Τρίζει, στάζει η παράγκα, θα σωριαστούµε και θα πάµε καλιά µας όλοι.

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Γιώργος Αρμένης: «Η ελπίδα θα έρθει απ’ τις νέες γενιές»

«Είµαι µαζί τους και εκτιµώ το θάρρος τους», αναφέρει στο ARTοποιείο ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και συγγραφέας, αναφερόµενος στους νέους που «δηµιουργούν οµάδες και σχήµατα ώστε να υπάρξουν µεσα στη µικρή και στενάχωρη αγορά»

Ο Γιώργος Αρµένης, από όπου κι αν περάσει στη σκηνή, αφήνει µια αύρα πυκνή. Φτιαγµένος από υλικό ονείρου, συγκινεί σφόδρα και βαθιά πάντα τους θεατές, όπως και αυτή τη σεζόν, µε την παράσταση του έργου του «Ασε να µη µιλήσω καλύτερα»…

Τριταθλητής της τέχνης του εφήµερου (ηθοποιός, σκηνοθέτης, συγγραφέας) ο Γιώργος Αρµένης κραυγάζει την προσωπική του θέση, που απηχεί τη βαθύτερη εσωτερική του ανάγκη να βρει τον εαυτό του µέσα από το θέατρο και γίνεται απαραίτητος υπαρξιακός σύντροφος για το κοινό που τον αποθεώνει.

Εκτός συντεχνίας, παλεύει χρόνια στο «Νέο Ελληνικό Θέατρο», που ίδρυσε όταν αποχώρησε από το ιστορικό «Υπόγειο» του «Θεάτρου Τέχνης». Από τα πιο όµορφα θέατρα της Αθήνας, που στεγάζεται στο διώροφο νεοκλασικό επί της συµβολής των οδών Σπυρίδωνος Τρικούπη και Κουντουριώτου, στα Εξάρχεια.

Εκεί βρίσκεται και η σχολή του. Μία από τις κορυφαίες δραµατικές σχολές της Ελλάδας, η Ανώτερη Σχολή Δραµατικής Τέχνης «Νέο Ελληνικό Θέατρο», του Γιώργου Αρµένη, συνεχίζει την παράδοση του δασκάλου…

Συµπληρώνετε αισίως µισό αιώνα στο θέατρο, στη µαγεία του οποίου σάς παρέσυρε ο αγαπηµένος σας δάσκαλος, Κάρολος Κουν. Τι θυµάστε πιο έντονα από τη διδασκαλία του, που µεταφέρετε κι εσείς µε τη σειρά σας στους µαθητές σας;

Το σεβασµό για την τέχνη, την αγάπη για το θέατρο, τη µαγεία, το ήθος του ηθοποιού τόσο στη σκηνή και κατά προέκταση στη ζωή. Ηταν µάγος της λεπτοµέρειας, πολλές φορές γινόταν επίµονος, φορτικός, ακούραστος, κουνούσε τα χέρια του, έβγαζε κραυγές, τρελούς τονισµούς, σιωπές. Ελεγε ιστορίες που µάγευαν, κι όλα αυτά για να βρει κάτι απ' την αλήθεια, απ' τον ψυχικό κόσµο του ηθοποιού, πάντα σε σχέση µε την προσέγγιση του ήρωα που ο καθένας υποδυόταν. Ηταν ένας παθιασµένος δάσκαλος του θεάτρου. Εύχοµαι στους νέους να του µοιάσουν. Το θεωρώ ως επιτακτική ανάγκη για το σήµερα.

Στο θέατρο του Κουν συναντήσατε και τον Μάνο Χατζιδάκι, που σας εµψύχωσε στα πρώτα σας βήµατα.

Και όχι µόνο! Απ' το υπόγειο του Κουν πέρασε όλο το ανφάν-γκατέ της κουλτούρας και είχα την τύχη να τους ακούω να µου µιλάνε, να µου ζητούν τη γνώµη µου και να µην µπορώ να το πιστέψω, τόσο µεγάλοι και τόσο απλοί. Ευχαριστώ την τύχη µου. Τους κρατώ στη µνήµη µου.

Αγωνίζεστε από το πρωί ως το βράδυ και αυτό σηµαίνει ότι δεν έχετε καιρό να απελπιστείτε. Εντέλει, οι δυσκολίες σας εµπνέουν;

Το να αγωνίζεσαι είναι υπέροχο, το να αγωνίζεσαι, µάταια, όµως… Απελπίζεσαι, µαραζώνεις. Σε αναγκάζουν να παραιτηθείς, θέλει δύναµη ψυχής να κρατηθείς όρθιος και δεν εννοώ τους καλλιτέχνες, αλλά κάθε συνάνθρωπό µας. Η απελπισία είναι ένα σύννεφο, µία µαύρη κουρτίνα στα µάτια µας, δεν µπορούµε να δούµε το φως, είναι κατάρα, πρέπει να κατακάτσει η σκόνη και τότε θα βρούµε την έµπνευση και θα λογαριαστούµε µε τα λάθη και την ιστορία. Αυτή την εποχή απλώς συλλέγουµε τις καταστροφές, επουλώνουµε τις πληγές.

Στο νέο σας έργο «Ασε να µη µιλήσω καλύτερα» οι ήρωές σας, παρόλα τα δεινά που περνάνε, ονειρεύονται. Αυτό θα µας διασώσει τελικά;

Το θέµα είναι να ονειρεύεσαι θετικά, όχι να ονειρεύεσαι πώς θα γίνεις αρπαχτικό, να ονειρεύεσαι την κονόµα, την κλεψιά, την απατεωνιά, την ανηθικότητα, αυτό είναι το ζητούµενό τους. Εξάλλου, ο κάθε ήρωας αντιπροσωπεύει την ιδεολογία του, οι µόνοι θετικοί ήρωες είναι τα εγγόνια µου στο έργο. Επί της ουσίας, ο αιωνόβιος παππούς στα χέρια τους παραδίδει, το πατρικό, την πατρίδα. Απ' τους άλλους, που σκοτώνονται και ανέξοδα µοιράζουν υποσχέσεις, δεν ελπίζεις τίποτα. Ισως τους χαρίζει το θάνατό του, που ακόµα και αυτόν δεν είναι άξιοι να εκτιµήσουν. Η ελπίδα θα έρθει απ' τις νέες γενιές.

Για να αντέξετε την κοινωνική κρίση µπαίνετε στο δικό σας τόπο. Είναι… ηλιόλουστη η δική σας χώρα;

Δεν θα στρουθοκαµηλίσω, τις ευθύνες τις έχουµε όλοι µας και καλό είναι να τις αποδεχτούµε. Ισως να' ναι µια αφετηρία να βγούµε από αυτή την κατάσταση, να γίνει παρελθόν, όσο πιο γρήγορα τόσο πιο καλό θα είναι για όλους µας. Αν δεν γίνει, θα συνεχίσουµε να κλαψουρίζουµε. Σιχαµερό θέαµα. Η ευθύνη είναι στους πολιτικούς να αποτινάξουν το διχασµό, τους εµφυλίους, το λαϊκισµό, τη µικροπολιτική και το παρελθόν. Δεν έχουν νόηµα, κουράσανε τόσα χρόνια. Τρίζει, στάζει η παράγκα, θα σωριαστούµε και θα πάµε καλιά µας όλοι.

Στο θεατρικό χώρο παρατηρείται µεγάλη έκρηξη αυτό τον καιρό. Πιστεύετε αυτό που λένε, ότι σε εποχές κρίσης η τέχνη ανθεί;

Το 80% των ηθοποιών είναι άνεργοι. Βοήθεια από το κράτος καµία για τις τέχνες, και έτσι οι νέοι δηµιουργούν οµάδες, σχήµατα ελπιδοφόρα, προσπαθώντας να υπάρξουν µεσα στη µικρή και στενάχωρη αγορά. Είµαι µαζί τους και εκτιµώ το θάρρος τους. Η χώρα µας είναι υπό επιτήρηση. Ενα µεγάλο µέρος του λαού ζει κάτω απ' τα όρια της φτώχειας. Για ποια άνθιση των τεχνών να µιλήσουµε; Μόνο ως µύθο µπορώ να το εκλάβω. Αν οι εκάστοτε κυβερνήσεις δεν κατανοήσουν τι σηµαίνει πολιτισµός, τίποτα δεν µπορεί να ανθίσει…

Πηγή: toxwni.gr

---

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Για να μην φτάσουμε να πούμε «τίποτα δεν χαρήκαμε»

Της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου

«Αυτοί που αρπάνε το φαΐ από το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα. Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα ζητάν θυσίες. Οι χορτάτοι μιλάνε στους πεινασμένους για τις μεγάλες εποχές που θα’ ρθουν. Αυτοί που βρίσκονται ψηλά Θεωρούνε ταπεινό Να μιλάς για το φαΐ Ο λόγος; Έχουνε κι όλας φάει Αυτοί που τη χώρα σέρνουνε στην άβυσσο λένε πως η τέχνη να κυβερνάς το λαό είναι πολύ δύσκολη για τους ανθρώπους του λαού.»

Με αφορμή τη συμπλήρωση εξήντα χρόνων από τον θάνατο του Γερμανού δραματουργού, ποιητή και διανοητή Μπέρτολντ Μπρεχτ που γιορτάζεται σε όλο τον κόσμο, θυμήθηκα το παραπάνω ποίημα (Μπέρτολντ Μπρεχτ - "Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου" (Ποιήματα του Σβέντμπεργκ), που αν και είναι του 1939 είναι τραγικά διαχρονικό και επίκαιρο.

Λες και γράφτηκε για την Ελλάδα σήμερα, αλλά και όλους τους λαούς, που υποφέρουν από δυνάστες πολιτικούς και τους πίνουν το αίμα οι δανειστές και οι τοκογλύφοι, που δήθεν τους έδωσαν χείρα βοηθείας για να τους σώσουν; αλλά μάλλον να τους γκρεμίσουν στην άβυσσο σκοπεύουν.

Ο Μπρεχτ αρνείται τα πλούτη και τάσσεται με το λαό που υποφέρει και πεινάει. Γίνεται ταπεινός και νοιάζεται για τους καταφρονημένους που κάποτε πρέπει να υψωθούν. Ρίχνει βαριές ευθύνες σε όσους τους εκμεταλλεύονται και πλουτίζουν εις βάρος τους.

Κάθε στίχος του είναι γροθιά στο μαχαίρι. Εξοργίζει τους ισχυρούς, υπερασπίζεται τους αδύναμους και προσπαθεί να αφυπνίσει τους αφελείς, τους ευκολόπιστους, τους σκλάβους μπας και κερδίσουν αυτό τον πόλεμο.

«Αν δεν νοιαστούν οι ταπεινοί Γι’ αυτό που είναι ταπεινό Ποτέ δεν θα υψωθούν» λέει ο Μπρεχτ.

Ας βγούμε λοιπόν από την αδράνεια, μόνον αυτό μας μένει για να μην φθάσουμε ποτέ να πούμε:

«Από κάτω τους οχετοί. Μέσα τους τίποτα, κι από πάνω καπνός. Ζήσαμε κει μέσα. Τίποτα δε χαρήκαμε. Φύγαμε κείθε γρήγορα. Κι αργά φεύγουν κι αυτές».

Όπως εύστοχα το καταγράφει ο μεγάλος δραματουργός στο ποίημά του «Οι πόλεις».

---

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

«ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟ ΓΚΡΕΚΟ» ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΓΚΛΟΡΙΑ»

Της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου

Πρώτη φορά βρίσκω την ελληνική γλώσσα τόσο φτωχή για να εκφράσω το μεγαλείο που εισέπραξα από την μια θεατρική παράσταση.

Την πολυταξιδεμένη παράσταση του Τάκη Χρυσικάκου με το τελευταίο έργο του Νίκου Καζαντζάκη η «Αναφορά στον Γκρέκο», που παίζεται για δύο χρόνια με εξαιρετική επιτυχία στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, και αυτή τη σαιζόν παρουσιάζεται στο Θέατρο «Γκλόρια, κάθε Δευτέρα και Τρίτη.

Μια τέτοια μεταφορά της πνευματικής αυτοβιογραφίας του Καζαντζάκη, η εξομολόγησή του στον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο « η πιο βαθιά πληγή του κόσμου και η πιο βαθιά κραυγή», την κατατάσσει σε αυτό που λέμε ιστορική παράσταση, που συχνά οι χιλιάδες θεατές που την είδαν θα ανακαλούν συχνά στη μνήμες τους για να προχωράει η ψυχή τους, να εξελίσσεται και να γίνεται πιο σοφή, πιο ώριμη.

Ο κ. Χρυσικάκος , που έκανε τη θεατρική προσαρμογή και σκηνοθεσία πατάει στ΄αχνάρια των μεγάλων του δασκάλων Καρόλου Κουν, Μίνωα Βολανάκη, Γιάννη Τσαρούχη και εξελίσσεται ως ένας από τους σημαντικότερους σκηνοθέτες του σύγχρονου Ελληνικού θεάτρου.

Μια παρέα Κρητικών που καθόταν πλάι μου σχολίασε:

«Θα ήταν περήφανος ο Καζαντζάκης αν έβλεπε αυτή την παράσταση και θα ένιωθε ρίγη συγκίνησης»!

Το κοινό αναδεικνύει πάντα τις σπουδαίες παραστάσεις!

Ως προς την ερμηνεία του ο Τάκης Χρυσικάκος δεν μπορούμε να πούμε, ότι απλά ενσάρκωσε τους ρόλους, αλλά ότι μπήκε στη ψυχή του Καζαντζάκη, ταυτίτιστηκε με το ανυπόταχτο πνεύμα του που περιγράφει το μεγαλείο της Ελλάδας και μετέφερε με απαράμιλλη επιδεξιότητα την κοσμοθεωρία του, που έχει βρει τόση απήχηση στις ψυχές όχι μόνο των Ελλήνων αλλά και των ξένων αναγνωστών του και συνοψίζεται στο ότι «η αξία του ανθρώπου είναι να ζει και να πεθαίνει παλικαρίσια».

«..Μια λέξη πάντα, σε όλη μου τη ζωή, με τυραννούσε και με μαστίγωνε· η λέξη "Ανήφορος"· τον ανήφορο αυτόν θα 'θελα εδώ. Με αλήθεια μαζί και φαντασία, να παραστήσω· και τις κόκκινες πατημασιές που αφήκε το ανηφόρισμά μου», λέει ο ίδιος ο μεγάλος στοχαστής.

