Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στέφανος Μαντζαρίδης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στέφανος Μαντζαρίδης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 16 Μαρτίου 2019

Εγκλήματα στο όνομα κάποιας θρησκείας...

Στέφανος Μαντζαρίδης

Ιερός Πόλεμος, Σωτήριον Έτος 2050... inspiteofitall.se

Στο όνομα της θρησκείας έχουν γίνει τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην ανθρώπινη ιστορία. Είναι, τελικά, ποτισμένος με αίμα ο δρόμος που οδηγεί στον Παράδεισο, και περνάει μέσα από την κόλαση.

Από την πρώτη στιγμή που ο άνθρωπος ένιωσε την ανάγκη να στηριχτεί σε κάτι δυνατότερο από αυτόν και μπροστά στην αδυναμία του να ερμηνεύσει με τη λογική του όλα εκείνα που συνέβαιναν στη φύση γύρω του, υπήρξαν κάποιοι επιτήδειοι που άρπαξαν την ευκαιρία για να εξουσιάσουν το μυαλό του και να τιθασεύσουν την οποιαδήποτε αντίδραση στην εξουσία τους.

Αυτοκράτορες λατρεύτηκαν ως θεοί σε κάθε μήκος και πλάτος της γης, έχοντας πίσω τους πανίσχυρα ιερατεία που στην ουσία κυβερνούσαν κινώντας τα νήματα...

Διωγμοί, ομαδικές σφαγές, επεκτατικοί πόλεμοι, σκοταδισμός, ανθρωποθυσίες, βασανιστήρια βγαλμένα από τις πιο αρρωστημένες γωνιές του ανθρώπινου μυαλού στο όνομα κάποιας θρησκείας αποτελούν την παρακαταθήκη που κληρονομεί κάθε γενιά στην επόμενη της. Κι όλα αυτά καλυμμένα κάτω από τον μανδύα της αγάπης. Μιας αγάπης επιλεκτικής, μιας αγάπης που αντί να ενώνει τους ανθρώπους τους χωρίζει σε ‘’πιστούς’’ και ‘’άπιστους’’...

Η θρησκεία είναι τελικά το όπιο των λαών...


Εξοργιστικό είναι το γεγονός της περιφρόνησης από όλες τις θρησκείες της ανθρώπινης ζωής. Όλες ανεξαιρέτως οι θρησκείες έχουν για σημαία τους τη μετά θάνατον επιβράβευση ή τιμωρία, ανάλογα με τα κριτήρια που θέτει η κάθε μια φυσικά. Άλλοι υπόσχονται πανέμορφους κήπους ή καζάνια, άλλοι παρθένες και πιλάφια κι άλλοι την επαναφορά στη ζωή με άλλη μορφή. Και όλες, μα όλες ανεξαιρέτως, καλούν το ποίμνιο τους να υποταχθεί αδιαμαρτύρητα στα κελεύσματα της εκάστοτε εξουσίας ως ένα καλό πρόβατο.

Πίστευε και μη ερεύνα, άλλωστε...

Απώτερος στόχος φυσικά της τεράστιας σημασίας που δίνουν όλες οι θρησκείες στη μετά θάνατον κρίση είναι η παντελής νάρκωση των εγκεφαλικών κυττάρων του ανθρώπου και η αποτροπή κάθε μορφής αμφισβήτησης της καθεστηκυίας τάξης, της εξουσίας της οποίας αναπόσπαστο μέρος αποτελούν οι ίδιοι οι εκπρόσωποι των θρησκειών...

Δεν είναι άλλωστε τυχαίο πως δεν υπήρξε ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία κάποια συγκεντρωτική εξουσία που να μη βάδιζε χέρι-χέρι με τους εκπροσώπους της επικρατούσας στην περιοχή θρησκείας, με μοναδική ίσως εξαίρεση που απλά επιβεβαιώνει τον κανόνα τη Σοβιετική Ένωση.

Αυτοσκοπός κάθε θρησκείας ανεξαιρέτως είναι η επικράτηση της παγκοσμίως, γεγονός που οδηγεί τους πιστούς της σε μια πραγματική υστερία που δικαιολογεί στη συνείδηση τους κάθε έγκλημα που εξυπηρετεί τον σκοπό αυτόν, όσο μεγάλο κι αν είναι. Τίποτα δεν είναι κακό από τη στιγμή που εξυπηρετεί τους σκοπούς της μοναδικής αλήθειας κατά τα διάφορα ιερατεία...

Όποια πέτρα κι αν σηκώσει κανείς σε οποιαδήποτε γωνιά του πλανήτη μας θα βρει από κάτω βία, αίμα και σφαγές. Από τους οπαδούς της θεάς Κάλι μέχρι τους σταυροφόρους κι από την Ιερά Εξέταση μέχρι την Τζιχάντ, άνθρωποι βασανίζονται και σφαγιάζονται απλά και μόνο επειδή έτυχε να πιστεύουν σε κάποιον άλλον θεό...

Δολοφονώντας μέσα στη νιρβάνα των ανατολικών θρησκειών...


Η θεά Κάλι επί το έργον... Magictime Apps

Οι ανθρωποθυσίες ήταν μια καθημερινή πρακτική στη βουδιστική Βιρμανία στα μέσα του 19ου αιώνα. Είναι χαρακτηριστικό πως για να στεριώσει η νέα πρωτεύουσα της χώρας, πενήντα έξι άνδρες θάφτηκαν ζωντανοί μέσα στα θεμέλια της νέας πόλης για να λάβει αυτή τη θεία προστασία...

Άλλα εκατό άτομα ακολούθησαν τη μοίρα των προηγουμένων λίγα χρόνια αργότερα για να μην εγκαταλειφθεί η πόλη, όταν ανακαλύφθηκαν πως δύο από τους τάφους των προηγουμένων ήταν κενοί...

Αλλά και στην κοντινή Ινδία, δυο εκατομμύρια άνθρωποι απαγχονίστηκαν από τη μυστική αδελφότητα των Thuggee, των πιστών της θεάς Κάλι, από τα τέλη του 16ου αιώνα μέχρι τα μέσα του 19ου για να σβήσει η δίψα της θεάς...

Ενώ δεν μπορεί να αγνοήσει κανείς τις διαρκείς αιματηρές διαμάχες ανάμεσα σε φανατικούς διαφόρων θρησκειών και αιρέσεων στην τόσο βασανισμένη αυτή χώρα. Διαμάχες που έκοψαν το νήμα της ζωής σε πολλούς ανθρώπους εκατέρωθεν εδώ και πάρα πολλά χρόνια...

Αγαπάτε αλλήλους...


Κάθε είδους όργανο βασανισμού στη διάθεση των ιεροεξεταστών... Wikiwand

Και ποιος αλήθεια δεν ανατριχιάζει στη σκέψη και μόνο των βασανιστηρίων που υπέστησαν άνθρωποι που χαρακτηρίστηκαν ως αιρετικοί κατά τον Μεσαίωνα από την Ιερά Εξέταση της Καθολικής εκκλησίας, με παπική εντολή; Καθολική εκκλησία που δεν έμεινε εκεί αλλά συνέχισε με κάψιμο στην πυρά δεκάδων χιλιάδων γυναικών που στοχοποιήθηκαν ως μάγισσες.

Και φυσικά η ίδια εκκλησία έχει να ''καμαρώνει'' για τη διεξαγωγή μιας από τις μεγαλύτερες και βιαιότερες πολεμικές εκστρατείες, τις σταυροφορίες...

Αλλά στην πιο σύγχρονη εποχή, η Καθολική εκκλησία πορεύθηκε δίπλα στον δικτάτορα Μουσολίνι, ενώ στον ισπανικό εμφύλιο πήρε ξεκάθαρα θέση υπέρ του φασίστα Φράνκο, χαρακτηρίζοντας τα εγκλήματα του ως σταυροφορία.

Και μη βιαστεί κάποιος να ρίξει τα βέλη του αποκλειστικά στην Καθολική εκκλησία γιατί και η δική μας η Ορθόδοξη είχε τα ανάλογα ''μπουμπούκια'' σε κάθε βήμα της πορείας της στον χρόνο. Μπορεί βέβαια να μη πλησίασε καν σε αγριότητα το Βατικανό, έδειξε όμως τα δόντια της από την αρχή καθώς χιλιάδες οπαδοί της αίρεσης του Αρείου βασανίστηκαν, φυλακίστηκαν, εξορίστηκαν και θανατώθηκαν στο όνομα της ''ορθόδοξης πίστης''...

Στη χώρα μας διαχρονικά, πλην ελαχίστων φωτεινών εξαιρέσεων, οι εκπρόσωποι του κλήρου βρισκόταν πάντα στο πλευρό του ισχυρού. Ποιος αλήθεια μπορεί να λησμονήσει τη στάση ''επιφανών'' κληρικών κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου και των χρόνων που ακολούθησαν αλλά και κατά τη διάρκεια της χούντας, με χαρακτηριστικότερο εκπρόσωπο τον μετέπειτα ''Άγιο Πρεβέζης'' ο οποίος από τη θέση του ιερέα της Μακρονήσου αποτέλεσε έναν από τους μεγαλύτερους εγκληματίες της δικτατορίας, την ώρα που κάποιοι άλλοι εκπρόσωποι της, που μάλιστα ανέλαβαν και τις τύχες της τα επόμενα χρόνια, αδυνατούσαν να δουν τα εγκλήματα της χούντας καθώς ήταν αφοσιωμένοι στα βιβλία και το διάβασμα τους...

