεί τη νύχτα, την άλλη μέρα το πρωί τα νέα είναι ακόμη φρέσκα. Εκείνοι, οι 36 άνθρωποι που χάθηκαν, ανάμεσά τους και ένα παιδί, όσο να πεις, επικοινωνιακά στάθηκαν πιο τυχεροί.

Μόνο που οι ανείπωτες τραγωδίες συνεχίζονται … με ή χωρίς νεκρούς

Σήμερα είναι η Εύβοια…59 (!) άνθρωποι αναζητούνται στη θάλασσα

59 άνθρωποι στη θάλασσα!

Χωρίς απευθείας συνδέσεις, χωρίς έκτακτες συνδέσεις, χωρίς πρωτοσέλιδα.

Ανοιχτά της Σάμου… άγνωστος ο αριθμός των αγνοούμενων

Πριν λίγες μέρες ήταν η Ζάκυνθος

Αύριο ποιος ξέρει πού

Δηλαδή πόλεμος.

Τραγωδίες «ανείπωτες» για τις οποίες λιγοστεύουν τα χείλη που μιλάνε, μειώνεται το ξάφνιασμα

υποχωρεί η θλίψη, ατονεί η οργή.

Και όσο ο βυθός καταπίνει κυνηγημένες ψυχές τόσο ή είδηση «κατεβαίνει» σκαλοπάτια. Κι αν τους αναλογεί μία θέση στην ενημέρωση είναι μόνο όταν η θάλασσα «ξεβράσει» κανένα άψυχο κορμί.

Το «ανείπωτο» ως πραγματικά θαμμένο. Επειδή δεν το αντέχουμε και από οργή παγώνουν οι λέξεις; Με μια έννοια, μακάρι να ήταν αυτό.

Αλλά, όχι…

Δεν είναι αυτό.

Είναι που σε κάθε τέτοια «ανείπωτη τραγωδία» αναλογούν πέντε λεπτά δημοσιότητας. Κάπου εκεί θα «κολλήσουν» οι κυβερνητικές δηλώσεις «δεν φταίμε εμείς, φταίνε οι απέναντι», οπότε έκλεισε το θέμα.

Είναι που κανένα συστημικό Μέσο Ενημέρωσης δεν θα πει τις αιτίες, τις πραγματικές αιτίες, γιατί τότε θα ειπωθούν κι εκείνα που δεν πρέπει να λέγονται. Τί να πουν δηλαδή; Ότι είναι το κράτος των αφεντικών, το οποίο αφού πρώτα λογαριάσει τους ανθρώπους στο τόπο τους ως αναλώσιμο είδος, μετά ως πρόσφυγες τους θεωρεί «παράλληλη απώλεια» και αν τύχει να φτάσουν κάπου ζωντανοί δεν είναι παρά εργασιακή εφεδρεία για τις εργοδοτικές γαλέρες;

Αντί, λοιπόν, να ειπωθούν αυτά, λέγονται τα άλλα… η πατρίδα, τα σύνορα, οι ασύμμετρες απειλές, ο απέναντι, ο φράχτης που γίνεται καλύτερος και μεγαλύτερος.

Και όλοι εκείνοι που ποντάρουν πάνω στο χαρτί της προστασίας τους έθνους από τους «εισβολείς», δηλαδή πάνω στο ακροδεξιό ακροατήριο, στρώνουν μαζί και το χαλί του φασισμού. Πριν στρωθεί, όμως, το χαλί του φασισμού και σαρώσει τα πάντα με το ζόφο του, προηγείται το χαλάκι του «νοικοκυραίου», του «κοιτάω τη δουλειά μου», του «κρίμα οι άνθρωποι, αλλά τί να κάνουμε», του «μα δεν χωράμε όλοι εδώ».

Κάπως έτσι η «ανείπωτη τραγωδία» γίνεται συνήθεια.