Ο Τάκης Χρυσικάκος τσαλακώνει τη ψυχή του και την εξωτερική του εμφάνιση για να ανεβεί αυτό τον ανήφορο .

Μέσα σε μια άδεια σκηνή στην οποία υπάρχει μόνο ένα γραφείο με μια λάμπα μια καρέκλα , ένα πανί από όπου περνούν εικόνες από τη ζωή του συγγραφέα και δυο καρέκλες για τους μουσικούς ο Τάκης Χρυσικάκος άλλοτε παίρνει τη μορφή του ηλικιωμένου πια Καζαντζάκη με τη βαθιά γνώση , άλλοτε αυτή ενός ρωμαλέου στρατιώτη με αρρενωπό παράστημα για να κάνει την αναφορά του στο Γκρέκο που είναι «ζυμωμένος με το ίδιο κρητικό χώμα» με εκείνον και μπορεί να τον καταλάβει, άλλοτε γίνεται παιδί , που εκφράζει τη μεγάλη αγάπη για τη μητέρα του και το φόβο του μήπως τη χάσει .

Βρίσκεται σε ένταση, ξεσπάει σε λυγμούς, κλαίει, χαμογελάει, κι άλλες στιγμές το βλέμμα του χαρακτηρίζει η ευγένεια και η πραότητα, η λύπη και η θλίψη ενώ συνομιλεί με τους ήρωες του συγγραφέα - τον Καπετάν Μιχάλη, τον Αλέξη Ζορμπά, τον Δομήνικο Θεοτοκόπουλο και την Ωραία Ελένη του Ομήρου.

Τον συντροφεύει η Γεωργία Νταγάκη με τη λύρα της και το τραγούδι της που κατεβάζει τους αγγέλους πάνω στο θεατρικό σανίδι και ο μουσικός Χρυσόστομος Καραντωνίου, που παίζει κλασική κιθάρα.

Το κοινό που ήταν καθηλωμένο ένιωσε έντονα τις ψυχικές και πνευματικές δονήσεις , που το συγγραφικό έργο του Καζαντζάκη προκαλεί, και ο Τάκης Χρυσικάκος μετέφερε με μοναδικό και συγκλονιστικό τρόπο μέσα από την τέχνη του. Κι όταν τα δάχτυλα έσμιξαν για το χειροκρότημα δεν έλεγαν να σταματήσουν, ώσπου πονέσανε…

Πηγή: toxwni.gr

---

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Επιστρέφει ο «αγνοούµενος» συνθέτης... Λουκάς Θάνος

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου

Σαράντα χρόνια µετά, ο Λουκάς Θάνος επιστρέφει µελοποιώντας Κωστή Παλαµά για να συνδέσει µέσα από τις παρτιτούρες του τον αρχαίο µε το σύγχρονο πολιτισµό.

Λουκάς Θάνος! Ενας µεγάλος Ελληνας δηµιουργός που τιµά τη χώρα µας στα πέρατα της γης. ∆ιδάσκει Αισχύλο στους φοιτητές µεγάλων αµερικανικών πανεπιστηµίων, αλλά και στους Ελληνες µαθητές του, µε στόχο την ανάδειξη της έντονης µουσικότητας και του ρυθµού της ποίησης στην αρχαία τραγωδία. Γράφει µουσική για το Χόλυγουντ.

Στην ελληνική δισκογραφία, ο υπέροχος αυτός καλλιτέχνης µάς άφησε το «Σάλπισµα», τον τελευταίο συγκλονιστικό δίσκο του Νίκου Ξυλούρη.

Σαράντα χρόνια µετά, ο «αγνοούµενος» συνθέτης, σκηνοθέτης, χορογράφος και ηθοποιός, επιστρέφει µελοποιώντας Κωστή Παλαµά, για να συνδέσει µέσα από τις παρτιτούρες του τον αρχαίο µε το σύγχρονο πολιτισµό.


Η προσπάθεια δηµιουργικής αφοµοίωσης του αρχαιοελληνικού πνεύµατος και της λαϊκής παράδοσης και το πνεύµα της οικουµενικότητας του ελληνικού πολιτισµού, που κυριαρχεί στο ποιητικό έργο του Κωστή Παλαµά, σας ενέπνευσε να µελοποιήσετε το «∆ωδεκάλογο του Γύφτου»;

Είναι αλήθεια πως µέσα στα χρόνια αντιλαµβανόµουν και ανακάλυπτα πτυχές του µεγάλου µας ποιητή, που µε τροφοδοτούσαν µε απύθµενη εκστατική έµπνευση. Είναι από αυτήν την ποίηση που θα έλεγα ότι µεγάλωνα µαζί της και όσο περισσότερο όδευα προς τους αιώνιους αρχαίους µας ποιητές και ιδιαίτερα προς τον Αισχύλο τόσο και ο Παλαµάς όλο και πιο πολύ µου αποκαλυπτόταν ως ένας συνδετικός κρίκος του αρχαίου και του σύγχρονου πολιτισµού της παράδοξα απίστευτης αυτής πατρίδας µας, που τολµάει συνεχώς να σταυρώνεται, µόνο και µόνο για να ξανά-αναστηθεί.

Στα δεκάξι σας ντύσατε µουσικά τη «Μπαλάντα του κυρ Μέντιου» και λίγο µετά υπογράψατε τη µουσική στον τελευταίο δίσκο του Νίκου Ξυλούρη, το «Σάλπισµα» (Columbia 1978). Γιατί απουσιάσατε τέσσερις 10ετίες;

Πολλοί θαυµαστές σας αναρωτιούνται τι απέγινε αυτός ο καταπληκτικός συνθέτης, Λουκάς Θάνος;Περάσαµε µια πολυετή περίοδο -ευηµερίας- που δεν είχε τόσο µεγάλη ανάγκη από ποίηση. Το µεγαλύτερο ενδιαφέρον εστιαζόταν στο πώς θα παίρναµε κάποιο πολυτελές αυτοκίνητο µε κάποιο δάνειο τραπεζών. Θα ήταν εξαιρετικά απίστευτο, αν και µόνο σκεπτόµουν να κάνω ένα δίσκο µε ποίηση και ειδικά Παλαµά. Ετοιµαζόµουν, όµως, κρυφά και είχα πάντα τον Αισχύλο να µε καθοδηγεί.

«Σ' αυτό το φέρετρο ακουµπά η Ελλάδα!», είχε πει ο Αγγελος Σικελιανός για το µεγάλο ποιητή Κωστή Παλάµα, την ηµέρα της κηδείας του... Γιατί επιλέγετε, σήµερα, Παλαµά;

Σκεπτόµενος εδώ και τρία-τέσσερα χρόνια τη σηµερινή κατάσταση στην Ελλάδα, αποφάσισα ότι τώρα υπάρχει ένας σοβαρός λόγος για να ακουστούν κάποιοι ποιητές. Ως µια ανάγκη για να φτάσουµε στη ρίζα µας, στις βαθύτερες έννοιες, στο λόγο τον ελληνικό, που τελικά είναι πολιτικός. Τραγούδι όχι σαν πολιτική κίνηση δηλαδή, αλλά που µπορεί να φέρει πολιτική κίνηση ως αποτέλεσµα.

Τυχερός στο ξεκίνηµά σας, που επισφραγίστηκε µε τον Αρχάγγελο της Κρήτης κι άφησε διαµάντια στην ελληνική δισκογραφία. Και τώρα επιλέξατε το σύντεκνο και οµότεχνό του Γιάννη Χαρούλη µε τη δωρική φωνή.

Τελικά, κατάλαβα, ότι µε ενθουσιάζει η κρητική ψυχή µε το δωρικό της ήχο. Ο Γιάννης είναι ο πιο κοντινός, ο πιο συγγενικός σε εµένα. Είχαµε και ένα προηγούµενο, βέβαια. Χωρίς να γνωριζόµαστε, είχα ακούσει πριν από δέκα χρόνια να τραγουδάει το «Πόνοι της Παναγιάς» µε το λαούτο του. Κάτι µού έκανε τότε. Τον ξεχώρισα και τον είχα στο νου µου. Αυτή τη στιγµή είναι ο πιο συγγενικός προς τη δική µου ανάγκη.

Είναι γεγονός ότι ανακαλύψατε τον Παλαµά µέσα από την ενασχόλησή σας µε την αρχαία τραγωδία και την µελέτη σας πάνω στον Αισχύλο;

Είναι όντως έτσι. Ο Παλαµάς είναι µια δουλειά µου, που τη θεωρώ σαν λειτουργία. Ξεκίνησε από την ενασχόλησή µου µε την αρχαία τραγωδία και τη µελέτη µου πάνω στον Αισχύλο. Μέσα από τον Αισχύλο έφτασα στους ποιητές και ο ποιητής που ήταν πιο κοντά µου -και µε βοήθησε ο Αισχύλος στο να τον κατανοήσω- ήταν ο Παλαµάς. Είχα δουλέψει πολύ πάνω σε αυτόν τον ποιητή. Σκέψου ότι έχω ανέκδοτο τραγούδι του Παλαµά µε τον Νίκο Ξυλούρη.

Συµπεριλάβατε στο δίσκο αυτήν τη σπάνια ηχογράφηση;

Οχι, δεν έχω βάλει κανένα τραγούδι από τότε. Με τον Γιάννη έχω κάνει µία επιλογή, κυρίως, από το «∆ωδεκάλογο του Γύφτου». Τα µισά κοµµάτια τα έχω γράψει πρόσφατα, το Σεπτέµβριο που µας πέρασε. Αυτός ο δίσκος είναι το πρώτο µέρος από µια τριλογία µου πάνω στον Παλαµά.

Ποιο είναι το µήνυµα που στέλνει ο ποιητής στη σύγχρονη Ελλάδα;

Μας στέλνει περηφάνια, γνώση και υπενθύµιση για τη µοναδικότητα της Ελλάδας και της γλώσσας της, αλλά ακόµα -και το σπουδαιότερο νοµίζω- µας επανασυνδέει µε την κάπως χαµένη και φθίνουσα κατά τη γνώµη µου, αισθητική, δηλαδή ηθική.



Πηγή: toxwni.gr

---

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Να εξουδετερώσουμε τον Προκρούστη

Της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου

Η Ελλάδα συνεχίζει να βρίσκεται στην Προκρούστεια κλίνη και οι δανειστές και οι τοκογλύφοι της χώρας να κόβουν τα άκρα της, που δεν ταιριάζουν απολύτως στο κρεβάτι, όπως ακριβώς ο ληστής της μυθολογίας Προκρούστης ή Πολυπήμων.

Ο συμβολισμός είναι διαχρονικός. Αλλά έτσι πάμε και αν το κουαρτέτο συνεχίσει την αιματηρή του δράση, μην αναρωτιέστε, τι θα απομείνει στο τέλος. Τίποτα. Θα ολοκληρωθεί το σχέδιο για τον αφανισμό μας με την ανοχή των πολιτικών μας και την δική μας.

Το λημέρι του σύγχρονου Προκρούστη είναι στο Χίλτον. Εκεί μαγειρεύουν τα πάντα εκεί επιβάλουν στους πολιτικούς μας να εξαναγκάζουν τους μικρόσωμους Έλληνες, που αντιπροσωπεύουν το λαό να ξαπλώνουν στο μακρύ κρεβάτι και τους τραβούν βίαια μέχρι θανάτου, ώστε να καλύψουν όλο το μήκος του. Κατηγορούν την πραγματικότητα γιατί δεν ταιριάζει στα οικονομικά μοντέλα που θέλουν να επιβάλουν και εξευτελίζουν εμάς και την ιστορία μας.

Από τη μια οι κατασχέσεις πρώτης κατοικίας που αυξάνονται και πληθύνονται και στο εξής θα γίνονται ηλεκτρονικά και ποιος θα έχει πρόσβαση να τις πληροφορηθεί, και από την άλλη οι μισθοί και οι συντάξεις που έχουν κατακρεουργηθεί και ο κόσμος δεν μπορεί να ζήσει πια.

Και καλά στη μυθολογία βρέθηκε ο Θησέας που αντιμετώπισε και εξόντωσε και τον Προκρούστη, και μπήκε θριαμβευτής στην πόλη. Σήμερα ποιος θα μας σώσει; Ο ποιητής των κολασμένων της γης, ο Πάμπλο Νερούντα έλεγε: «Η ελπίδα έχει δυο παιδιά: την οργή και το θάρρος. Την οργή για την πραγματικότητα και το θάρρος για να αλλάξει την πραγματικότητα». Γιατί «σίγουρα πάνω σε κάποιο κλαρί κρέμεται κάποια ελπίδα», όπως συμπληρώνει ο ομότεχνός του Έλληνας Μενέλαος Λουντέμης.

Μήπως ήρθε ο καιρός να βρούμε το θάρρος μας;

---

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Πού ήσουν 20 χρονών γομάρι, όταν έριχναν στους παππούδες σου χημικά;

Της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου

Κοίτα! Οἱ γέροι ἔχουν κινήσει
κι᾿ ἔχ᾿ ἡ πλάση κοκκινήσει
κι᾿ ἄλλος ἥλιος ἔχει βγῇ
σ᾿ ἄλλη θάλασσ᾿, ἄλλη γῆς.

Κι εσύ που είσαι 20 χρονών γομάρι, που βρισκόσουν, όταν οι παππούδες και οι γιαγιάδες σου δέχονταν επίθεση με χημικά από αστυνομικούς λίγο πιο πάνω από το Μέγαρο Μαξίμου; Τα περήφανα γηρατειά (;) σήκωσαν ολόκληρη κλούβα και το έκαναν για σένα νεαρέ, που κάποτε ήσουν πρωτοπόρος στους αγώνες και σήμερα ξημεροβραδιάζεσαι στα καφέ με το κινητό ανά χείρας και δεν ξεσηκώνεσαι, ενώ όλα γύρω σου καταρρέουν…

Δανείστηκα τους στίχους από τον κυρ Μέντιο -κι ας με συγχωρήσει ο Κώστας Βάρναλης που τους έφερα στα μέτρα μου- που είναι το θύμα της εκμετάλλευσης και στο τέλος της ζωής του τον πετάνε σαν στυμμένη λεμονόκουπα.

Ο «παππούς των λαϊκών αγώνων», όπως έχει χαρακτηριστεί ο ποιητής, απευθύνεται στο λαό και του λέει να μην σκύβει άλλο το κεφάλι, ενώ τον προτρέπει να ξυπνήσει για «να ‘ρτει ανάποδα ο ντουνιάς.»