Για κάθε εξουσία παγκοσμίως, βλέπετε, υπήρχε πάντα καλή και νόμιμη βία που ασκείται από το κράτος και τους εκπροσώπους του και κακή.

Τρανό παράδειγμα τα πρόσφατα γεγονότα στο Άγιο Όρος, στην Ιερά Μονή Εσφιγμένου, όπου μέχρι και μολότοφ εκτοξεύτηκαν από τα χέρια μοναχών στο όνομα της ορθοδοξίας.

Βέβαια όπως κάθε νόμισμα έχει δυο όψεις, έτσι και οι Χριστιανοί υπέστησαν με τη σειρά τους απίστευτης αγριότητας διωγμούς στα πρώτα χρόνια της πορείας τους χρόνο από τους τότε ισχυρούς, τους Ρωμαίους...

Αλλάχ ου ακμπάρ...


Άβουλα όντα στο όνομα της θρησκείας... worldnews.indywatch.org

Το κοράνι υποστηρίζει τους ιερούς ισλαμικούς πολέμους Τζιχάντ, πολέμους που είναι υπεύθυνοι για τον θάνατο εκατομμυρίων ανθρώπων κατά τους δώδεκα τελευταίους αιώνες.

Στην εποχή μας, αληθινό πανικό σε ολόκληρη την υφήλιο έχουν προκαλέσει τα τυφλά τρομοκρατικά χτυπήματα, με θύτες ακόμα και μικρά παιδιά, στο όνομα της Τζιχάντ.

Τρομοκρατικά χτυπήματα που πέρα από το ότι στοίχησαν τη ζωή σε αμέτρητα θύματα και τραυμάτισαν ακόμα περισσότερα, έβαλαν στο στόχαστρο των φανατισμένων της άλλης πλευράς λαούς ολόκληρους, προσφέροντας το καλύτερο άλλοθι για τη όλο και μεγαλύτερη συγκέντρωση εξουσιών στα χέρια των ισχυρών αυτού του κόσμου...

Αλλά το μένος των τζιχαντιστών δεν επικεντρώνεται μονάχα στους αλλόθρησκους. Γυναίκες, ομοφυλόφιλοι, παιδιά που γελάνε, ιστορικά μνημεία αντιμετωπίζονται ως μιάσματα που το μόνο που δικαιούνται είναι ο θάνατος μετά βασανιστηρίων. Αλλά και ανάμεσα στις διάφορες φατρίες των τζιχαντιστών, οι διαμάχες και οι αλληλοσκοτωμοί για την ''υπεράσπιση'' του ονόματος του θεού είναι σε καθημερινή βάση...

Στο όνομα του ''αληθινού'' θεού πάντα, μη ξεχνιόμαστε...

Ανθρωποφαγία για να χορτάσουν οι θεοί...


Πολιτισμός βασισμένος στο αίμα αθώων... Pinterest

Τον πολιτισμό των Αζτέκων όλοι τον θαυμάσαμε. Έλα όμως που αυτός στηρίχτηκε σε ένα απόλυτα βάρβαρο σύστημα στο οποίο το ιερατείο αποφάσιζε για τη ζωή ή τον θάνατο των πάντων...

Σχεδόν διακόσιες χιλιάδες άνθρωποι θανατώθηκαν κατά τον 14ο αιώνα προς τιμήν του θεού Ήλιου που χρειαζόταν σχεδόν καθημερινά ανθρώπινο αίμα για να τραφεί. Μάλιστα οι καρδιές των θυμάτων ανοίγονταν και τα απομεινάρια των άψυχων κουφαριών τρώγονταν με τελετουργικές διαδικασίες. Πάντα προς τέρψιν του θεού...

Αλλά ο θεός Ήλιος δεν ήταν ο μοναδικός θεός των Αζτέκων που διψούσε για αίμα. Ο θεός της βροχής για παράδειγμα, απαιτούσε τη θυσία βρεφών για να προκαλέσει βροχή με τα δάκρυα τους. Και η θεά του καλαμποκιού όμως δε πήγαινε πίσω. Απαιτούσε τη θυσία μιας παρθένας η οποία πρώτα χόρευε για 24 συνεχόμενες ώρες και μετά τη θυσία της γδερνόταν για να φορέσει το δέρμα της ο ιερέας και έτσι να συνεχιστεί το τελετουργικό της δέησης στη θεά για καλή σοδιά...

Δικαίωμα αναφαίρετο του κάθε ανθρώπου είναι να πιστεύει σε  οποιονδήποτε θεό επιθυμεί. Όπως και να μη πιστεύει σε τίποτα απολύτως... Κανένας άνθρωπος δε μπορεί να επιβάλλει με τη βία τα πιστεύω του σε άλλους ανθρώπους, όποια κι αν είναι αυτά...

Κι αν τα δυο παραπάνω είναι αναφαίρετα δικαιώματα κάθε ανθρώπου, υποχρέωση του είναι να σέβεται τους υπόλοιπους ανθρώπους γύρω του ανεξάρτητα από τα πιστεύω και τις επιλογές τους. Να μη τους κατατάσσει σε κατηγορίες και αγέλες, ούτε να στοχοποιεί πεποιθήσεις και ιδεολογίες.

Μα πάνω απ΄ όλα, μέγιστη υποχρέωση του είναι να μην επιτρέπει σε κανέναν να χρησιμοποιεί τις ανασφάλειες, τους φόβους και την αγωνία του μετατρέποντας τον σε άβουλο και πειθήνιο όργανο του...

Πηγή: enfo.gr



Στέφανος Μαντζαρίδης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή 4 Ιανουαρίου 2019

Πατριαρχία, σεξισμός και αιώνες σκοταδισμού...

Στέφανος Μαντζαρίδης


Δολοφόνησε και έθαψε την 28χρονη κόρη του γιατί δεν άντεχε να τη βλέπει ερωτευμένη με Αφγανό... Δολοφονήθηκε μετά από άγριο βιασμό από δυο νεαρούς απλά και μόνο γιατί την θεωρούσαν εύκολη... Νεκρός μετά το λιντσάρισμα του από τον ιδιοκτήτη καταστήματος προς τέρψιν του φιλοθεάμονος κοινού... Κέρκυρα, Ρόδος, Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Λάρισα, μια χώρα ολόκληρη που η σαπίλα της αποπνέει μπόχα και δυσωδία αφόρητη...

Μια κοινωνία σάπια, μια κοινωνία που λόγοι ''τιμής'' οδηγούν σε φριχτά εγκλήματα την ώρα που το περιβάλλον γυρίζει τα μάτια του αλλού. Μια κοινωνία που ψάχνει απεγνωσμένα να βρει άλλοθι σε βιαστές την ώρα που παρακολουθεί αμέτοχη και ατάραχη ομοφυλόφιλους να δολοφονούνται στο κέντρο της πόλης. Μια κοινωνία χτισμένη και δομημένη πάνω στη διάκριση των φύλων, στην κατάταξη των ανθρώπων σε κατηγορίες στηριγμένες σε σαθρές παραδόσεις και βιολογικά κριτήρια...

Μη μιλάς, είσαι γυναίκα... Κάνε τα στραβά μάτια, ο άντρας σου ξέρει το καλό σου... Μη ντύνεσαι προκλητικά, δεν θα φταίει μετά ο βιαστής αν σε στριμώξει σε καμιά γωνιά... Τα ήθελε ο κώλος σου, τι δουλειά είχες να βγεις μόνη σου το βράδυ; Τι σημασία έχει αν κουράζεσαι στη δουλειά σου, στο σπίτι σου ο άντρας σου πρέπει να σε βρίσκει πάντοτε άψογη... Ε, άντρας είναι, έχει τις ανάγκες του. Ας μην τον ανάγκαζες να ξενοκοιτάξει...

Για αιώνες τώρα ο πατέρας-αφέντης είναι ο κυρίαρχος πυλώνας πάνω στον οποίο στηρίζεται ολόκληρο το σαθρό, κακοφορμισμένο οικοδόμημα της ελληνικής κοινωνίας. Γενιές και γενιές γυναικών μεγάλωσαν με το φόβο σύντροφο τους σε κάθε τους βήμα, νύχτα και μέρα, την ώρα που στις πλάτες των αγοριών φορτωνόταν το ασήκωτο φορτίο της επιβολής πάνω στα αδύναμα θηλυκά και του αντρισμού.

Διακρίσεις στον εργασιακό χώρο, αμοιβές διαφορετικές για παρόμοια προσφορά εργασίας, συντριπτική υπεροχή στην ποσόστωση συμμετοχής του ανδρικού φύλου στις ανώτερες θέσεις και στην πολιτική. Μη τυχόν και κάποια είναι νέα, όμορφη και καταφέρει να ανέλθει στα σκαλιά της κοινωνικής καταξίωσης, η ταμπέλα και τα κακόβουλα σχόλια είναι στην ημερήσια διάταξη. Ποιος ξέρει σε πόσους έκατσε για να πάρει τη θέση; Πουτάνα την ανεβάζουν, εύκολη την κατεβάζουν...

