Ας προβληματιστούμε για το τι χώρα και τι κοινωνία θέλουμε

Του Δημήτρη Κοδέλα

Όσοι τόσα χρόνια είχαν το χρέος να δημιουργήσουν ένα δημόσιο σύστημα υγείας αξιόπιστο, με επάρκεια ανθρώπινου δυναμικού και μέσων, δεν το έκαναν.

Με επιτυχία όμως ταΐσαμε πολυεθνικές του φαρμάκου και κυκλώματα στον χώρο της Υγείας, διώξαμε πολλούς νέους γιατρούς στο εξωτερικό αφού οι συνθήκες που τους προσφέραμε ήταν μόνο για ήρωες (και προ κορωνοϊού), αυτούς που κρατήσαμε εδώ τους απαξιώσαμε και τους ρίξαμε σε ένα στρεβλό σύστημα, περιορίσαμε τις δαπάνες για την Υγεία ώστε να ολοκληρωθούν με επιτυχία τα μνημόνια και να φτάσουμε να κυνηγάμε τα πρωτογενή πλεονάσματα της κανονικότητας. Για χρόνια, η εγκληματική ανεπάρκεια των ΜΕΘ έστελνε τους συγγενείς ασθενών στα βουλευτικά γραφεία μήπως και «κατόπιν παρέμβασης» σωθούν. Ο Π. Πολάκης μπορεί να μην κατάφερε να ανοίξει τις ΜΕΘ, αλλά ζήτησε να πάει εθελοντικά στην ομάδα του ΕΚΑΒ-ΕΚΕΠΥ. Κάτι θα ήταν κι αυτό, αν δεν το διατυμπάνιζε στο fb, κάτι σαν sponsored… αλληλεγγύη.

Αποκαλύπτονται, βέβαια, και οι αλληλεξαρτήσεις μιας κατά τα άλλα σπαρασσόμενης από αντιθέσεις κοινωνίας. Ποιος το περίμενε ότι ο ιός θα «έπιανε» τον Μαρινάκη που τόσο καιρό δεν πιάνει η δικαιοσύνη ή ότι θα έμπαινε στα γκλάμουρ πλατό των πρωινάδικων και θα χάναμε για λίγες μέρες τη… Φαίη!

Στα σοβαρά τώρα, πλέον των άλλων, η τεράστια εξάρτηση της χώρας από εισαγωγές έως και του πιο απλού ιατρικού εξοπλισμού και υλικών, αναδεικνύει ένα δομικό παραγωγικό πρόβλημα που σε έκτακτες συνθήκες μπορεί να παίρνει εκρηκτικές διαστάσεις, όταν κάθε χώρα κοιτάει τον εαυτό της και η ευρωπαϊκή αλληλεγγύη πάει περίπατο, εξαιρουμένων των χωρών σε πολιτική καραντίνα όπως η Κούβα, η Βενεζουέλα και σε έναν βαθμό η Κίνα.

Ίσως κάποιοι σκεφτούν πως δεν είναι η ώρα για όλα αυτά. Όπως και να έχει, όλοι καταλαβαίνουμε ότι η αυταπάρνηση γιατρών και νοσηλευτών δεν μπορεί να ανατρέψει μια πολύ δύσκολη και ανεπαρκή κατάσταση στα νοσοκομεία.

Η υπευθυνότητα όλων μας απέναντι στον εαυτό μας και στην κοινότητα (που λένε ακόμα και οι φανατικότεροι οπαδοί του ατομικισμού) είναι αυτή τη στιγμή ό,τι πολυτιμότερο μπορούμε να κάνουμε.

Όμως, τα δύο μεγάλα θέματα της περιόδου ήρθαν με όρους επιβίωσης, σχεδόν υπαρξιακούς, να ταράξουν ξανά την «κανονικότητά» μας και να απαιτήσουν μια ενεργητική στάση αντιμετώπισής τους.

Το ένα είναι η επιδημία του κορωνοϊού, οι δυνατότητες ενός κράτους και μιας κοινωνίας να αντιμετωπίσει έκτακτες συνθήκες, η αξία του δημόσιου συστήματος υγείας, καθώς και το πού θα οδηγήσουν οι τεράστιες συνέπειες στην οικονομία και με ποιους όρους και για ποιους θα ξανασταθεί στα πόδια της. Κι αυτά σε συνθήκες που αποκαλύπτονται τα όρια εισαγόμενων λύσεων, σε έναν κόσμο που αλλάζει.

Το δεύτερο είναι το ζήτημα της Τουρκίας και το προσφυγικό, με την τουρκική προκλητικότητα και τους επεκτατικούς της σχεδιασμούς εις βάρος των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, να μην σταματούν.

Στον χρόνο που (όσοι και όσο) έχουμε, ας ξανασκεφτούμε και ας επαναϊεραρχήσουμε τα πράγματα. Ας προβληματιστούμε για το τι χώρα και τι κοινωνία θέλουμε. Με κριτήριο τον άνθρωπο και την κοινότητα, με την αξία που τους δίνουμε αυτές τις «έκτακτες» μέρες. Ας σκεφτούμε λοιπόν, όσο παλεύουμε να σταθούμε όρθιοι ως κοινωνία και ζωντανοί, το πώς θέλουμε να είναι το μετά, γιατί δεν έχουν άδικο όσοι λένε ότι «τίποτα δεν θα είναι όπως πριν».

Και γιατί οι κατακλυσμοί δεν περιμένουν να προετοιμαστούμε για να ξεσπάσουν. Αυτό δείχνει και η τελευταία μας περιπέτεια…

Πηγή: e-dromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Μια στάση πέρα από δίπολα

Του Δημήτρη Κοδέλα

Το προσφυγικό/μεταναστευτικό είναι ένα τεράστιο ζήτημα, ζήτημα ανθρωπιστικό, κοινωνικό, γεωπολιτικό που καμία από τις τρεις διαστάσεις δεν μπορεί να απομονωθεί. Άνθρωποι που ξεσπιτώνονται αφού διαλύθηκαν και αποδιοργανώθηκαν οι πατρίδες τους, μια κοινωνία που ζει το μετατραυματικό σοκ της μνημονιακής κατεδάφισης, μια γεωπολιτική συνθήκη όπου οι πρόσφυγες χρησιμοποιούνται ως εργαλείο εκβιασμού, πρόκλησης αστάθειας κι ανοχής στις νέες εφορμήσεις του τουρκικού επεκτατισμού.

Αν είναι έτσι, τότε τα πράγματα είναι πιο σοβαρά και σύνθετα από τον τρόπο που αντιμετωπίζονται και η στάση καθενός δεν μπορεί να είναι μονοδιάστατη ή εγκλωβισμένη σε στερεότυπα και ετεροκαθορισμούς.

Όμως, ποια μπορεί να είναι η στάση μας απέναντι στο φαινόμενο; Αρκεί η εκδήλωση της αλληλεγγύης, αδιαφορώντας για τις άλλες δύο πλευρές και συχνά κατηγορώντας την κοινωνία ως ρέπουσα προς τον ρατσισμό, με κίνδυνο μάλιστα να λειτουργεί ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία; Και από την άλλη, πέρα από την ηθική διάσταση, επιλύει έστω και στο ελάχιστο το πρόβλημα, η στοχοποίηση των προσφύγων και μετανάστων ως υπεύθυνων, «λαθραίων» και «εισβολέων»; Τελικά, ποιους εξυπηρετεί είτε η χλεύη της κοινωνικής ανησυχίας είτε, όταν αυτή δεν μπορεί να κατευναστεί, τα πράγματα να ωθούνται περίτεχνα σ’ έναν αποπροσανατολιστικό, πολωτικό, αδιέξοδο και επικίνδυνο κοινωνικό αυτοματισμό και σε διχασμούς που αφήνουν στο απυρόβλητο την πραγματική αντίθεση που είναι ανάμεσα στην κοινωνία και όσους επιδιώκουν ή αποδέχονται τη μετατροπή της χώρας σε ζώνη μόνιμου εγκλεισμού/hot-spot ανθρώπων, που με πρωταγωνίστρια την «Δύση» ξεσπιτώθηκαν;

Ο μόνος που ωφελείται είναι το πολιτικό σύστημα, που θέλει να αποφύγει τις ευθύνες του και παριστάνει ότι κάνει διαχείριση του προσφυγικού, αλλά αυτό που επιχειρεί είναι η διαχείριση της κοινωνίας και του πολιτικού κόστους. Από το 2016 κιόλας, όταν η κοινή δήλωση Ε.Ε.-Τουρκίας χαιρετίστηκε από τον τότε πρωθυπουργό ως «διαπραγματευτική επιτυχία» για να φανεί πολύ σύντομα ότι απλά δημιούργησε «Μόριες» και εγκλώβισε τις ροές στη χώρα. Και σήμερα με τη Ν.Δ., που επιχειρεί να δείξει ένα πιο αποφασιστικό πρόσωπο στο εσωτερικό αλλά αναγκάζεται να πολλαπλασιάσει τις «Μόριες» στην ενδοχώρα.

Το κοινό και των δύο είναι ότι δεν διανοούνται να απαιτήσουν, με κάθε τρόπο, μια άλλη μεταχείριση της χώρας και των προσφύγων. Δεν απαιτούν από τους θεωρούμενους εταίρους στην Ευρώπη, ακόμα και ασκώντας το δικαίωμα βέτο σε αποφάσεις, το στοιχειώδες, όπως η συνδιαχείριση του προβλήματος και η αναλογική κατανομή προσφύγων και μεταναστών. Μάλιστα, το χάϊδεμα στην Τουρκία συνεχίζεται και κανείς δεν θέλει να χαλάσει τις οικονομικές, πολιτικές και στρατιωτικές σχέσεις μαζί της, τη στιγμή που ο Ερντογάν κλιμακώνει τους εκβιασμούς για το προσφυγικό, την εισβολή στην κυπριακή ΑΟΖ και τις απειλές προς την Ελλάδα.

Ο ραγιαδισμός είναι ένα αυτοφυές χαρακτηριστικό με ισχυρή παράδοση στην χώρα μας, καθίσταται και μοιραίος όταν βρισκόμαστε μπροστά σε τεράστιες προκλήσεις για την κοινωνία και τη χώρα. Άλλωστε, το πολιτικό σύστημα είναι εξειδικευμένο –μέσα από διαδοχικές κεντροδεξιές ή κεντροαριστερές μεταμορφώσεις και προσαρμογές– στις υποκλίσεις, στο να παίρνει τα εύσημα από τους εταίρους και να δηλώνει περήφανο γι’ αυτό, στο να διαχειρίζεται ήττες αντί να τις αποτρέπει. Όμως το προσφυγικό όπως και η γειτνίαση με μια χώρα που ασκεί μια επεκτατική, φιλοπόλεμη και αυταρχική πολιτική δεν μπορούν να επιλυθούν ούτε να τα διαχειριστούν με ασκήσεις τετραγωνισμού του κύκλου.

Για όσους αντιλαμβάνονται τις διαστάσεις των προβλημάτων για τη χώρα και την ταραχώδη και καθοριστική περίοδο που έχουμε μπει, για όποιον ενδιαφέρεται για τους πρόσφυγες και δε συμβιβάζεται με τον ευρωπαϊκό καταμερισμό χώρας φράχτη και εγκλωβισμού, για όποιον κατανοεί την κοινωνική ανησυχία απέναντι σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση και δεν θέλει να δει να αναπτύσσονται ακραίες συμπεριφορές και να εντείνεται η κοινωνική αποδιοργάνωση, πρέπει να αναδειχθούν οι πραγματικοί υπεύθυνοι και να οικοδομηθούν στην κοινωνία ενότητες, επίγνωση και συνεννόηση σε μια κοινή λογική αντιμετώπισης των προβλημάτων και αναζήτησης διεξόδων

Πηγή: e-dromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Παραχωρείται χώρα, μαζί με τους γηγενείς, για 99 χρόνια

Του Δημήτρη Κοδέλα

Στο ζενίθ η υποκρισία κυβέρνησης και αξιωματικής αντιπολίτευσης

Εκεί που τελειώνουν οι φαντασιώσεις και του πιο ακραία νεοφιλελεύθερου νου, ξεκινά η πραγματικότητα της μνημονιακής Ελλάδας. Mε ένα ολοκληρωτικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων και τη μεταβίβαση του συνόλου της δημόσιας περιουσίας στο Υπερταμείο, ολοκληρώνεται και επικυρώνεται η αέναη επιτροπεία της χώρας, η υποθήκευση του πλούτου της χάριν εξασφαλίσεως των δανειστών, η απεμπόληση θεμελιωδών στοιχείων λαϊκής κυριαρχίας.

Η υποκρισία της αντιπολίτευσης που, ενώ ζητά την ιδιωτικοποίηση των πάντων και ίδρυσε το ΤΑΙΠΕΔ, εναντιώνεται στο νέο Ταμείο είναι τόσο μεγάλη, όση η προσπάθεια κυβερνητικών παραγόντων να διαστρεβλώσουν την πραγματικότητα και να παρουσιάσουν ως «κανονικότητα» αυτό που πρωτοφανώς συμβαίνει στη χώρα και αντίστοιχό του δύσκολα θα βρεθεί στην ιστορία των κρατών, τουλάχιστον σε καιρό ειρήνης.

Η ομολογία του υπ. Οικονομικών, ο οποίος, εν τη ρύμη του λόγου του, ανέφερε το προφανές -που καταγράφεται μάλιστα ρητά στο μνημόνιο και στο νόμο-, ότι δηλαδή το Υπερταμείο μπορεί και να ιδιωτικοποιεί, κατέρριψε τη ρητορική που παραπλανητικά αναπαράγεται εδώ και μήνες από το Μαξίμου ότι δήθεν το Υπερταμείο «δεν πουλά, αλλά αξιοποιεί»…

Βέβαια, ο Ε. Τσακαλώτος σε επόμενη ομιλία του κατάφερε σε μια φράση τα ψέματα να είναι περισσότερα από τις χρησιμοποιούμενες λέξεις: «Στο Υπερταμείο δεν υπάρχει επιτροπεία, δεν υπάρχει υποθήκευση της περιουσίας, οι μετοχές είναι μόνο στο ελληνικό Δημόσιο, δεν μεταβιβάζονται και δεν μπορούν να πωληθούν. Μόνο ο υπουργός Οικονομικών μπορεί να δεχθεί μια ιδιωτικοποίηση».

Χώρα χωρίς μέλλον…

Όμως, πλέον, η μορφή αξιοποίησης / ιδιωτικοποίησης ίσως να είναι το λιγότερο μπροστά στην, ούτως ή άλλως, αποικιοκρατική, αρπακτική και νεοφιλελεύθερη φύση του νέου Υπερταμείου. Τα βασικά χαρακτηριστικά αυτής της φύσης αφορούν:

α) Στην υπεξαίρεση του συνόλου της δημόσιας περιουσίας και την υπαγωγή της για 99 χρόνια σε ένα Ταμείο που «δεν ανήκει στο Δημόσιο ή ευρύτερο δημόσιο τομέα, όπως αυτός εκάστοτε ορίζεται» (Ν 4389/2016, άρθρο 184)!

β) Στην εκχώρηση της εποπτείας και του ελέγχου της δημόσιας περιουσίας στους δανειστές. Το Εποπτικό Συμβούλιο του Υπερταμείου, το οποίο διορίζει και το Διοικητικό Συμβούλιο, αποτελείται από 5 μέλη, εκ των οποίων ο πρόεδρος και άλλο ένα μέλος επιλέγονται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, ενώ τα υπόλοιπα τρία μέλη επιλέγονται από τον υπουργό Οικονομικών με τη σύμφωνη γνώμη των δανειστών. Οι αποφάσεις παίρνονται με πλειοψηφία 4/5, με αποτέλεσμα οι δανειστές να έχουν δικαίωμα βέτο σε κάθε απόφαση.