«Ἢ ποίηση τοῦ Βάρναλη», όπως γράφει ὁ Μενέλαος Λουντέμης, «δὲ μύριζε ποτὲ γάλα. Μύριζε ἀπὸ τὴν ἀρχὴ μπαροῦτι· κατέβηκε δηλαδὴ στὸ στίβο χωρὶς πάρα πολλὰ γυμνάσματα καὶ δοκιμὲς καὶ περιπλανήσεις στοὺς λειμῶνες τῶν ἀσφόδελων. Μ᾿ ἄλλα λόγια, χωρὶς αὐτὲς τὶς πεισιθάνατες κραυγὲς ποὺ ἔβγαζαν ὅλοι οἱ λυρικοί του καιροῦ του. Ὄχι. Ἡ Ποίηση τοῦ Βάρναλη ἦταν ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἀρσενική, λάσια, μιὰ βολίδα ποὔπεσε μὲς στὰ στεκούμενα νερὰ τοῦ μελίπηχτου λυρισμοῦ».

Η ποίηση του Βάρναλη μας λαξεύει δημιουργικά και διατηρεί πάντα αναμμένο στη ψυχή και στο μυαλό μας το φως της επανάστασης…

Δὲ λυγᾶνε τὰ ξεράδια
καὶ πονᾶνε τὰ ρημάδια!
Κούτσα μία καὶ κούτσα δυὸ
τῆς ζωῆς τὸ ρημαδιό!

Μεροδούλι, ξενοδούλι!
Δέρναν οὗλοι: ἀφέντες, δοῦλοι,
οὗλοι: δοῦλοι, ἀφεντικὸ
καὶ μ᾿ ἀφήναν νηστικό.

Όπως και να΄χει οι συνταξιούχοι έδωσαν ένα μάθημα στην κοινωνία, που κάθεται απαθής και παραπονείται από τον καναπέ, όπως εύστοχα σχολίασαν σε ανακοίνωσή τους.

«Με φιλοδωρήματα δεν μας ξεγελάτε. Ντροπή σε σας που τώρα κυβερνάτε», είναι ένα από τα συνθήματα που κυριάρχησαν στην συγκέντρωση των ηλικιωμένων, που θα δώσουν και πάλι δυναμικό παρόν την επόμενη εβδομάδα.

Δεν ξέρω, αν αυτή η ιστορική συγκέντρωση, έδωσε το εναρκτήριο λάκτισμα για ένα γενικό ξεσηκωμό. Ίσως. Το ελπιδοφόρο είναι, ότι η κοινωνία, που βρίσκεται στα κάγκελα, άρχισε δειλά – δειλά να κινείται.

Μα με παρεμβάσεις στα ειρηνοδικεία της χώρας κάθε Τετάρτη αποτρέποντας κατασχέσεις που γίνονται ακόμα και για 590 ευρώ, αλλά και δυναμικές συγκεντρώσεις κοινωνικών ομάδων, που βγαίνουν καθημερινά να διαμαρτυρηθούν στους δρόμους δηλώνοντας, ότι δεν αντέχουν άλλο το άδικο τούτου του Κόσμου.

Γέρασα κι᾿ ὡς δὲ φελοῦσα
κι᾿ ἀχαΐρευτος κυλοῦσα,
μὲ πετάξανε μακριὰ
νὰ μὲ φᾶνε τὰ θεριά.

Χάιντε θῦμα, χάιντε ψώνιο
χάιντε Σύμβολον αἰώνιο!
Ἂν ξυπνήσεις, μονομιᾶς
θά ῾ρτη ἀνάποδα ὁ ντουνιᾶς.

---

Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ας υπερασπιστούμε το μαζικό μας εξευτελισμό

Της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου

«Ο άνθρωπος βγαίνει στο σφυρί. Για να μη βρίσκει το Σύστημα καμιά αντίδραση και να μπορέσει αύριο να βγάλει ελεύθερα στο σφυρί και τις πατρίδες. Η ζωή γίνηκε πια πάρα πολύ απάνθρωπη για να την καλουπώνουμε σε σχήματα, δε μας ανήκει καν, όπως δε μας ανήκει τίποτα, από τη γη που κατοικούμε ως τα πρόσωπά μας.»

Η Λιλή Ζωγράφου τα΄πε όλα. Υπήρξε τόσο προφητική και δυστυχώς, δικαιώθηκε στο πέρασμα του χρόνου.

Είπατε κάτι; Δεν άκουσα καλά. Έχετε αντίρρηση, ότι τίποτα δεν μας ανήκει πια και ότι βγαίνει στο σφυρί η πατρίδα μας. Α είπα.

Έχετε αντίρρηση, ότι «ο κάθε τυχάρπαστος, ο κάθε τιποτένιος, μπορεί να μάς δέσει πάνω σε μια καρέκλα, σ’ έναν πάγκο ή σ’ ένα κρεβάτι, να μάς φτύσει, να μάς μαστιγώσει, να μάς βιάσει.»

Δεν άκουσα;

Τότε, γιατί δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα να πεθάνουμε εξαθλιωμένοι από την πείνα;

«Το σύστημα αποχαλινωμένο καλλιεργεί σκόπιμα την ασυνειδησία, την αγριότητα, το χάος, καταλύοντας το σεβασμό για τον ανθρώπινο παράγοντα. Δεν άφησε τίποτα ανεκμετάλλευτο, από το “χάσμα των γενιών” που αποκόβει τους ανθρώπους μεταξύ τους και ετοιμάζει τους αυριανούς παιδιά-καταδότες του Χίτλερ, ως την κατάργηση της οικογένειας.»

Η Λιλή Ζωγράφου καταθέτει απλά τα γεγονότα σαν να είναι σήμερα. Η ζωή περνά από μέσα γης όπως λέει, την διαποτίζει με την ασκήμια της, τη γεμίζει λύσσα με την αδικία της την οργανωμένη για να φθάσει να πει:

«Αν ξαναγινόμουν είκοσι χρόνων θα ξεκινούσα από τις κορφές των βουνών, αντάρτης, ληστής, πειρατής, ν’ ανοίξω τα μάτια εκείνων που δέχονται αδιαμαρτύρητα τη μοίρα τους, όσο και κείνων που εθελοτυφλούν. Όχι, η επανάστασή μου δε θα στρεφόταν κατά του κατεστημένου και του συστήματός του, αλλά εναντίον εκείνων που το ανέχονται. Θα σκότωνα, θα τσάκιζα την κακομοιριά, την υποταγή, την ταπεινοφροσύνη.»

Ανοίγουμε, λοιπόν, τα μάτια μας και ατσαλώνουμε τη ψυχή μας για να διαχειριστούμε την κατάσταση και να τσακίσουμε την κακομοιριά και την υποταγή.

«Η γη έτσι κι αλλιώς δε χωρά άλλους ταπεινούς και καταφρονεμένους» παραδέχεται η Λιλή Ζωγράφου.

Κι εμείς δεν είμαστε καταφρονημένοι, όπως σας βλέπουν πολιτικοί και οι τοκογλύφοι που μας στράγγιξαν.

Ας οργανωθούμε λοιπόν, στις γειτονιές μας για να πατάξουμε την αδικία, για να συμπαρασταθούμε στους συνανθρώπους μας που χάνουν τα σπίτια τους, και σε όλους αυτούς που στο εξής θα μείνουν χωρίς ρεύμα και νερό, αφού αυτά τα δημόσια αγαθά βγαίνουν στο σφυρί. Ας αγωνιστούμε. Είδαμε σήμερα τους ξενοδοχοϋπάλληλους που έδωσαν μάχη σώμα με σώμα με τα ΜΑΤ, γιατί δεν τους επέτρεψαν την είσοδο στο υπουργείο εργασίας. Ας σταθούμε στο πλευρό όλων των κοινωνικών ομάδων που συγκρούονται με την εξουσία για να πάρουν πίσω τη ζωή τους και τη χαμένη τους αξιοπρέπεια.

Μέχρι και ο πρόεδρος της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ αποκάλυψε τους ενόχους, όταν δήλωσε πρόσφατα πώς ήταν αποκλειστική απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης η πώληση κόκκινων δανείων σε ξένα funds.

Αναλυτικά η απάντηση του Γιούνκερ στον τηλεοπτικό σταθμό ΑΝΤ1:

«Σε απάντηση του ερωτήματος σας σχετικά με το αν οι ευρωπαϊκοί θεσμοί έχουν επιβάλλει στις ελληνικές αρχές ως προαπαιτούμενο, τη μη νομοθέτηση του δικαιώματος του οφειλέτη και του εγγυητή να συμμετάσχουν στη διαδικασία που συνδέεται με την αγορά και πώληση του δανείου τους και του δικαιώματος να παρουσιάσουν προσφορά και από μέρους των ίδιων, σας ενημερώνω ότι δεν ισχύει καμία τέτοια περίπτωση.

Οι ελληνικές αρχές είχαν την πρωτοβουλία της σύνταξης, τόσο της αρχικής όσο και της αναθεωρημένης έκδοσης του νόμου 4354/2015 και στο έργο τους αυτό δεν αντιμετώπισαν κανένα εκ προοιμίου περιορισμό όπως αυτόν που αναφέρετε στο ερώτημα σας και πράγματι ούτε συζητήθηκε κάτι τέτοιο σε κανένα στάδιο της νομοθετικής διαδικασίας.»

Και φρεσκάροντας τη μνήμη μας, ας θυμηθούμε τη συνέντευξη που παραχώρησε ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας, Μάσιμο Ντ’ Αλέμα στη RaiNews24 που αναστάτωσε τις Βρυξέλλες.

Ο Μάσιμο Ντ’ Αλέμα, αποκάλυψε, ότι τα 220 δισεκατομμύρια ευρώ από τα 250 δισ. ευρώ της ευρωπαϊκής βοήθειας προς την Ελλάδα, κατέληξαν απευθείας στις γερμανικές, γαλλικές και σε μικρότερο ποσοστό τις ιταλικές τράπεζες.

---

Η Σφήκα: Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου: Σχετικά με τον συντάκτη

---

Διαβάστε Περισσότερα »

Ας μιλήσουν οι φιλόσοφοι κι οι ποιητές «Η άνοδος της ασημαντότητας»

Της δημοσιογράφου Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου

Όταν η χώρα είχε μπει σε βαθιά ύφεση, το 2011, ο Μάνος Ελευθερίου σχολιάζοντας την κατάσταση που βρίσκεται είχε πει:

«Εκείνο που φοβάμαι είναι μήπως φτάσει ο κόσμος κάποια στιγμή στον εμφύλιο. Είναι το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί. Και βεβαίως ότι οι κρατούντες ίσως... θα τρέχουνε από χωρίου εις χωρίον να σωθούνε. Διότι ο κόσμος δεν αντέχει πια τούτο το ρεζιλίκι.»

Δύο χρόνια μετά, ο ποιητής οραματιζόμενος την επόμενη ημέρα της οικονομικής κρίσης είπε και πάλι τα πράγματα με το όνομά τους:

«Ορισμένοι θα μπορέσουν να αποκτήσουν περισσότερα χρήματα. Άλλοι θα χάσουν και αυτά που έχουν. Οι αβόλευτοι θα παραμείνουν αβόλευτοι. Είναι σίγουρο ότι ετοιμάζεται κάτι φοβερό. Εγώ υπολογίζω σε μια μεγάλη αναταραχή, σε μια Επανάσταση! Δεν ξέρω ποιος θα την αναλάβει και πως θα ξεκινήσει. Ακόμη και από νέα παιδιά, από φοιτητές που θα έπαιρναν στα χέρια τους την εξουσία. Ακόμη και από αυτούς περιμένω μια βοήθεια…»

Κι έτσι είναι. Οι πλούσιοι στις μέρες μας έγιναν πλουσιότεροι και οι φτωχοί, όχι φτωχότεροι, αλλά επαίτες. Εξαθλιώθηκε πλήρως η ελληνική κοινωνία από τους φόρους και τα άδικα χαράτσια, ενώ το προσδόκιμο ζωής κατέβηκε κατά πολύ.

«Ποιος τη ζωή μας , ποιος την κυνηγά;» αναρωτιέται ο Μάνος Ελευθερίου στους στίχους του, που κατέστησε αξεπέραστους στο χρόνο ο Μίκης Θεοδωράκης με τη μουσική του. Αυτός ο γραφιάς που τίμησε και τιμά τα ελληνικά γράμματα δεν αρέσκεται σε αναλύσεις και το μόνο που έχει να πει για αυτό το διαχρονικό τραγούδι είναι:

«… έχω καιρό να το ακούσω. Αλλά νομίζω ότι έχει αντίκτυπο στον κόσμο. Από ότι μου έλεγε ο Κατσιμίχας όποτε το τραγουδάνε το αποθεώνουν.» Σαν ψάρια μας έχουν πιάσει μες στα δίχτυα Ποιος τη ζωή μας, ποιος την κυνηγά; Μήπως εν τέλει για όλα φταίει «Η άνοδος της ασημαντότητας»;

Αυτό τον τίτλο δίνει ο φιλόσοφος και διανοητής Κορνήλιος Καστοριάδης στο βιβλίο του, που περιλαμβάνει κείμενά του των τελευταίων ετών τόσο προφητικά, τα οποία αφορούν τη σύγχρονη πραγματικότητα, το στοχασμό πάνω στην κοινωνία και την πολιτική.

Παραθέτω δύο χαρακτηριστικά αποσπάσματα που ξεχώρισα από το βιβλίο, τα οποία καταγράφουν την τραγωδία που βιώνουμε οι Έλληνες αλλά και την κατάσταση αποσύνθεσης των δυτικών κοινωνιών, που αξίζει να μελετήσετε σε βάθος...

« …με δεδομένη την οικολογική κρίση, την ακραία ανισότητα της κατανομής των πόρων μεταξύ πλουσίων και φτωχών χωρών, την απόλυτη σχεδόν αδυναμία να συνεχίσει το σύστημα τη σημερινή του πορεία, το απαιτούμενο είναι μια νέα φαντασιακή δημιουργία που η σημασία της δεν μπορεί να συγκριθεί με τίποτα ανάλογο στο παρελθόν, μια δημιουργία που θα έβαζε στο κέντρο της ζωής του ανθρώπου σημασίες άλλες από την αύξηση της παραγωγής και της κατανάλωσης, που θα έθετε στόχους ζωής διαφορετικούς, για τους οποίους οι άνθρωποι θα μπορούσαν να πουν πως αξίζουν τον κόπο.