Σιχάθηκα να αποτελώ μέλος μιας τέτοιας κοινωνίας, αηδίασα να αναπνέω τον ίδιο αέρα με όλους εκείνους που με προθυμία ρίχνουν άφθονο νερό στο μύλο του σεξισμού και της πατριαρχίας. Θέλω να ξεράσω κάθε φορά που ακούω για μια κοπέλα που βιάστηκε, θέλω να πεθάνω κάθε φορά που ο δρόμος μου διασταυρώνεται με κάποια κοπέλα που την οδήγησαν στο πεζοδρόμιο και την πορνεία. Αναγουλιάζω κάθε φορά που ακούω για τιμή και παραδόσεις, για νόρμες και έθιμα που μοναδικό τους σκοπό έχουν να υποδουλώνουν ανθρώπινες ψυχές που απλά γεννήθηκαν είτε γυναίκες είτε ομοφυλόφιλοι είτε το χρώμα ή η θρησκεία τους διαφέρει από τα επικρατούντα...

Αρνούμαι να παίξω τον ρόλο του πατέρα-αφέντη, του κυνηγού, του μάγκα, του άντρα του πολλά βαρύ! Φτύνω κατάμουτρα την σαπίλα που αποπνέουν οι παραδόσεις και οι ιδέες σας!
Και φωνάζω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, φτάνει! Ως εδώ! Αρκετά!


Πηγή: enfo.gr



Στέφανος Μαντζαρίδης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη 6 Δεκεμβρίου 2018

Αλέξης Γρηγορόπουλος, ετών 15. Δολοφονήθηκε από σφαίρες αμετανόητων δολοφόνων...

Στέφανος Μαντζαρίδης


Δέκα χρόνια... Δέκα χρόνια που πέρασαν όπως κυλάει το νερό ανάμεσα στις όχθες του αφρισμένου χείμαρρου που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμα του. Δέκα χρόνια κιόλας από τη νύχτα που χάραξε βαθιά στην καρδιά μιας ολόκληρης γενιάς την εξέγερση...

Φέτος, Αλέξη, θα έκλεινες τα 25 σου χρόνια... Ίσως να είχες πάρει ήδη κάποιο πτυχίο, μπορεί και όχι. Μπορεί να ήσουν φαντάρος, να δούλευες σε κάποια μεγάλη αλυσίδα που πουλάει γκλαμουράτους καφέδες ή να ήσουν κι εσύ ένας ακόμα άνεργος νέος σαν τόσους και τόσους γύρω μας που ψάχνει με αγωνία για μια οποιαδήποτε δουλειά, ίσα ίσα για ένα μεροκάματο. Κανείς δεν ξέρει τι απ' όλα θα ήσουν σήμερα, κανείς ποτέ δεν θα μάθει...


Κατάφερες να κάνεις μια ολόκληρη γενιά παιδιών να μεγαλώσει πρόωρα. Να παλέψει, να κλάψει, να γευτεί μέχρι το μεδούλι της τη γεύση της οργής στην ψυχή της. Να ζεστάνει κάθε χιλιοστό του κορμιού της με τη φλόγα της εξέγερσης, να γνωρίσει με τον πιο άγριο τρόπο πως τα όνειρα κοστίζουν πανάκριβα όταν δεν μπαίνουν στα καλούπια που προστάζει η εξουσία...

Αλέξη, πέρασαν κιόλας δέκα ολόκληρα χρόνια. Δέκα χρόνια από εκείνη τη νύχτα γεμάτα με τόσα πολλά... Άλλαξαν οι ζωές μας, Αλέξη. Έγιναν στάχτη τα όνειρα μας, σκόρπισαν σε χίλια κομμάτια στον άνεμο οι ελπίδες μας.

Οι περισσότεροι από εμάς που μείναμε πίσω σκύψαμε το κεφάλι, παραδοθήκαμε Γονατίσαμε. Δεν αντέξαμε... Μα έμειναν κάποιοι που η φλόγα της εξέγερσης που η δολοφονία σου άναψε στην ψυχή τους δεν έσβησε ποτέ. Λίγοι στον αριθμό, μα τόσοι πολλοί και δυνατοί συνάμα... Κι αυτοί, Αλέξη, δεν θ' αφήσουν ποτέ τους να ξεφτίσει ο δικός σου Δεκέμβρης...


Πηγή: enfo.gr



Στέφανος Μαντζαρίδης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Κυριακή 18 Νοεμβρίου 2018

Η μνήμη αντίδοτο στη λήθη...

Στέφανος Μαντζαρίδης


Οι γραμμές που ακολουθούν απευθύνονται σε σένα. Σε σένα που ανερυθρίαστα δεν ντρέπεσαι να φωνάζεις παντού πως τότε ήμασταν καλύτερα. Σε σένα που δεν γνώρισες τι πάει να πει να φοβάσαι. Να φοβάσαι ακόμα και τη σκιά σου. Να τρέμει το φυλλοκάρδι σου μη σε πιάσει στο στόμα του ο χαφιές της γειτονιάς σου και βρεθείς σε κανα ξερονήσι στην καλύτερη των περιπτώσεων…

Να εξαφανίζονται κάθε μέρα φίλοι σου. Να πέφτεις για ύπνο το βράδυ και να πετάγεσαι από τον ύπνο σου από τις κλωτσιές στην πόρτα του γείτονα σου. Να ξυπνάς το πρωί και να λείπει κι εσύ απλά να περιμένεις τη σειρά σου… Να βασανίζονται μέχρι θανάτου άνθρωποι από μυαλά διεστραμένα. Να μην μπορείς βγάλεις απ’ το μυαλό σου τα ουρλιαχτά που σκίζουν τη νύχτα από τα μπουντρούμια της ασφάλειας…


Όχι λοιπόν, άθλιο υποκείμενο, δεν ήταν καλύτερα τότε! Καμία δικτατορία δεν είναι καλύτερη από τη χειρότερη δημοκρατία… Κανένας αυταρχισμός δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ καλύτερος από τον διάλογο και την ελευθερία…

Κι αν μια φορά αλίμονο σε σένα που δεν γνώρισες κι απλά έπεσες θύμα μιας άθλιας προπαγάνδας, αλί και τρισαλί σ’ εκείνους που γνώρισαν και ξέχασαν… Που ξέχασαν τόσο εύκολα τη μορφή του τέρατος. Ξέχασαν πόσο φοβόταν τότε. Ξέχασαν πόσο υπέφεραν, ξέχασαν πως είναι να παλεύεις ν’ ανασάνεις μα να σου στερούν το οξυγόνο… Ξέχασαν πόσο φριχτό ήχο έχουν οι ερπύστριες στην άσφαλτο της πόλης... Ξέχασαν όλες εκείνες τις γελοίες καρικατούρες που έπνιγαν κάθε σταγόνα αξιοπρέπειας και ελευθερίας για να κρύψουν το πόσο τιποτένιοι ήταν…


Κι αν ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που δεν ξέχασαν και θυμούνται ακόμα, τρέμω στην ιδέα και μόνο του τι θα γίνει όταν σιγά σιγά αυτοί θα φύγουν… Και η άθλια προσπάθεια ξεπλύματος των εγκληματιών της χούντας όλων αυτών των χρόνων θα παίζει μπάλα χωρίς αντίπαλο. Όπως ακριβώς έγινε και με τη σπορά των ηττημένων του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου. Τότε που τα εγκλήματα των δωσίλογων κουκουλώθηκαν και η κολυμβήθρα του Σιλωάμ παρέδωσε στην κοινωνία καθαρό κάθε κατακάθι της ελληνικής κοινωνίας…

Οι μέρες εκείνες του Νοέμβρη θα ζουν για πάντα στις καρδιές μας. Όχι για εκείνους που εξαγόρασαν τον αγώνα τους με θέσεις και χρήμα… Θα φωτίζει για πάντα τον δρόμο μας για όλες εκείνες τι χιλιάδες των ανώνυμων που δεν πουλήθηκαν ποτέ τους. Που κράτησαν για πάντα άσβεστη τη φλόγα της επανάστασης μέσα στην ψυχή τους.

Για όλους αυτούς δεν θα ξεχάσουμε ποτέ στη ζωή μας τι σημαίνουν εκείνες οι μέρες του Νοέμβρη του ‘73...

Πηγή: enfo.gr



Στέφανος Μαντζαρίδης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή 9 Νοεμβρίου 2018

Στην Υεμένη η ανθρωπότητα ψυχορραγεί...

Στέφανος Μαντζαρίδης


Το όνομα της ήταν Amal. Amal στα αραβικά σημαίνει ελπίδα. Η ελπίδα πέθανε στην Υεμένη...