Οι ζωές που χάνονται κατά δεκάδες, κατά εκατοντάδες, κατά χιλιάδες, ένα έγκλημα χωρίς τέλος και χωρίς καταδίκη, μια κανονική, καθημερινή συνήθεια.

Και αυτό είναι το προοίμιο για μεγαλύτερες τραγωδίες. 

Πηγή:imerodromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Και ποιός θα έχει στο νου το παιδί;

Δήμητρα Μυρίλλα

Αν τα πράγματα είναι όπως λέγονται και περιγράφονται τότε δεν πρόκειται για βιασμό μόνο… δεν πρόκειται για κακοποίηση μόνο… πρόκειται για βιασμό, κακοποίηση και φρικτό βασανισμό μαζί και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται.

Ο,τι πέρασε το 12χρονο κορίτσι, το 12χρόνο παιδί – είναι παιδί – ξεπερνάει αυτό που μπορεί να αντέξει ο νους. Και δεν το ξεπερνάει επειδή ξαφνιάζει. Το ξεπερνάει επειδή είναι βρώμικο, επειδή προέρχεται από τον χειρότερο και απεχθέστερο κοινωνικό απόπατο.

Ωστόσο δεν ξαφνιάζει…

Δεν ξαφνιάζει, διότι το σύστημα της βαθιάς εκμετάλλευσης, δεν ορρωδεί ούτε μπροστά στην εκμετάλλευση των παιδιών.

Από τα εργοστάσια του Μπαγκλαντές με τα 10χρονα παιδιά βιομηχανικούς εργάτες ως τον παιδοφιλικό τουρισμό σε χώρες της Ασίας, το trafficing, τη μαστρωπεία, το εμπόριο παιδιών,

ως τα δωμάτια των ξενοδοχείων της ανατολικής Ευρώπης με πρωταγωνιστές πολιτικά πρόσωπα που “απαρνήθηκαν” την πολιτική, αλλά κυκλοφορούν ελεύθεροι,

τους διαπρεπείς σκηνοθέτες που “απαρνήθηκαν” την τέχνη και επίσης κυκλοφορούν ελεύθεροι…

και μέχρι τον Κολωνό και τα Σεπόλια.

Τον Κολωνό, που δεν είναι Κολωνάκι, τον Κολωνό όπου στις γειτονιές του κατοικούν άνθρωποι φτωχοί, του μεροκάματου, της αξιοπρέπειας και της αντοχής. Και παιδιά του χαρτζιλικιού. Αλλά, που βρέθηκε κι εκείνος ο άθλιος, το σκουλήκι, που προσπαθώντας από τον Κολωνό να πάει στο… Κολωνάκι βασάνιζε το μικρό παιδί.

Και όχι μόνος… ήδη ξέρουμε ότι είναι τουλάχιστον δύο δεκάδες “ευυπόληπτοι” πολίτες. Και πιθανόν να είναι και άλλοι. Δηλαδή, κάποιοι εκατοντάδες έστησαν ολάκερο κύκλωμα και δήλωναν συμμετοχή για να βιάσουν ένα παιδί;

Ενα; ‘Η μήπως πολλά; Διότι, αν από την μία πλευρά υπάρχουν 213, συν ο φερόμενος ως δράστης και εγκέφαλος, συν όσοι αποκαλυφθούν ακόμα, δηλαδή ένα απίθανο κύκλωμα, από την άλλη πλευρά μοιάζει απίθανο να είναι μόνο ένα παιδί… Και σε αυτή την περίπτωση η φρίκη, η δυσωδία, η αηδία, δεν θα έχουν τέλος.

Και ας πάμε τώρα στο παιδί.

Ποιός προστατεύει το παιδί;

Πρώτον: από τη μανία της φερόμενης ως “δημοσιογραφίας” που στρατοπεδεύει έξω από το σπίτι του κοριτσιού, σύμφωνα με τα όσα κατήγγειλε σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή η δικηγόρος της οικογένειας, αντί να ερευνά εξονυχιστικά τη δράση του υπόπτου, στη γειτονιά, στην εκκλησία, στις φερόμενες ως “δουλίτσες” με το κράτος.