Αυτό θα απαιτούσε φυσικά μια αποδιοργάνωση των κοινωνικών θεσμών, των σχέσεων εργασίας, των οικονομικών, πολιτικών, πολιτιστικών σχέσεων. Θα έπρεπε λοιπόν από εδώ και πέρα οι άνθρωποι (μιλάω τώρα για τις πλούσιες χώρες) να δεχτούν ένα αξιοπρεπές αλλά λιτό βιοτικό επίπεδο και να παραιτηθούν από την ιδέα ότι ο κεντρικός σκοπός της ζωής τους είναι να αυξάνεται η κατανάλωση τους κατά 2 με 3% το χρόνο.

Για να το δεχθούν αυτό, θα έπρεπε κάτι άλλο να δίνει νόημα στη ζωή τους. –Ξέρουμε, ξέρω ποιο είναι αυτό το κάτι άλλο– τι ωφελεί όμως, από τη στιγμή που η μεγάλη πλειονότητα του κόσμου δεν το δέχεται και δεν κάνει αυτό που πρέπει ώστε να γίνει πραγματικότητα;

Αυτό το άλλο είναι η ανάπτυξη των ανθρώπων, αντί για την ανάπτυξη των σκουπιδοπροιόντων. Κάτι τέτοιο θα απαιτούσε μιαν άλλη οργάνωση της εργασίας, η οποία θα έπρεπε να πάψει να είναι αγγαρεία και να γίνει πεδίο προβολής των ικανοτήτων του ανθρώπου. Άλλο πολιτικό σύστημα, μιαν αληθινή δημοκρατία που θα συνεπαγόταν τη συμμετοχή όλων στη λήψη των αποφάσεων. Μιαν άλλη οργάνωση της παιδείας, ώστε να διαπλάθονται πολίτες ικανοί να ασκούν και να άρχονται, σύμφωνα με τη θαυμάσια έκφραση του Αριστοτέλη- και ούτω καθ’ εξής.

Εννοείται ότι όλα αυτά θέτουν θεμελιώδη προβλήματα: για παράδειγμα, με ποιον τρόπο θα μπορούσε να λειτουργήσει μια αληθινή, μια άμεση δημοκρατία, όχι πια με 30.000 πολίτες, όπως στην Αθήνα της κλασσικής εποχής, μα με 40 εκατομμύρια πολίτες, όπως στη Γαλλία, ή ακόμα και με πολλά δισεκατομμύρια άτομα στην κλίμακα του πλανήτη;

Προβλήματα κολοσσιαίας δυσκολίας, που όμως κατά τη γνώμη μου μπορούν να λυθούν –με την προϋπόθεση ότι η πλειονότητα των ανθρώπων και των ικανοτήτων τους θα κινητοποιηθεί για τη δημιουργία λύσεων, αντί να προβληματίζεται για το πότε θα μπορέσει να αποκτήσει τρισδιάστατη τηλεόραση.

Αυτά είναι τα καθήκοντα που έχουμε μπροστά μας –και η τραγωδία της εποχής μας είναι ότι η δυική ανθρωπότητα κάθε άλλο παρά νοιάζεται για αυτά–. Πόσον καιρό ακόμα η ανθρωπότητα θα κατατρύχεται από τις ματαιότητες και τις ψευδαισθήσεις που ονομάζουμε εμπορεύματα; Μια καταστροφή οποιουδήποτε είδους –οικολογική, για παράδειγμα– θα προκαλέσει άραγε μια βίαιη αφύπνιση, ή μήπως την εμφάνιση αυταρχικών ή ολοκληρωτικών καθεστώτων;

Κανείς δε μπορεί να απαντήσει σε τέτοιου είδους ερωτήματα. Εκείνο που μπορούμε να πούμε, είναι ότι όλοι όσοι έχουν συνείδηση του φοβερά σοβαρού χαρακτήρα των ζητημάτων πρέπει να προσπαθήσουν να μιλήσουν, να ασκήσουν κριτική σε αυτή την ξέφρενη πορεία προς την άβυσσο, να ξυπνήσουν την συνείδηση των συμπολιτών τους». σελ. 128-131)

«Η κοινωνία μπορεί να ζήσει μόνον όσο δημιουργεί σημασίες κι όσο θα εξακολουθούν να υπάρχουν άνθρωποι που στοχάζονται, που αμφισβητούν το κοινωνικό σύστημα»

Υπογραμμίζει ο Καστοριάδης. Μήπως λοιπόν, πρέπει να αναθεωρήσουμε θέσεις και απόψεις για να βρούμε το χαμένο όνειρο και να βγούμε από τον εφιάλτη του μεταπολιτευ­τικού συστήματος;

Διαβάστε Περισσότερα »

Το δεύτερο μεγάλο βήμα της Ζωής!!!

Της δημοσιογράφου Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου

Τη χθεσινή ημέρα, που γιορταζόταν διεθνώς η δημοκρατία, ένας εορτασμός, που στοχεύει στην ανάδειξη των αξιών της, επέλεξε συμβολικά η Ζωή Κωνσταντοπούλου να κοινοποιήσει το επόμενο βήμα της!

Την Πέμπτη 15 Σεπτεμβρίου η Πλεύση Ελευθερίας και η Πρωτοβουλία «ΟΧΙ στα Ναι τους» παρουσίασε το νομικό φορέα υπεράσπισης του Δημόσιου Συμφέροντος και διεκδίκησης Δικαιοσύνης, στην αίθουσα Αντώνης Τρίτσης, που ήταν κατάμεστη από ένα κόσμο, ο οποίος διψάει για αποκατάσταση της δημοκρατίας και κοινωνική δικαιοσύνη στους ζοφερούς καιρούς των μνημονίων.

Ο νομικός αυτός φορέας στον οποίο προσχώρησε και η ανεξάρτητη ευρωβουλευτής Σοφία Σακοράφα συγκροτήθηκε με πρωτοβουλία της «Πλεύσης Ελευθερίας» και της Ζωής Κωνσταντοπούλου θα διερευνήσει τέσσερις μεγάλες υποθέσεις: τις γερμανικές αποζημιώσεις, την υπόθεση της Siemens, το ελληνικό χρέος και τα μνημόνια και την υπόθεση της ΕΛΣΤΑΤ.

Επικεφαλής του φορέα θα είναι ο επίτιμος καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Γιώργος Κασιμάτης.

Και θα στελεχωθεί από τους:

• κ.κ. Στράτο Γεωργούλα, αναπληρωτή καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου,
• τον δικηγόρο στον Άρειο Πάγο και Δρ. Πολιτικου Δικαίου Φώτη Μαζαράκη,
• τον δικηγόρο στον Άρειο Πάγο και τέως Γενικό Γραμματέα Δημόσιας Περιουσίας Δημήτρης Κλούρα, που παραιτήθηκε πέντε μήνες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του,
• την ανεξάρτητο ευρωβουλευτή Σοφία Σακοράφα, η οποία θα υπηρετήσει το νομικό αυτό φορέα στις Βρυξέλλες,

Ενώ δεκάδες διαπρεπείς νομικοί επεξεργάζονται το καταστατικό του νομικού αυτού φορέα, που θα κατατεθεί στις 30 Σεπτεμβρίου, οπότε θα κοινοποιηθεί και η επωνυμία του, όπως ανακοίνωσε η κα. Κωνσταντοπούλου, η οποία και προανήγγειλε τέσσερις μεγάλες εκδηλώσεις μέσα στον Οκτώβριο, 3 του μήνα στην Αθήνα και 10 Οκτωβρίου στη Θεσσαλονίκη και δυο ακόμα με τις οποίες θα κάνει αισθητή την παρουσία του ο φορέας.

Οικοδεσπότης της βραδιάς, που κύλησε σε ένα συγκινησιακό κλίμα με παρατεταμένο χειροκρότημα, ήταν ο δικηγόρος Κώστας Ζηκογιάννης.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου ξεσήκωσε τους παρευρισκόμενους με την ομιλία της!

«Θα κάνουμε αυτό που φοβούνται. Η απόδοση και η αποκατάσταση της δικαιοσύνης αποτελεί υπόθεση πόλων μας Η δικαιοσύνη δεν είναι διεκπεραίωση, δεν είναι πρόσχημα, δεν μπορεί να είναι άλλοθι ή σύνθημα. Πρέπει να αποκαταστήσουμε τη λαϊκή κυριαρχία. Με αυτό το μέσο θα προασπίσουμε τη Δημοκρατία.

Ο νομικός αυτός φορέας θα έχει πολύ μεγάλη δύναμη και θα έχει ανοιχτές τις πόρτες στους πολίτες, προκειμένου να συμμετάσχουν. Η διεκδίκηση της δικαιοσύνης είναι μια πράξη αντίστασης! Υποσχόμαστε, ότι δεν θα υπάρξει στοιχείο που δεν θα φωτιστεί. Έτσι οποιοσδήποτε συνένοχος δεν θα κοιμάται ήσυχος για το επόμενο διάστημα»

Δήλωσε η επικεφαλής της ″Πλεύσης Ελευθερίας″ και ολοκλήρωσε:

«Από την στιγμή που ανακοινώσαμε την ίδρυση του νέου φορέα, έπεσε σιωπητήριο από εκείνους που είναι υπεύθυνοι για την ενημέρωση. Αυτό το σιωπητήριο μας πεισμώνει να συνεχίσουμε. Είναι ιδιαίτερη τιμή ότι ενοχλούμε τόσο!»

Κι ενώ η ατμόσφαιρα ήταν συγκινησιακά φορτισμένη τον λόγο πήρε ο Γιώργος Κασιμάτης για να πει:

«Η Ζωή προβαίνει σε ένα δεύτερο μεγάλο βήμα. Το πρώτο ήταν η Επιτροπή Αλήθειας που δημιουργήθηκε για τον απάνθρωπο δανεισμό της χώρας μας, για το δάνειο εκείνο που έδεσε χειροπόδαρα ολόκληρο τον ελληνικό λαό για να του πάρει τα πάντα. Τα αποτελέσματά της φάνηκαν σε όλο τον κόσμο. Η Επιτροπή Αλήθειας μπορεί να καταργήθηκε από την ″αριστερή″ διακυβέρνηση της χώρας, αλλά ταρακούνησε τον κόσμο.

Το δεύτερο βήμα έρχεται με την Πλεύση Ελευθερίας για να τρομοκρατήσει για μια ακόμα φορά όλους τους ενόχους για αυτά που κάνουν. Δεν θα το δούμε ως Γουδί, αλλά ως πολιτική αντίσταση, που φοβούνται όλοι στην Αθήνα, στις Βρυξέλλες, στην Αμερική κι εμείς θα συνεχίσουμε το λάκτισμα προς όλους αυτούς που είναι ένοχοι. Η αλήθεια για τα εγκλήματα, για ό, τι παράνομο γίνεται είναι θέμα πολιτικό, θέμα αντίστασης.

Και από τη στιγμή που ξεκινάει η επισήμανση της ενοχής και των ενόχων έρχεται το αποτέλεσμα. Προσωπικά, θα βοηθήσω συμβουλευτικά και με την εμπειρία μου τον νέο φορέα για να φέρει σε πέρας το έργο του.»

Η κα. Έμη Χρηστούλα, κόρη του αυτόχειρα του μνημονίου, διάβασε το μήνυμα της Σοφίας Σακοράφα, η οποία θα είναι υπεύθυνη για τις δράσεις που θα αναλάβει ο φορέας στο Ευρωκοινοβούλιο και τα ευρωπαϊκά όργανα.

«Κάθε φορά που η ιστορία κοιλοπονάει ο λαός ξέρει να την ξεγεννήσει κι ας μην έχει όλα τα εργαλεία. Πάμε να βγάλουμε τα κάστανα από τη φωτιά. Η σημερινή πρωτοβουλία είναι ακριβώς αυτό. Αυτοί που καταστρέφουν τη ζωή μας θα μας βρίσκουν πάντα μπροστά και τότε θα είναι αυτοί με την πλάτη στον τοίχο. Όταν η ιστορία μετατρέπεται σε φάρσα, όταν η λιτότητα μετατρέπεται σε αβάσταχτη κανονικότητα, όταν το χρέος τους μετατρέπεται σε χρέος μας, όταν το ξεπούλημα μετατρέπεται σε ανάπτυξη, η μόνη επιλογή είναι η σύγκρουση. Ο νομικός φορέας είναι ένα πολύτιμο πολιτικό εργαλείο», υπογράμμισε μεταξύ άλλων στο κείμενο της η ευρωβουλευτής.

«Η ενδυνάμωση και προσφυγή στη δικαιοσύνη θα οδηγήσει σε λογοδοσία κυβερνητικών οργάνων για τις αποφάσεις που παίρνουν. Η δουλειά αυτής της επιτροπής είναι πολιτική, γιατί αποκαλύπτει τη ρίζα του προβλήματος και αναδεικνύει τη συλλογική βλάβη. Και για να αντιγράψω ένα σύνθημα που είδα στον τοίχο «Δεν σου λέω ότι είναι εύκολο. Σου λέω ότι αξίζει», ανέφερε ο καθηγητής κ. Γεωργούλας.

«Η πρόταση της Ζωής, με σκοπό να απελευθερωθεί η πατρίδα από αυτό το μνημονιακό καθεστώς, είναι μεγάλη τιμή για μένα. Το μνημονιακό καθεστώς έχει εγκατασταθεί με παραβάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος. Τα μνημόνια μαζί με τις δανειακές συμβάσεις έχουν εγκαθιδρυθεί με παραβάσεις θεμελιωδών υποχρεώσεων της Βουλής», σχολίασε ο κ. Μαζαράκης.

Τελεία έβαλε ο δικηγόρος Δημήτρης Κλούρας, ο οποίος υποσχέθηκε παρουσία όλων:

«Θα συνδράμω σε κάθε προσπάθεια για την αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας και της δημοκρατίας».

Κάτι που απέδειξε έμπρακτα με τη στάση του, όταν επέλεξε να παραιτηθεί από τη θέση του γ.γ δημόσιας περιουσίας, αφού κατέθεσε στον εισαγγελέα, ότι μεμπτό υπέπεσε στην αντίληψή του από αυτό το πόστο.