  • Υπάρχει μια γωνιά του πλανήτη όπου παιδιά σαν την Amal δεν θα μεγαλώσουν ποτέ...
  • Υπάρχει μια γωνιά του πλανήτη που τα παιδιά πεθαίνουν σαν τις μύγες μα κανείς δεν στρέφει το βλέμμα του σ’ αυτήν…
  • Υπάρχει μια γωνιά του πλανήτη που οι βόμβες πέφτουν σαν καταρρακτώδη βροχή μα καμία πορεία διαμαρτυρίας δεν θα γίνει γι αυτήν…
  • Υπάρχει μια γωνιά του πλανήτη που σε λίγο καιρό δεν θα ζουν άνθρωποι μα κανείς δεν δίνει δεκάρα…
  • Υπάρχει μια γωνιά του πλανήτη που δε λίγο καιρό θα υπάρχει μονάχα στις σελίδες των βιβλίων της ιστορίας μα κανείς δεν ασχολείται μ’ αυτήν…
  • Υπάρχει μια γωνιά του πλανήτη που εκλιπαρεί για βοήθεια μα το μόνο που αντικρίζει είναι οι πλάτες όλων μας…

Υεμένη…


Μια ολόκληρη γενιά κοντεύει πια να σβήσει. Να χαθεί σαν να μην υπήρξε ποτέ της. 22 εκατομμύρια άνθρωποι, το 80% του πληθυσμού της χώρας, εκλιπαρούν για ανθρωπιστική βοήθεια καθώς βλέπουν τη ζωή τους να χάνεται μέρα με την ημέρα.

Ανάμεσα τους 11 εκατομμύρια παιδιά… 400.000 παιδιά κινδυνεύουν άμεσα με υποσιτισμό, 5.000 παιδιά έχουν ήδη χάσει τη ζωή τους ενώ 2 εκατομμύρια βρίσκονται εκτός σχολείου λόγω της καταστροφής ως τώρα 2.500 σχολείων από τους συνεχείς βομβαρδισμούς από τη Σαουδική Αραβία.

Σύμφωνα με την UNICEF, κάθε 10 λεπτά της ώρας πεθαίνει κι ένα παιδί στην Υεμένη από πείνα, αρρώστιες ή βομβαρδισμούς...

3 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν πάρει ως τον σκληρό δρόμο της προσφυγιάς, την ώρα που σχεδόν 15 εκατομμύρια άνθρωποι στη χώρα δεν έχουν πρόσβαση σε υγιεινή και καθαρό πόσιμο νερό.

Η χολέρα έχει κάνει ήδη την εμφάνιση της θερίζοντας όσους έχουν καταφέρει να παραμείνουν ακόμα ζωντανοί. Την ώρα που σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας τα καταγεγραμμένα σε 58 αναπτυσσόμενες χώρες κρούσματα χολέρας είναι 110.000, στην Υεμένη σύμφωνα με την ίδια μελέτη ξεπερνούν το 1.000.000…


Κι όμως…


Κανένας δεν στρέφει το βλέμμα του στη γωνιά αυτή του πλανήτη… Κανένα μεγάλο Μ.Μ.Ε. δεν αφιερώνει χρόνο στα δελτία του στην πολύπαθη αυτή χώρα, έστω και με τον γεμάτο υποκρισία τρόπο που το κάνει για άλλα πολύπαθα μέρη. Κανένας μεγάλος δημοσιογραφικός οργανισμός δεν οργανώνει αποστολές στη χώρα. Κανένας δεν μιλάει γι αυτήν, κανένας δεν συγκινείται... Οι εικόνες των σκελετωμένων από την πείνα και τις στερήσεις παιδιών της Υεμένης που εμφανίζονται στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης δεν μοιάζουν να απασχολούν κανέναν από εκείνους που παίρνουν τις αποφάσεις.

Καμία βοήθεια, κανένα δάκρυ, καμία ντροπή…

Η αιτία της αδιαφορίας της Δύσης αλλά και του Αραβικού κόσμου;

Μα τι άλλο πέρα από το ότι τον ρόλο του θύτη επωμίζονται τα αγαπημένα παιδιά των Η.Π.Α., οι Σαουδάραβες. Ποιος να τολμήσει να υψώσει το ανάστημα σε μια χώρα που διατηρεί άριστες εμπορικές σχέσεις με τρία από τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, τις Η.Π.Α., τη Μεγάλη Βρετανία και τη Γαλλία. Ποιος θα τολμήσει να φωνάξει ως εδώ στη χώρα που αποτελεί έναν από τους καλύτερους πελάτες οπλικών συστημάτων της Δύσης; Ποιος άραγε;


Η αφορμή για το δράμα της Υεμένης δεν είναι άλλη από τα γνωστά παιχνίδια εξουσίας. Από το 2015 μέχρι σήμερα ένας από τους πιο άγριους εμφυλίους πολέμους διεξάγεται στη χώρα λόγω της αποτυχημένης μετάβασης της εξουσίας από τον επί 33 χρόνια Πρόεδρο της χώρας Σάλεχ στον νέο Πρόεδρο Μανσούρ Χάντι, γεγονός που οδήγησε στην εξορία σε Σαουδαραβικό έδαφος τον δεύτερο, δίνοντας έτσι την ευκαιρία που ζητούσε η Σαουδική Αραβία για να επέμβει στην Υεμένη. Από την άλλη πλευρά τον απερχόμενο Πρόεδρο υποστηρίζει ανοιχτά το Ιράν με αποτέλεσμα να μετατραπεί η Υεμένη σε Κρανίου Τόπο...

Πραγματική όμως αιτία του εγκλήματος που συντελείται στην Υεμένη δεν είναι άλλη από τον κόλπο του Άντεν και κατ’ επέκταση τα στενά Μπαμπ ΕΛ Μαντέμπ που ενώνουν τη Μεσόγειο και τη Διώρυγα του Σουέζ με τον Ιδικό και τον Ειρηνικό Ωκεανό αντίστοιχα. Στενά που αποτελούν στρατηγικό σημείο για το διεθνές εμπόριο καθώς σχεδόν όλο το εμπόριο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Κίνα, την Ιαπωνία και την Ινδία περνάει από το σημείο αυτό… 4,8 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου μετακινούνται, ακόμα, καθημερινά μέσω των στενών, γεγονός που κάνει ακόμα μεγαλύτερη τη λύσσα για επικράτηση στην περιοχή της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράν.


Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να σβήνει με μαρτυρικό τρόπο ένας ολόκληρος λαός.

Ποιος όμως να δώσει σημασία στα παιδιά της Υεμένης όταν παίζονται τόσα συμφέροντα; Ποιος στην ‘’πολιτισμένη’’ Δύση να δακρύσει για τα παιδιά που πεθαίνουν με τον πιο βάρβαρο τρόπο όταν για αυτόν οι αριθμοί έχουν μεγαλύτερη αξία από τους ανθρώπους;

Ποιος; Απλά, κανείς!

Πηγή: enfo.gr



Στέφανος Μαντζαρίδης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Τρίτη 16 Οκτωβρίου 2018

Να ταξιδεύεις...

Στέφανος Μαντζαρίδης


Να ταξιδεύεις...

Να μην αφήνεις την ψυχή σου να βγάλει ρίζες που να σε κρατάνε φυλακισμένο σε ένα τόπο...

Να ταξιδεύεις...

Ν' ανοίγεις τα φτερά σου και να βλέπεις τον κόσμο από ψηλά. Να καβαλάς το πρώτο τρένο, αεροπλάνο ή καράβι που περνάει από μπροστά σου και να φεύγεις. Να φεύγεις μακριά. Δίχως να γνωρίζεις που πηγαίνεις. Δίχως καν να 'χεις βγάλει εισιτήριο επιστροφής...

Να ταξιδεύεις...

Να γνωρίζεις ανθρώπους, μουσικές, γεύσεις, αρώματα που δεν είχες καν ποτέ φανταστεί. Να γεμίζεις τον καμβά της ψυχής σου με πολύχρωμα χρώματα και να ζωγραφίζεις τα πιο όμορφα σχέδια που είδε ποτέ ανθρώπου μάτι...

Να ταξιδεύεις...

Να αφήνεις πίσω σου έγνοιες, μιζέρια και σκοτάδι. Να ρίχνεις μία και να βουτάς σε ανεξερεύνητους ωκεανούς αισθήσεων. Να παίρνεις μονάχα ένα σακίδιο στην πλάτη σου και να το γεμίζεις με εικόνες...

Να ταξιδεύεις...


Να μπλέκεσαι ανάμεσα σε άγνωστο κόσμο, σε ανθρώπους. Να μαθαίνεις την γλώσσα τους, να παίζεις με τα παιχνίδια τους, να γελάς και να δακρύζεις μαζί τους...

Να ταξιδεύεις...

Κι αν δεν μπορείς με το σώμα σου, να ταξιδεύεις με την ψυχή σου. Να κλείνεις τα μάτια και να ονειρεύεσαι. Ν' αφήνεις τη φαντασία σου να καλπάσει δίχως χαλινάρια...

Να ταξιδεύεις...

Να γεύεσαι, να οσφραίνεσαι, να νιώθεις...

Πηγή: enfo.gr



Στέφανος Μαντζαρίδης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο 13 Οκτωβρίου 2018

Άνθρωποι και υπάνθρωποι...

Στέφανος Μαντζαρίδης


Τελικά όσο περνάνε οι μέρες, οι αρχικές μου υποψίες τείνουν να μετατραπούν σε πεποίθηση. Όλοι εκείνοι που εναντιώνονται με τόσο χυδαίο και εμετικό τρόπο στο δικαίωμα των διεμφυλικών ατόμων να αυτοπροσδιορίζουν την ταυτότητα του φύλου τους, είναι εκείνοι ακριβώς που έμαθαν να χρησιμοποιούν τους ανθρώπους αυτούς ως απλά σκεύη ηδονής για να καλύψουν τα σεξουαλικά τους ένστικτα, με τρόπο τόσο ενεργητικό όσο και παθητικό...