Δεύτερον: από ένα κράτος που δηλώνει πανταχού παρόν και είναι εξοργιστικά απόν. Σύμφωνα με τη δικηγόρο της οικογένειας δεν υπήρξε καμία παρέμβαση από την Κοινωνική Υπηρεσία, αν και η καταγγελία έγινε πριν από ένα μήνα. Και πως να υπάρξει άραγε; Πού να πρωτο – συντρέξουν οι υποστελεχωμένες Κοινωνικές Υπηρεσίες;

Εν ολίγοις, ποια κρατική δομή ακριβώς θα υποστηρίξει ψυχολογικά την οικογένεια και το παιδί; Με ποια βοήθεια θα μαλακώσουν και θα κλείσουν (αν ποτέ κλείσουν…) τα τραύματα και ο αποτροπιασμός στην ψυχή αυτού του μικρού κοριτσιού; Με ποια στήριξη θα επιστρέψει στο σχολείο και στη γειτονιά;

Ποιός θα προστατέψει τα παιδιά που ζουν αυτή τη φρίκη, αλλά δεν τα γνωρίζουμε και ίσως δεν τα μάθουμε ποτέ; Ποιός θα γλιτώσει τα επόμενα παιδιά;

Η απάντηση είναι η γνωστή… Το κράτος που είναι ρυθμισμένο και οργανωμένο να διασώζει μόνο τους εντολείς του, δηλαδή τα αφεντικά του, μόλις “κατέβει” από τα πρώτα θέματα της ειδησεογραφίας η αποτρόπαια υπόθεση, θα αποσυρθεί και αυτό.

Ωστε, τελικά, μόνο ο λαός, με τον τρόπο που εκείνος γνωρίζει, με την αλληλεγγύη και το νοιάξιμο για τον διπλανό που μόνο ο λαός να μπορεί να εγγυηθεί, μόνο εκεί να μπορεί να ελπίζει το παιδί και κάθε παιδί.

Υ.Γ. Οσο για τους … Μουμτζήδες που γράφουν τρισάθλια tweets σαν και το ακόλουθο “Η ατζέντα σήμερα είναι η λειτουργία του μετρό στον Πειραιά. Επάνω σε αυτήν την εικόνα γίνονται οι συγκρίσεις. Αφήστε τους ανύπαρκτους και τους μουσαμαδένιους να ασχολούνται με τους παιδοβιαστές. Δεν κάνουν πολιτική, αλλά ψυχοθεραπεία. Βγάζουν όλα τα συμπλέγματά τους” και όσους αναπαράγουν αυτές τις αθλιότητες, ακόμα και υπουργοί της κυβέρνησης – εν προκειμένω ο Αδ. Γεωργίαδης – είναι προφανές ότι παραδίδονται μόνοι τους στη χλεύη και την ανυποληψία…

Πηγή:imerodromos.gr

---

Δήμητρα Μυρίλλα: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Το νεκρό προσφυγάκι και το διαρκές έγκλημα

Δήμητρα Μυρίλλα

Κάπου στα μέσα Αυγούστου, τότε που κάποιοι δυστυχισμένοι, απελπισμένοι, ανέστιοι, πεινασμένοι, παγωμένοι συνάνθρωποί μας γίνονταν “μπαλάκι” μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας – θαρρείς και το σημαντικό δεν ήταν το πώς θα σωθούν οι άνθρωποι, αλλά το ποιος έχει την αρμοδιότητα να τους σώσει, αν υποθέσουμε ότι ήταν ποτέ αυτό το θέμα, δηλαδή η σωτηρία τους – τότε, λοιπόν, εμφανίζονταν και κάποιοι “έξυπνοι”, οι οποίοι πάνω στο δράμα των εγκλωβισμένων στη νησίδα του Εβρου και κυρίως πάνω στη τραγωδία της μάνας που έχασε το παιδί της παρίσταναν με μπόλικη αθλιότητα, απανθρωπιά και κυνισμό τους Σέρλοκ Χολμς της συμφοράς και αναζητούσαν «αποδείξεις» για το νεκρό παιδί.