Ανάμεσα στο εκλεκτό ακροατήριο ήταν οι πρωταγωνιστές του θεάτρου μας Μάνια Παπαδημητρίου και Πασχάλης Τσαρούχας, ενώ Έδωσε έντονο το παρόν η νεολαία της Πλεύσης Ελευθερίας, ένα μπουκέτο δροσιάς.

Διαβάστε Περισσότερα »

Κάτι να φάω… Αυτό θέλω …

Της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου*

«Έχετε συσσίτιο; Κάτι να φάω. Αυτό θέλω... Σας παρακαλώ βοηθήστε με...»

Όταν ακούς κάτι τέτοιο από ένα συνάνθρωπό σου, που μέχρι χθες ζούσε αξιοπρεπώς, πονάς πολύ περισσότερο με τον πόνο του, και το παίρνεις απόφαση, ότι δεν μπορείς να ζεις σε ένα κόσμο με τόση αδικία και να μην ξεφωνίζεις κάθε στιγμή, κάθε ώρα.

Την περασμένη Παρασκευή έφθασε στο Κοινωνικό ιατρείο Ελληνικού ένας ασθενής μας, πολύ καθώς πρέπει, που δεν μπορούσε να κρύψει, πόσο υποφέρει από την πείνα.

Η υπεύθυνη της βάρδιας προσπάθησε να τον βοηθήσει και του έδωσε τις διευθύνσεις με τα συσσίτια στην περιοχή του καθώς και μερικά κουτιά γάλα. Την ευχαρίστησε ενώ δεν μπορούσε να κρύψει τη βαθιά απόγνωση στα χέρια του, που κυριολεκτικά δεν ήξερε, τι να τα κάνει.

Μια συνεθελόντρια του πρόσφερε μια τυρόπιτα, που είχε για το μεσημεριανό της. Της είπε τόσες φορές ευχαριστώ και άρχισε να την τρώει τόσο γρήγορα λες και φοβόταν, ότι κάποιος θα του την αρπάξει από το χέρι.

Όταν έφευγε την είδε που καθόταν στο παγκάκι και μέχρι τα χέρια που δεν της φίλησε για να την ευχαριστήσει ξανά και ξανά.

«Μα δεν έκανα τίποτα κύριε. Με κάνετε και νοιώθω πάρα πολύ άσχημα» του είπε εκείνη και αντί άλλης απάντηση εκείνος άρχισε να την εξιστορεί τη ζωή του.

«Μα τι λέτε. Κάνατε κάτι πολύ σπουδαίο. Εγώ δεν ήμουν πάντα σε αυτή την κατάσταση που με βλέπετε τώρα. ‘Ήμουν διευθυντής στην τράπεζα κι όταν μας έδιωξαν βρέθηκα σε δεινή θέση. Είχαν πάρει ένα δάνειο οι γονείς μου για να αποκτήσουν ένα σπίτι. Έτσι, έδωσα όλη την αποζημίωσή, που δεν επαρκούσε και μου πήραν και το σπίτι. Πέθαναν και οι δικοί μου και είμαι ολομόναχος στον κόσμο. Και πάλι σας ευχαριστώ… Στο μεταξύ αρρώστησα από τις στενοχώριες και ποιος ξέρει, αν θα βρω δουλειά» είπε και τα μάτια του γέμισαν δάκρυα. Συνειρμικά ανέτρεξα στη ρήση του Ζαν Πολ Σαρτρ:

«Εάν δεν μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τα μάτια σας για να βλέπετε, τότε θα τα χρησιμοποιήσετε για να κλάψετε...»

Μια άλλη εθελόντρια προσφέρθηκε να τον βοηθήσει.Του έδωσε τον αριθμό του τηλεφώνου της και, και του είπε, αν μπορεί να κατεβαίνει δύο φορές την εβδομάδα στο Ελληνικό, να του δίνει πίτες από το μαγαζί της φίλης της, που ξεχειλίζει αγάπη για τους αναξιοπαθούντες

Δέχθηκε με ευγνωμοσύνη την προσφορά της και πήρε το δρόμο της επιστροφής με σκυμμένο το κεφάλι.

Η οικονομική κρίση για την ελληνική κοινωνία είναι επώδυνη και καταστροφική και είναι πολύ δύσκολο να βγάλει τους καλοβολεμένους από τον λήθαργό τους και να τους φέρεις πρόσωπο με πρόσωπο με τις πικρές αλήθειες...

«Κι' εγώ συντρόφια μου ονειρεύομαι ένα τραγούδι για την πολιτεία μας - ένα τραγούδι να ναι σαν σπίτι για τους άστεγους να ναι σαν το ψωμί για τους πεινασμένους να ναι σαν τη λευτεριά για τους φυλακισμένους σαν το δίκιο για τους αδικημένους ...»

(Γιάννης Ρίτσος)

*Η Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου είναι δημοσιογράφος

Διαβάστε Περισσότερα »

Στο τέλος θα χάσουμε το ίδιο μας το σπίτι με όλα μας τα υπάρχοντα

Της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου*

«Μὲ μιὰ λεπτὴν ἀκαθόριστη χινοπωριάτικη γεύση - Κλεισμένα παράθυρα κι οἱ ἄνθρωποι τόσο λησμονημένοι - Γιατί μᾶς ἄφησαν ὅλοι; Γιατί μᾶς ἄφησαν ὅλοι; Κι ἕσφιγγα τὰ χέρια σου Δὲν εἶχε τίποτα τ᾿ ἀλλόκοτο ἡ κραυγή μου ...»

Και αφού δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο ας ενώνουμε την κραυγή μας με αυτή του Μανώλη Αναγνωστάκη όση απελπισία και αν κρύβουν οι στίχοι το ...

«Δὲ χάσαμε μόνο τὸν τιποτένιο μισθό μας

Στὸ τέλος τὸ ἴδιο τὸ σπίτι μας μὲ ὅλα τὰ ὑπάρχοντα.

Δὲ βγάλαμε ποτὲ καλὸ χαρτί, χάναμε• χάναμε ὁλοένα

Πῶς θὰ φύγουμε τώρα; ποῦ θὰ πᾶμε; ποιὸς θὰ μᾶς δεχτεῖ; Δῶστε μας πίσω τὰ χρόνια μας κλέφτες !»

Βλέπω τον ποιητή «ξεχασμένο κι ατίθασο να περπατά κρατώντας μια σπίθα τρεμόσβηστη στις υγρές του παλάμες» και δανείζομαι για μια ακόμη φορά για αυτή τη στήλη τους τελευταίους στίχους του , γιατί είναι τόσο ζωντανοί και εκφράζουν απόλυτα την τραγωδία του λαού μας.

Και τώρα τι κάνουμε; Ποιος θα μας γλιτώσει από την αβεβαιότητα που τόσο ανάγλυφα αποτυπώνει ο Μανώλης Αναγνωστάκης .

Δεν φτάνουν οι τράπεζες που κυνηγούν τους φουκαράδες, οι οποίοι σε καλές εποχές πήραν ένα δάνειο για να αγοράσουν ένα σπίτι.

Δεν φτάνει ο ΕΝΦΙΑ. Δεν φτάνουν τόσα που έχουμε στο κεφάλι μας...

Οι άνεργοι, οι χαμηλοσυνταξιούχοι κι αυτοί στον ιδιωτικό τομέα με τους πενιχρούς μισθούς που τους προσφέρει η μαύρη εργασία κινδυνεύουν εν τέλει να τα χάσουν όλα και όχι τους κατέχοντες με τα κότερα και τις πισίνες, που αν και χρωστάνε δεν τους ενοχλεί κανείς.

Οι μέρες και οι νύχτες μας είναι σκεπασμένες από ένα πέπλο πόνου και απόγνωσης .

«Στυγνή ληστεία» χαρακτήρισε ο Νόαμ Τσόμσκι μεγαλύτερος διανοούμενος στον κόσμο την στάση των δανειστών και των τοκογλύφων απέναντι στη χώρα μας και δήλωσε απερίφραστα:

«Η Ελλάδα καταστρέφεται βάσει σχεδίου» .

Ο Μίκης Θεοδωράκης από την πλευρά του πιστεύει ακράδαντα ότι «ο 'Έλληνας ξυπνά, όταν τα όρια της ντροπής και της βίας έχουν φτάσει στο έσχατο τους !» Κι εγώ αναρωτιέμαι μήπως ξεπεράστηκαν προ πολλού αυτά τα όρια .

Μα τι πάθαμε; Και μη μου πείτε, ότι μας ψεκάζουν... Δεν το δέχομαι και χωρίς πολύ σκέψη υποστηρίζω, ότι αφού όλοι υφιστάμεθα τον ψεκασμό γιατί κάποιοι, έστω κάποιοι αντιδρούν;

Ας αντιδράσουμε λοιπόν, για να μη μείνουμε μόνοι...

«Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν Εβραίος. Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει.»(Μπ. Μπρεχτ).

Πρέπει να το αποτρέψουμε αυτό. Αλλιώς θα μείνουμε ταπεινωμένοι και αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ.

*Η Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου είναι δημοσιογράφος

Διαβάστε Περισσότερα »

Ίσως αυτή η νέα υποτέλεια γεννήσει μια νέα εθνική αντίσταση

Της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου*

«Για πρώτη φορά, ζω σε μια κοινωνία, η οποία δείχνει να 'χει πάθει εγκεφαλικό! Δεν αντιδρά με τίποτα».

Ας ευχηθούμε το σχόλιο του Χρόνη Μίσσιου να τσιγκλίσει τη σκέψη όλων εμάς των μελλοθανάτων και επιτέλους να κάνουμε κάτι. Να αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις για να πάρουμε πίσω της ζωή μας.

Αυτή την κουβέντα είπε «ο εραστής του ονείρου της κοινωνικής δικαιοσύνης» Χρόνης Μίσσιος δυο χρόνια πριν εγκαταλείψει αυτό τον κόσμο, το Νοέμβριο του 2012. Τη διαβάζω σήμερα και αισθάνομαι μια απέραντη ενοχή να μου καίει τα σωθικά.

Γιατί δεν αντιδρά η κοινωνία που τα έχει χάσει πια όλα; Γιατί φοβάται το όνειρο; Υπάρχει απάθεια τριγύρω, ενώ γίνονται πράξη τα μέτρα του τρίτου πιο σκληρού μνημονίου, που φέρνει σαρωτικές αλλαγές στη ζωή μας από την αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης, περικοπές στην υγεία, μείωση του ακατάσχετου ορίου και σταδιακή αύξηση της προκαταβολής φόρου έως αλλαγές στον πτωχευτικό κώδικα και τόσα άλλα, η οργή δεν αφήνεται ούτε καν σαν ψίθυρος να εκδηλωθεί.

Όχι δεν είναι κάποια επέτειος, απλά ήρθε ο καιρός να ξαναθυμηθούμε τον Χρόνη Μίσσιο για να πάρουμε ανάσες και να νοιώσουμε πια δυνατοί για να αντιμετωπίσουμε τα δυσκολότερα που έρχονται.

Βρήκα το κλειδί που άφησε ο Μίσσιος κάτω από το γεράνι για να μπούμε στον κόσμο του. Σε έναν άλλο κόσμο «κατοικημένον» από ευτυχισμένους δραπέτες, που μακριά από την παγίδα του «πολιτισμού», ζουν αρμονικά με τη φύση και τον εαυτό τους»

Ο Μίσσιος στα κείμενα που μας άφησε παρακαταθήκη, απεικονίζει τον σκληρό και ανελέητο κόσμο που ζούμε, αλλά δεν χάνει ποτέ την αισιοδοξία και την πίστη της στις δημιουργικές δυνάμεις του ανθρώπου, ο οποίος υποστηρίζει αυτό το ανυπότακτο πνεύμα, «είναι ικανός υπό συνθήκες ελευθερίας να ζήσει σε μια δημοκρατία που θα εγγυάται τόσο τα ατομικά δικαιώματα όσο και την ευδαιμονία της κοινότητας».

«Αισθάνομαι ταπεινωμένος και περιφρονημένος Δεν πίστευα ποτέ ότι θα ξαναζήσω μια περίοδο εθνικής υποτέλειας της πατρίδας μου. Πιτσιρικάς δεκατριών χρονών πολέμησα τους Γερμανούς. Μετά, πολέμησα τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, την εποχή που ερχόταν εδώ ο Αμερικανός στρατηγός και του έλεγε ο Έλληνας Πρωθυπουργός, διανοούμενος Κανελλόπουλος, «Ιδού ο στρατός σας!», δείχνοντας τον ελληνικό στρατό. Την εποχή που ερχόταν ο πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών ο περίφημος Πιουριφόι, και έμπαινε στο γραφείο του Πρωθυπουργού και ανέβαζε τα πόδια του πάνω στο γραφείο και του έλεγε τι να κάνει και τι να μην κάνει...

Ε, περίπου τα ίδια δε ζούμε τώρα; Έρχονται οι Τροϊκανοί. Τα ίδια δεν κάνουνε; Έχουμε κυβέρνηση; Πού είναι;»

Έτσι βίωσε τη κρίση στην Ελλάδα τα πρώτα χρόνια ο Χρόνης Μίσσιος, ο οποίος δεν παρέλειψε να ρίξει στο λαό τις ευθύνες που του αναλογούν γι΄αυτό που συνέβη:

«…το πρόβλημα είναι το σύστημα και οι θεσμοί που καθιερώσαμε. Θεσμοί που παράγουν βία, βαρβαρότητα και ψυχασθένεια, διότι πώς να κατανοήσει κανείς διαφορετικά την αφύσικη ζωή που μας υποχρέωσαν να βιώνουμε. Για να γυρίσουμε στα δικά μας: το εξοργιστικό είναι ότι μας εγκαλούν για έλλειψη πατριωτισμού όσους διαφωνούμε και αντιστεκόμαστε σε αυτά τα κατοχικά μέτρα. Είναι αυτοί που εκλέχθηκαν και ορκίστηκαν -οι περισσότεροι αλλεπάλληλες φορές- να υπερασπισθούν την πατρίδα και τα συμφέροντα του λαού της και μας οδήγησαν σε μια νέα εθνική υποτέλεια. Αιδώς, Αργείοι...».