Είναι άτομα που τρέμουν στην ιδέα και μόνο πως οι άνθρωποι αυτοί αντιμετωπίζονται πια, τόσο από μια, πρωτόγνωρα μεγάλη για την συντηρητική ελληνική κοινωνία, μερίδα ανθρώπων όσο και από το επίσημο ελληνικό κράτος, ως αυτό που πραγματικά είναι. Ως ανθρώπινα όντα δηλαδή που έχουν ακριβώς τα ίδια δικαιώματα με όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους...

Νιώθουν έτσι πως κινδυνεύουν άμεσα να χάσουν το σεξουαλικό τους παιχνιδάκι...

Υπάρχει όμως και μια βαθύτερη αιτία που τους οδηγεί όλους αυτούς σε αυτή την τόσο χυδαία και επιθετική αντιμετώπιση κάθε ενός που τον νιώθουν διαφορετικό, είτε σε σεξουαλικές προτιμήσεις, είτε σε ζητήματα φύλου, εθνότητας, θρησκείας ή πολιτιστικού υπόβαθρου.


Είναι αντιληπτό, φαντάζομαι, σε όλους πως η κοινωνία μας είναι ιεραρχικά δομημένη. Έτσι ήταν, έτσι είναι και πολύ φοβάμαι πως έτσι θα συνεχίσει για καιρό ακόμα να είναι...

Σύμφωνα, λοιπόν, με τη Θεωρία της Κοινωνικής Κυριαρχίας και με βάση την ιεραρχική αυτή δομή της κοινωνίας μας, υπάρχει μια ομάδα που είναι η Κυρίαρχη ομάδα και η οποία απολαμβάνει υπέρμετρα πολλά προνόμια και πρόσβαση στα αγαθά. Παράλληλα, υπάρχει μια ή περισσότερες ομάδες, οι Κυριαρχούμενες ομάδες, που όντας μειοψηφίες στερούνται παντελώς κάθε είδους προνόμιο καθώς και πρόσβαση σε δημόσια αγαθά.

Στην πρώτη κατηγορία, αυτή των Κυρίαρχων ομάδων, θα μπορούσαμε εύκολα να εντάξουμε στην καπιταλιστική και ακραιφνώς νεοφιλελεύθερη δυτική κοινωνία που ζούμε, μεγαλοεπιχειρηματίες, πολιτικούς, και τραπεζίτες, ενώ τις Κυριαρχούμενες ομάδες απαρτίζουν οι Ρομά, οι μετανάστες, οι πρόσφυγες και κάθε άλλη ομάδα ανθρώπων που τίθεται στο περιθώριο της κοινωνίας μας.

Μια τέτοια ομάδα, κοινωνικά αποκλεισμένη, είναι και τα διεμφυλικά άτομα...

Ενδιάμεσα στις ομάδες αυτές, τοποθετούνται ιεραρχικά διάφορες άλλες που είναι αναγκασμένες να αντιπαραθέτονται διαρκώς η μια την άλλη για να κατακτήσουν μεγαλύτερη πρόσβαση από αυτήν που ήδη έχουν σε προνόμια και αγαθά.

Εκεί κάπου είμαστε τοποθετημένοι οι περισσότεροι από εμάς...

Τα μέλη των ομάδων υψηλού κοινωνικού κύρους, εμφανίζουν σε σταθερή βάση έναν προσανατολισμό κοινωνικής κυριαρχίας, ένα σύστημα δηλαδή πεποιθήσεων που θα νομιμοποιεί εσαεί την κυριαρχία τους και θα συνδυάζεται με μεγάλη αφοσίωση στην ομάδα.

Σε ομάδες χαμηλού κύρους αντίθετα, όπου υφίσταται δε μεγάλο βαθμό η ύπαρξη μιας αρνητικής κοινωνικής ταυτότητας, δεν υπάρχουν αυτές οι συσχετίσεις.


Σε περιόδους οικονομικής κρίσης ή πολέμων, με την τεχνητή δημιουργία ελλείψεως αγαθών και περικοπής προνομίων -βλέπε καταπάτηση κατακτημένων εργασιακών δικαιωμάτων, περιορισμός της ελευθερίας του λόγου, απαγορεύσεις διαδηλώσεων και άγρια καταστολή όταν αυτές λαμβάνουν χώρα- η μια ομάδα στρέφεται κατά της άλλης πανικόβλητη, σύμφωνα με τη Θεωρία της Ρεαλιστικής Σύγκρουσης Ακριβώς όμως επειδή οι Κυριαρχούμενες ομάδες αποτελούν μειοψηφίες και αδύναμους κρίκους του κοινωνικού ιστού μας, είναι πολύ εύκολο να στραφούν τα μέλη των ενδιάμεσων ομάδων κατά αυτών των ανθρώπων... Με την κατάλληλη μάλιστα χειραγώγηση, αυτή η επίθεση μπορεί να φτάσει σε ακραίες μορφές ρατσιστικής βίας.

Άλλωστε, κάθε άνθρωπος έχει την ανάγκη μιας Θετικής Κοινωνικής Ταυτότητας και ο ευκολότερος τρόπος για να την αποκτήσει είναι να συγκριθεί και τελικά να στραφεί εναντίων των ασθενέστερων από τη δική του κοινωνικά ομάδων.

Όσο βαθαίνει λοιπόν η οικονομική κρίση, το χάσμα αυτό θα μεγαλώνει. Υπάρχει αλήθεια τρόπος να ξεπεραστεί αυτό και να έρθουν οι διάφορες ομάδες κοντά η μια στην άλλη, παραμερίζοντας τις τεχνηέντως δημιουργημένες διαφορές τους και αντιμετωπίζοντας από κοινού το πρόβλημα της άδικης αυτής κοινωνικής ιεραρχίας;

Μοναδικός τρόπος για να καταφέρει να διαφύγει κάποιος από αυτόν τον πραγματικό χυδαίο και εξευτελιστικό τρόπο αντιμετώπισης των υπολοίπων ανθρώπων που στο παρελθόν οδήγησε σε φρικαλέα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας -βλέπε ναζιστική Γερμανία- είναι η Παιδεία και η άμεση επαφή όλων μας με τους ανθρώπους αυτούς, συνδυασμένη με παράλληλη αντιμετώπιση καταστάσεων από κοινού.

Ποιες θα μπορούσε να είναι αυτές; Το μαγείρεμα από κοινού σε κάποιον καταυλισμό προσφύγων ή η εκπαίδευση παιδιών Ρομά ή προσφύγων και μεταναστών σε κοινές με τα υπόλοιπα παιδιά αίθουσες διδασκαλίας. Θα μπορούσε ακόμα να είναι οργάνωση κοινών projects για τη γειτονιά, με τη συμμετοχή τόσο απλών κατοίκων της περιοχής όσο και μελών μειονοτήτων που μέχρι τώρα βρίσκονται αποκλεισμένα από κάθε κοινωνική εκδήλωση, με στόχο τη βελτίωση της ποιότητας ζωής ολόκληρης της γειτονιάς.


Όταν πάψουν οι αδύναμοι, λοιπόν, κρίκοι της κοινωνίας μας να αποτελούν απλά αριθμούς και μέλη συμπαγών και απρόσωπων ομάδων και αποκτήσουν ξανά στα μάτια της κοινωνίας μας την πραγματική τους υπόσταση, είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο πως θα ξεπεραστούν τα στερεότυπα και οι άνθρωποι θα γκρεμίσουν κάθε τεχνητά δημιουργημένο στεγανό που χωρίζει τις φαντασιακές αυτές ομάδες και τις θέλει να βρίσκονται σε μια διαρκή διάσταση και έχθρα.

Άλλωστε όλες οι μεγάλες αλλαγές και οι επαναστάσεις στην ανθρώπινη ιστορία ξεκίνησαν από τα χαμηλά στρώματα...

Τρανό παράδειγμα της δύναμης που μπορεί να έχει ακόμα και η απλή επαφή των ανθρώπων αποτελούν οι τόσοι αλληλέγγυοι που στάθηκαν και στέκονται στο πλευρό των προσφύγων κατά τη διάρκεια της προσφυγικής κρίσης που βιώνουμε.

Η καθημερινή επαφή και η τριβή τους με τα προβλήματα αυτών των ανθρώπων έγινε η αφορμή για να καταρρεύσουν τα υποτιθέμενα εθνικά, θρησκευτικά ή πολιτισμικά όρια που εμφάνιζαν τους πρόσφυγες ως απειλή.

Το ίδιο ακριβώς συνέβη και με όσους στάθηκαν στο πλευρό των διεμφυλικών ατόμων και οι οποίοι με την επιστημονική ενημέρωση και την επαφή τους με μέλη της ομάδας αυτής, έπαψαν να αντιμετωπίζουν τους ανθρώπους αυτούς ως μια συμπαγή ομάδα και τους είδαν έτσι όπως ακριβώς είναι, άτομα δηλαδή ξεχωριστά και αυτοτελή, με τα δικά τους προβλήματα και τον δικό τους χαρακτήρα το καθένα από αυτά.