γ) Στον σκοπό ίδρυσης του Υπερταμείου, το οποίο σύμφωνα με τον ιδρυτικό του Νόμο σκοπό έχει την «απομείωση των οικονομικών υποχρεώσεων της Ελληνικής Δημοκρατίας» και την «ενίσχυση της ανάπτυξης στην ελληνική οικονομία» (Ν. 4389, άρ.185). Με ακόμη πιο προκλητικό τρόπο, το τρίτο μνημόνιο, που έγινε Νόμος του κράτους με την ψήφο 222 βουλευτών αναφέρει: «Πρωταρχικός στόχος του Ταμείου είναι να διαχειρίζεται ελληνικά περιουσιακά στοιχεία σημαντικής οικονομικής αξίας και να προστατεύει, να δημιουργεί και εν τέλει να μεγιστοποιεί την αξία τους, την οποία θα ρευστοποιεί με ιδιωτικοποιήσεις και άλλα μέσα». Αυτόματα, λοιπόν, η υπαγόμενη ακίνητη περιουσία και οι δημόσιες επιχειρήσεις γίνονται κομμάτι αυτού του μηχανισμού ρευστοποίησης και αφαίμαξης πόρων για την απομείωση πρωτίστως του δημοσίου χρέους.

δ) Στη λειτουργία του έξω από κάθε έννοια λογοδοσίας και δημοκρατικού (ακόμα και κοινοβουλευτικού) ελέγχου. Μάλιστα, μοναδική υποχρέωση του Διοικητικού Συμβουλίου του Ταμείου είναι η αποστολή ετήσιας έκθεσης πεπραγμένων στη Βουλή και η απλή ενημέρωση για κάποιο θέμα εφόσον αυτό ζητηθεί (Ν. 4389, άρ. 202).

ε) Στην απώλεια του κοινωφελή χαρακτήρα των επιχειρήσεων και την περαιτέρω εμπορευματοποίηση των κοινών αγαθών (π.χ. νερού) με ό,τι συνέπειες θα έχει για τους πολίτες και τα παρεχόμενα αγαθά και υπηρεσίες. Όπως, συγκεκριμένα, αναφέρεται στον ιδρυτικό νόμο του Ταμείου: «Καμιά δημόσια επιχείρηση δεν θα υποχρεούται να αναλάβει δραστηριότητες τις οποίες διαφορετικά και στο σύνηθες πλαίσιο της επιχειρηματικής πρακτικής δεν θα αναλάμβανε, εκτός εάν αυτές έχουν καθοριστεί σύμφωνα με το πλαίσιο ειδικών υποχρεώσεων» για τις οποίες θα πρέπει να «υπάρχει πρόβλεψη για την κοστολόγηση και τη χρηματοδότησή τους»! [Ν. 4389, άρ. 197].

στ) Στην προώθηση της εργασιακής ζούγκλας και της απόλυτης ευλυγισίας και ανασφάλειας (που κατά τα άλλα τόσο πολεμά ο κ. Κατρούγκαλος και η κυβέρνηση) αφού σε ειδικό άρθρο με τίτλο «Θέματα προσωπικού της Εταιρίας και θυγατρικών της» αναφέρεται ότι «μπορούν να καλύπτουν τις ανάγκες τους σε προσωπικό συνάπτοντας συμβάσεις δανεισμού εργαζομένων με εταιρίες του ιδιωτικού τομέα ή εταιρίες των οποίων οι μετοχές έχουν μεταφερθεί στην Εταιρία ή θυγατρικές της», ενώ προβλέπεται ακόμα και η «μεταφορά εργαζομένων από την Εταιρία στις θυγατρικές ή από μια θυγατρική σε μια άλλη». [Ν. 4389, άρ. 203]

η) Στην περιβαλλοντική υποβάθμιση και την προσαρμογή του χωροταξικού σχεδιασμού στις κατ’ εξαίρεση ανάγκες του κάθε επενδυτή όπως προβλεπόταν για τα ακίνητα του ΤΑΙΠΕΔ. Αυτό προκύπτει από ειδικό άρθρο (Ν. 4389, άρθρο 208) με θέμα «Ζητήματα χωροταξικού και πολεοδομικού δικαίου», που αναφέρει ότι τα ακίνητα στοιχεία της εταιρίας και των θυγατρικών της θα εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής των άρθρων 10-17 του Ν. 3986/2011 (Νόμος ΤΑΙΠΕΔ).

Γίνεται φανερό ότι δεν μιλάμε μόνο για ιδιωτικοποιήσεις, ούτε μόνο για νεοφιλελευθερισμό. Δομείται ένα παράλληλο καθεστώς ελεγχόμενο από τους δανειστές που έχει αποσπάσει και διαχειρίζεται προς δικό τους όφελος τους πλέον κρίσιμους τομείς της οικονομίας (δημόσια περιουσία, στρατηγικές υποδομές, δημόσιες επιχειρήσεις, τράπεζες, ΓΓΔΕ, κ.ά.) υποβιβάζοντας τη χώρα σε ένα υβριδικό χώρο/μόρφωμα ελάχιστης κυριαρχίας και πολλαπλών εκθέσεων σε ποικίλους κινδύνους.

Κι αν το πολιτικό σύστημα έχει αποδεχτεί αυτό το πλαίσιο και διαγκωνίζεται για το ποιός θα είναι ο καλύτερος διαχειριστής της σύγχρονης υποδούλωσής μας, μένει στην ίδια την κοινωνία να βρει τους τρόπους να υπερασπίσει βασικά κυριαρχικά, δημοκρατικά και συνταγματικά της δικαιώματα, που στην τελική αφορούν τους όρους επιβίωσής της και ύπαρξης της χώρας.

Πηγή: e-dromos.gr

---

Η Σφήκα: Επιλογές

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Η… επανάσταση της δημοκρατίας και άλλα τέτοια

Του Δημήτρη Κοδέλα

Eurokinissi-Κονταρίνης Γιώργος

Ακούγοντας τον πρωθυπουργό να μιλά για «επανάσταση της δημοκρατίας», για νέα μεταπολίτευση και για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση, θα υπέθετε κανείς ότι αυτό το έθνος πρέπει να διέρχεται μεγάλες στιγμές ανάτασης, κυριαρχίας και δημοκρατίας.

Η διάσταση των διακηρύξεων και της πραγματικότητας είναι χαοτική και η πρακτική του πολιτικού συστήματος γνώριμη, όταν στερείται οποιουδήποτε αφηγήματος που συγκινεί την κοινωνία, να προσπαθεί να το εφεύρει πλαστογραφώντας τη δύσμοιρη πραγματικότητα.

Όμως, η τελευταία είναι πάντα εκεί. Αλήθεια, σε ποια χαραμάδα αυτού του καθεστώτος, όπου τα βασικά στοιχεία της πολιτικής υπαγορεύονται στα ευαγγέλια των μνημονίων, στις κλειστές πόρτες των Eurogroups και στις σουίτες του Hilton, χωρά η «παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα», η «διεύρυνση της δημοκρατίας» ή έστω και η ισχυροποίηση του Κοινοβουλίου; Τι έχει απομείνει για να καθορίσει ο «δήμος» όταν το τραπεζικό σύστημα είναι υπό τον έλεγχο του SSM, η δημόσια περιουσία διαχειρίζεται από το νέο Υπερ-Ταμείο, το δημοσιονομικό πλαίσιο τίθεται από τους δανειστές με ασφυκτικό τρόπο και η όποια ρύθμιση του χρέους συνοδεύεται από αέναη επιτροπεία;

Αυτό είναι και το βασικό προσόν του ΣΥΡΙΖΑ έναντι των άλλων. Μπορεί να εφαρμόζει όλα αυτά και να μιλά για διεύρυνση της δημοκρατίας. Μπορεί να εκχωρεί τη δημόσια περιουσία στο Υπερ-Ταμείο των δανειστών και να μιλά για κατοχύρωση των κοινών αγαθών. Μπορεί να μιλά για επανάσταση της δημοκρατίας και νέο Σύνταγμα τη στιγμή που έχει κουρελιάσει και αυτό το υπάρχον. Μπορεί να μιλά για την ισοτιμία της ψήφου και να συμπράττουν όλοι στην ατιμία επί της ψήφου. Μπορεί να μιλά για δημοψηφίσματα τη στιγμή που, εκκωφαντικά, ακύρωσε αυτό που έγινε. Μπορεί να μιλά περήφανα για τα 200 χρόνια από την Ελληνική Επανάσταση τη στιγμή που η χώρα βρίσκεται σε καθεστώς περιορισμένης κυριαρχίας και δημοκρατίας και περιδινείται στον πιο εξευτελιστικό και καθολικό έλεγχο των δανειστών. Μπορεί, τέλος, ο πρωθυπουργός να στέκεται μπροστά από ένα Κοινοβούλιο που διαρκώς ευτελίζεται και ψηφίζει καθ’ υπόδειξη των δανειστών προαπαιτούμενα, μνημόνια, πολυνομοσχέδια των 7.500 σελίδων και να κάνει διαγγέλματα για τη δημοκρατία!

* * *

Οι τελευταίες πρωτοβουλίες (απλή αναλογική, συνταγματική αναθεώρηση) απλά υποβιβάζουν τις «αρχές» της Αριστεράς και τη δημοκρατία σε εργαλείο χειρισμού της κοινωνίας και δημιουργίας μιας ατζέντας που εκτιμά η κυβέρνηση ότι της δίνει συγκριτικό πλεονέκτημα. Επιστρατεύονται για να δημιουργήσουν νέες αντιθέσεις και τη δυνατότητα νέων πολώσεων και συσπειρώσεων σε ένα πολιτικό σύστημα κατά τα άλλα ενιαίο γύρω από την υποταγή στο ασφυκτικό μνημονιακό καθεστώς και στην αποδοχή ύπαρξης της χώρας ως ιδιότυπης αποικίας των δανειστών της.

Στόχος είναι η καλλιέργεια ενός διπολισμού που θα επιτρέψει την ηγεμονία του ΣΥΡΙΖΑ στον πόλο της Κεντροαριστεράς και τη συνέχιση ύπαρξής του -με τρόπο απλό και αναλογικό- στα σαλόνια της εξουσίας, σε συνεργασία με το παλιό πολιτικό προσωπικό.

Όμως, η πιο επικίνδυνη ίσως προσφορά του Α. Τσίπρα, περισσότερο και από το περιεχόμενο αντιδραστικών προτάσεων (ενίσχυση αρμοδιοτήτων και εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, ακύρωση ψήφου δυσπιστίας κ.ά.), είναι αυτή η παρουσίαση ως «κανονικότητας» και η εμπέδωση ως μοναδικής δυνατότητας, αυτού που συμβαίνει στην χώρα και στις ζωές των ανθρώπων.

Ο ίδιος, μάλιστα, διατύπωσε τη φράση: «Ο μεγάλος γρίφος της πολιτικής είναι με ποιες διαδικασίες, με ποιους μηχανισμούς μπορεί να εξασφαλιστεί αποτελεσματικά η δημοκρατική διαπαιδαγώγηση των πολιτών…». Πράγματι, η κυρίαρχη πολιτική έτσι όπως προβάλλεται και επιβάλλεται έχει στόχο να διαπαιδαγωγήσει την κοινωνία για να μπορέσει η ίδια να συνεχίσει την αναπαραγωγή της. Μόνο που αυτή η διαπαιδαγώγηση έχει τα χαρακτηριστικά πειθάρχησης και σωφρονισμού του λαού, ακρωτηριασμού ελπίδων και προσδοκιών, γι’ αυτό και χαιρετίζεται από τους δυνάστες του.

Παρ’ όλα αυτά, η ανάγκη για πραγματική δημοκρατία σε αυτόν τον τόπο είναι βαθιά, ζωτική και υπαρξιακή. Η ανάγκη να γίνει ο λαός κυρίαρχος σε μια χώρα που τίθεται καθολικό ζήτημα υπόστασής της. Το παρόν πολιτικό σύστημα, στο σύνολό του, μπορεί μόνο να ακυρώνει, να διαστρέφει, να πλαστογραφεί ή να εχθρεύεται αυτή την ανάγκη. Εκείνη, όμως, θα παραμένει. Και μόνο ο ίδιος ο λαός μπορεί να τη διεκδικήσει.

Δρόμος της Αριστεράς

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο αγώνας επιβίωσης των αγροτών μπορεί να ανοίξει δρόμους

Του Δημήτρη Κοδέλα*

«Θα απελευθερώσουμε τον αγρότη και τον παραγωγό, από τα δεσμά μιας άδικης φορολογίας. Η “κυβέρνηση ανόρθωσης και ανασυγκρότησης” του ΣΥΡΙΖΑ θα στηρίξει τους αγρότες και την πρωτογενή παραγωγή με μείωση του κόστους παραγωγής. Ενώ αποτελεί δέσμευση η κατάργηση του ΕΝΦΙΑ γιατί φορολογεί το μέσο παραγωγής του αγρότη. Θα ορίσει αφορολόγητο στους αγρότες τα 12.000 ευρώ και θα ρυθμίσει τα κόκκινα δάνεια, ώστε να πάψουν οι αγρότες να κινδυνεύουν να χάσουν τα χωράφια και τα σπίτια τους.

Οι φοβέρες του Α. Σαμαρά δεν πιάνουν, γιατί ο λαός γνωρίζει πως αν συνεχιστεί η πολιτική των μνημονίων, η Ελλάδα θα γίνει χώρα αποικία, χωρίς παραγωγή, χωρίς αγρότες και χωρίς μέλλον».

Α. Τσίπρας, 11/1/2015   από περιοδεία στην Αργολίδα

Νέα χαρακτηριστικά και νέες δυνατότητες προβάλλουν από τις μαζικές κινητοποιήσεις

Ο εορτασμός του πρώτου χρόνου διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, βρήκε τον αγροτικό κόσμο στους δρόμους, στη μεγαλύτερη κινητοποίηση των πολλών τελευταίων ετών, εν μέσω ενός σφυροκοπήματος μέτρων που προβλέπει το τρίτο μνημόνιο.

Το κλίμα καθορίζεται τόσο από τη σφοδρότητα των μέτρων που δίνουν την χαριστική βολή στην πλειοψηφία των φτωχών και μικρομεσαίων αγροτών όσο και από την πλήρη αθέτηση των προεκλογικών δεσμεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ και τη διάψευση προσδοκιών για μια άλλη μεταχείριση του αγροτικού κόσμου και της παραγωγής. Αυτός είναι και ο λόγος της μεγάλης μαζικότητας, αγωνιστικότητας και ορμητικότητας του αγώνα των αγροτών.

Δεν ζητούν οι αγρότες ένα νέο πακέτο Χατζηγάκη. «Ζητούν να τους αφήσουν να παράγουν». Είναι αγώνας αμυντικός, αγώνας επιβίωσης, συνέχισης και ύπαρξης στο χωράφι. Οι 350.000 οφειλέτες του ΟΓΑ, οι χιλιάδες οφειλέτες σε τράπεζες και εφορία, οι δεκάδες χιλιάδες μικροί αγρότες που οριακά ζουν την οικογένειά τους και καλλιεργούν, οι μικρομεσαίοι που τους αφαιρείται το διαθέσιμο εισόδημα για καλλιέργεια και επένδυση στη δουλειά τους, γνωρίζουν ότι αν περάσουν αυτά τα μέτρα, όλα θα είναι διαφορετικά και ανυπέρβλητα δύσκολα.