Και στο ερώτημα, τι μπορούμε να κάνουμε πρόλαβε να απαντήσει:

«Σήμερα είναι εύλογο το ερώτημα αν το προνόμιο της λογικής του ανθρώπου είναι όντως προνόμιο ή κατάρα. Η οικολογική κρίση του πλανήτη και των ανθρωπίνων κοινωνιών δεν είναι ένα εφιαλτικό σενάριο για το μέλλον αλλά μια οδυνηρή πραγματικότητα. Ο κόσμος του Οργουελ επιβεβαιώθηκε. Ο κόσμος του Χάξλεϊ είναι παρών. Μόνο με αυτογνωσία της ύπαρξής μας και τη συμφιλίωσή μας με αυτόν τον υπέροχο αινιγματικό κόσμο που μας γέννησε μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία μας. Χρειαζόμαστε άλλη ιεράρχηση των αξιών, άλλους κοινωνικούς θεσμούς, άλλη φιλοσοφία. Όσο η κυρίαρχη αξία των κοινωνιών μας παραμένει η κερδοσκοπία, τα βήματα της ανθρώπινης ιστορίας -όπως είπε κάποτε και ο Δαντόν- θα είναι οι ταφόπετρες των ρομαντικών».

Ο συγγραφέας και αληθινός αγωνιστής της αριστεράς, που όλη του τη ζωή πάλεψε να μείνει άνθρωπος πρόλαβε τη βαθιά ύφεση, αλλά αν και «... σκοτώθηκε νωρίς» μας έδειξε το μόνο δρόμο…

«Ο μόνος δρόμος, η τελευταία έξοδος προς την ελευθερία του ανθρώπου και του πλανήτη είναι η ολιστική οικολογική φιλοσοφία, σκέψη, πράξη, συμπεριφορά έχω το δικαίωμα της συγγνωστής πλάνης ούτε καμία δέσμευση για να μη λέω αυτό που σκέφτομαι και πιστεύω. Έχουμε μια χώρα η οποία είναι ευλογία Θεού, παράγει τα πάντα! Από βότανα, από τρόφιμα, τα πάντα μπορεί να παράξει. Ποτέ όμως δεν είχαμε μια ικανή πολιτική ηγεσία. Ίσως αυτή η νέα υποτέλεια γεννήσει μια νέα εθνική αντίσταση ».

Και όταν ερωτήθηκε, πότε θα συμβεί αυτό απάντησε :

«Όταν ο λαός βγει επιτέλους από τις κομματικές μάντρες. Τι όραμα θα έχει αυτή η αντίσταση; Τι μορφές θα πάρει; Δεν ξέρω. Εγώ είμαι ήδη παρελθόν και δυσκολεύομαι ήδη να κατανοήσω το παρόν. Ελπίζω οι μορφές που θα πάρει να μην είναι βίαιες και εξουσιαστικές. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως η βία και η εξουσία πρόδωσαν τα ωραιότερα όνειρα των επαναστατών». Οι περισσότεροι άνθρωποι όταν ξημερώνει λένε «άντε να τελειώσει κι αυτή η κωλομέρα». Και δεν καταλαβαίνουν ότι κάνουν άλλο ένα βήμα προς το θάνατο ».

Έντονα προβληματισμένη κλείδωσα την πόρτα και άφησα το κλειδί κάτω από το γεράνι για τις επερχόμενες γενιές, που ο Χρόνης Μίσσιος θα τους δώσει να κατανοήσουν, ότι «είναι τουλάχιστον ανόητο να υποστηρίζει κανείς ότι μια χώρα οικονομικά υποδουλωμένη μπορεί να είναι εθνικά και πολιτικά ελεύθερη και ανεξάρτητη».

Αλλά και να αντιληφθούν ότι «Κάθε πλάσμα έρχεται στον κόσμο με δικαιώματα, με δυνατότητες, να ζήσει τη ζωή του, να χαρεί, να είναι χορτάτο, να καλύπτει τις ανάγκες του. Δηλαδή, δεν γίνεται αντί να ζούμε, να προσπαθούμε να επιβιώσουμε!».

*Η Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου είναι δημοσιογράφος

Διαβάστε Περισσότερα »

Και το ψωμί το τρώμε με το δράμι

Της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου*

Μεγάλη φτώχεια πλάκωσε, παιδί μου,
και το ψωμί το τρώμε με το δράμι. Η φτώχεια τους ανθρώπους έχει αγριέψει.
Προχτές τη Δημαρχία είχαν κυκλώσει μάνες, παιδιά, που η πείνα τα ‘χει ρέψει,
κι άλλος ψωμί ζητούσε, άλλος δουλειά, μ’ αντίς ψωμί -σαν πήρε να σουρουπώσει-
με το ξύλο τους διώξαν τα σκυλιά.

Η γραφή του Γιάννη Ρίτσου γίνεται όπλο και στρέφει τα πυρά του κατά των υπευθύνων, των πολιτικών που σε άψογη συνεργασία με τους τοκογλύφους της χώρας μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση, αλλά και των βολεμένων, που δεν δίνουν δράμι ψωμί για τους συνανθρώπους τους, οι οποίοι εδώ και έξι χρόνια πέρασαν το κατώφλι της φτώχειας και σύμφωνα με τις απάνθρωπες πολιτικές πρέπει να πληρώσουν και τα ρέστα.

Και μπορεί οι αριθμοί να ευημερούν κατά τους δανειστές μας, αλλά οι Έλληνες δυστυχούν.

Εκατόν είκοσι επτά Χιλιάδες συμπολίτες μας εισπράττουν 100 ευρώ το μήνα από την κατ΄αποκοπήν εργασία τους και άκουσον–άκουσον λογίζονται ως εργαζόμενοι, και 344.000 αμείβονται με λιγότερα από 400 ευρώ μικτά.

Στο κείμενο που απέστειλε το υπουργείο Εργασίας στην επιτροπή εμπειρογνωμόνων και στο οποίο συμπεριλαμβάνονται οι παραπάνω αριθμοί υπογραμμίζεται, ότι η ελληνική οικονομία αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα εξαιτίας της χαμηλής ανταγωνιστικότητας που έχει.

Όχι, ότι δεν το γνωρίζαμε, αφού βιώνουμε την κατάντια, τη φτώχεια και την εξαθλίωση γύρω μας, αλλά άλλο να το βλέπεις τυπωμένο με πηχυαίους τίτλους στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων.

Και το κράτος που βρίσκεται; Μόνο να εισπράττει φόρους απαιτεί από τους αδύναμους και τους μη έχοντες;

«Άφησες τους φτωχούς φτωχοί να μείνουνε χρόνια και χρόνια γιατί ήτανε οι πόθοι τους πιο όμορφοι απ’ τον Παράδεισό σου. Πεθάνανε, αλίμονο, πριν δουν το φως σου πεθάνανε μακάριοι, όμως –και σαπίσαν παρευθύς».

Ο Μπέρτολντ Μπρεχτ δίνει την απάντηση στην εξουσία, που όμως, έχει κλειστά τα ωτα της, γιατί απλούστατα το θέμα δεν φαίνεται να την αφορά.

«Κάποτε θα αποδίδουμε δικαιοσύνη
μ’ ένα άστρο ή μ’ ένα γιασεμί,
σαν ένα τραγούδι που, καθώς βρέχει,
παίρνει το μέρος των φτωχών»

Οραματιζόταν ο ποιητής Τάσος Λειβαδίτης και υπερασπίστηκε το όραμα αυτό με τη ζωή μέχρι το τέλος της ζωής του, στις 30 Οκτωβρίου του 1988, που έφυγε σε ηλικία 66 ετών.

Θα αργήσει πολύ όμως, να έρθει αυτή η μέρα, που ονειρεύτηκε ο πρίγκιπας της ελληνικής ποίησης.

Τώρα, κανείς δεν παίρνει το μέρος των φτωχών και των κατατρεγμένων Ελλήνων, που αυξάνονται και πληθύνονται καθημερινά. Μόνο καυχώνται για την κοινωνική πολιτική τους οι αρμόδιοι στη χώρα της κωλοτούμπας, που δεν περισσεύει για όλους. Ωστόσο, κανείς δεν αναρωτιέται, πως θα ζήσει ο αμειβόμενος με 100 ευρώ το μήνα, όπως διαμορφώθηκε η κατάσταση στις ατομικές διαπραγματεύσεις εξαιτίας των νόμων των μνημονίων.

Μιλάμε για εργασιακό μεσαίωνα …. Αλλά , αν είναι να γίνεις σαν αυτούς , που ξεπούλησαν τη χώρα και εσένα Έλληνα «Μείνε φτωχός», όπως λέει ο Φώτης Αγγουλές...

Μείνε φτωχός μείν’ άχαρος μείνε ό ,τι να ‘ναι, φτάνει στα σκοτεινά η ψυχή σου να μη μείνει…

*Η Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου είναι δημοσιογράφος

Διαβάστε Περισσότερα »

Τη λεφτεριά δεν τη ζητάν με παρακάλια

Της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου*

Στα 1956 κι αφού ήδη έχει περάσει 8 χρόνια στην εξορία, ο Μενέλαος Λουντέμης μεταφέρεται στην Αθήνα για να δικαστεί με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας για το βιβλίο του «Βουρκωμένες μέρες» και συγκεκριμένα για το διήγημα «Οι λύκοι ανεβαίνουν στον ουρανό».

Ο Κώστας Βάρναλης, που ήταν μεταξύ των μαρτύρων υπεράσπισης, υπογράμμισε στην κατάθεσή του:

«Για να ’ναι ένοχος ένας συγγραφέας, πρέπει να δίνει αρνητικές απαντήσεις στις τρεις παρακάτω ερωτήσεις:

• Πρώτον: Ζώντας σε μια κοινωνία αδικίας, με ποιους θα πάει; Με τους αδικητές ή με τους αδικημένους;
• Δεύτερον: Αν ο λαός πέσει στα δεσμά της τυραννίας, με ποιους θα συνταχθεί; Με τον τυραγνισμένο ή με τον τύραννο;
• Και τρίτον και τελευταίο: Αν η πατρίδα πέσει σε εθνική σκλαβιά, ποιους θα βοηθήσει; Τους κατακτητές ή τους κατακτημένους

Δηλαδή με τους κιοτήδες θα πάει ή με τα παλληκάρια;»

Τραγικά επίκαιρες οι ερωτήσεις, που έθεσε ο δάσκαλος στο δικαστήριο, σήμερα που η πατρίδα μας έγινε βορά στα νύχια των τοκογλύφων και τυραννιέται ο λαός από τους κιοτήδες και τους οσφυοκάμπτες πολιτικούς μας, οι οποίοι δηλώνουν πλήρη υποταγή στα ξένα αφεντικά, τα οποία θέλουν να μας εξαφανίσουν.

Ποιες όμως, είναι δικές μας απαντήσεις στα ερωτήματα του Βάρναλη;

Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κάτι ξεκάθαρο, εκτός από κάποιες μικρές εστίες ανατροπής. Εμείς, όμως, δίνουμε απαντήσεις ή υπομένουμε μοιρολατρικά την κατάσταση που μεταλλάσσει τη ζωή μας και πνίγουμε την οργή μας απέναντι στη νεοφιλελεύθερη βαρβαρότητα που οδηγεί τον άνθρωπο στην εξαθλίωση;

Το 1922 ο Βάρναλης δημοσίευσε το ποίημά του «Λεφτεριά» στο περιοδικό «Μούσα»

«Τη λεφτεριά δεν τη ζητάν με παρακάλια, τήνε παίρνουν, με τα δικά τους χέρια, μοναχοί.
Αν δεν υπάρχει όξω από σένα, ούτε και μέσα στην ψυχή σου έργο δικό της θα την βρεις.
Από τους λίγους, που την έχουν, πάρ’ τη να τήνε δώσεις σ’ όλους μ’ όλους μαζί να τη χαρείς.
Όπου κι αν πας, θα κουβαλείς τα σίδερα που σου τα βάλαν οι όμοιοι σου κι όχ’ οι ουρανοί.
Όσο μαζέβεις την ψυχή σου, την παρθενιά της για να σώσεις, τόσο την κάνεις πιο στενή»

Γράφει και η ποίησή του δεν μυρίζει γάλα, αλλά μπαρούτι όπως είχε πει ο Λουντέμης.

Ο Βάρναλης μιλάει στις πλατειές μάζες με ανθρωπιστικούς τόνους και τις ξεσηκώνει, χωρίς να απουσιάζει από τα κείμενά το πνεύμα της ανταρσίας.

Ο διακεκριμένος Καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Γεώργιος Κασιμάτης από το πρώτο μνημόνιο είχε το σθένος να δηλώσει δημόσια, ότι καταλύθηκε το σύνταγμα και ότι έγινε πραξικόπημα και έδειξε τους πολιτικούς πραξικοπηματίες που παρέδωσαν την Ελλάδα σε καρτέλ οικονομικών συμφερόντων τρίτων χωρών.

Και δεν έπαψε να βροντοφωνάζει, ότι επειδή καταλύθηκε το σύνταγμα, είναι σε ισχύ πλέον το ακροτελεύτιο άρθρο 120 του συντάγματος.

Το άρθρο αυτό, αντίστοιχο του 114 του προηγούμενου Συντάγματος του 1952, αναφέρει στις παραγράφους 2,3 και 4, τα εξής:

• 2. Ο σεβασμός στο Σύνταγμα και τους νόμους που συμφωνούν με αυτό και η αφοσίωση στην Πατρίδα και τη Δημοκρατία αποτελούν θεμελιώδη υποχρέωση όλων των Ελλήνων.
• 3. Ο σφετερισμός, με οποιονδήποτε τρόπο, της λαϊκής κυριαρχίας και των εξουσιών που απορρέουν από αυτή διώκεται μόλις αποκατασταθεί η νόμιμη εξουσία, οπότε αρχίζει και η παραγραφή του εγκλήματος.
• 4. Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.

Κάθε Έλληνας, λοιπόν, έχει χρέος να αντισταθεί, απέναντι σε αυτούς που ορκίστηκαν, ότι θα υπερασπίζονται την εθνική ανεξαρτησία και την ακεραιότητα της χώρας, σε αυτούς που ορκίστηκαν να προστατεύουν τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των Ελλήνων και να υπηρετούν το γενικό συμφέρον και την πρόοδο του Ελληνικού Λαού, και δεν κράτησαν το λόγο τους, αφού έφθασαν στο σημείο να σφετεριστούν την λαϊκή κυριαρχία, και να τους τιμωρήσει.

Είναι χρέος του!