Ρομαντικό και ουτοπικό; Μπορεί, δεν αντιλέγω, κάπως έτσι όμως θέλω να είναι ο κόσμος που θα ζήσει το παιδί μου και θα κάνω τα πάντα να του τον χαρίσω...


Πηγή: enfo.gr



Στέφανος Μαντζαρίδης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου 2018

Λυσσασμένοι λύκοι, διψασμένοι για αίμα...

Στέφανος Μαντζαρίδης


Προσπαθώ να βάλω σε τάξη το μυαλό μου, μάταια όμως... Εκεί λοιπόν φτάσαμε; Να λιντσάρεται on camera ένας νέος, άρρωστος, άνθρωπος έστω κι αν σε πρώτη εικόνα φέρεται ως κλέφτης και να υπάρχουν ''άνθρωποι'' που να επιχαίρουν και να το επικρατούν; Να μπαίνουν στον έναν δίσκο της ζυγαριάς τα χρήματα και η ιδιοκτησία και στον άλλον η ανθρώπινη ζωή και να βρίσκονται τόσοι πολλοί που να ουρλιάζουν πως η πλευρά του χρήματος είναι βαρύτερη και ζυγίζει περισσότερο; Να φτάνουμε ως και σε σημείο να καλείται το φιλοθεάμον τηλεοπτικό κοινό να ψηφίσει αν επικροτεί την αυτοδικία σε μια οργανωμένη κοινωνία ή να δηλώσει ποιους, άκουσον άκουσον, δεν θα ήθελε για γείτονες και να μην επεμβαίνει την ίδια στιγμή ο εισαγγελέας;

Τον Ζακ Κωστόπουλο δεν τον γνώριζα προσωπικά. Γνώριζα τη δράση του ως ενεργό ακτιβιστή της LGBT κοινότητας, δράση που οφείλω να ομολογήσω πως θαύμαζα όπως ακριβώς κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται για ίσα δικαιώματα στον ανθρωποφαγικό κόσμο που ζούμε, τον ίδιο όμως δεν είχα την τύχη να τον γνωρίσω από κοντά. Δεν απασχόλησαν τη δημιουργία της κρίσης μου για το αποτρόπαιο αυτό έγκλημα ούτε για μια στιγμή οι σεξουαλικές του προτιμήσεις, όπως άλλωστε δεν έδωσα ποτέ στη ζωή μου δεκάρα για τις σεξουαλικές προτιμήσεις κανενός ανθρώπου. Δεν πιστεύω πως υπάρχουν αποκλίσεις στη σεξουαλική συμπεριφορά ενός ανθρώπου ακριβώς γιατί δεν πίστεψα ποτέ στη ζωή μου πως υπάρχει ανάλογη ''φυσιολογική'', ''εντός ορίων'' σεξουαλική ζωή. Στον έρωτα δεν υπάρχουν καλούπια και κανόνες όπως δεν θεωρώ τον εαυτό μου ''ανώμαλο'' επειδή δεν μου αρέσουν οι μπάμιες γιαχνί και λατρεύω τα ζυμαρικά... Νιώθω όμως πως έχασα έναν δικό μου άνθρωπο με τόσο άγριο και απάνθρωπο τρόπο. Έναν άνθρωπο που όταν χρειάστηκε τη βοήθεια μου δεν ήμουν εκεί για να του τη δώσω...

Δεν ξέρω τι μου ανακάτεψε περισσότερο το στομάχι και μου το έδεσε κόμπο, το απίστευτο μένος που έβγαλαν οι δυο φονιάδες πάνω σ' έναν ανυπεράσπιστο άνθρωπο, η απάθεια των παρευρισκομένων που είμαι βέβαιος πως ανάμεσα τους υπήρξαν ουκ ολίγοι που παρότρυναν τους φονιάδες να ολοκληρώσουν το έργο τους με ακόμα μεγαλύτερη αγριότητα ή η στάση των ΜΜΕ τις ώρες μετά την τόσο φρικιαστική δολοφονία του Ζακ. Ειλικρινά δεν γνωρίζω, νιώθω τα λογικά μου να αδυνατούν να καταφέρουν να επεξεργαστούν το τόσο μίσος που κυλάει ανεμπόδιστο γύρω μου...


Δυστυχώς το ''κτήνος'' είναι εδώ και πολύ καιρό δίπλα μας... Μπαίνει στο λεωφορείο μαζί μας, πολλές φορές μοιραζόμαστε το ίδιο ταξί, βγάζει βόλτα τον σκύλο του στο πάρκο που παίζουμε με το παιδί μας, περιμένει δίπλα μας στην ουρά του ταμείου του σουπερμάρκετ. Το κτήνος είναι εδώ και δεν κάνει καν τον κόπο να κρυφτεί πια σε σκοτεινές γωνιές αλλά το φωνάζει πια. Ζει ανάμεσα μας, αναπνέει τον αέρα που αναπνέουμε κι εμείς μολύνοντας τον, ετοιμάζει Καιάδες και Άουσβιτς στα φανερά για όλους εκείνους που θεωρεί ασθενέστερους και διαφορετικούς προσπαθώντας έτσι να καταφέρει να κρύψει το πόσο μικρός και τιποτένιος νιώθει μέσα του...

Ένα κτήνος που τρέφεται από την οργή για όλα εκείνα που συμβαίνουν γύρω εδώ και χρόνια. Πεινασμένο για ανθρώπινη σάρκα και διψασμένο για αίμα, μετατρέπει την οργή αυτή σε τυφλό μίσος. Μίσος που με τη σειρά του μεταμορφώνεται σε φαρέτρα με με βέλη ποτισμένα μέχρι το μεδούλι με δηλητήριο που εκτοξεύονται σε κάθε ευκαιρία προς πάσα κατεύθυνση...


Χθες ήταν η πουτάνα που κάνει πιάτσα στην παραλιακή, ο τοξικομανής που ψάχνει απεγνωσμένα τη δόση του, ο πρόσφυγας κι ο μετανάστης, ο άστεγος που ξαπλωμένος στο πεζοδρόμιο χαλάει την αισθητική μας, ο τραβεστί στη Συγγρού, ο κομμουνιστής, ο αναρχικός... Σήμερα ήταν ο Ζακ...

Αύριο το σκέφτηκες πως θα έρθει και η δική σου η σειρά;

Πηγή: enfo.gr



Στέφανος Μαντζαρίδης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Τετάρτη 19 Σεπτεμβρίου 2018

Ο Παύλος ζει! Ή μήπως όχι;

Στέφανος Μαντζαρίδης


Ο Παύλος ζει! Ή μήπως όχι;

Όχι! Δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι... Οι ιδέες του Παύλου ζουν. Η κληρονομιά του ζει. Η μουσική του ζει. Αλλά ο Παύλος δεν ζει πια... Και δεν ζει γιατί δολοφονήθηκε από χέρι χρυσαυγίτη...

Δολοφονήθηκε γιατί πολύ απλά ήταν εμπόδιο στα σχέδια κάποιων. Ο Παύλος και οι ιδέες του, η σκέψη του κι ο τρόπος ζωής του ήταν το αντίπαλο δέος σε όλους εκείνους που ήθελαν να εκμεταλλευτούν την φτωχοποίηση των γειτονιών του Πειραιά και της Αθήνας και να στρέψουν τους απεγνωσμένους ‘’νεόπτωχους’’ που οι ίδιοι δημιούργησαν σε υποχείρια τους.

Πάντοτε στην ιστορία του κόσμου, οι μεγάλες οικονομικές κρίσεις έκρυβαν μέσα τους χρυσές ευκαιρίες για τους λίγους. Και πάντοτε η πορεία που χάραζαν οι λίγοι και ευνοημένοι ήταν δεξιόστροφη. Όλες οι στιγμές που ο ολοκληρωτισμός κυριάρχησε ήταν στιγμές όπου η φτώχεια εξαθλίωνε την συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου. Κραχ του ’29, δημοκρατία της Βαϊμάρης, Ισπανία του Φράνκο, Πορτογαλία, Ελλάδα, Λατινική Αμερική. Φτώχεια και φασισμός βάδιζαν πάντα χέρι χέρι, εξυπηρετώντας τα σχέδια των μεγαλοβιομήχανων που πλούτιζαν ανεμπόδιστοι.

Στις φτωχογειτονιές του Πειραιά φασίστες! Πόσο σουρεαλιστικό ακούγεται... Κι όμως. Ο Παύλος ήταν το αντίβαρο στα σχέδια τους. Τα όνειρα του για μια κοινωνία χωρίς διακρίσεις, μια κοινωνία ίσων ευκαιριών για όλους τους ανθρώπους ξέχωρα από χρώμα, θρησκεία και φυλή. Η εμμονή του με την ελεύθερη πρόσβαση στην παιδεία για όλους. Η μουσική του που μιλούσε στις ψυχές όλων των ανθρώπων χωρίς κόπο, χωρίς φτιασίδωμα και υποκρισία.

Αυτό ήταν που τους είχε ενοχλήσει... Και γι αυτό έπρεπε να φύγει από τη μέση...