Στις κινητοποιήσεις αυτές είναι ευδιάκριτη η συμμετοχή και ανάδειξη νέων ανθρώπων και πιο υποβαθμισμένος ο ρόλος των παραδοσιακών αγροτοσυνδικαλιστών. Φαινόμενα παραγοντισμού, μικροομάδων, ειδικών σχέσεων με πολιτικά κέντρα, σε μια κατάσταση που συχνά διαφοροποιείται από μπλόκο σε μπλόκο είναι υπαρκτά, με πιο δύσκολη όμως την κηδεμονία και τη χειραγώγηση του αγώνα τόσο από κομματικούς μηχανισμούς (με εξαίρεση την «παραδοσιακή» ομαδοποίηση μπλόκων που πρόσκεινται στο ΚΚΕ) όσο και από όσους συνδιαχειρίστηκαν την κρίση του χώρου τα προηγούμενα χρόνια.

Άλλα αιτήματα, άλλη γλώσσα

Τα χαρακτηριστικά αυτού του αγώνα δείχνουν διαφορετικά και σε επίπεδο αιτημάτων σε σχέση με εκείνα του 2013. Τότε, ξεκινούσε η συζήτηση από το φορολογικό και πήγαινε γενικότερα στην απουσία αγροτικής πολιτικής, στα κόστη παραγωγής, στη στήριξη της παραγωγής, στην ασυδοσία της αγοράς. Τώρα, τα αιτήματα κυριαρχούνται από το άμεσο που είναι το ασφαλιστικό και το φορολογικό. Έχουν πάψει οι αγρότες να προσδοκούν ότι η πολιτεία θα τους σταθεί και θα οργανώσει μαζί τους την ανασυγκρότηση της παραγωγής της χώρας. Το μόνο που τους έχει απομείνει να ζητούν, είναι να μην καταστραφούν και εκδιωχθούν από το επάγγελμά τους.

Ενώ σε κοινωνικό επίπεδο φαίνεται να υπάρχει μια ανοχή και στήριξη του αγώνα των αγροτών, σε πολιτικό επίπεδο οι αγρότες νιώθουν και είναι μόνοι τους. Πρώτη φορά, καμία από τις βασικές πολιτικές δυνάμεις δεν φαίνεται να έχει μια πολιτική, που να χτίζει μια οργανική συμμαχία μαζί τους. Οι τοποθετήσεις στη Βουλή τόσο του πρωθυπουργού όσο και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης έδειξαν πως το πολιτικό σύστημα είναι τελείως ξένο έως και εχθρικό στην πρωτογενή παραγωγή. Η κοινή υποταγή στις απαιτήσεις της τρόικα, η αγοραία και νεοφιλελεύθερη μετατόπιση όλου του πολιτικού συστήματος, δεν αφήνουν περιθώρια πραγματικών ή ψευδεπίγραφων προσδοκιών. Η επικράτηση από το καλοκαίρι του δόγματος «δεν υπάρχει εναλλακτική», κάνει πασιφανές το μπλοκάρισμα στην αναζήτηση μιας συνολικής πολιτικής διεξόδου και το πατριωτικό αίσθημα, όπως εκφράζεται από τις ελληνικές σημαίες στα τρακτέρ, φανερώνει την αναζήτηση κάποιων σταθερών σημείων άμυνας και αναφοράς απέναντι στο βίαιο κοινωνικό μετασχηματισμό που επιχειρείται και στο μνημονιακό ισοπεδωτισμό.

Δυνατότητες και όρια

Το ερώτημα που υπάρχει είναι το μέχρι πού μπορούν να φτάσουν και τι μπορούν να κερδίσουν οι κινητοποιήσεις και η απάντηση δεν μπορεί να προβλεφθεί εύκολα. Από τη μια υπάρχει μια κυβέρνηση που είναι υπο τροϊκανή επιτροπεία, αδιαφορεί για την ουσία των προβλημάτων και κοιτάει μόνο πώς θα διαιρέσει και θα διαχειριστεί το πολιτικό κόστος.

Από την άλλη, στο κίνημα που αναπτύσσεται υπάρχουν περιορισμοί και αντιφάσεις που οφείλονται στον κατακερματισμό, στην έλλειψη ενός κοινού αγωνιστικού στρατηγικού σχεδιασμού, σε πολιτικά κέντρα που παρά τις μεγαλοστομίες δεν επενδύουν στον ίδιο τον αγώνα αλλά στην μετέπειτα κεφαλαιοποίησή του. Όπως, επίσης, είναι αλήθεια ότι η μαζικότητα, η αποφασιστικότητα και η οργή της βάσης των αγροτών που ήδη έχει περάσει πολλά βράδια με παγετό στο δρόμο δεν είναι εύκολο να καθοδηγηθεί ούτε να γυρίσει άπραγη στα αδιέξοδα της καθημερινότητας. Το τελευταίο είναι και το μοναδικό εχέγγυο ότι θα δυσκολευθούν οι «αγωνιστικές» και προσχηματικές διαιρέσεις και αποχωρήσεις.

Πάντως, αυτός ο αγώνας είναι καταρχήν αγώνας αντοχής. Ακόμα δεν έχει κατατεθεί νομοσχέδιο, συνεχίζονται οι διαβουλεύσεις με την τρόικα και στόχος της κυβέρνησης είναι η διάλυση των μπλόκων πριν από την εισαγωγή το νομοσχεδίου στη Βουλή. Στην κρίσιμη αυτή καμπή έχει σημασία τα περιεχόμενα και οι μορφές να είναι τέτοια ώστε: α) να δημιουργούν ενότητα στους αγωνιζόμενους αγρότες και στα διαφορετικά μπλόκα, β) να καλλιεργούν την ενότητα με τις υπόλοιπες πληττόμενες κοινωνικές τάξεις περιορίζοντας τους κοινωνικούς αυτοματισμούς που επιδιώκει η κυβέρνηση, γ) να διατηρούν /αυξάνουν τη μαζική συμμετοχή και την πραγματική συμμετοχή και δημοκρατία, δ) να εμβαθύνουν την συζήτηση γύρω από το παραγωγικό ζήτημα και τη διέξοδο της χώρας.

Αιτήματα όπως αυτό του αφορολόγητου στις 30.000 ευρώ ή μορφές που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την απομόνωση του αγώνα και την καλλιέργεια κοινωνικών αυτοματισμών δεν φαίνεται να βοηθούν τις παραπάνω κατευθύνσεις.

Επίσης, όσο κι αν είναι το κρίσιμο ετούτη τη στιγμή το φορολογικό και το ασφαλιστικό, δε μπορεί να μην αξιοποιείται η συγκυρία για τη δυνατότητα συγκρότησης «νέου τύπου» εγχειρημάτων (συνδικαλιστικών, συνεργατικών, παραγωγικών) στον αγροτικό χώρο που θα είναι εργαλεία για τους αγρότες και για την επόμενη μέρα.

Δεν αρκεί ούτε το αράδιασμα επιμέρους αιτημάτων, ούτε απλά η ανάδειξη των ευθυνών της ΚΑΠ και της Ε.Ε. Χρειάζεται να αναδειχθούν στοιχεία που συνδέουν την παραγωγή με την διατροφική αυτοδυναμία και τους καταναλωτές, με ένα άλλο παραγωγικό και καταναλωτικό μοντέλο σε αντίθεση με αυτό που προωθείται, με την υπόσταση και την κυριαρχία της χώρας.

Στοιχεία μιας αναγκαίας πολιτικής παραγωγικής ανασυγκρότησης που σε συνάρτηση με άλλες αλλαγές θα μπορούσαν να υποστηλώσουν ένα πολιτικό κίνημα για μια άλλη πορεία της χώρας. Οι συνθήκες είναι δύσκολες και βρισκόμαστε ύστερα από μια ήττα και διάψευση προσδοκιών. Η χώρα βρίσκεται εν μέσω μιας μεγάλης καταστροφής και το πολιτικό σύστημα είναι παραδομένο στους δανειστές. Αναγκαστικά οι λύσεις και οι απαντήσεις θα προκύψουν μέσα από την ίδια την κοινωνία. Η κινητοποίηση των αγροτών έσπασε τη μνημονιακή ομερτά και δείχνει ανάγκες, περιορισμούς και δυνατότητες.

Η κυβέρνηση πλέον δεν πείθει

Η κυβέρνηση βλέποντας τις αδύναμες και σποραδικές αντιδράσεις των αγροτών, τους πρώτους μήνες μετά τη συμφωνία, εκτιμούσε ότι δεν θα είχε μεγάλα προβλήματα. Η Όλγα Γεροβασίλη ακόμα και στις 12/1 δήλωνε ότι «δεν βλέπει μεγάλες κινητοποιήσεις στους αγρότες». Στη συνέχεια πήγαμε στο «πικρό ποτήρι» που πρέπει «να πιούμε», ενώ όταν έγινε αντιληπτό το μέγεθος της κινητοποίησης ξεκίνησε ο καταιγισμός δηλώσεων υπουργών που στόχευαν στην παραπληροφόρηση, στη σύγχυση και στον κοινωνικό αυτοματισμό.

Οι κινητοποίησες των αγροτών και των επιστημόνων ελεύθερων επαγγελματιών αποτελεί την πρώτη μαζική και αποφασιστική αντίδραση σε διατάξεις του 3^ου Μνημονίου, αλλά και στη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι χαρακτηριστικό ότι στρώματα που στο παρελθόν στήριξαν εκλογικά την κυβέρνηση, είναι τα πρώτα που ξεσηκώνονται καταγγέλλοντας τα ασφαλιστικά μέτρα και την κυβερνητική υποκρισία. Οι κινητοποιήσεις αυτές στριμώχνουν αντικειμενικά την κυβέρνηση, υποδείχνουν την τύχη και τις συνέπειες όσων επέλεξαν τη μνημονικά προσαρμογή. Υποδείχνουν ακόμα τα όρια της κυβερνητικής υποκρισίας. Το «εμείς δεν φταίμε» δεν πείθει κανέναν πια. Ούτε το «υποστηρίζουμε τις κινητοποιήσεις γιατί μας βοηθά στην διαπραγμάτευση» πείθει. Όλοι γνωρίζουν ότι οι απαιτήσεις των δανειστών, τελικά, θα καθορίσουν τα πράγματα και θα είναι το ίδιο επώδυνες με τα κυβερνητικά μέτρα. Όχι τυχαία, μπροστά στο αδιέξοδο, ο υπ. Αγροτικής Ανάπτυξης επανέφερε ξαναζεσταμένους εκβιασμούς περί «κινδύνου για την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας» με αφορμή τις αγροτικές κινητοποιήσεις.

Παράλληλα, ο κυβερνητικός σχεδιασμός ποντάρει στην κόπωση των αγροτών και στην όξυνση των διαιρέσεων εντός τους. Το κάλεσμα του πρωθυπουργού σε διάλογο μόνο προσχηματικό μπορεί να χαρακτηριστεί, από τη στιγμή που οι αρμόδιοι υπουργοί βγαίνουν καθημερινά και υποστηρίζουν τις αλλαγές, ενώ και ο ίδιος στη Βουλή υποστήριξε το κυβερνητικό σχέδιο. Το plan B του Μεγάρου Μαξίμου περιλαμβάνει κάποιες οριακές βελτιώσεις για να δώσει το πρόσχημα σε όσους είναι πρόθυμοι να βάλουν «τίτλους τέλους», όμως και αυτά είναι στον αέρα από τη στιγμή που στην αποικία Ελλάδα οι κυβερνητικές αποφάσεις τελούν υπό την έγκριση των τροϊκανών επιτρόπων, οι οποίοι θα αποφασίσουν τελικά τι θα γίνει.

Κι αν όλα αυτά έχουν το ειδικό ενδιαφέρον τους, παραμένει ως βασική πτυχή η έλλειψη οποιασδήποτε σοβαρής πολιτικής που να μπορεί να αντιστρέψει την αρνητική πορεία του αγροτικού χώρου.

* Ο Δημήτρη Κοδέλας είναι γεωπόνος, πρώην βουλευτής Αργολίδας του ΣΥΡΙΖΑ

Δρόμος

Διαβάστε Περισσότερα »

Ο «ξαφνικός θάνατος» της παραγωγικής Ελλάδας

Του Δημήτρη Κοδέλα*

Το νέο Ασφαλιστικό σηματοδοτεί το τέλος του πρωτογενή τομέα

Ξαφνικός θάνατος ονομαζόταν στο ποδόσφαιρο το πρώτο γκολ που θα έμπαινε στην παράταση ενός αγώνα και με το οποίο τελείωνε το ματς και νικήτρια ομάδα ανακηρυσσόταν εκείνη που σκόραρε. Οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης για το Φορολογικό και το Ασφαλιστικό των αγροτών θυμίζουν τον «ξαφνικό θάνατο», δηλαδή το τελειωτικό, μοιραίο και οριστικό τέλος του αγροτικού κόσμου και της παραγωγικής Ελλάδας.

Για την παραπάνω διαπίστωση φαίνεται να αδιαφορεί ή να την αγνοεί η κυβέρνηση και ο υπ. Εργασίας κ. Κατρούγκαλος ο οποίος με εξοργιστικό τρόπο αναφερόταν, πριν από λίγες μέρες, στην Κρατική Τηλεόραση στην ασφαλιστική μεταρρύθμιση με τις φράσεις: «δικαιοσύνη», «ισονομία», «προστασία χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων», «πρώτη φορά που εμείς στείλαμε κείμενο». Δείτε παρακάτω για τι ψέμα μιλάμε και για τι έγκλημα/επίθεση ενάντια στον αγροτικό κόσμο και στην παραγωγή της χώρας!

Τι αλλάζει

Καταρχήν, οι βασικές αλλαγές όσον αφορά στο πεδίο της ασφάλισης των αγροτών συνοψίζονται στο ότι:

• α) το κράτος αποσύρεται από οποιαδήποτε χρηματοδοτική στήριξη παρείχε,
• β) ο ΟΓΑ ενοποιείται με τα άλλα Ταμεία,
• γ) οι ασφαλιστικές εισφορές σταματούν να καταβάλλονται ανάλογα με την ασφαλιστική κατηγορία και μετατρέπονται σε φόρο επί του εισοδήματος για την κύρια σύνταξη και για την περίθαλψη.

Οι αλλαγές στις εισφορές περιγράφονται, συνοπτικά, στον Πίνακα 1.

Από τον καθένα πάνω από τις δυνατότητές του…

Ας δούμε όμως για ποιά «δικαιοσύνη», «ισονομία» και «προστασία των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων» μιλά ο υπουργός.

Για το μισό 2015 και για το 2016 η πρόταση Τσίπρα-Κατρούγκαλου οδηγεί σε αυξήσεις των εισφορών για κύρια σύνταξη κατά 43%, τη στιγμή που ήδη οι μισοί ασφαλισμένοι στον ΟΓΑ έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές! Έτσι, η ετήσια εισφορά για την κατώτερη ασφαλιστική κατηγορία αυξάνεται από 753 σε 903 ευρώ και για την ανώτερη (7η) από 1.635 σε 2.100 ευρώ!

Εκεί που τα πράγματα αποκτούν μια διαστροφική τροπή είναι στο τι θα γίνει με τις εισφορές από το 2017 και μετά, οπότε η ασφαλιστική εισφορά υπολογίζεται ως ποσοστό επί του αγροτικού εισοδήματος και η οποία θα φτάσει να αντιστοιχεί στο 27% του φορολογητέου εισοδήματος του προηγούμενου έτους (20% για την κύρια σύνταξη και 6,95% για την περίθαλψη). Μάλιστα, για να μην ξεγελαστούν οι πιο φτωχοί αγρότες, ορίζεται ως κατώτατη εισφορά περίπου τα 1.500 ευρώ.