*Η Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου είναι δημοσιογράφος

Διαβάστε Περισσότερα »

Γιώργος Χατζημαρκάκης: Η Ελλάδα σαν όνομα έχει «καεί»

Της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου*

Με αφορμή την ανθελληνική δήλωση Χατζημαρκάκη για μετονομασία της Ελλάδας

«Ο ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθιά στις πολιτισμικές του ρίζες. Τότε ίσως συνετισθεί. Εννοώ, δηλαδή, να πλήξουμε τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητά του να αναπτυχθεί, να διακριθεί, να επικρατήσει, για να μη μας παρενοχλεί στα Βαλκάνια, να μη μας παρενοχλεί στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Μέση Ανατολή, σε όλη αυτή τη νευραλγική περιοχή μεγάλης στρατηγικής σημασίας για μας, για την πολιτική των ΗΠΑ».

Η παραπάνω δήλωση του Χένρι Κίσινγκερ κατά την βράβευσή του από προσωπικότητες του επιχειρηματικού κόσμου των ΗΠΑ στην Ουάσιγκτον, που έγινε το Σεπτέμβριο του 1994, σύμφωνα με την αγγλόγλωσση τουρκική εφημερίδα «Turkish Daily News» της 17/2/97 αποδεικνύει, ότι υπήρχε προδιαγεγραμμένο σχέδιο για τον αφανισμό της Ελλάδας.

Ο παμπόνηρος γερμανοεβραίος διπλωμάτης, «Θα έπρεπε να καταλήξει στη φυλακή ή σε κάποιο φρενοκομείο» κατά το Νόαμ Τσόμσκι, δήλωσε, ότι ουδέποτε προέβη σε αυτή τη δήλωση και την χαρακτήρισε μύθο.

Ο συγγραφέας Δημήτρης Σαραντάκος είχε γράψει πριν χρόνια στο περιοδικό «Φιστίκι»: «Έλα όμως που ο Χένρυ Τζον Τεμπλ, λόρδος Πάλμερστον, είχε πεί ακριβώς τα ίδια λόγια, προσθέτοντας μόνο μετά τη λέξη "υπάκουος" τη φράση "σαν τους λαούς του Ινδοστάν". Και η δήλωση αυτή έγινε στο βρετανικό κοινοβούλιο το 1850, με αφορμή τα επεισόδια που έγιναν στην Αθήνα σε βάρος του βρετανού υπηκόου Πατσίφικου».

Δεν ξέρω, που υπάρχει κόκκος αλήθειας, αλλά κανείς τουλάχιστον δεν μπορεί να διαψεύσει την ολόφρεσκια ιταμή δήλωση του Γερμανού Βουλευτή του FDP που ακούει στο όνομα Γιώργος Χατζημαρκάκης και σε πρόσφατη συνέντευξή του στην Bild έφθασε στο σημείο να δηλώσει ότι η Ελλάδα σαν όνομα έχει “καεί” και θέλει μετονομασία της χώρας.

«Το όνομα Ελλάδα στην Ευρώπη για πολλούς σημαίνει ένα σπασμένο πολιτικό σύστημα μια, ευνοιοκρατία. Ως μέρος μιας έντιμης νέας αρχής, το ελληνικό Σύνταγμα πρέπει να ξαναγραφεί. Η χώρα χρειάζεται μια νέα εικόνα» έφθασε να πει ο Χατζημαρκάκης, που κατά τα άλλα δηλώνει Έλληνας.

Δεν είναι η πρώτη φορά που αυτός ο ανθέλληνας Χατζημαρκάκης χτυπάει την Ελλάδα. Όταν είχε επισκεφθεί τα Σκόπια τάχθηκε υπέρ του δικαιώματος των Σκοπιανών να αποκαλούνται «Μακεδόνες».

Ο Χατζημαρκάκης έρχεται να μας θυμίσει την δήλωση Κίσσινγκερ ή του Χένρυ Τζον Τεμπλ, λόρδου Πάλμερστον και να βάλει σε υλοποίηση το σχέδιο εξόντωσης της χώρας μας, σχέδιο που μεθοδεύεται χρόνια τώρα και ήρθε η ώρα για την εφαρμογή του. Διαλύοντας την Ελλάδα, αλλάζοντας τον όνομά της, την αφανίζεις.

Ο κορυφαίος αμερικανός διανοητής Νόαμ Τσόμσκι, ένας από τους σημαντικότερους ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, είχε παραδεχτεί: « Πιστεύω ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το ΔΝΤ ασχολούνται με το να καταστρέψουν την Ελλάδα και υπάρχει σχέδιο για αυτό».

Όλα, γίνονται, λοιπόν, βάση προδιαγεγραμμένου σχεδίου.

Μέσα στη λέξη «Ελλάς», που το όνομά της δεν αρέσει πια στον Χατζημαρκάκη, που κατά τα άλλα ισχυρίζεται ότι είναι Έλληνας, γιατί άραγε, υπάρχει η ρίζα Σελ και η λέξη «λάας». Σύμφωνα με την φιλόλογο Ειρήνη Μαραγκόζη η ρίζα Σελ υποδηλώνει το φως, το λαμπερό, και από εδώ παράγονται οι λέξεις Σελήνη, Σέλας. Όσο για τη λέξη «λάας», αυτή σημαίνει στα ομηρικά Ελληνικά λίθος, πέτρα.

Μπορούμε λοιπόν να σκεφτούμε ότι αν η λέξη «Ελλάς» προέρχεται από το συσχετισμό της ρίζας Σελ και της λέξης «λάας», τότε σημαίνει λαμπερή πέτρα… και οι Έλληνες είναι οι κάτοικοι της λαμπερής πέτρας. Στοιχεία που τόνισε με έμφαση ο Γιώργος Σεφέρης, πριν από 50 και πλέον χρόνια , όταν τιμήθηκε με το Νόμπελ για την πνευματική του προσφορά: «Ἀνήκω σὲ μία χώρα μικρή. Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τὸν ἀγώνα τοῦ λαοῦ, τὴ θάλασσα, καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου».

Σε αυτό το ακρωτήρι, την όμορφη Ελλάδα αιώνες τώρα εισέβαλαν οι ξένοι να μας εξοντώσουν .

Όπως πριν 6 χρόνια εισέβαλαν με νομιμοφανή τρόπο και με τις ευλογίες των πολιτικών μας διεθνείς πλιατσικολόγοι και πραματευτές, τοκογλύφοι αργυραμοιβοί και υπηρέτες της νέας τάξης πραγμάτων με το τεχνηέντως σχεδιασμένο και διογκωμένο χρέος, που ως άλλος Δούρειος Ίππος, έμπασε τα μνημόνια στη χώρα μας. για να μας εξαθλιώσει ως λαό και το πέτυχε.

Η Ελλάδα είναι συνυφασμένη με το δημοκρατικό πολίτευμα, από την αρχαία Αθηναϊκή δημοκρατία μέχρι και τις μέρες μας, που θεωρείται η αρτιότερη μορφή πολιτειακής οργάνωσης και διακυβέρνησης, επειδή συνθέτει και πραγματώνει δυο κορυφαίες αξίες, την ελευθερία του λόγου και τη δικαιοσύνη.

Δυστυχώς, όμως, το πολιτικό προσωπικό ξεστράτισε, αλλά ευτυχώς το ελληνικό πνεύμα παρέμεινε αδιάφθορο κι αυτός θα μας διασώσει.

«Μήγαρις έχω άλλο στο νου μου, πάρεξ ελευθερία και γλώσσα» γράφει ο Διονύσιος Σολομός που πάντα μας επηρεάζει με τη φράση του «Κλείσε μές την ψυχή σου την Ελλάδα. Θα αισθανθείς να λαχταρίζει μέσα σου κάθε είδους μεγαλείου και θα είσαι ευτυχισμένος».

Ας μην τους επιτρέψουμε, λοιπόν, να διαγράψουν τη χώρα μας από το χάρτη. Μπορούμε. Έχουμε τη δύναμη Με πρόταγμα την ελληνικότητα στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής πραγματικότητας, ο μνημειώδης λόγος του Σεφέρη παραμένει πάντα επίκαιρος: «Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας, τώρα που δεν έχουμε πια τίποτα».

Αν δεν έχουμε την πατρίδα μας και την ελευθερία μας οι οικονομικοί δείκτες και μόνο δεν θα μας σώσουν με τίποτα. Γιατί μπορεί να μην έχουμε πατρίδα για να ζήσουμε.

Ας μην επιτρέψουμε, λοιπόν, στους ξένους να αφανίσουν την Ελλάδα. Αυτό είναι το χρέος μας. «Πρέπει να χτυπούμε, να χτυπούμε τη μοίρα μας, ως ν' ανοίξουμε πόρτα, να γλιτώσουμε»!, όπως μας προτρέπει ο μέγας Κρητικός διανοητής Νίκος Καζαντζάκης.

*Η Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου είναι δημοσιογράφος

Διαβάστε Περισσότερα »

Μην περιμένετε τον Γκοντό

Της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου*

ΞΕΣΗΚΩΘΕΙΤΕ

H κατάσταση του Ελληνικού λαού, όπως εξελίσσεται στις διαδρομές του μυαλού, παραπέμπει στο «Περιμένοντας τον Γκοντό», το πιο γνωστό έργο του Σάμουελ Μπέκετ και, κατά πολλούς το σημαντικότερο θεατρικό έργο του 20ου αιώνα. Πρόκειται για «τραγικωμωδία» η οποίο έχει δεχθεί πολλές ερμηνείες και συζητήσεις για την ταυτότητα του Γκοντό.

Δύο πάμπτωχοι διανοούμενοι περιμένουν στη μέση του πουθενά την άφιξη κάποιου μυστηριώδους Γκοντό, που θα τους σώσει, αλλά αυτός δεν έρχεται ποτέ.

Ένας λαός εξαθλιωμένος, ο Ελληνικός λαός κάθεται στον καναπέ και περιμένει ένα τυχαίο γεγονός να αλλάξει με θαυματουργό τρόπο την κατάστασή του, ώστε να παρακαμφθεί το αδιέξοδο.

Μα πως μπορεί να συμβεί αυτό,

• όταν ο μισός πληθυσμός της χώρας βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας,
• όταν η ανεργία έχει χτυπήσει κόκκινο,
• όταν η απελπισία έχει οδηγήσει χιλιάδες συνανθρώπους μας στην αυτοκτονία,
• όταν τόσοι συνέλληνες κινδυνεύουν να βγουν στο δρόμο λόγω πλειστηριασμών και κατασχέσεων,
• όταν η υγεία και η παιδεία ψυχορραγούν κυριολεκτικά,
• όταν τα πάντα ξεπουλιούνται και η ελπίδα έχει χαθεί…

Κι οι τοκογλύφοι της νέας τάξης πραγμάτων, στήνουν χορό, που κατάφεραν με τη βοήθεια φαύλων πολιτικών να υποβάλουν στο μαρτύριο της σταγόνας συνταξιούχους και μισθωτούς και να τους στραγγίξουν. Αλλιώς πώς θα συνέχιζαν την ανακεφαλαίωση των τραπεζών με τους εδώ εξαιρετικούς συνεργάτες τους, αν δεν φόρτωναν το χρέος στους Έλληνες.

Πρέπει να βγούμε από αυτή την κατάσταση απραξίας, νωχέλειας και νωθρότητας που βρισκόμαστε και να έρθουμε αντιμέτωποι με το πρόβλημά μας Μόνο αν συνειδητοποιήσουμε, τι συμβαίνει στην πραγματικότητα θα αλλάξει κάτι.

Αυτή η υπερβατική φιγούρα που περιμένουμε να μας σώσει, δεν πρόκειται να έρθει ποτέ.

Άλλωστε και ο ίδιος ο Μπέκετ δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να μάθει, ποιος είναι ο Γκοντό. Και το έργο αν και γράφτηκε πάνω στα ερείπια του Β΄Παγκοσμίου πολέμου, τότε που η Ευρώπη προσπαθούσε να ανασυγκροτηθεί, έχει μεγάλη απήχηση σήμερα μπροστά στο αδιέξοδο που μας έφερε η οικονομική κρίση, το οποίο είναι απόρροια της πολιτικής κρίσης.

Ο Ιρλανδός συγγραφέας έλεγε ότι το έργο του πρέπει να παίζεται «ως παρωδία φάρσας μιας ευγενικής κοινότοπης συζήτησης»...

Σας θυμίζει κάτι αυτό;

Πάντως, μην περιμένετε τον Γκοντό. Αντιδράστε.

*Η Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου είναι δημοσιογράφος

Διαβάστε Περισσότερα »

Ένας προδομένος λαός ζητά δικαίωση

Της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου*

ΞΕΣΗΚΩΘΕΙΤΕ

«…έρχεται μια μέρα που πρέπει να πούμε το μεγάλο το Όχι.

Ο αρνηθείς δεν μετανιώνει. Aν ρωτιούνταν πάλι, όχι θα ξαναέλεγε...»

Ας λάβουμε σοβαρά υπόψη μας τους παραπάνω στίχους από το ποίημα «Che fece... il gran rifiuto» του ασυμβίβαστου Καβάφη, που όρισε τη ζωή του να φυλάσσει θερμοπύλες, για να υπερασπιστούμε το ΟΧΙ. Το ΟΧΙ που βροντοφώναξε ένα χρόνο πριν το 60% του Ελληνικού λαού, που τελικά το μόνο που επέτυχε ήταν να στέψει απόλυτο κυρίαρχο τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος την επομένη κιόλας του δημοψηφίσματος μετέτρεψε το ΟΧΙ σε ΝΑΙ.

Γιατί δεν είχε τη δύναμη να πει κατάμουτρα στους τοκογλύφους «Φθάνει. Ως εδώ !» Πάντα όλοι οι πολιτικοί μας ακολουθούσαν τις υποδείξεις των ξένων. Γι αυτό και δεν μας υπολόγιζαν. Ο Οδυσσέας Ελύτης το διάστημα που βρέθηκε στην Ευρώπη διαπίστωσε:

«…Κι όταν καμιά φορά τολμούσα να ψιθυρίσω ότι ήμουν Έλληνας καταλάβαινα ότι ήμασταν αγνοημένοι από παντού και τοποθετημένοι στην άκρη-άκρη ενός χάρτη απίθανου. Η παραμονή μου στην Ευρώπη με έκανε να βλέπω πιο καθαρά το δράμα του τόπου μας.»

Και σε αυτή του τη μεταστροφή ο Πρωθυπουργός είχε συμμάχους περισσότερους πολιτικούς αρχηγούς, που έβαλαν την υπογραφή τους στο πιο επώδυνο μνημόνιο, το τρίτο, το οποίο είναι βαρύτερο και κοινωνικά επαχθέστερο. Ο Ελληνικός λαός κατέδειξε θέληση αντίστασης και δεν τίθεται κανένα δίλημμα περί τούτου, αλλά προδόθηκε.