Το χέρι που θα κρατούσε το μαχαίρι βρέθηκε εύκολα. Φτωχός κι εκείνος, με μυαλό δηλητηριασμένο από την εμετική προπαγάνδα. Γιώργος Ρουπακιάς. Μέλος της Χρυσής Αυγής. Συνελήφθη. Τι γίνεται όμως με εκείνους που του όπλισαν το χέρι μπολιάζοντας τον με το απαραίτητο για την τέλεση μιας τόσο αποτρόπαιας πράξης μίσος;

Δε λογάριασαν όμως καλά... Ο Παύλος μπορεί να μην είναι πια κοντά μας, άφησε όμως τις ιδέες του και τη δύναμη της ψυχής του. Άφησε τους φίλους του να τελειώσουν αυτό που εκείνος άρχισε. Άφησε την οικογένεια του πίσω που μετέτρεψε τον πόνο και την οργή σε δύναμη κρατώντας ζωντανή τη μνήμη του.

Άφησε κι όλους εμάς που δεν τον γνωρίζαμε να νιώθουμε σαν να ήμασταν φίλοι του κι εμείς. Και να αισθανόμαστε πως είναι πια χρέος μας να κάνουμε πράξη τα όνειρα του νέου μας φίλου, του Παύλου.

Ναι! Ο Παύλος μπορεί δυστυχώς να μη ζει πια. Μπορεί το μαχαίρι που όπλισε το χέρι του χρυσαυγίτη Ρουπακιά να του έκοψε το νήμα της ζωής του. Ζούμε όμως όλοι εμείς!

Ζούμε και ‘’ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ’’ . Δεν ξεχνάμε να ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΝΘΡΩΠΟΙ...

Πηγή: enfo.gr



Στέφανος Μαντζαρίδης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα 30 Ιουλίου 2018

Στη χώρα που ανθίζουν οι υποκριτές και οι απατεώνες...

Στέφανος Μαντζαρίδης


Η πρόσφατη τραγωδία με την εκατόμβη νεκρών στο Μάτι της Αττικής ήταν μια ακόμα γροθιά στο στομάχι μας, ένα ακόμα χαστούκι στο πρόσωπο μας. Μια ακόμα αφορμή για να κορεστεί η ακόρεστη δίψα μας για ''αίμα''...

Αρκετά! Ως εδώ!

Υπεύθυνοι για την τραγωδία είμαστε όλοι εμείς. Όλοι εμείς που ως άλλοι κυρ-Παντελήδες κοιτάμε τη δουλίτσα μας κλείνοντας τα μάτια στα εγκλήματα που γίνεται καθημερινά γύρω μας. Όλοι εμείς που μπαζώσαμε παραλίες, υψώσαμε φράχτες καταπατώντας δημόσια περιουσία, περιουσία που ανήκει σε όλους μας, κατάπιαμε ζωντανά ολόκληρα δάση προκειμένου να στεγάσουμε τη ματαιοδοξία και την κενότητα μας. Όλοι εμείς που λαδώσαμε, φιλήσαμε κατουρημένες ποδιές, παρακαλέσαμε, ξεφτιλιστήκαμε προκειμένου να κάνουμε τη δουλειά μας αδιαφορώντας για το κοινό καλό. Όλοι εμείς που ανεχτήκαμε τη διαφθορά παντού γύρω μας, που την υιοθετήσαμε άπειρες φορές ανερυθρίαστα γυρίζοντας το βλέμμα μας προς την άλλη πλευρά.

Και που κάθε φορά χύνουμε το δηλητήριο μας προς πάσα κατεύθυνση φτάνει μονάχα τα σκάγια να μη βρούνε εμάς...

Υπεύθυνοι για κάθε ένα ξεχωριστά από τους νεκρούς είμαστε όλοι εμείς που υψώσαμε στο ζενίθ του ουρανού της δύσμοιρης αυτής γωνιάς του πλανήτη μας κάθε ανίκανο και άχρηστο, φθονώντας και παλεύοντας να καταστρέψουμε κάθε έναν που προσπαθεί να αναδειχτεί με τη αξία του και στηρίζεται στις δυνατότητες και τα προσόντα του και μονάχα σε αυτά...

Γεμίσαμε τον τόπο υποκρισία, ψευτοκαθωσπρεπισμό και σαπίλα. Άπειρη σαπίλα που κακοφορμίζει μολύνοντας ανεπανόρθωτα κάθε μόριο και κάθε άτομο του αέρα που αναπνέουμε. Και ως άλλοι Πόντιοι Πιλάτοι νίβουμε τα χέρια μας υπνωτίζοντας τη συνείδηση μας κάνοντας αυτό ακριβώς που έκαναν και όλες οι προηγούμενες από τη δική μας γενιές βυθίζοντας το αύριο και το μέλλον των παιδιών μας στα Τάρταρα και εξοβελίζοντας κάθε έννοια δικαιοσύνης και αξιοκρατίας στο πυρ το εξώτερον...

Σταμάτα λοιπόν τα κροκοδείλια δάκρυα εσύ που με τόση υποκρισία δείχνεις την καμπούρα του άλλου δίχως να βλέπεις τη δικιά σου, δεν πείθεις πια κανέναν. Ένοχος είσαι εσύ, ένοχος είμαι εγώ, ένοχοι είμαστε όλοι μας!

Πηγή: enfo.gr



Στέφανος Μαντζαρίδης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Δευτέρα 23 Ιουλίου 2018

Είναι κάτι βράδια...

Στέφανος Μαντζαρίδης


Είναι κάτι βράδια που θαρρείς και οι δείκτες του ρολογιού βάλθηκαν να σου σαλέψουν το μυαλό. Κάτι βράδια που ο χρόνος γίνεται ο πιο αδυσώπητος εχθρός και σε κοιτάζει από μια γωνιά περιγελώντας σε...

Είναι κάτι βράδια που οι σκέψεις παλεύουν η μια με την άλλη ποια θα σου τρυπήσει την ψυχή πιο βαθιά σαν άλλες βουκέντρες. Και τρέχει ένα ασημένιο δάκρυ από τα μάτια του φεγγαριού που σε κοιτάζει περίλυπο...

Είναι κάτι βράδια που κάθε τρένο που έχασες περνάει ξανά και ξανά από μπροστά σου δίχως να κάνει στάση. Και συ το κυνηγάς, τρέχεις να τ' αρπάξεις, μάταια όμως. Και βλέπεις την ελπίδα να φτερουγίζει μακριά σου, να γίνεται άπιαστο όνειρο που μονάχα σε πικραίνει...

Είναι κάτι βράδια που έρχονται όλο και πιο συχνά. Κι εσύ βυθίζεσαι όλο και περισσότερο στην ανυπαρξία του τίποτα. Και νιώθεις την ανάσα σου να φεύγει όλο και πιο μακριά σου και το κορμί σου να μουδιάζει...

Είναι κάτι βράδια που η ψυχή σου μοιάζει με ανταριασμένη θάλασσα και σε καταπίνει στη μαύρη και κρύα αγκαλιά της. Και τα όνειρα σου γίνονται πυκνή φυλλωσιά γεμάτη αγκάθια...

Είναι κάτι βράδια...

Πηγή: enfo.gr



Στέφανος Μαντζαρίδης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Σάββατο 7 Ιουλίου 2018

Νόμος είναι το δίκιο του ...μεγάλου κεφαλαίου

Στέφανος Μαντζαρίδης


Ε λοιπόν όχι, η εργασία δεν απελευθερώνει! Τουλάχιστον όχι με τη μορφή αυτήν, όχι όταν μετατρέπεται σε σκλαβιά και καταναγκαστικά έργα εν τω μέσω απειλών και στυγνών εκβιασμών...

Η εργασία είναι μέσο για να ζει καλύτερα ο άνθρωπος, να διευρύνει τους πνευματικούς του ορίζοντες, να εξασφαλίζει μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Είναι δικαίωμα και όχι μέσο εξάρτησης...

Μετά λοιπόν από τις συντονισμένες προσπάθειες νεοφιλελεύθερων και ακροδεξιάς στην Αυστρία, ψηφίστηκε, παρά τις θυελλώδεις αντιδράσεις, το νομοσχέδιο που δίνει τη δυνατότητα στην εργοδοσία να απασχολεί τους εργαζομένους τέσσερις ολόκληρες ώρες πέρα από το 8ωρο που με τόσες θυσίες και αίμα είχε κατακτηθεί. Μέσα, λοιπόν, στην καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης στήνεται έτσι ένα νέο τεράστιο στρατόπεδο εργασίας στα πρότυπα εκείνων που μεγαλούργησαν στην Ευρώπη κατά τη διάρκεια του Δευτέρου παγκοσμίου Πολέμου, νομικά κατοχυρωμένο και ''δημοκρατικά'' αποφασισμένο...

Με το πρόσχημα λοιπόν της ''συναινετικής'' απασχόλησης δώδεκα ωρών ημερησίως, μπορεί πια το κάθε αφεντικό να χρησιμοποιεί απολύτως νόμιμα τους εργαζομένους στην επιχείρηση του για μισό εικοσιτετράωρο! Και μέσα στις δώδεκα ώρες που περισσεύουν, που μόνο δώδεκα δεν είναι αν συνυπολογίσουμε τις μετακινήσεις από και προς τον χώρο εργασίας, θα πρέπει ο εργαζόμενος να βρει τον τρόπο να καταφέρει να χωρέσει ξεκούραση, χρόνο με την οικογένεια του, ψυχαγωγία...