Αν σε αυτά συνυπολογιστεί η αύξηση της φορολογίας, όπως αυτή έχει συμφωνηθεί στο 3^ο Μνημόνιο (από 13% σε 26% από το πρώτο ευρώ, αύξηση προκαταβολής φόρου από 55% σε 100%) τότε μιλάμε για μια πρωτοφανή, ληστρική φορολογία που θα υπερβαίνει το 50% του εισοδήματος των αγροτών!

Τα παραπάνω στοιχεία κουρελιάζουν όσα ισχυρίζεται ή αποκρύβει η κυβερνητική προπαγάνδα. Η επιβαλλόμενη αφαίμαξη αποτελεί ένα σχέδιο μαζικής φτωχοποίησης του αγροτικού κόσμου και εξαθλίωσης μεγάλου μέρους του.

Η περίφημη «ισονομία» και «δικαιοσύνη» σημαίνουν, σύμφωνα με την κυβέρνηση, ότι ο πολύ φτωχός αγρότης με εισόδημα έως 5.000 ευρώ στέλνεται στο πυρ το εξώτερο, αφού το κράτος μπορεί να του πάρει από φόρο και εισφορές μέχρι και το 90% του εισοδήματός του. Για τους «προνομιούχους» με εισοδήματα μεγαλύτερα των 6.000 ευρώ η «πρόταση» της κυβέρνησης είναι στην καλύτερη περίπτωση μισά-μισά, δηλαδή μισά ως φόρος και ασφαλιστικές εισφορές και μισά για να ζήσει ο αγρότης την οικογένειά του και για να καλλιεργήσει…

…στον καθένα κάτω από τις ανάγκες του!

Για χιλιάδες αγρότες, κτηνοτρόφους και αλιείς, η αξιοπρεπής επιβίωση μετατρέπεται σε άπιαστο όνειρο. Πολλοί από αυτούς θα εκδιωχθούν από την παραγωγή, αφού το εναπομείναν εισόδημα δεν αρκεί σε κάποιον ούτε για να συντηρήσει τη δραστηριότητά του, ούτε για να επενδύσει και να βελτιώσει την παραγωγή του, ούτε για να ανταγωνιστεί τις μεγάλες μονάδες, τα εισαγόμενα προϊόντα και να σταθεί στο διεθνή ανταγωνισμό. Δεν πρόκειται για τον αργό θάνατο που ζει ο αγροτικός χώρος εδώ και χρόνια, αλλά για συνθήκες «ξαφνικού θανάτου» και βίαιου εξοστρακισμού των αγροτών από τη γη τους.

Ξεσηκωμός

Για τους ανθρώπους της παραγωγής δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να ξεσηκωθούν για να αποκρούσουν τη μοιραία, χαριστική βολή που δίνεται στη δυνατότητά τους να κάνουν αυτό που ξέρουν, να παράγουν για να φέρουν μεροκάματο στο σπίτι και να εξασφαλιστούν τα διατροφικά αγαθά που έχει ανάγκη αυτός ο ταλαιπωρημένος και πολυπροδομένος λαός. Αναζητούνται μορφές ακηδεμόνευτης και γνήσιας έκφρασης του αγροτικού κόσμου, χωρίς μεσάζοντες της συνδιαλλαγής και της ανυποληψίας, που θα ταρακουνήσουν το σαθρό πολιτικό σύστημα των νεοφώτιστων μνημονιακών και των παλαιών αρχιτεκτόνων της κατάντιας μας.

Εξάλλου, όταν ο αγώνας είναι στημένος και στις καθυστερήσεις ο διαιτητής δίνει άδικο πέναλτι και αποβάλει αυθαίρετα τον τερματοφύλακα, τότε μπαίνεις στο γήπεδο, ακυρώνεις τον αγώνα και ζητάς να ξαναγίνει επί ίσοις όροις. Υπάρχει ο ξαφνικός θάνατος, υπάρχουν και τα απρόοπτα…

* Ο Δημήτρη Κοδέλας είναι γεωπόνος, πρώην βουλευτής Αργολίδας του ΣΥΡΙΖΑ

Δρόμος

Διαβάστε Περισσότερα »

Επίθεση στη δυνατότητα της χώρας να παράγει

Του Δημήτρη Κοδέλα*



Ποια είναι βαθύτερη στόχευση των νέων μέτρων που απειλούν να αφανίζουν τον πρωτογενή τομέα –

Στα προαπαιτούμενα του 3^ου Μνημονίου περίοπτη θέση έχουν μέτρα που χτυπούν τους αγρότες και την πρωτογενή παραγωγή της χώρας, με την κυβέρνηση έτοιμη να νομοθετήσει με περισσή άνεση και προθυμία όσα δεν θα μπορούσαν να περάσουν οι προκάτοχοί της.

Στην κυβερνητική στάση κυριαρχεί η εξαπάτηση, σε σχέση με τις μόλις προ κάποιων μηνών δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ προς τους αγρότες, ο χειρισμός που περιλαμβάνει και καρότο (υποτιθέμενη διαπραγμάτευση, συζήτηση περι ισοδυνάμων, παράλληλων προγραμμάτων, εισροές από ΚΑΠ κ.λπ.) και μαστίγιο («κρατάτε μικρό καλάθι», «η συμφωνία θα εφαρμοστεί») καθώς και η πυροδότηση κοινωνικών αυτοματισμών ως μια σταθερή πολιτική διαίρεσης της κοινωνίας και απομόνωσης της κάθε κοινωνικής ομάδας. Έτσι, το υπ. Οικονομικών διαρρέει non paper με τους φόρους τον αγροτών το έτος 2014, ισχυριζόμενο ότι δεν πληρώνουν αρκετούς και η κυβερνητική εκπρόσωπος δηλώνει ότι «η φορολόγηση των αγροτών έπρεπε να αντιμετωπιστεί και χωρίς τη συμφωνία» η οποία «θα εφαρμοστεί».

Μεταμορφισμοί

Έχει την αξία της η υπενθύμιση ότι τα μέτρα του 3^ου Μνημονίου που αφορούν τον αγροτικό χώρο είναι ακριβώς τα μέτρα της πρότασης Γιούνκερ που καταψηφίστηκαν στο Δημοψήφισμα και τα οποία -τότε- η κυβέρνηση και οι βουλευτές χρησιμοποιούσαν για να επιχειρηματολογήσουν υπέρ του «όχι». Μάλιστα, non paper του τότε ΣΥΡΙΖΑ τα παρουσίαζε υπο τον τίτλο Οι δανειστές ζητούν αίμα.

Αντίστοιχα, η αντιπολίτευση που σήμερα οδύρεται για τους αγρότες είναι αυτή που τότε έκανε καμπάνια υπέρ του «ναι» στην πρόταση Γιούνκερ που περιείχε αυτά ακριβώς τα επώδυνα μέτρα.

Η πολιτική διαστροφή και αντιστροφή στο μεγαλείο της, με κάθε κόμμα να αλλάζει φορεσιά και να υποδύεται νέους ρόλους ανάλογα με τη στιγμή και τους μικροκομματικούς του σχεδισμούς.

Σε κλοιό ασφυξίας η παραγωγή

Όσον αφορά την ουσία των μέτρων. πρόκειται για μια συνδυασμένη, ολομέτωπη επίθεση σε ό,τι συγκροτεί τη δυνατότητα πρωτογενούς παραγωγής και συνέχειας της παραγωγικής διαδικασίας. Τα μέτρα που προβλέπονται στο 3^ο Μνημόνιο οδηγούν στην περαιτέρω αύξηση του κόστους παραγωγής (κατάργηση της έκπτωσης στον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης (ΕΦΚ) πετρελαίου, αύξηση στο αγροτικό ρεύμα, ΦΠΑ 23%), στην αύξηση του κόστους ζωής και ασφάλισης, όταν περισσότεροι από 250.000 αγρότες έχουν ήδη ληξιπρόθεσμες οφειλές στον ΟΓΑ, στην υπερφορολόγηση του αγροτικού εισοδήματος και της περιουσίας (26% φορολογία εισοδήματος, προκαταβολές φόρου, ΕΝΦΙΑ σε κατοικίες και αγροτεμάχια) σε μέτρα που, καταφανώς, ευνοούν τις εισαγωγές (π.χ. απελευθέρωση διάρκειας ζωής αγελαδινού γάλακτος).

Τα παραπάνω μέτρα έρχονται να προστεθούν στο ήδη αυξημένο κόστος παραγωγής στη χώρα μας, στις επιβαρύνσεις από μέτρα των προηγούμενων μνημονίων τα οποία αποκρύπτονται (περικοπές συντάξεων ΟΓΑ, αύξηση εισφορών ΟΓΑ, μείωση επιστροφών ΦΠΑ, μείωση επιδότησης ΕΦΚ, αυξήσεις στο αγροτικό ρεύμα κ.ά.) στα δομικά και διαρθρωτικά προβλήματα της ελληνικής γεωργίας (μικρός κλήρος, ηλικιακή διάρθρωση, ανάγλυφο κ.ά.), στην απαξίωση των συνεταιριστικών και συνεργατικών δομών, στην αδύναμη διαπραγματευτική θέση των παραγωγών στην αλυσίδα παραγωγής/εμπορίας, στον έλεγχο του αγροδιατροφικού χώρου από καρτέλ και ολιγοπώλια, στις αθρόες εισαγωγές και ελληνοποιήσεις, στην αποδιάρθρωση της Διοίκησης και στην απαξίωση ερευνητικών και υποστηρικτικών δομών, στα κάθε λογής νέα χαράτσια από τις αιτήσεις ΟΣΔΕ έως τα έξοδα για το πιστοποιητικό ορθολογικής χρήσης γεωργικών φαρμάκων, στην υποθηκευμένη αγροτική γη, είτε στην Πειραιώς είτε στον εκκαθαριστή της ΑΤΕ.

Τα αποτελέσματα είναι καταστροφικά, αν συνυπολογίσει κανείς τη συνεχώς μειούμενη αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών που πιέζει και από την πλευρά της ζήτησης τις τιμές προς τα κάτω, με αποτέλεσμα οι τιμές των προϊόντων για να είναι προσιτές στους εξαντλημένους οικονομικά καταναλωτές να γίνονται μη βιώσιμες για τους παραγωγούς.

Όλα τα παραπάνω διαμορφώνουν έναν κλοιό ασφυξίας στον αγροδιατροφικό κλάδο, οδηγώντας μεγάλο μέρος των μικρών και μικρομεσαίων παραγωγών στην φτωχοποίηση, στην υπερχρέωση, στην αδυναμία καλλιέργειας και στην εγκατάλειψη και συνολικά την αγροτική οικονομία στην αποεπένδυση και στην αφυδάτωσή της από την όποια ρευστότητα. Οι συνέπειες, όμως, είναι πολύ πιο γενικευένες και αφορούν στην ένταση της διατροφικής εξάρτησης, στο διευρυμένο αποκλεισμό κοινωνικών στρωμάτων από την κατανάλωση εγχώρια παραγόμενων και ποιοτικών αγροδιατροφικών προϊόντων, δημιουργώντας όρους επισιτιστικής κρίσης και ευνοώντας την υποκατάστασή τους από φθηνότερα, εισαγόμενα και συχνά χαμηλής ποιότητας προϊόντα.

Έλεγχος της γης, της παραγωγής και της τροφής

Τα μέτρα «για τους αγρότες» δεν χτυπούν μόνο μια τάξη, χτυπούν ό,τι είχε απομείνει όρθιο στην παραγωγή αυτής της χώρας, χτυπούν τη δυνατότητα ο τόπος αυτός να παράγει αλλά και τον έλεγχο του τι και από πού καταναλώνει. Κι αυτή είναι η κρίσιμη διάσταση του ζητήματος, για την οποία το οικονομικό επιτελείο και η κυβέρνηση (λειτουργώντας ως λογιστές της τρόικας και απολογητές του μνημονίου) επιδεικνύουν επικίνδυνη άγνοια και αδιαφορία.

Τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά. Αφορούν τον έλεγχο της γης, της παραγωγής και της τροφής. Γιατί πλάι σε αυτούς που δεν μπορούν και δεν θα μπορούν να τα βγάλουν πέρα, υπάρχουν μεγάλα συμφέροντα του αγροδιατροφικού κλάδου που εποφθαλμιούν την γόνιμη ελληνική γη, που διαθέτουν αρχικό κεφάλαιο και πρόσβαση στις τράπεζες, που έχουν άμεση πρόσβαση και δυνατότητες σε δίκτυα μεταποίησης και εμπορίας και οι οποίοι γνωρίζουν καλύτερα από τους ιθαγενείς πολιτικούς τόσο την αξία ελέγχου της τροφής όσο και τις δυνατότητες του τόπου μας.

Άλλωστε, πολλοί είναι εκείνοι που μιλούν για αγροτο-ιμπεριαλισμό ή για μια νέα μορφή αποικιοκρατίας παρακολουθώντας το αυξανόμενο ενδιαφέρον από hedge funds, κρατικά και ιδιωτικά επενδυτικά σχήματα για εξαγορά αγροτικής γης. Σύμφωνα, μάλιστα, με την Deutsche Bank από το 2000 στη γεωργία καταγράφονται συναλλαγές επενδυτών που υπερβαίνουν τα 830 εκατ. στρ. γης και αντιστοιχεί στο 1,7% της γεωργικής έκτασης του πλανήτη. Ίσως, λοιπόν, η στοχοποίηση του αγροτικού χώρου από την πρόταση Γιουνκέρ και όσα περιγράφονται στο 3^ο Μνημόνιο να μην είναι απλά εισπρακτικές εμμονές τεχνοκρατών, αλλά να ανοίγουν το δρόμο για τις πολυπόθητες «επενδύσεις» στη χώρα, αφού βέβαια πάρουν τη γη μας…

* Ο Δημήτρης Κοδέλας είναι γεωπόνος, πρώην βουλευτής Αργολίδας του ΣΥΡΙΖΑ

Τι διαπραγματεύονταν;

Η κυβέρνηση πριν λίγες μέρες ψήφισε τη σταδιακή κατάργηση της επιστροφής του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στο πετρέλαιο. Στον παρακάτω πίνακα φαίνεται η τεράστια επιβάρυνση των Ελλήνων αγροτών συγκριτικά με τους αγρότες άλλων χωρών της Ε.Ε. και του Ευρωπαϊκού Νότου. Αλήθεια, τι διαπραγματεύτηκε η κυβέρνηση;

Χώρα	Μειωμένος ΕΦΚ Πετρελαίου κίνησης Αγροτικού Τομέα (€/1000 lt)	Ποσοστό % του Μειωμένου ΕΦΚ σε σχέση με τον πλήρη ΕΦΚ
Ελλάδα	*330,00	20
Ισπανία	78,71	24
Γαλλία	108,40	23
Ιρλανδία	102,28	21
Πορτογαλία	90,11	22
Σλοβενία	167,92	37
Αγγλία	129,59	19
* τελική διαμορφώμενη τιμή με την εφαρμογή των μέτρων

Δρόμος

Διαβάστε Περισσότερα »

Δ.Κοδέλας:«Να συγκροτηθεί η κοινωνία σε εκείνο το υποκείμενο που θα παλέψει για τις μεγάλες αλλαγές»

Πολιτική

Ο πρώην βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Κοδέλας, στη συνέντευξη που παραχώρησε στο indicator.gr εξηγεί τους λόγους που το κόμμα της Κουμουνδούρου έκλεισε ουσιαστικά τον πολιτικό του κύκλο,ενώ σχολιάζοντας την Λαϊκή Ενότητα αναφέρει πως χρειάζεται να δημιουργηθούν νέα εγχειρήματα, παρά η συνέχεια ενός “πραγματικού” ΣΥΡΙΖΑ,όπως λέγεται από τα στελέχη της ΛΑΕ.