Όμως, τίποτα δεν πάει χαμένο και αυτή η τόσο σημαντική απόφαση θα καθορίσει σίγουρα στο μέλλον τη ζωή μας. Είναι η στιγμή που θα πρέπει να υπερασπιστούμε πάση θυσία το μεγάλο ΟΧΙ δηλώνοντας την άρνησή μας σε επιβεβλημένους συμβιβασμούς.

«Αντισταθείτε. Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία»

μας προτρέπει ο ανατρεπτικός Μιχάλης Κατσαρός.

Κι ο Σεφέρης γράφει στο «Πολιτικό Ημερολόγιο» στα 1945:

«Η βλακεία, η εγωπάθεια, η μωρία και η γενική αναπηρία της ηγετικής τάξης στη σημερινή Ελλάδα σε φέρνει στην ανάγκη να ξεράσεις…»

και είναι σαν να καθρεφτίζει το σήμερα.

Σήμερα που οι μνημονιακές δυνάμεις, πειθήνια όργανα των τοκογλύφων απαρνήθηκαν τις αξίες που υπεραμύνονταν κι έκαναν αυτό το οποίο τους υπαγόρευσαν τα αφεντικά τους. Οι Εφιάλτες φάνηκαν και τους πρέπει τιμωρία.

Έξι χρόνια τώρα οι εταίροι(;) που μας εξαθλίωσαν μας απειλούν με καταστροφές, και κάθε μέρα έχουν όλο και νέες απαιτήσεις, ζητώντας νέες περικοπές, απαιτώντας τη συνέχιση πολιτικών που γονάτισαν και τώρα θέλουν να μας τελειώσουν.

Ας υπερασπιστούμε, λοιπόν, δυναμικά το ΟΧΙ, γιατί αυτό συμβαδίζει με την τιμή και την πεποίθησή μας ΔΙΕΚΙΚΗΣΕ ΤΗ ΧΑΜΕΝΗ ΥΠΕΡΗΦΑΝΙΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΠΑΡΤΗΝ ΠΙΣΩ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ενεργοποιώντας την Aκροτελεύτια διάταξη 'Αρθρο 120 του Συντάγματος.

« H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»

Κι εμείς, που ποτέ δεν δειλιάσαμε θα συνεχίσουμε να λέμε ΟΧΙ και τη λύση σίγουρα θα δώσει ο κυρίαρχος λαός , που θα έρθει σύντομα η στιγμή που θα πει:

« Ως εδώ και μη παρέκει.»

*Η Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου είναι δημοσιογράφος

Διαβάστε Περισσότερα »

Με την καρδιά μας λαμπρό αστέρι και τη ματιά μας δίκοπο μαχαίρι (Βίντεο)

Της Σμαράγδας Μιχαλιτσιάνου*

ΞΕΣΗΚΩΘΕΙΤΕ

«Τὴν φίλη μας Εὐρώπη μὲ πέντε φασκελώνω, ἀπάνω στο τραπέζι τὸν γρόθο μου κτυπῶ... Ἐχύθη ὁ καφές μου, τὰ ροῦχα μου λερώνω, κι ὅσες βλαστήμιες ξέρω ἀρχίζω νὰ τὶς πῶ».

Ενάμιση και πλέον αιώνα πριν ο Γεώργιος Σουρής κάθεται σε μια καρέκλα, όπως περιγράφει ο ίδιος, τεντώνει το ένα ποδάρι, το άλλο σε μία άλλη, και λίγο παρακεί αφήνει το καπέλο και αρχίζει με τόνο τους υπουργούς να βρίζει και την πολιτική…

Συνεχίζοντας να διαβάζω την σατυρική ποίηση του μεγάλου και πάντα επίκαιρου ποιητή από την Σύρο, παρατηρώ, ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει στη χώρα μας, από τότε που εξέδιδε την έμμετρη εφημερίδα «Ο Ρωμιός». Έτσι, παίρνω αέρα για να τα σούρω κι εγώ στους σύγχρονους πολιτικούς, που μας είπαν ψέματα πολλά για να υφαρπάξουν την ψήφο μας.

Είναι πολλά τα θέματα, που καίνε, αλλά εγώ θα βάλω στη συζήτηση την πώληση του Ελληνικού. 

Θυμάμαι, τον κ. Τσίπρα επί Πρωθυπουργίας Σαμαρά, που είχε φέρει την συμφωνία για την παραχώρηση -έναντι 915 εκατ. ευρώ-, ο οποίος είχε γίνει έξαλλος και απειλούσε ακόμα και με εξεταστική, και σήμερα ο ίδιος ο κ. Τσίπρας υπέγραψε την «συμφέρουσα συμφωνία» για το ελληνικό δημόσιο, που είχε φέρει ο Σαμαράς, αφήνοντάς μας για μία ακόμη φορά άναυδους και τους κατοίκους του Ελληνικού και των όμορων δήμων στα πρόθυρα νευρικής κρίσης, που θα πρέπει να αισθάνονται και ευγνώμονες, που θα τους αφήσουν ελεύθερη για αυτούς μια παραλία του ενός χλμ.

«Για μας το Ελληνικό δεν είναι ένα πρότζεκτ, αλλά κατάθεση ψυχής, είναι το μοντέλο της αυτοδιαχείρισης, της κινηματικής και συλλογικής δράσης. Είναι η εναλλακτική αντίληψη που έχουμε για την κοινωνία, την οικονομία και το περιβάλλον», είχε σημειώσει τότε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας, υπογραμμίζοντας ότι «δεν πρόκειται να εγκαταλειφθεί η μάχη για να μετατραπεί το Ελληνικό σε Μητροπολιτικό Πάρκο».

Και για την απόφαση αυτή που θα υλοποιούσε το ΤΑΙΠΕΔ, το οποίο και είχε χαρακτηρίσει «ένα εκτροφείο σκανδάλων» είχε δηλώσει:

«Είναι πρωτοφανές και αδιανόητο, μια κλίκα να αποφασίζει για το μέλλον του δημόσιου πλούτου, δίχως διαφάνεια, δίχως κοινοβουλευτική εποπτεία και έλεγχο, λες και πρόκειται για τα αμπελοχώραφα που κληρονόμησαν από τους παππούδες τους».

Και είχε ξεκαθαρίσει σε έντονο ύφος:

«Ας το έχουν όλοι αυτό καλά στο μυαλό τους. Δε θα διστάσουμε να ακυρώσουμε ή να αναθεωρήσουμε συμβάσεις και ειλημμένες αποφάσεις. Και κάτι ακόμα: Τίποτα και κανένας δε θα ξεχαστεί. Όσοι με πράξεις ή παραλήψεις έβλαψαν το δημόσιο συμφέρον, θα κριθούν από τη δικαιοσύνη για τις πράξεις και τις παραλήψεις τους».

Και ο λαός έδωσε την εξουσία στον κ. Τσίπρα κι εκείνος δεν τήρησε ποτέ τις υποσχέσεις που μας έδωσε. Της πήρε πίσω και άφησε να περάσει της τρόικας, που απαίτησε την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας και μας έφερε το πιο σκληρό μνημόνιο, φορομπηχτικό, όπως το χαρακτηρίζουν οι απλοί πολίτες, οι οποίοι φοβούνται, ότι δεν θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στις «υποχρεώσεις» τους.

Η πιο σκληρή μνημονιακή πολιτική που αποδεικνύεται αδιέξοδη, αφού απευθύνεται σε έναν ήδη ξεζουμισμένο λαό.

Θυμάμαι τον κ. Τσίπρα στην εκδήλωση που είχε γίνει τον Σεπτέμβριο του 2011 στο Ελληνικό να μιλάει για τους δύο κόσμους που συγκρούονται στην περιοχή του Ελληνικού:

«Αυτόν που υπερασπίζεται την ήπια ανάπτυξη με σεβασμό στο περιβάλλον και αυτός που προωθεί την Fast track εκποίηση. Αυτόν που υπερασπίζεται τη βιώσιμη ανάπτυξη, τους ελεύθερους χώρους, τη πρόσβαση των πολιτών στο θαλάσσιο μέτωπο, τη προοπτική του μητροπολιτικού πάρκου και αυτόν που στόχο έχει να μετατρέψει την περιοχή σε ένα θύλακα τζόγου, τσιμέντου και πλούτου για τους λίγους».

Ήμουν εκεί ως μέλος του Κινήματος Πολιτών Σπίθα του Μίκη Θεοδωράκη. Θυμάμαι και το Μίκη, που δεν αποκλείεται να τον δούμε στο Ελληνικό με το αναπηρικό καροτσάκι, γιατί αυτό ο σπουδαίος κρητικός μπορεί να διώξει το πόνο από την καρδιά μας και να τον φέρει στα χείλη να τον κάνει ψυχή…

«Τώρα, μετά την πλήρη οικονομική καταστροφή οδηγούμεθα σε ένα νέο στάδιο, δηλαδή στην ρευστοποίηση της χώρας. Ξέρουμε, ότι με το μνημόνιο ο Έλληνας Πρωθυπουργός είπε στη Βουλή, ότι παραχωρούμε ένα μέρος της εθνικής μας αυτοτέλειας. Αυτό και μόνο τον καταδίκαζε. Έχουμε λοιπόν, αυτό το κομμάτι του Ελληνικού. Αυτή τη στιγμή λοιπόν, θέλουν να το πωλήσουν, να το κάνουν καζίνο, θέλουν να μας κάνουν χαρτοκλέφτες, να μας κάνουν χασικλήδες, αφού πρώτα μας εξαθλιώνουν με τις απολύσεις και τις φορολογίες. Είναι τρομερό αυτό που συμβαίνει και επιμένω σε αυτό γιατί γυρίζω όλη την Ελλάδα, μιλάω, και βλέπω τον κόσμο που σκέφτεται, αλλά δεν βλέπω αντίδραση για όλα αυτά. Δεν έχουμε καιρό. Θα μας δέσουνε και θα ξυπνήσουμε μια μέρα και δεν θα μπορούμε να κάνουμε τίποτα, γιατί αυτοί τα συμφέροντά τους τα έχουν υπολογίσει από τώρα».

Είχε πει «με την καρδιά του λαμπρό αστέρι και με τη ματιά του δίκοπο μαχαίρι».

Και είχε προσθέσει με δακρυσμένα μάτια:

«Επομένως, τώρα με το Ελληνικό είναι μια ευκαιρία να δώσουμε κι εμείς το παρόν. Και δεν είναι δύσκολο. Γιατί ο τρόπος με τον οποίο θέλουμε να αντιδράσουμε εδώ, δηλαδή, να είναι συνεχώς κατειλημμένο. Και τι πιο ωραία κατάληψη να γίνει από αυτές τις συνεχείς παρουσίες των καλλιτεχνών. Ας ξυπνήσουν και οι καλλιτέχνες επιτέλους. Και να είναι συνεχώς κόσμος εκεί. Αλλά ο κόσμος αυτός να είναι συνεχώς υποψιασμένος. Πρέπει να καταλάβει ο κόσμος, ότι πάμε για μάχη. Και η νεολαία, η οποία είναι απούσα, πρέπει να το καταλάβει. Αν μπουν αυτοί μέσα με τις μπουλντόζες για να χτίσουν καζίνο, εμείς αντί να τραγουδάμε, θα πρέπει να αμυνθούμε. Θα γίνει μάχη. Θα χυθεί αίμα. Εγώ τουλάχιστον προετοιμάζομαι ψυχολογικά για μάχη. Και σας βεβαιώ. Ας είμαι παράλυτος. Με καροτσάκι θα είμαι έτοιμος για μάχη».

Πριν λίγες ημέρες, η Δημοτική Συνεργασία Ελληνικού Αργυρούπολης του Χρήστου Γκορτζίδη, του αγωνιστή δήμαρχου και μέλους της Επιτροπής Αγώνα για το Μητροπολιτικό Πάρκο Ελληνικού οργάνωσε μια επιτυχημένη εκδήλωση για το Ελληνικό, στην κεντρική πλατεία και αναπτέρωσε το ηθικό των κατοίκων υποστηρίζοντας την άποψη, ότι:

«υπάρχουν ακόμη περιθώρια να ακυρώσουμε αυτό που πάει να γίνει και πρέπει να δώσουμε τον αγώνα σε όλα τα μέτωπα. Ο ελάχιστος στόχος αυτή τη στιγμή είναι να ακυρωθεί η παραχώρηση στο Λάτση ως παράνομη και καταχρηστική σε βάρος του δημόσιου. Δεν θα λύσει οριστικά το ζήτημα αλλά θα είναι μια σημαντική νίκη που κρατάει το ζήτημα ζωντανό. Άρα όχι στην παγίδα της βελτίωσης της σύμβασης παραχώρησης αλλά ακύρωσή της».

Έχει δίκιο ο Μίκης που μιλάει για λαό ενωμένο. Θυμάστε την Κερατέα που ξεσηκώθηκε ο κόσμος και δεν έγινε το ΧΥΤΑ Σε 128 ημέρες αγώνα, όλοι οι κάτοικοι μια γροθιά, τα κατάφεραν, γιατί:

«Θέλανε να μην περπατούν στα τέσσερα να σκέφτονται και να μιλούν ελεύθερα και κανένας πια να μην τους κοροϊδέψει.»

Αυτός είναι «Ο εχθρός λαός» του Ιάκωβου Καμπανέλη που έντυσε μουσικά ο Μίκης Θεοδωράκης. Ένα έργο πικρής κριτικής «που μιλά για τα λάθη της δημοκρατίας, που δυστυχώς συνεχίζονται με αμείωτους ρυθμούς ακόμα και στις μέρες μας! Κολοσσιαία εθνικά λάθη που έγιναν με ανυπολόγιστες συνέπειες (βλέπε διχοτόμηση Κύπρου), και που δεν πρέπει να αφήσουμε σαν λαός, σαν έθνος, σαν κράτος, με τίποτα να ξαναγίνουν», όπως εύστοχα είχε σχολιάσει ο αξέχαστος συγγραφέας, που μας προέτρεψε να διαβάσουμε την ιστορία μας , για να μην την ξαναζήσουμε.

Κι ίσως κάπου εκεί να βρίσκεται το λάθος από την πλευρά μας…

*Η Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου είναι δημοσιογράφος

Διαβάστε Περισσότερα »