Αλλά για ποια συναίνεση θα μπορούσαμε να μιλήσουμε όταν είναι γνωστό τοις πάσι πως με πρόσχημα την τεχνηέντως κατασκευασμένη οικονομική κρίση ο κάθε εργαζόμενος δέχεται καθημερινά απειλές για απόλυση, ελαστικό ωράριο, μαύρη εργασία; Ποιος στην εποχή μας θα τολμούσε να ορθώσει το ανάστημα του και να πει όχι στις παραπάνω ώρες εργασίας δίχως να βρεθεί την επόμενη ημέρα κιόλας στην ουρά του Ταμείου Ανεργίας;

Αν υπάρχει κάτι που δεν θα μπορούσε ποτέ να κατηγορήσει κάποιος τους νεοφιλελεύθερους είναι η απόλυτη συνέπεια που δείχνουν στην υπεράσπιση των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου. Σε αγαστή συνεργασία πάντα, μη ξεχνιόμαστε, με την ακροδεξιά, δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή στην ιστορία που να μην είχαν σαν σημαία και ευαγγέλιο τους την καταστρατήγηση κάθε εργασιακού δικαιώματος των εργαζομένων και την αύξηση του υπερκέρδους του μεγάλου κεφαλαίου...

Λένε πως στην αναμπουμπούλα ο λύκος χαίρεται, έτσι και τώρα. Ο μόνος που χαίρεται στην οικονομική κρίση που έχει ρημάξει τις ζωές μας εδώ και μια δεκαετία δεν είναι άλλος από το μεγάλο κεφάλαιο και τους κολαούζους του...

Ετοιμάσου λοιπόν να θεσμοθετηθεί και νομικά αυτό που βιώνεις εδώ και τόσο καιρό στην εργασία σου και στη ζωή σου στα βουβά και στα κλεφτά. Να μετατραπείς και επίσημα σε ένα αναλώσιμο γρανάζι που δεν ενδιαφέρεται κανένας απολύτως γι αυτό στη μηχανή παραγωγής του υπερκέρδους των ισχυρών αυτού του κόσμου.

Η Αυστρία έδειξε ήδη τον δρόμο...

Πηγή: enfo.gr



Στέφανος Μαντζαρίδης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Παρασκευή 29 Ιουνίου 2018

Επιτέλους ελεύθεροι!

Στέφανος Μαντζαρίδης


'Η κατάθεση Παπαλάμπρου ελέγχεται σοβαρά για την αξιοπιστία της. Τα στοιχεία δεν έδειξαν τίποτε. Δεν αποδείχτηκε παράνομη δραστηριότητα. Οι κοινωνικές συναναστροφές δεν ποινικοποιούνται. Το DNA είναι εργαλείο εντόνως αμφισβητούμενο. Με αυτό το σύντομο σκεπτικό, ομοφώνως αθώοι.

Με αυτά τα λόγια ανακοίνωσε γεμάτος συγκίνηση την πολυπόθητη αθώωση της Ηριάννας και του Περικλή ο Πρόεδρος του Πενταμελούς Εφετείου Κακουργημάτων...

Αθώοι! Πόσο γλυκιά λέξη... Μια μέρα όμορφη ξημέρωσε σήμερα, η μέρα που τα κάγκελα γκρεμίστηκαν και η ψυχή μπορεί και πάλι να φτερουγίσει λεύτερη κι ατίθαση. Μια μέρα που η αλληλεγγύη κέρδισε μια μάχη.

Μέσα στην τόση ασχήμια γύρω μας, ένας λόγος για να χαμογελάσεις, να νιώσεις έστω και λίγο πιο όμορφα...


Δυο παιδιά στιγματίστηκαν, φυλακίστηκαν, είδαν τις ζωές τους να καταστρέφονται σαν πύργος από τραπουλόχαρτα δίχως καν να κρατηθούν ούτε τα προσχήματα. Αστείες, κατασκευασμένες κατηγορίες, στηριγμένες σε ακόμα πιο γελοία επιχειρήματα, ένας ολόκληρος μηχανισμός που στήθηκε στο άψε σβήσε για να τσαλαπατήσει τα όνειρα τους.

Το σύστημα έδειξε πάνω τους το πιο σκληρό πρόσωπο του, χρησιμοποίησε αυτά τα δυο παιδιά για να στείλει το μήνυμα πως δεν είναι καιροί για ονειροπόλους...

Κάθε ένας που ονειρεύεται δεν χωράει, περισσεύει και πρέπει να πεταχτεί. Να φιμωθεί, να τιμωρηθεί σκληρά προς γνώση και συμμόρφωση των υπολοίπων...

Κάθε ένας που παρεκκλίνει από τους προβλεπόμενους ρόλους που φτιάχτηκαν γι τον κ΄αθένα μας είναι ένα παράσιτο που πρέπει να εξοντωθεί.

Και τώρα τι γίνεται; Ποιος μπορεί να δώσει πίσω στα δυο αυτά παιδιά τα τσακισμένα τους όνειρα; Ποιος μπορεί, άραγε, να τους επιστρέψει τη ζωή που τους έκλεψαν; Ποιος μπορεί να κοιτάξει στα μάτια αυτά τα δυο παιδιά και να τους ζητήσει μια συγνώμη για το έγκλημα που διέλυσε την ύπαρξη τους; Ποιος μπορεί να βρει το θάρρος και να βάλει ένα τέλος στον άθλιο τρομονόμο που με πρόσχημα την αντιμετώπιση της τρομοκρατίας χρησιμοποιείται για να τσακίσει κάθε τι που είναι διαφορετικό;

Αυτή η μάχη μπορεί να κερδήθηκε, ο πόλεμος όμως συνεχίζεται. Και θα είναι ακόμα πιο σκληρός κι αμείλικτος...


Πηγή: enfo.gr



Στέφανος Μαντζαρίδης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »

Πέμπτη 21 Ιουνίου 2018

Ταξίδι...

Στέφανος Μαντζαρίδης


Μπήκα στο τρένο με την καρδιά μου να χτυπάει τόσο δυνατά που νόμιζα πως θα σπάσει. Έβαλα ασυναίσθητα το χέρι μου στο στήθος μου μήπως και καταφέρω να την σταματήσω. Τίποτα, λες και το έκανε επίτηδες για να με αποτρελάνει...

Έσφιξα με το αριστερό μου χέρι, το χέρι της καρδιάς μου, εκείνο της συντρόφου μου. Το ένιωσα ιδρωμένο. Άσε που έτρεμε και εκείνο, λες και πάλευε να συντονιστεί με την καρδιά μου...

Στο άλλο μου χέρι κρατούσα τη μοναδική βαλίτσα που μας επέτρεπαν να πάρουμε. Ήταν ολόκληρη η ζωή μας εκεί μέσα. Πως είναι άραγε δυνατόν να χωρέσουν οι ζωές δυο νέων ανθρώπων μέσα σε μια βαλίτσα; Λίγα ρούχα, κάποια παπούτσια και φωτογραφίες. Πολλές φωτογραφίες. Ασπρόμαυρες, κιτρινισμένες απ' τον χρόνο, τσαλακωμένες στις άκρες...

Γύρω μας παντού άνθρωποι με βαλίτσες. Και δάκρυα... Αγκαλιές, αποχωρισμοί, πόνος... Και άνθρωποι με στολές κι εκείνο το βλέμμα που έτρεμα πάντα... Απόμακροι, λες και δεν κυλούσε αίμα στα σωθικά τους...

Το ταξίδι κράτησε ώρες. Μη με ρωτήσεις πόσο, έμοιαζε να κρατάει μια αιωνιότητα. Λες και ο χρόνος πάγωσε και αρνούνταν με πείσμα να κυλίσει. Μήπως και μείνουμε εκεί... Κι όλη αυτή την ώρα τα μάτια μου καρφωμένα πίσω στην πλάτη του τρένου. Σε όλα εκείνα που άφηνα πίσω...

Στο βαγόνι μαζί μας, ανάμεσα σε καπνούς από σέρτικα τούρκικα τσιγάρα, οι γονείς της κι η γιαγιά της. Με το ίδιο γυάλινο βλέμμα, εκείνη την παγωμένη μάσκα που έπαιρνε τη θέση του προσώπου της, καθηλωμένη από την αρρώστια της στο αναπηρικό της καροτσάκι. Πέντε χρόνια τώρα, λες και ήξερε τι θα γινόταν και δεν ήθελε να το ζήσει...

Μαζί μας και το αγέννητο παιδί μας. Μέσα στην κοιλιά της γυναίκας μου, να παίρνει ζωή από το δάκρυ της. Άραγε θ' αντικρίσουν τα μάτια του ποτέ την Πόλη μας; Θα γευτεί τα αρώματα της, θα το πάρουν ποτέ από το χέρι τα χρώματα του δειλινού στον Βόσπορο και θα το ταξιδέψουν μακριά στην ιστορία όπως έκαναν τόσες και τόσες φορές με μένα;

Στην Πόλη μου και σε όλους εκείνους που ξέχασαν πως είναι να ξεριζώνεσαι από τον τόπο σου, απ' τον ίδιο σου τον εαυτό...

Πηγή: enfo.gr



Στέφανος Μαντζαρίδης: Σχετικά με τον Συντάκτη




Διαβάστε Περισσότερα »