Παράλληλα, αναλύει την πορεία των διαπραγματεύσεων, τους λόγους που κατά την γνώμη του απέτυχαν,καθώς και τα λάθη του ΣΥΡΙΖΑ πριν και μετά την επτάμηνη διακυβέρνηση.

Τέλος, δίνει ιδιαίτερη έμφαση στις κοινωνικές διεργασίες που πρέπει να υπάρξουν από δω και στο εξής,θέτοντας την κοινωνία ως το βασικό υποκείμενο που θα πρέπει να  παλέψει για τις μεγάλες αλλαγές στον τόπο.

Η συνέντευξη του Δημήτρη Κοδέλα στο indicator.gr

Πολλοί από τους αποχωρήσαντες του ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισαν να προσχωρήσουν στη Λαϊκή Ενότητα με σκοπό την συνέχιση,όπως υποστηρίζουν,του πραγματικού ΣΥΡΙΖΑ. Ποια είναι η γνώμη σας για αυτήν την εξέλιξη;

Αρχικά, έχω μια ένσταση σχετικά με την αναφορά στη συνέχεια του πραγματικού ΣΥΡΙΖΑ. Το λέω αυτό γιατί κατά την εκτίμησή μου κλείνει ένας κύκλος μέσα από αυτή τη μεγάλη ήττα που υπήρξε με τη συνθηκολόγηση και τη ψήφιση του τρίτου μνημονίου.Οφείλουμε όλοι να κάνουμε απολογισμούς, να βγάλουμε συμπεράσματα και να κάνουμε αυτοκριτική γύρω από αυτό το εγχείρημα.

Δηλαδή, γιατί κατέληξε εκεί που κατέληξε,και νομίζω ότι από τα συμπεράσματα που θα βγάλουμε θα ωφεληθούμε στο τι είδους εγχειρήματα έχει ανάγκη ο τόπος και η κοινωνία. Με αυτή την έννοια δεν είμαι υπέρ των εύκολων λύσεων και των εύκολων απαντήσεων.Νομίζω ότι χρειάζεται να δημιουργήσουμε νέα πράγματα, παρά να ισχυριστούμε ότι εμείς είμαστε οι συνεχιστές του “καλού” ΣΥΡΙΖΑ.

Υπάρχουν πάρα πολλά συμπεράσματα που πρέπει να εξάγουμε από αυτή την πενταετία. Ουσιαστικά κλείνει ένας κύκλος, που ξεκίνησε με αγώνες του λαού μας και με το αντιμνημονιακό κίνημα στις πλατείες,που μόνος του ο κόσμος μπήκε μπροστά και ουσιαστικά κατεδάφισε τον δικομματισμό.Έδωσε στον ΣΥΡΙΖΑ τη δύναμη  για να αλλάξει τα πράγματα,να βγάλει τη χώρα από τα μνημόνια και να κάνει μεγάλες τομές στο εσωτερικό.

Ωστόσο, αυτό διαψεύστηκε και νομίζω χρειάζεται να κάνουμε ουσιαστική δουλειά και να δούμε πως μπορούν να ξανάστηθούν εγχειρήματα που σίγουρα πρέπει να είναι με μεγάλη ευρύτητα.Θα πρέπει να έχουν πολύ έντονο το στοιχείο της συμμετοχής και της δημοκρατίας,καθώς επίσης και να καταπολεμούν όλα τα κουσούρια και τις παθογένειες των κομμάτων που γνωρίσαμε και αναπτύχθηκαν και μέσα στον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτή τη στιγμή, το μεγάλο στοίχημα είναι το πώς θα συγκροτηθεί η κοινωνία σε εκείνο το υποκείμενο το οποίο θα παλέψει για μεγάλες αλλαγές στον τόπο.Δεν είναι το πώς θα συγκροτηθεί ένα κόμμα το οποίο θα ξανά εκπροσωπήσει μια κοινωνία η οποία είναι διαλυμένη, απογοητευμένη και μπερδεμένη.

Εάν δεν κάνουμε το δύσκολο που δεν το έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ την προηγούμενη περίοδο-το οποίο είναι να συνδεθείς με τη κοινωνία και να ενεργοποιηθείς μαζί της γύρω από τα μεγάλα στρατηγικά ζητήματα της χώρας-τότε οποιοσδήποτε ισχυρίζεται ότι έχει έτοιμη την εναλλακτική και “ψηφίστε με για να την υλοποιήσω” κάνει μεγάλο λάθος.

Εσείς θεωρείτε ότι υπήρχε όντως εναλλακτικός δρόμος ,έτσι τουλάχιστον όπως το έθετε ο ΣΥΡΙΖΑ μέχρι την 25η Γενάρη;Και αν ναι, γιατί δεν επιλέχθηκε τελικά;

Πιστεύω ότι υπήρχε, υπάρχει και δεν μπορεί να μην υπάρχει εναλλακτικός δρόμος για μία χώρα.Νομίζω ότι αν θέλουμε να βρούμε τις αιτίες που απέτυχε ουσιαστικά η προσπάθεια του ΣΥΡΙΖΑ ,δεν πρέπει να εγκλωβιστούμε απλά σε ημερομηνίες. αλλά να συζητήσουμε περισσότερο για το τι προϋποθέσεις είχαν δημιουργηθεί ή δεν είχαν δημιουργηθεί το προηγούμενο διάστημα, ώστε πραγματικά να πετύχει αυτό το εγχείρημα.

Πολλοί ρωτούν τι να έκανε ο Αλέξης Τσίπρας στις 12 Ιουλίου; Νομίζω όμως ότι το μεγάλο θέμα είναι με τι όρους και προϋποθέσεις φτάσαμε στη 12η Ιουλίου και εδώ υπάρχει μια χρονική περίοδος που είναι πριν τις εκλογές της 25ης Γενάρη.Το λέω αυτό γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ είχε 2-2.5 χρόνια ως αξιωματική αντιπολίτευση που δεν τα εκμεταλλευτήκαμε έτσι ώστε να δουλέψουμε μαζί με την κοινωνία γύρω από λύσεις και να προετοιμαστούμε για αυτή τη σύγκρουση που θα ερχόταν.

Δεύτερον, υπήρχαν πολύ λάθος εκτιμήσεις γύρω από τη στάση που θα είχαν οι Ευρωπαίοι,πράγμα που διαψεύστηκε παταγωδώς από όλη αυτή την ιστορία των διαπραγματεύσεων.

Τρίτον,θεωρώ ότι έγιναν πολύ σοβαρά στρατηγικά λάθη στο θέμα της διαπραγμάτευσης .Για παράδειγμα ,είμαι από αυτούς που καταψήφισαν τη συμφωνία της 20ης του Φλεβάρη,διότι θεωρούσα ότι η τετράμηνη παράταση,όχι απλά δεν έδινε χώρο και χρόνο όπως ισχυρίζονταν όσοι την υπέγραψαν -οι βασικοί επικεφαλής της διαπραγματευτικής ομάδας- αλλά αντίθετα μας έβαζε σε μία παγίδα ,όπου η χώρα συνεχώς αδυνάτιζε και η οικονομία εξουθενωνόταν.

Αναγκαστήκαμε να πληρώνουμε δόσεις για το χρέος περίπου 7,5 δις και να κηρύξουμε εσωτερική στάση πληρωμών, με αποτέλεσμα από την πλέον αδύνατη θέση τον Ιούλιο να βρεθούμε σε αυτή τη κατάσταση που βρέθηκε η ελληνική κυβέρνηση.

Παρόλα αυτά όμως, παρά τις δυσκολίες ο λαός ακόμα και τότε με το δημοψήφισμα έστειλε μηνύματα, έδειξε εξαιρετική αντοχή και θέληση και δίψα να αλλάξει πορεία ο τόπος, ωστόσο νομίζω ότι είχε αφοπλιστεί ,είχε υπονομευτεί οποιαδήποτε δυνατότητα για να κάνεις άλλες επιλογές .Καταλαβαίνουμε λοιπόν, ότι είναι αρκετά σύνθετος ένας απολογισμός που πρέπει να γίνει.

Δεν αφορά μόνο μία στιγμή ή μια επιλογή, δεν είναι ότι υπήρχε στο τσεπάκι μια άλλη εύκολη λύση και δεν επιλέχθηκε ,αφορά πιο ουσιώδη πράγματα γύρω από το τι προϋποθέσεις δημιουργήθηκαν εντός της χώρας, και σε αυτό έχει ευθύνες ο ΣΥΡΙΖΑ. Καθώς πρέπει μαζί με την κοινωνία, μια κοινωνία ενεργή, με έναν λαό όσο πιο οργανωμένο γίνεται, να μπορείς να προχωρήσεις σε τομές και να βγεις νικητής σε αυτή τη σύγκρουση.

Οπότε το λάθος του ΣΥΡΙΖΑ το εντοπίζετε και στα προηγούμενα χρόνια;

Θεωρώ ότι υπήρχε αδιαφορία στο να παρθούν μεγάλες πρωτοβουλίες και να βάλεις τη κοινωνία να συμμετάσχει σε αυτές,γύρω από μεγάλα πολιτικά θέματα .

Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι το θέμα της παραγωγικής ανασυγκρότησης ,έμεινε στα χαρτιά και στις εκφωνήσεις, δεν έγινε καμία ουσιαστική δουλειά.

Επίσης, άλλο ένα θέμα είναι το ζήτημα του πολιτικού συστήματος και εδώ το ζήτημα δεν είναι αν έγινε ουσιαστική δουλειά πριν, αλλά ότι ακόμα και στους επτά μήνες,όσον αφορά την εγχώρια διαπλοκή, το εγχώριο πολιτικό σύστημα -που δεν ήταν μέσα στη διαπραγμάτευση- δεν έγιναν τομές, δεν έδειξες στον κόσμο ότι κάνεις κάτι διαφορετικό και ότι συγκρούεσαι με κάποια πράγματα.

Πολλοί ισχυρίζονται ότι ήταν αδύνατο με τις συνθήκες που επικρατούσαν να μπορέσει η κυβέρνηση να ασχοληθεί στα σοβαρά και με τα εσωτερικά θέματα.Κάτι τέτοιο θεωρείτε ότι ισχύει;

Νομίζω ότι αυτό είναι μια πολύ λάθος αντίληψη γιατί ίσα-ίσα αν γίνονταν αυτά τα βήματα,θα κέρδιζες μεγαλύτερη δύναμη από τον ίδιο τον κόσμο που θα σε στήριζε και πιο ενεργητικά στη διαπραγμάτευση που θα έκανες με τους έξω. Η κοινωνία χρεώνει στο ΣΥΡΙΖΑ- και αυτή τη στιγμή φαίνεται αυτό και ενόψει των εκλογών- ότι στο πεδίο της διαπραγμάτευσης έκανε λάθη.Αλλά εκεί πράγματι υπήρχε ένας πολύ ισχυρός αντίπαλος, και μιλάω για τη γερμανική Ευρώπη και το Eurogroup για τον τρόπο που λειτουργεί.

Ωστόσο, χρεώνει στο ΣΥΡΙΖΑ ότι αυτό το επτάμηνο περίμενε να δει διαφορετικά δείγματα γραφής γύρω από το πώς διαχειρίζεται τα θέματα της χώρας. Ένα παράδειγμα είναι το θέμα των ΜΜΕ. Κατά την περίοδο του δημοψηφίσματος όταν είχε οργιάσει το μιντιακό κατεστημένο απέναντι στο “όχι” και έκανε όλη αυτή τη σταυροφορία υπέρ του “ναι” και της πλήρους υποταγής στις προτάσεις των Ευρωπαίων,ο κόσμος δικαίως μας έκανε κριτική ότι”παιδιά καλά τα λέτε, όμως τα ΜΜΕ γιατί τα έχετε αφήσει και λειτουργούν με τον τρόπο που λειτουργούν ακόμα και σήμερα;“.Και είχε δίκιο στο ότι δεν έγιναν τομές σε τέτοια ζητήματα ή δεν έγινε η αρχή τέλος πάντων.Να δείξεις ότι αρχίζει να ξηλώνεται αυτό το τρίγωνο της αμαρτίας όπως το είχαμε ονομάσει.

Επίσης ,ένα άλλο θέμα πέρα από τη διαπλοκή, γιατί όταν μιλάμε για πολιτικό σύστημα δεν είναι μόνο η διαπλοκή στη χώρα,είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπερέβη τον τρόπο διοίκησης και τον κρατικό μηχανισμό που είχαν δημιουργήσει οι προηγούμενοι. Νομίζω ότι δεν δόθηκε σημασία και δεν έγιναν πράγματα γύρω από το πώς μπορεί να υπάρχει ένα κράτος πολύ πιο δημοκρατικό που να κάνει συμμέτοχο τον πολίτη. Διαχειριστήκαμε ένα σύστημα διοίκησης και ένα κράτος που είχαν δημιουργήσει οι προηγούμενοι, που είναι πλήρως γραφειοκρατικό, με πολλές εξαρτήσεις, δυσκίνητο και αναποτελεσματικό.

Τώρα, όσον αφορά το γιατί δεν έγιναν τομές.θέλει φοβερές συγκρούσεις με τα μεγάλα συμφέροντα.Νομίζω ότι δεν υπήρχε από την αρχή η τόλμη να αναγνωριστεί αυτή η παθογένεια και πραγματικά να πας σε τομές.Στο πώς δηλαδή,εσύ προσεγγίζεις τη σχέση της κυβέρνησης με το κράτος ,του ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα με το κράτος και της κοινωνίας με το κράτος.

Είναι μια σειρά σχέσεις που διαπλέκονται μεταξύ τους που αν δεν γκρεμιστούν με τον τρόπο που υπάρχουν σήμερα, σε εγκλωβίζουν,σε αφυδατώνουν και σε παρασύρουν σε έναν δικό τους ρυθμό. Νομίζω λοιπόν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παρασύρθηκε σε μια κατάσταση διαχείρισης των ζητημάτων  μέσω του υπάρχοντος μηχανισμού και πολύ αργά κατάλαβε ότι έτσι πολύ λίγα πράγματα μπορεί να κάνει.Δεν έδειξε τουλάχιστον ότι έχει τη διάθεση να κάνει τομές γύρω από αυτό το ζήτημα .Σε όλα αυτά λοιπόν νομίζω ότι υπάρχει ένα πεδίο απειρίας,ανικανότητας,αλλά και έλλειψης τόλμης.

Μετά τις τελευταίες εξελίξεις θεωρείτε ότι υπάρχει πραγματικά διακύβευμα σε αυτές τις εκλογές;

Αυτές οι εκλογές είναι εκλογές που χαρακτηρίστηκαν εκλογές φάρσα ,εκλογές παρωδία.Θεωρώ ότι είναι εκλογές που βρίσκεται ξανά σε μεγάλη απόσταση  η ίδια η κοινωνία από το πολιτικό σύστημα. Απουσιάζουν τα σοβαρά διακυβεύματα από τη στιγμή που ο κόσμος ξέρει ότι θα συγκροτηθεί μια μνημονιακή πλειοψηφία στη βουλή που αυτά που θα εφαρμόσει στο μεγαλύτερο ποσοστό είναι αυτά που καθορίστηκαν από το τρίτο μνημόνιο και τις όποιες διαπραγματεύσεις με τους δανειστές. Βλέπουμε πως στον κόσμο καταγράφονται μεγάλα ποσοστά αναποφάσιστων.