Τα τεκμήρια που έψαχναν υπήρχαν ήδη… στο Αιγαίο, τη Μεσόγειο, στα συρματοπλέγματα της Μελίγια, και του Μεξικού….

Δυστυχώς, υπάρχουν περισσότερα από όσα τους χρειάζονται.

18 άνθρωποι χαμένοι στη Λέσβο και ανάμεσά τους ένα παιδί… Ενα ακόμα παιδί που έπνιξε τα όνειρά του κάπου στο βυθό Αιγαίου… κι έτσι δεν θα αλλοιώσει την απαστράπτουσα ευρωπαϊκή φυλή. Ανθρωποι, στα Κύθηρα, που τους είδαμε να κρέμονται στα βράχια, να έχουν κρεμάσει την ελπίδα τους στα βράχια, μήπως και κάπου βρουν ένα κομμάτι γης να τους δεχτεί. Αγνωστος ακόμα ο αριθμός των χαμένων, των πνιγμένων στα Κύθηρα…

Οι πρόσφυγες είναι πάντα ορατοί για εκείνους που βλέπουν τον πρόβλημα, που συναισθάνονται την ανάγκη του ξενιτεμένου και κατανοούν την αιτία πίσω από το διαρκές δράμα. Το γεγονός ότι στα σημεία των δύο ναυαγίων έσπευσαν οι Αρχές με τα σωστικά μέσα, δεν σημαίνει καθόλου ότι εξασφαλίστηκε και η με ανθρωπιστικούς όρους συνολικότερη αντιμετώπισή τους,

Διότι, ό,τι τότε μας έμαθε ο Εβρος, μας το ξαναμαθαίνουν μετ’ επιτάσεως, οι νεκρές γυναίκες στη Λέσβο, ο άγνωστος αριθμός ακόμα νεκρών στα Κύθηρα και κυρίως το παιδί… εκείνο το παιδί…

– Η διαχείριση του προσφυγικού διέπεται από μια κατάπτυστη συμφωνία – την Κοινή Δήλωση Ελλάδας – Τουρκίας που υπεγράφη το 2016 – με την οποία η ΕΕ τα έχει κάνει πλακάκια με την Αγκυρα, ενώ οι κυνηγημένοι και κατατρεγμένοι άνθρωποι θεωρούνται κάτι σαν βαλίτσες που τις κλωτσάνε ο ένας στον άλλον, στην προκειμένη περίπτωση η Τουρκία στην Ελλάδα και τούμπαλιν και όλο αυτό προκειμένου οι χιλιάδες των ξεριζωμένων να μη φτάσουν στην καρδιά της Ευρώπης. Η συμφωνία αυτή, που ο ΣΥΡΙΖΑ συνομολόγησε, η ΝΔ εφαρμόζει και όλοι μαζί την χειροκρότησαν ήταν εξ αρχής εγκληματική. Η συμφωνία αυτή εξαρχής απέδιδε στην Ελλάδα το ρόλο δεσμοφύλακα και δήμιου, ρόλο που τις απέδωσε η Ε. Ε. και πρόθυμα αποδέχτηκε. Ετσι, οι πρόσφυγες μέσω της διαρκούς εξαθλίωσής τους χωρίς καμία πρόβλεψη απόδοσης ασύλου και χωρίς καμία μέριμνα μετακίνησής τους στις χώρες που επιθυμούν βρέθηκαν να συνωστίζονται σε «αντίπαλα» στρατόπεδα συγκέντρωσης –Ελλάδας και Τουρκίας – ενώ στο μεταξύ μετατράπηκαν και σε ιδανικό εργαλείο γεωπολιτικών παζαριών και εκβιασμών.