Υπάρχει πολύς κόσμος προβληματισμένος και επίσης μεγάλη απογοήτευση στη κοινωνία. Θεωρώ ότι θα υπάρχει μεγάλο ποσοστό που δεν θα πάει να ψηφίσει και επίσης ένα μεγάλο ποσοστό από αυτούς που θα πάνε να ψηφίσουν θα το κάνουν με μισή καρδιά, γνωρίζοντας ότι δεν θα βελτιωθεί κάτι την επόμενη μέρα.

Με αυτήν την έννοια νομίζω ότι εάν υπάρχει κάτι σημαντικό που καταγράφεται, είναι ότι ξανά βγαίνει στο προσκήνιο μια μεγάλη δυσπιστία και αποστασιοποίηση της ίδιας της κοινωνίας από αυτό που λέγεται πολιτικό σύστημα και πολιτικό προσωπικό που θα διαχειριστεί το μέλλον της το επόμενο διάστημα. Αυτό έχει ξανά καταγραφεί την περίοδο 2011-2012, όταν ο κόσμος τότε γκρέμισε τον δικομματισμό ουσιαστικά μέσα από τις κινητοποιήσεις του.Στην πορεία όλος αυτός ο ριζοσπαστισμός που δημιουργήθηκε και μέσα από τα κινήματα που αναπτύχθηκαν ,ακούμπησε τις ελπίδες του πάνω στον ΣΥΡΙΖΑ ,ωστόσο αυτή τη στιγμή ζούμε το κλείσιμο αυτού του κύκλου και η κοινωνία νομίζω βρίσκεται στον αέρα.

Αν στις προηγούμενες εκλογές στις 25 Γενάρη η λέξη που έπαιζε πολύ ήταν η ελπίδα,αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει καμία ελπίδα στη κοινωνία. Επομένως και όσοι ψηφίσουν θα ψηφίσουν με κριτήριο,ενδεχομένως, να μη ξανάρθουν οι προηγούμενοι.Αλλά αναγνωρίζοντας ότι όλοι είναι πολύ κατώτεροι των περιστάσεων και ότι ουσιαστικά έχουμε οδηγηθεί σε ένα μεγάλο αδιέξοδο και κανένα από τα υπάρχοντα κομμάτια του πολιτικού συστήματος δεν έχει να παρουσιάσει σοβαρές λύσεις και απαντήσεις στα ζητήματα που έχουν δημιουργηθεί.

Αυτό είναι το χαρακτηριστικό νομίζω της συγκυρίας των εκλογών αυτών. Κυρίως ο στόχος που επιτελούν -τόσο με πρωτοβουλία της κυβέρνησης που πήγε σε εκλογές με παραίτηση της,αλλά και με την πλήρη στήριξη των δανειστών-είναι πώς θα νομιμοποιηθεί το τρίτο μνημόνιο και θα δημιουργηθεί μια σταθερή κοινοβουλευτική πλειοψηφία που θα το υλοποιήσει.Βέβαια σε αυτή τη συγκυρία σταθερές πλειοψηφίες κατά τη γνώμη μου που να περνούν τα μνημόνια δεν μπορούν να υπάρξουν, γιατί η πολιτική κρίση θα ενταθεί το επόμενο διάστημα. Όποια κυβέρνηση ,όποιος συμμαχικός σχηματισμός θα δημιουργηθεί θα αναγκαστεί να πάρει μέτρα ενάντια στην κοινωνία.

Πέραν από την συμμετοχή ή την αποχή από την εκλογική διαδικασία,ποια θα πρέπει να είναι η στάση της κοινωνίας;

Καταρχάς, πρέπει να σκεφτούμε τι θα συμβεί στη χώρα το επόμενο διάστημα. Αυτό που θα συμβεί, θα είναι αρκετά σοκαριστικά επεισόδια υποβάθμισης του επιπέδου διαβίωσης της πλειοψηφίας του κόσμου,μαζικής εκποίησης και κατάλυσης της δημοκρατίας. Αυτό το είδαμε και στο Κοινοβούλιο, πώς ψηφίστηκαν τα  προαπαιτούμενα και τα μνημόνια.Κάπως έτσι θα συνεχιστεί.

Η Τρόικα ή το Κουαρτρέτο όπως έχει γίνει, θα παραγγέλνει, θα απαιτεί και θα είναι μια Βουλή η οποία συμφωνεί ή διαφωνεί.Θα ψηφίζει υπό την ομηρία και τη διαρκή απειλή του Grexit.

Θα υπάρξει περαιτέρω φτωχοποίηση,θα χτυπηθούν πάρα πολύ τα μικρομεσαία και παραγωγικά στρώματα και ειδικά οι αγρότες.Θα εκποιηθεί ο δημόσιος πλούτος και μη ξεχνάμε ότι μέχρι τώρα ήδη έχουν φύγει 200 χιλιάδες άνθρωποι στο εξωτερικό και έτσι όπως είναι η κατάσταση θα συνεχιστεί η διαρροή νέων ανθρώπων προς τα έξω.

Αν προσθέσουμε και τα προσφυγικά ρεύματα, που ουσιαστικά βλέπουμε ότι η Ευρώπη προορίζει την Ελλάδα ή την χρησιμοποιεί  σαν μια αποθήκη δυστυχίας ανθρώπων που εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους λόγω των καταστάσεων εκεί,καταλαβαίνουμε ότι θα δημιουργηθούν ακατάλληλες συνθήκες διαβίωσης για την κοινωνία.

Όλες αυτές οι συνθήκες λοιπόν είναι μη βιώσιμες για μια κοινωνία που έχει 1,5 εκατομμύριο ανέργους ή αλλίώς 3 εκατομμύρια ανθρώπους στη φτώχεια. Κατά τη γνώμη μου παρότι βαραίνει η απογοήτευση και η ήττα-γιατί είναι σημαντικό πράγμα εκεί που ακούμπησες την ελπίδα σου να αυτόακυρώνεται και να νιώθεις ηττημένος αυτή τη στιγμή- δεν μπορεί η κοινωνία να μη βρει δρόμους και τρόπους να αντισταθεί και να κάνει πράγματα.

Έτσι λοιπόν, νομίζω ότι ένα σημείο είναι το πώς θα οργανωθεί ο ίδιος ο κόσμος για να υπερασπιστεί την ίδια του τη ζωή,την χώρα του. Αυτό σημαίνει από το να αποτρέψει ιδιωτικοποιήσεις μέχρι να στηρίξει με μορφές κοινωνικής αλληλεγγύης τον διπλανό του. Μέχρι και να δημιουργήσει και να στηρίξει εγχειρήματα που να κρατάνε κάτι όρθιο από την παραγωγή.

Τώρα υπάρχει ένα θέμα,να περισωθεί ότι μπορεί να περισωθεί από την κατεδάφιση την μεγάλη που έρχεται, και αυτό προϋποθέτει στοιχεία οργάνωσης. Το δεύτερο, είναι πώς θα δημιουργηθεί ένα νέο σχέδιο συνολικής διεξόδου της χώρας.Θα πρέπει να ανοίξουν διαδικασίες ουσιαστικές και με τη συμμετοχή αρκετού κόσμου που στα μεγάλα κομβικά θέματα της χώρας να επιχειρηθούν να δοθούν απαντήσεις.Και οι απαντήσεις δεν είναι απαντήσεις σε ένα φύλλο χαρτί,απάντηση είναι τα κινήματα.

Χρειάζεται λοιπόν ένα συνολικό πολιτικό κίνημα στη χώρα, το οποίο να παλέψει να βγει η χώρα από αύτη τη κατάσταση που έχουμε μπλέξει.Και σε όλα αυτά εγώ βάζω -και το έλεγα και πριν τις εκλογές το οποίο είναι πολύ σημαντικό-το πώς οικοδομείται το φρόνημα ενός λαού. Ιδιαίτερα μετά τη σφαλιάρα που έφαγε ο κόσμος χρειάζεται να οικοδομηθεί μια νέα αυτοπεποίθηση, δηλαδή μια πίστη στις δυνάμεις του,ότι δικαιούται να ζει αλλιώτικα και γι’ αυτό το λόγο θα το παλέψει κιόλας.Ώστε παρά τις δυσκολίες να βρει εκείνους τους δρόμους και τις προϋποθέσεις που χρειάζονται ώστε να καταφέρει να αλλάξει πορεία ο τόπος.

Άρα χρειάζονται νέα εγχειρήματα ,η ανάγκη αυτή που ανέφερα όμως δεν μπορεί να καλυφθεί από ένα κόμμα. Χρειάζονται κάποιες νέου τύπου δικτυώσεις  με μορφές συλλογικότητας που θα έχουν πολύ πιο έντονη τη μορφή ενός κινήματος και της μεγάλης συμμετοχής ανθρώπων,παρά ενός κόμματος που θα έχει ένα επιτελείο,θα βγάζει πέντε αράδες και θα λέει στον κόσμο γραφτείτε όσοι μπορείτε μέλη και στις εκλογές ψηφίστε μας.Κάτι τέτοιο θεωρώ ότι δεν έχει ελπίδες ούτε να ακουμπήσει αυτό το κομμάτι κόσμου,το οποίο δυσπιστεί.Ούτε μπορεί να δώσει με επάρκεια απαντήσεις στο πως θα δοθεί με διαφορετικούς όρους η μάχη αυτή που χάθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Πολλοί θεωρούν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μετά την συμφωνία με τους εταίρους και το 3ο μνημόνιο,έβαλε ταφόπλακα ή έστω αποτελεί τροχοπέδη στη προοπτική δημιουργίας οποιουδήποτε κινήματος.Ποια είναι η γνώμη σας;

Εγώ τη μεγαλύτερη ευθύνη τη δίνω πριν τις εκλογές όπου στη διετία που πέρασε ο ΣΥΡΙΖΑ αντί να ενεργοποιηθεί μαζί με τη κοινωνία και να πάρει πρωτοβουλίες μαζί της,ουσιαστικά καλλιέργησε και ο ίδιος την ανάθεση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ έπαιξε αποκλειστικά στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό και σε ένα επικοινωνιακό παιχνίδι διπολισμού με τον Σαμαρά και τη ΝΔ. Αναλώθηκε σε μια αντίληψη ότι θα αλλάξουν τα πράγματα δια μέσου της κυβέρνησης ,υποτιμώντας πολύ την ανάγκη η οποία λέει ότι πρέπει να έχεις μια κοινωνία που θα είναι ενεργή σε αυτή τη μάχη.
Ο κυβερνητισμός ήταν ένα ακόμη σημείο το οποίο εγκλώβισε μια κατάσταση και δεν δημιούργησε ρίζες και προϋποθέσεις μέσα στην ίδια την κοινωνία. Η επιλογή απλά ενός καλού κυβερνητικού σχήματος δεν φτάνει, χρειάζεται άλλου τύπου δουλειά, αλλιώς έχεις τη κατάληξη που είδαμε. Μια καλή κυβέρνηση μέσα στον μηχανισμό αυτόν που υπάρχει και με τις πιέσεις που υπάρχουν δεν μπορεί να αλλάξει τα πράγματα.

Η αλλαγή της χώρας και η σωτηρία της δεν είναι υπόθεση ούτε ενός κόμματος, ούτε μόνο μιας κυβέρνησης,ούτε ενός καλού πρωθυπουργού,όσο καλές προθέσεις και να έχουν όλοι αυτοί.Επίσης, θεωρώ μεγάλη ευθύνη ότι δεν αξιοποιήθηκε η μεγάλη λαϊκή ενεργητικότητα που υπήρξε από την πλευρά της κοινωνίας .

Η κοινωνία αφοπλίστηκε από τα non paper και μια επικοινωνιακή και ανούσια πολιτική,η οποία δεν αξιοποίησε όλη αυτή η δύναμη του κόσμου που δόθηκε και μέσα από τις συγκεντρώσεις για την υπεράσπιση της κυβέρνησης,όταν γίνονταν οι διαπραγματεύσεις .

Ενώ λοιπόν, στη αρχή υπήρχε μια μεγάλη ανάταση στον κόσμο, δεν αξιοποιήθηκε στην κατεύθυνση της άντλησης δύναμης από αυτήν, ώστε  να αντιμετωπιστεί τόσο ο εσωτερικός, όσο και ο εξωτερικός εχθρός.Αντιθέτως,στη πορεία η κοινωνία αφοπλίστηκε και ουσιαστικά ακυρώθηκε.

Διαβάστε Περισσότερα »

Δήλωση του Δημήτρη Κοδέλα για τις εκλογές

Δημήτρης Κοδέλας

Η επιλογή της μη συμμετοχής μου σε κάποιο ψηφοδέλτιο στις εκλογές της 20ής Σεπτέμβρη σχετίζεται με τα εξής:

α) Με το τρίτο Μνημόνιο και την μεγάλη ήττα και ακύρωση του εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ έκλεισε βίαια και με τον χειρότερο τρόπο ένας κύκλος αγώνων και προσδοκιών. Η ανάταση και ανασυγκρότηση δεν είναι εύκολη. Ωστόσο, σύντομα ένας νέος κύκλος θα ανοίξει, αξιοποιώντας τα συμπεράσματα και την αυτοκριτική του χθές, καθοδηγούμενος από την πηγαία ανάγκη των ανθρώπων για επιβίωση, αξιοπρέπεια, δικαιοσύνη.

β) Στην παρούσα συγκυρία, απαιτούνται ουσιαστικές απαντήσεις και μια συνθετη πολιτική στα μεγάλα στρατηγικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα και στην κατατροφή που έρχεται. Χρειάζονται σύγχρονες μορφές οργάνωσης, συμμετοχής και ενεργοποίησης της κοινωνίας, χρειάζεται να χτιστεί μια νέα εθνική και λαϊκή ενότητα και αυτοπεποίθηση για να περισωθεί ότι μπορεί να περισωθεί και να δημιουργηθούν εκείνες οι προϋποθέσεις που έλειψαν, και που μπορούν να βγάλουν την χώρα από το τέλμα της βαθιάς, πολυεπίπεδης κρίσης που διέρχεται, της αναξιοπρέπειας και της αποικίας χρέους.

Στις δεδομένες εκλογικές συνθήκες, δεν υπάρχει κάποιο εγχείρημα που με αξιόπιστο και επαρκή τρόπο να επιχειρεί να απαντήσει στα συσσωρευμένα επίδικα της συγκυρίας.

γ) Οι εκλογές αυτές είναι οι πιο φτωχές σε προσδοκίες για τον λαό. Ο λαός μας κουρασμένος, απογοητευμένος, μπερδεμένος, θα ψηφίσει ό,τι ψηφίσει με “βαριά καρδιά”, γνωρίζοντας ότι την επαύριο τον περιμένει μεγαλύτερη και ανέλπιδη ανηφοριά. Θυμίζουν ένα θέατρο που άδειασε, μα οι “συντελεστές” συνεχίζουν να παίζουν...

δ) Προσωπικά, θεωρώ ότι την επομένη μιας τέτοιας ματαίωσης και ήττας, είναι πιο συνετό να κάνεις για λίγο στην άκρη και να αναλαμβάνεις την ευθύνη σου, τόσο απέναντι σε όσα έγιναν όσο κυρίως σε όσα μεγάλα και σοβαρά πρέπει να γίνουν. Με επίγνωση ότι εκείνο που έλειψε δεν ήταν η εκπροσώπηση αλλά η συγκρότηση των εκπροσωπούμενων. Αναζητώντας, ακόμα, και την υπέρβαση αυτού του τύπου πολιτικής εκπροσώπησης και διαμεσολάβησης, ενός τρόπου άσκησης πολιτικής που δημιουργεί επαγγελματίες διαμεσολαβητές, μηχανισμούς που θέλουν μόνο να αναπαραχθούν, κάστες και ματαιοδοξίες.

ε) Τα παραπάνω δε συνιστούν παραίτηση. Άλλωστε, αυτός ο λαός δεν έχει την πολυτέλεια να τα παρατήσει ή να κυριαρχηθεί από την απογοήτευση. Είναι τέτοιες οι μέρες που έρχονται, που είμαστε υποχρεωμένοι να ξανασηκώσουμε το κεφάλι και να σταθούμε στα πόδια μας. Να δημιουργήσουμε στέρεους δρόμους απαλλαγής από ένα πολιτικό σύστημα που λυμαίνεται τις ζωές μας και εμπορεύεται το μέλλον των νέων γενιών, σωτηρίας αυτού του τόπου από τα δεσμά που υφαίνονται. Γιατί, σωτήρες γνωρίσαμε πολλούς, μα σωτηρία δεν είδαμε.

στ) Τέλος, ευχαριστώ όλους όσοι στηρίζοντας την ευρύτερη προσπάθεια εμπιστεύθηκαν και εμένα προσωπικά. Τους οφείλω πολλά. Θα παλέψω με όλες μου τις δυνάμεις για να ανταποδώσω την ειλικρινή και ανιδιοτελή στήριξή τους. Θα παλέψουμε μαζί. Για να γεμίσει ξανά το θέατρο και να σαρωθεί η αυλαία από τους πολλούς και “ανώνυμους” πραγματικούς πρωταγωνιστές.

kodelasdimitris.blogspot.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Ζητώ συγγνώμη από τον ελληνικό λαό

 Δημήτρης Κοδέλας

Σκληρή κριτική ασκεί ο βουλευτής Αργολίδας του ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Κοδέλας στην κυβέρνηση και το καταστροφικό τρίτο μνημόνιο που φέρνει. Ο Δ. Κοδέλας προχωρά σε μια αποτίμηση της πορείας που οδήγησε ως εδώ, αναλαμβάνει τις δικές του ευθύνες, κάνει λόγο για σύνδεση της πολιτικής με την ηθική και ενημερώνει ότι θα επιστρέψει σύντομα στην κανονική του ζωή, αφού πρώτα ψηφίσει «Όχι» σε οτιδήποτε «μετατρέπει την χώρα σε ειδική ζώνη φτώχειας και λεηλασίας». Τέλος σε ανάρτηση σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης λίγη ώρα μετά τη δημοσιοποίηση της δήλωσής του διευκρινίζει: «Θα παραιτηθώ όταν το επιλέξω εγώ και όχι όποτε θελήσουν τα κανάλια. Ας διαβάσουν πιο προσεκτικά τη δήλωση».
Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο:

«Ζητώ συγγνώμη από τον ελληνικό λαό»

Δήλωση του βουλευτή Αργολίδας Δημήτρη Κοδέλα

Η χώρα οδηγείται στην ταπείνωση και σε μια τραγωδία με ένα τρίτο μνημόνιο το οποίο οδηγεί σε κατάλυση της κυριαρχίας της, σε υποθήκευση και ξεπούλημα του πλούτου της, σε μια τεράστια φτωχοποίηση της κοινωνίας, σε συμπίεση των μικρομεσαίων, σε χτύπημα της πρωτογενούς παραγωγής. Εαν υλοποιηθεί αυτό το πρόγραμμα η Ελλάδα σύντομα θα έχει περισσότερους φτωχούς, περισσότερα λουκέτα και κυριαρχία των πολυεθνικών, περισσότερους υπερχρεωμένους Έλληνες που θα κινδυνεύει η περιουσία τους.

Ζητώ συγγνώμη από τον ελληνικό λαό, από όσους ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ και ειδικά από όσους με εμπιστεύτηκαν, για όσα έκανα μα κυρίως για όσα δεν έκανα για να αποτραπεί αυτή η κατάληξη. Αναλαμβάνω πλήρως την ευθύνη που μου αναλογεί και η οποία θα με συνοδεύει.

Στο ερώτημα «τι έκανα» για να μην φτάσουμε εδώ, στις λιγοστές φορές που αυτούς τους έξι μήνες λειτούργησε συλλογικά το Κόμμα και η Κοινοβουλευτική Ομάδα έθεσα ενστάσεις, διαφοροποιήθηκα από τη στρατηγική που ακολουθήθηκε. Προειδοποιούσα για την παγίδα η οποία μας στηνόταν με βάση την 20ή Φλεβάρη και το οδυνηρό δίλημμα στο οποίο οδηγούμασταν, για την ελλιπή προετοιμασία, για τη μη αξιοποίηση της λαϊκής διαθεσιμότητας, για τον χρόνο που λειτουργούσε ενάντια μας με την εξουθένωση της οικονομίας και τα παραπλανητικά non paper, για τα ελάχιστα που είχαν γίνει σχετικά με την ανάγκη κάθαρσης από το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο.

Εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, ότι έκανα δεν ήταν επαρκές και δεν ειπώθηκε με τους τόνους που θα έπρεπε ακόμα και «στενοχωρώντας» την λαϊκή αποδοχή που είχαμε. Αυτοκριτικά αντιμετωπίζω και τη συμμόρφωση στην κομματική πειθαρχία για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Αν κάτι κρατάω από αυτό το εξάμηνο είναι η λαϊκή αφύπνιση που υπήρχε, η μεγάλη δίψα του λαού μας για δικαιοσύνη και αξιοπρέπεια, ο πατριωτισμός του, η πρωτοφανής αντοχή του σε εκβιασμούς και πρωτοφανώς δύσκολες καταστάσεις. Αυτός ο λαός αξίζει απεριόριστου σεβασμού για το σθένος, την αντοχή και την θέληση που επέδειξε. Υποκλίνομαι σε αυτόν το λαό, του αξίζει ένα καλύτερο μέλλον και είμαι βέβαιος ότι θα το διεκδικήσει.

Ευχαριστώ τους πολίτες της Αργολίδας που μου έκαναν την εξαιρετική τιμή με την ψήφο τους. Το διάστημα αυτό φρόντισα να υπηρετώ το δημόσιο συμφέρον, να υπάρχει μια άλλη σχέση ανάμεσα στην πολιτική και την ηθική, να πρωτοτυπήσουμε. Δεν καταχράστηκα την θέση μου και έκανα χρήση μόνο των αναγκαίων, για την υπηρέτηση των σκοπών που έπρεπε να υπηρετήσω, βουλευτικών προνομίων. Σύντομα, ύστερα από 3 χρόνια παρουσίας στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, θα επιστρέψω στην κανονική μου ζωή.

Μέχρι τότε, έχω υποχρέωση απέναντι στην χώρα, στον λαό της, στις νέες γενιές, να ψηφίζω «Όχι» σε ότι μετατρέπει την χώρα σε ειδική ζώνη φτώχειας και λεηλασίας. Το «όχι» δεν απαντά στο οδυνηρό δίλημμα που βρεθήκαμε. Το «όχι» είναι όχι στην πορεία που ακολουθήθηκε, όχι στη μετατροπή μας σε συνεχιστές της καταστροφής, όχι στο να γίνουμε όμοιοι και χειρότεροι από τους προηγούμενους, όχι στην αποικιοποίηση της χώρας, όχι στους μονόδρομους, όχι στη συνέχιση των εκβιασμών στο ελληνικό κοινοβούλιο, όχι σε όσους δεν άκουγαν και δε ρώταγαν, όχι στα λάθη, στις αυταπάτες, στις μονομέρειες και στο μνημονιακό καθεστώς, όχι σε όσους δεν απέτρεψαν τον εγκλωβισμό της αριστεράς στη νομοθέτηση ενάντια στα λαϊκά και εθνικά συμφέροντα, όχι στην πολιτική του κυνισμού και του πραγματισμού. Είναι ένα «όχι» ευθύνης και πατριωτισμού.

Τέλος, το μέγεθος της επίθεσης που δέχεται η χώρα αλλά και τα μεγάλα αποθέματα αντίστασης και αξιοπρέπειας είμαι βέβαιος πως θα εντείνουν τους αγώνες, την αλληλεγγύη και την οργάνωση του λαού μας για να ξαναπάρουμε την χώρα και το μέλλον μας πίσω.

  Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Διαβάστε Περισσότερα »

Κομμένες… ανάσες με ζητούμενη την αξιοπρέπεια

Του Δημήτρη Κοδέλα*

Έστω και τώρα πρέπει να αναζητηθούν τρόποι απεγκλωβισμού

Αν η αλήθεια είναι επαναστατική και αν αυτό που λείπει ανάμεσα στη σχέση του λαού μας με την πολιτική είναι η αλήθεια τότε πρέπει να έχουμε και το θάρρος να τη διατυπώνουμε αλλά και την επιμονή να την αναζητούμε.

Από την αρχή παγιδευμένοι

Τις τελευταίες ημέρες ζούμε έναν πρωτόγνωρο καταιγισμό εξελίξεων κρίσιμο για την πορεία της χώρας. Η νέα ελληνική κυβέρνηση με το «καλημέρα» βρέθηκε μπροστά στην πίεση αναζήτησης μιας λύσης έως 28 Φλεβάρη και με την θηλιά της ρευστότητας από την ΕΚΤ να σφίγγει εκβιαστικά.

Σ’ αυτό το κλίμα ξεκίνησε η διαπραγμάτευση με την κυβέρνηση να καταφέρνει να ξανανιώσει αξιοπρέπεια ο λαός μας, λέγοντας κάποια πρώτα «όχι», θέτοντας βέτο σε δύο Eurogroup, αξιοποιώντας αντιθέσεις και θέτοντας ότι αυτή χώρα δε μπορεί να συνεχίσει με μνημόνια και λιτότητα.

Η κατάληξη, όμως, αυτού του κύκλου διαπραγμάτευσης ήρθε με την υπογραφή μιας συμφωνίας στο Eurogroup για παράταση της υπάρχουσας δανειακής σύμβασης και δέσμευση για μια λίστα μεταρρυθμίσεων η οποία παρά τη «δημιουργική ασάφεια» παραπέμπει σε λίγο από νεοφιλελευθερισμό, λίγο από εργαλειοθήκη ΟΟΣΑ και λίγο από Πρόγραμμα Θεσσαλονίκης.

Συμφωνία ανάσα / παγίδα σε ευρω-ναρκοπέδιο

Η Ελλάδα εκβιάστηκε και εξωθήθηκε σε ένα συμβιβασμό που δεν βάζει τέλος στο μνημονιακό καθεστώς. Κι αυτό γιατί ενώ δεν υπάρχουν με σαφήνεια διατυπωμένα τα προαπαιτούμενα που αναφέρονταν στο περιβόητο mail Χαρδούβελη, υπάρχει η παράταση της δανειακής σύμβασης με τους επαχθής όρους που θέλουμε να αναδιαπραγματευτούμε, υπάρχει επιτροπεία και αξιολόγηση, υπάρχει η απειλή της μη παροχής της τελευταίας δόσης και των κερδών της ΕΚΤ, εφόσον δεν αξιολογηθούμε θετικά στο τέλος του τετραμήνου, υπάρχει η με το σταγονόμετρο χρηματοδότηση από την ΕΚΤ ώστε να μας κρατούν σε διαρκή ομηρεία και οικονομική εξάντληση.

Η κυβέρνηση πήρε μια μικρή ανάσα. Όμως αυτή η ανάσα δεν είναι «ουδέτερη». Είναι ανάσα και παγίδευση ταυτόχρονα. Μια ανάσα που με βάση τη συμφωνία και τις επιδιώξεις των «εταίρων» θα είναι σε ένα περιβάλλον συνέχισης των εκβιασμών, απαίτησης για παρέμβαση σε όλα σχεδόν τα στοιχεία εσωτερικής πολιτικής, εντεινόμενης οικονομικής ασφυξίας. Στόχος τους είναι η συμμόρφωση και προσαρμογή της χώρας σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο ώστε να συρθεί η κυβέρνηση σε μια αναγκαστική μνημονιακού τύπου συνθηκολόγηση.

Τι θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει;

Το ερώτημα αυτό μας απασχολεί όλους. Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι εύκολη η απάντηση. Υπάρχουν ζητήματα που αφορούν στο τι όρους και προϋποθέσεις δημιουργήσαμε τους προηγούμενους μήνες. Προετοιμαστήκαμε και προετοιμάσαμε τον λαό; Ασχοληθήκαμε όσο θα έπρεπε με το παράδειγμα της Κύπρου που ήταν εικόνα από το μέλλον και τη μεταχείριση που επιφυλάσσεται σε κάθε «απείθαρχο» λαό; Εκτιμήσαμε σωστά τους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς και τις διαθέσεις του γερμανικού ευρω-ιερατείου;

Υπάρχει και το ζήτημα της καθεαυτής διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης. Κι εδώ υπάρχει ένα ερώτημα: Εάν υποθέσουμε ότι εξαντλήσαμε όλες τις δυνατότητές μας, ειδικά σε μια στιγμή που η νέα κυβέρνηση είχε κατακτήσει τη μέγιστη λαϊκή υποστήριξη και κουβαλούσε έναν φρέσκο αντιμνημονιακό αέρα χωρίς υπογραφές και συμμετοχή στη μνημονιακή καταστροφή, τότε τι προμηνύει ότι οι μάχες που έρχονται και αφορούν το μέλλον της χώρας θα δοθούν με καλύτερους όρους; Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό και, έστω και τώρα, χρειάζεται να αναζητηθούν τρόποι απεγκλωβισμού.

Και τώρα τι;

Το από δω και πέρα προϋποθέτει την ανόθευτη και νηφάλια εκτίμηση/απολογισμό των πρώτων εξελίξεων και τη συγκέντρωση όλων των προσπαθειών ώστε να δημιουργηθεί εκείνη η πολιτική δύναμη στην χώρα που θα σπάσει τον κλοιό που σφίγγει γύρω μας.

α) Το πρώτο και βασικότερο είναι ο λαός να γνωρίζει πλήρως την κατάσταση, δηλαδή τους περιορισμούς, τους εκβιασμούς, τις παγίδες, τους κινδύνους. Και να χαρακτηρίζουμε μια συμφωνία έτσι όπως είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι.

β) Το δεύτερο είναι να προετοιμαστούμε πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά, για να δοθεί η μάχη από τη στιγμή που γνωρίζουμε ότι επιχειρούν να μας εγκλωβίσουν στη συνέχιση ενός τύπου μνημονιακού καθεστώτος.

Αυτό σημαίνει:

• ι) Πολιτικές και στάση που να διατηρούν και ενισχύουν το λαϊκό φρόνημα. Πρωτοβουλίες που να ενισχύουν την εμπιστοσύνη και αυτοπεποιήθηση του λαού, να δημιουργούν όραμα, να διατηρούν την ελπίδα, να γεννούν απόθεμα αγώνα.
• ιι) Αξιοποίηση της γεωπολιτικής σημασίας της χώρας, της γεωπολιτικής αστάθειας και των αναδιατάξεων.
• ιιι) Καμπάνια σε όλη την Ευρώπη στήριξης της Ελλάδας, ενδεχομένως με όλους τους βουλευτές να γυρνούν για μια βδομάδα σε ευρωπαϊκές πόλεις για να σπάσει η μαύρη προπαγάνδα των κυριάρχων δυνάμεων.

γ) Μόνο η αμφισβήτηση της συμφωνίας του Eurogroup μπορεί να μας απελευθερώσει ώστε να υπερασπίσουμε τα ζωτικά κοινωνικά συμφέροντα στη βάση των δεσμεύσεών μας. Οι πολιτικές της κυβέρνησης δεν πρέπει να εγκλωβιστούν στη συμφωνία και να συρθούμε στην εγκατάλειψη των δεσμεύσεών μας και στην αποδοχή περιορισμένης κυριαρχίας.

δ) Δεν ζητάμε και δεν δεχόμαστε νέο δάνειο για την κάλυψη των δανειακών αναγκών της χώρας. Ζητάμε και συζητάμε ρύθμιση/κούρεμα του χρέους σε επίπεδα που να είναι εφικτό να αποπληρώνεται και να μην αναγκαστεί η χώρα, μέσω νέου αναγκαστικού δανεισμού, να υπογράψει νέο μνημόνιο.

Πιο ειδικά κάποιες πρωτοβουλίες που θα μπορούσαν να ληφθούν:

1. Νομοθέτηση των άμεσων μέτρων που έχουμε εξαγγείλει και την άμεση ανακούφιση της κοινωνίας από χρέη και φόρους.

2. Σύγκρουση τώρα με το πολιτικό σύστημα και τη διαπλοκή. Αυτό δεν σημαίνει μόνο χτύπημα φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής. Αλλά:

• ι) Επανεξετάζονται οι σκανδαλώδεις ιδιωτικοποιήσεις (κι αν δεν αρέσει αυτό στους εταίρους ας τους πούμε ευθέως ότι υποστηρίζουν τη διαφθορά!) και δημόσιες συμβάσεις. Δεν μπορεί το σκάνδαλο του ΟΠΑΠ, το σκάνδαλο της ΑΤΕ, όπως και πολλά άλλα να μη διερευνηθούν.
• ιι) Επανεξετάζονται από τη Βουλή όλες οι τροπολογίες που πέρασαν «νύχτα» τους προηγούμενους μήνες καθώς και όσες αναφέρονται στην έκδοση του ΣΥΡΙΖΑ «Η μαύρη βίβλος της Ντροπής».
• ιιι) Μπαίνει τέλος στη μιντιοκρατία και στη διαπλοκή της.
• ιν) Ελέγχονται πολυεθνικοί όμιλοι και προμηθευτές του Ελληνικού Δημοσίου με προτεραιότητα στις γερμανικές πολυεθνικές καθώς στατιστικά ο κίνδυνος διαφθοράς είναι μεγαλύτερος.

3. Ανοίγει μια πανεθνική διαβούλευση για την Παραγωγική Ανασυγκρότηση της χώρας (η οποία στις προγραμματικές δηλώσεις ξεχάστηκε). Στόχος της είναι η προβολή μεγάλων στόχων και επιλογών για την ενίσχυση της παραγωγής της χώρας, η εμπλοκή όλου του διαθέσιμου (εντός και εκτός χώρας) επιστημονικού και παραγωγικού μηχανισμού στη διαμόρφωση ενός στρατηγικού σχεδιασμού με άμεσα και μεσοπρόθεσμα βήματα.

Αξιολογήστε τους αξιολογητές

Μια ανάσα αξιοπρέπειας ζήτησε ο λαός μας. Όμως αυτή η κάστα που έχει κάνει κατάληψη στην Ευρώπη και στους θεσμούς της δεν του δίνει τίποτα ή καλύτερα του δίνει κομμένες ανάσες με προαπαιτούμενο να στερηθεί της αξιοπρέπειας, δηλαδή, της δυνατότητάς του να είναι κυρίαρχος στον τόπο του και να συμμαζέψει τα συντρίμμια που (και) αυτοί δημιούργησαν. Μια φορά πειραματόζωο, για πάντα πειραματόζωο είναι το μήνυμα. Μια φορά οφειλέτης για πάντα οφειλέτης! Μια φορά Μνημόνιο, για πάντα Μνημόνια!

Οι στιγμές είναι κρίσιμες για την χώρα και για την αριστερά. Στόχος των δανειστών παραμένει η διατήρηση της χώρας ως αποικίας χρέους και ο εγκλωβισμός της νέας κυβέρνησης σε νέα μνημονιακά δεσμά. Τώρα πρέπει να εξαντλήσουμε κάθε δυνατότητα άλλης πορείας της χώρας.
Αλλιώς ο ελληνικός λαός ας αξιολογήσει τους αξιολογητές μας και ας επιλέξει το μέλλον του.

* Ο Δημήτρης Κοδέλας είναι βουλευτής Αργολίδας του ΣΥΡΙΖΑ

  Από τον Δρόμο της Αριστεράς

Διαβάστε Περισσότερα »

Φρόνιμα ή φρόνημα;

Του Δημήτρη Κοδέλα*

Πώς θα γίνει εφικτή και βιώσιμη μια πραγματικά μεγάλη αλλαγή στη χώρα

Μια νέα μεταπολίτευση για τη χώρα και η υλοποίηση ενός ριζοσπαστικού προγράμματος εθνικής και κοινωνικής σωτηρίας έχει ως προαπαιτούμενο έναν λαό που πιστεύει, στηρίζει ενεργά και πρωταγωνιστεί σε αυτή την πορεία μετάβασης και βαθιών αλλαγών.

Σε αυτό συνηγορεί όχι μόνο η ιστορική εμπειρία των μεγάλων κοινωνικών κατακτήσεων που προέκυψαν μόνο ως αποτέλεσμα μαζικής λαϊκής κινητοποίησης, αλλά και η ιδιαίτερα κρίσιμη φάση που περνά η χώρα μας, αφού απαιτείται μια τιτάνια προσπάθεια να απεγκλωβιστεί από το σπιράλ θανάτου και κοινωνικής ερήμωσης στο οποίο την ωθεί το μνημονιακό καθεστώς.

Η ανάταση του λαϊκού φρονήματος είναι που μπορεί να απελευθερώσει δυνάμεις, να μεταβάλει την κλίμακα του εφικτού, να νικήσει δυσκολίες, να συμβάλει καθοριστικά στην υπέρβαση διλημμάτων και στον αφοπλισμό πιέσεων και τυχόν εκβιασμών.

Έτσι, η πολιτική και οικονομική αδυναμία της χώρας μας και η θέση ισχύος των δανειστών και της τρόικας μπορεί να αντιρροπιστεί μόνο από τη δύναμη και την ορμή ενός λαϊκού ρεύματος σωτηρίας της χώρας και διεκδίκησης μιας άλλης πορείας.

Η παραγωγική διάλυση και ερήμωση μπορεί να αντιστραφεί από ένα κίνημα και ένα σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας, ενεργοποιώντας όλο εκείνο το ανθρώπινο δυναμικό που μπορεί να προσφέρει σε μια τέτοια πορεία.

Η γεωπολιτική ανησυχία από την προκαλούμενη αστάθεια στην ευρύτερη γειτονιά μας μπορεί να αντιμετωπιστεί από έναν λαό προετοιμασμένο και όχι φοβισμένο, με επίγνωση, και από πολιτικές που περιορίζουν αυτό τον κίνδυνο και σκιαγραφούν μια νέα θέση της χώρας.

Ο ιός της ανημποριάς

Εκκινούμε από τη διαπίστωση ότι το πρώτο μνημονιακό διάστημα αναπτύχθηκε στη χώρα ένας κοινωνικός ριζοσπαστισμός που στην πρώτη του φάση πολιτικοποίησης υπερέβη τον οικονομισμό και τον διεκδικητισμό, θέτοντας πολιτικά ζητήματα για το Πολιτικό Σύστημα, τη Δημοκρατία, τη Δικαιοσύνη, την πορεία της χώρας και παίζοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις.

Στη συνέχεια πέρασε σε μια δεύτερη φάση στην οποία αναζητώντας πολιτική έκφραση και διέξοδο εμπιστεύθηκε τον ΣΥΡΙΖΑ, βλέποντας σε αυτόν μια δύναμη που είναι κοντά του, που θέτει ζητήματα που είχαν αναδειχτεί από τους πολίτες, που δεν έχει σχέση με το κατεστημένο, που αναλαμβάνει την ευθύνη για μια άλλη πορεία της χώρας, εκτοξεύοντάς τον στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και γκρεμίζοντας τον μέχρι τότε κυρίαρχο «δικομματισμό».

Δυο χρόνια μετά, ο ΣΥΡΙΖΑ καταλαμβάνει την πρώτη θέση στις Ευρωεκλογές και φαίνεται όλο και πιο πιθανό να είναι η επόμενη δύναμη που θα κυβερνήσει. Όμως, σε κοινωνικό επίπεδο τα πράγματα μοιάζουν να βρίσκονται πολύ πιο πίσω από το 2012. Και δεν είναι μόνο το πώς επέδρασε στην κοινωνική συνείδηση μια ανυποχώρητη πολιτική που συνδυάζει την πολιτική του σοκ με τη μιντιακή, τη θεσμική και αστυνομική καταστολή ώστε να εξαπλωθεί ο ιός της ανημποριάς και της ματαιότητας. Είναι και το ότι έλειψαν πρωτοβουλίες που να καλύπτουν τη δίψα του κόσμου για αλλαγή, που να του δίνουν χώρο συμμετοχής, αλλά και να συναρθρώνουν αυτά που πήγαζαν από την πείρα του σε ένα συνεκτικό πρόταγμα, σε στρατηγικές κατευθύνσεις για τη διέξοδο της χώρας. Επεκτάθηκε η απαισιοδοξία, η δυσπιστία, ο φόβος, η σύγχυση, οι ψαλιδισμένες προσδοκίες, η ανάθεση, ο απομονωτισμός καθενός και μεγάλωσε η απόσταση της κοινωνίας από την πολιτική και από την άμεση παρέμβαση σε αυτήν.

Ενώ οι πολίτες καταλαβαίνουν ότι δεν μπορούν να ζήσουν άλλο με αυτούς που τους έφεραν ώς εδώ, δεν πιστεύουν ότι μπορεί να αλλάξει σημαντικά προς το καλύτερο η ζωή τους και νιώθουν μια ασφυκτική αδυναμία να παρέμβουν ως ένα συλλογικό υποκείμενο. Κι αυτό παρά τις υπαρκτές μεμονωμένες αντιστάσεις, οι οποίες λόγω του διαμορφούμενου κλίματος αποκτούν ακόμη μεγαλύτερη αξία.

Αυτή η διαλυτική κοινωνική κατάσταση επιδρά παραλυτικά στις πολιτικές εξελίξεις οδηγώντας στην προσαρμογή και στο κούρεμα των «εφικτών» αναγκαίων ανατροπών σε αυτό τον τόπο. Παράλληλα, η κεντροαριστερή ανασύσταση και η ώθηση σε μια χαμηλών προσδοκιών διαχειριστική πολιτική επενδύουν στην κοινωνική κόπωση και σύγχυση επιδιώκοντας τους λιγότερους τριγμούς για το πολιτικό σύστημα, τις λιγότερες απώλειες για το μνημονιακό οικοδόμημα.

Ανάταξη

Η εικόνα αυτή, του πολιτικού κενού που δημιουργείται με την απόσυρση της κοινωνίας από την άμεση πολιτική παρέμβαση, μπορεί και πρέπει να αντιστραφεί. Γίνεται πρώτιστο καθήκον για όλους όσοι επιδιώκουν μια βαθιά αλλαγή και στροφή σε αυτή τη χώρα, η ανάταξη του λαϊκού φρονήματος. Η συλλογική αυτοπεποίθηση, ο συλλογικός αυτοσεβασμός και ο αγώνας για την κοινή υπόθεση. Σε μια κοινή υπόθεση που αφορά στόχους και στρατηγικές κατευθύνσεις που συγκροτούν την κοινωνία, την εμπνέουν, της δίνουν νόημα, την ενεργοποιούν και καλλιεργούν όραμα για την ανοικοδόμηση της χώρας με νέα υλικά, με νέες αξίες και αντιλήψεις. Καλλιεργώντας ελπίδα, θέληση, πόθο, δοτικότητα για να γίνει πράξη μια πορεία προς την αξιοπρέπεια και να ξαναζωντανέψει αυτός ο τόπος.

Αντίστοιχα και για κοινωνικούς χώρους και κοινωνικές κατηγορίες. Δεν μπορεί η νεολαία αυτού του τόπου να μοιάζει εγκαταλειμμένη χωρίς ελπίδα και προοπτική, να ιδιωτεύει και να συνθλίβεται ανάμεσα στην κατάθλιψη, την παραίτηση, την πελατειακή μεταχείριση έως και την εκδίωξη από τη χώρα της, να αντιμετωπίζεται ως εκλογική δεξαμενή. Και η γέννηση ενός αναγκαίου σύγχρονου νεολαιίστικου κινήματος δεν είναι θέμα κυρίως κάποιων κυβερνητικών μέτρων, αλλά καλλιέργειας μιας ισχυρής πεποίθησης για να αγωνιστούν οι νέοι άνθρωποι γι’ αυτά που τους αξίζουν, για να ξαναπάρουν πίσω τη χώρα τους από τις τρόικες και το σύστημα της διαπλοκής και των ημετέρων. Πόσα έχουν γίνει λοιπόν για τη νεολαία, για να αποκτήσει φρόνημα, συλλογικούς στόχους και αυτοπεποίθηση η νέα γενιά;

Μεγάλες ψυχοκινητικές ιδέες λείπουν που να υποβοηθούν και να εμπνέουν τη συγκρότηση μαζικών κοινωνικών χώρων, να ξεδιπλώνουν τις δυνατότητες των ανθρώπων και να δημιουργούν μια νέα συνείδηση. Το ίδιο και για πεδία όπως ο πολιτισμός, το πολιτικό σύστημα, η παραγωγή, η Υγεία, η Παιδεία, η θέση της Ελλάδας στο σύγχρονο κόσμο.

Γίνεται, μπορούμε, είναι αναγκαίο

Κάποιοι θα πουν ότι αυτά δεν γίνονται ή ότι δεν μπορούμε να τα κάνουμε. Όμως, πέραν του ότι γίνονται ειδικά όταν λαοί βρίσκονται μπροστά στο φάσμα της καταστροφής, πέραν του ότι μπορούμε γιατί η κοινωνία πολλές φορές μας ξεπέρασε και, αν και σκυφτή, τεντώνει το αφτί όταν πρόκειται για κάτι νέο, φρέσκο, ζωντανό και ειλικρινές, είναι και ζωτικά αναγκαίο για να δοθεί πραγματική διέξοδος στη χώρα. Αρκεί να αντιλαμβάνεσαι την προτεραιότητα αυτών των ζητημάτων τα οποία όσο δεν επιχειρείται να αντιμετωπιστούν, μετατρέπονται σε βαρίδια στις δυνατότητες της χώρας και της κοινωνίας για μια άλλη πορεία.

Γιατί μοναδική αξιόπιστη απάντηση στο «καθίστε φρόνιμα» που συμβουλεύει το κατεστημένο, είναι το φρόνημα ενός λαού και ένα πολιτικό κίνημα για ελευθερία, δημοκρατία, δικαιοσύνη, ζωή.

Απαιτείται η κατεπείγουσα κάθοδος στα άδυτα της κοινωνίας, στις καρδιές και στο νου των ανθρώπων και μια συλλογική ανυψωτική πορεία, για να γίνει εφικτή και βιώσιμη μια πραγματικά μεγάλη αλλαγή στη χώρα μας.

* Ο Δημήτρης Κοδέλας είναι βουλευτής Αργολίδας του ΣΥΡΙΖΑ

Διαβάστε Περισσότερα »