– Οι αλληλοκατηγορίες που πηγαίνουν κι έρχονται μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας αποτελούν μέγιστη υποκρισία, αφού έχουν μεταξύ τους συμφωνήσει για τον εγκλωβισμό των προσφύγων και μέσω του εγκλωβισμού τους έχουν στήνει το γεωπολιτικό τους παίγνιο

– Σε αυτές τις συνθήκες είναι φυσικό να βρίσκουν πεδίο δόξης λαμπρό και κυρίως πεδίο κέρδους οι κάθε λογής επιτήδειοι διακινητές – έμποροι απελπισμένων ανθρώπων. Επομένως, είναι τουλάχιστον ψευδές να κόπτονται και οι μεν (οι ελληνικές κυβερνήσεις) και οι δε (η τούρκικη κυβέρνηση) και φυσικά η Ε.Ε. ότι θα κόψουν αυτή τη γάγγραινα. Από που; Από το σώμα που οι ίδιοι μολύνουν;

– Οποιος παριστάνει ότι δεν καταλαβαίνει, ότι δεν είδε και δεν ξέρει τίποτα για το διαρκές έγκλημα των επαναπροωθήσεων στον Εβρο και ό, που άλλου συμβαίνουν, όπως κάνει ότι δεν ξέρει τίποτα για τη Μόρια, την Ειδομένη, για τους δεκάδες μικρούς Αϊλάν που ξεβράζουν το Αιγαίο και η Μεσόγειος, για τη φρίκη που ζουν οι πρόσφυγες στη Μελίγια της Ισπανίας, όποιος παίζει παιχνιδάκια ορισμών με τις λέξεις «πρόσφυγας» και «μετανάστης» για να μην ασχοληθεί με τη λέξη «άνθρωπος», όποιος κάνει ότι δε βλέπει την κτηνωδία και πίσω από την κτηνωδία βλέπει μόνο επιβουλές κατά της «πατρίδας»… όποιος επομένως κάνει πλάτες στο φασισμό για να κερδοσκοπεί πάνω στο έγκλημα, είναι συνένοχος.

– Η κυβέρνηση – και κάθε κυβέρνηση – που ποντάρει πάνω στο χαρτί της προστασίας τους έθνους από τους «εισβολείς», δηλαδή πάνω στο ακροδεξιό ακροατήριο, στρώνει το χαλί του φασισμού

– Οι πρόσφυγες δεν είναι «ροές» είναι άνθρωποι. Οι πρόσφυγες δεν είναι ούτε «βόμβες», ούτε «σκουπίδια». Η μόνη διαχείριση που θα άρμοζε στη χώρα της προσφυγιάς, του πατριωτισμού και αλληλεγγύης είναι να περιθάλπει εκείνους που έχουν ανάγκη, να τους εξασφαλίζει ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης για όσο παραμένουν στη χώρα, να εξετάζει τα αιτήματά τους και να τους αποδίδει το νομιμοποιητικό καθεστώς που απορρέει από την ιδιότητά τους, να τους ανοίγει το δρόμο για τις χώρες που προορισμού που εκείνοι επιλέγουν προμηθεύοντάς τους με τα ανάλογα ταξιδιωτικά έγγραφα.

Αν αυτή η αντιμετώπιση προϋποθέτει μια χώρα απείθειας και ανυπακοής απέναντι σε ΝΑΤΟ, ΗΠΑ, ΕΕ, αν προϋποθέτει μια χώρα της αλληλεγγύης που θα τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια της απανθρωπιάς και του φασισμού… τότε αυτό να γίνει.

Κι αν υπάρχει κάτι για να ελπίζει κανείς είναι οι κάτοικοι στα Κύθηρα, εκείνοι που έτρεξαν να βοηθήσουν, να σώσουν τα περιθάλψουν…

Πηγή:imerodromos.gr

---

Δήμητρα Μυρίλλα: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »