20 Ιανουαρίου: Οι εργαζόμενοι στα καταστήματα PRAKTIKER στην Αττική πραγματοποίησαν 24ωρη απεργία με συγκέντρωση στο Εφετείο Αθηνών λόγω της προσφυγής που έκανε η εργοδοσία εναντίον της υπογραφείσας συλλογικής σύμβασης εργασίας.
20 Ιανουαρίου: Οι εργαζόμενοι στα καταστήματα PRAKTIKER στην Αττική πραγματοποίησαν 24ωρη απεργία με συγκέντρωση στο Εφετείο Αθηνών λόγω της προσφυγής που έκανε η εργοδοσία εναντίον της υπογραφείσας συλλογικής σύμβασης εργασίας.
Του Γιάννη Βερούχη (1931-2010)
1) Ο ελληνικός καπιταλισμός είναι ο αντεργατικότερος της Ευρώπης
● Αναδημοσιεύουμε στοιχεία του Επενδυτή 9/3/96, που προέρχονται από το «ΔΕΛΤΙΟ ΤΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ», που είναι από τα εγκυρότερα εσωτερικά όργανα ενημέρωσης της ελληνικής αστικής τάξης:
«Η πραγματική αμοιβή κατά κεφαλήν των μισθωτών στην Ελλάδα μειώθηκε συνολικά κατά 12% την περίοδο 1986-1994. Αντίθετα, στις άλλες χώρες της Ευρώπης, η αμοιβή των μισθωτών αυξήθηκε κατά 11,6%. Τα στοιχεία αυτά περιέχονται σε μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Δελτίο της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών. Όπως προκύπτει από τη μελέτη, το εργατικό κόστος στην Ελλάδα ήταν την περίοδο 1974-1985 το 77% του κόστους στις χώρες του ΟΟΣΑ, ενώ το 1994 μειώθηκε σε 65,4%.
Αντίθετα, το ποσοστό κερδοφορίας στον επιχειρηματικό τομέα στην Ελλάδα είναι υψηλότερο του μέσου όρου των επτά περισσότερο αναπτυγμένων χωρών (G7), αλλά και των χωρών της Ε.Ε. και του ΟΟΣΑ.
Συγκεκριμένα, το ποσοστό κέρδους στην Ελλάδα την περίοδο 1987-1994 ανέρχεται σε 20,1%, ενώ στις χώρες του G7 το ποσοστό είναι 15,3% και στις χώρες του ΟΟΣΑ 15,2%.
Από τη μελέτη αποκαλύπτεται ότι στην Ελλάδα υπάρχει η χαμηλότερη φορολογία στα εισοδήματα και κέρδη από επιχειρηματικές δραστηριότητες. Έτσι, ενώ σε 22 χώρες του ΟΟΣΑ το ποσοστό φορολογίας, ως ποσοστό του ΑΕΠ, ανέρχεται σε 14,8%, στην Ελλάδα είναι μόλις το 6,5% του ΑΕΠ (στοιχεία για το έτος 1996)».
● Τα στοιχεία αυτά μάς δείχνουν ότι:
1) Οι μισθοί και τα μεροκάματα των Ελλήνων εργατών μειώθηκαν κατά 12%.
2) Τα κέρδη των Ελλήνων καπιταλιστών υπερβαίνουν τα κέρδη των Ευρωπαίων κατά 47%.
3) Και οι φόροι που πληρώνουν σε σύγκριση με τους Ευρωπαίους καπιταλιστές ήταν μόνο το 39%.
Η κατάσταση αυτή αποδεικνύει τη ληστρική αρπακτικότητα, το πνεύμα της ευκαιριακής ωμότητας και τη θρασύτητα των Ελλήνων καπιταλιστών.
● Η ληστεία, όμως, αυτή της ελληνικής εργατικής τάξης και ολόκληρου του εργαζόμενου ελληνικού λαού, έγινε δυνατή μόνο με τον αντικειμενικά εναρμονισμένο ρόλο όλων των πολιτικών κομμάτων που στηρίζουν το κοινωνικό σύστημα. Και των τριών αστικών πολιτικών κομμάτων, Ν.Δ., Πολ. Αν. και ΠΑΣΟΚ και των ρεφορμιστικών κομμάτων ΚΚΕ και Συνασπισμού, παρά τις επιτηδευμένες κραυγές των ρεφορμιστικών κομμάτων περί του αντιθέτου.
Συνυπεύθυνοι, όμως, συμπληρωματικά για αυτή τη ληστεία των καπιταλιστών, είναι και αυτοί που διαμέσου των «επαναστατικών κραυγών» τους, στήριξαν εκλογικά το σημερινό κυβερνών κόμμα ή το εξωράισαν πολιτικά ή ακόμα χειρότερα συνεχίζουν να το εξωραΐζουν. Όλοι αυτής της κατηγορίας είναι οι πιο κατάπτυστοι και οι πιο ύπουλοι εχθροί της εργατική τάξης.
Γράφτηκε τον Απρίλιο του 1996
2) Ο θάνατος του Θύμιου Αδραμυτίδη
▬ Το 1944 ήταν το αποκορύφωμα των δολοφονιών των Κομμουνιστών Τροτσκιστών από την σταλινική ηγεσία του ΚΚΕ.
Οι σύντροφοί μας όπως και ο Αδραμυτίδης –που ιστορικά επαληθεύτηκαν πλήρως– τότε υποστήριζαν: «Ότι ο Αγγλικός στρατός και η αστική κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου που έφερνε από την Αίγυπτο, ερχόντουσαν για να σταθεροποιήσουν τον ετοιμόρροπο καπιταλισμό, και αυτό μπορούσαν να το κατορθώσουν μόνο με τη βία και την αιματηρή καθυπόταξη του ελληνικού λαού».
▬ Αυτή η πολιτική θέση τους όμως δεν ήταν καθόλου ευθύγραμμη με τις διακηρύξεις της Σταλινικής ηγεσίας του ΚΚΕ, που υποστήριζε: «Ότι οι εγγυητές της ομαλής δημοκρατικής εξέλιξης στην Ελλάδα, ήταν ο Συμμαχικός “απελευθερωτικός” Αγγλικός στρατός και η κυβέρνηση της “εθνικής ενότητας” του Γ. Παπανδρέου».
▬ Και αυτή η ηγεσία του ΚΚΕ –κατά τις σταλινικές συνήθειές της– για να σβήσει τη φωνή των συντρόφων μας επειδή αυτή ήταν αντίθετη με τη δική της, τους εξόντωνε βιολογικά, τους δολοφονούσε, και συνήθως εξαφάνιζε τα πτώματά τους.
▬ Γι’ αυτό το λόγο οι γραμμές των συντρόφων μας συνεχώς αραίωναν, αλλά αυτοί ούτε υπέκυψαν ούτε εσιώπησαν αλλά συνέχιζαν σταθεροί και ακλόνητοι την πολιτική πάλη τους, με πλήρη γνώση ότι βάδιζαν προς τον θάνατο… και πολλοί εβάδισαν…
▬ Ο Θύμιος Αδραμυτίδης, ο εργαζόμενος του νοσοκομείου του «Ευαγγελισμού», –που ήταν στην ηγεσία του εργατικού του σωματείου, εξόριστος όλη την δικτατορία του Μεταξά στον Άη Στράτη και από τους άξιους αγωνιστές συντρόφους μας– είχε αντιληφθεί το θάνατο που ζύγωνε και είχε ειδοποιήσει την οργάνωσή του. Και πράγματι τον εκτέλεσαν οι σταλινικοί μέσα στον «Ευαγγελισμό». Αλλά ήταν όμως τέτοια η αγωνιστική ακτινοβολία του και οι συμπάθειες των εργαζομένων του νοσοκομείου προς αυτόν: Που η τοπική σταλινική κομματική οργάνωση, για να απομακρύνει από τον εαυτό της κάθε υποψία,… αναγκάστηκε να του οργανώσει δημόσια κηδεία…
▬ Τότε μια συντρόφισσα από την Καισαριανή μάνα τριών μικρών παιδιών, η Μαρίκα Δεπαπή, δεν άντεξε και διακινδύνευσε κάνοντας αυτό που θεώρησε καθήκον της.
Πήρε ένα στεφάνι, έγραψε πάνω σε μια λουρίδα πανί 4η ΔΙΕΘΝΗΣ, πήγε στην κηδεία και το κατέθεσε…
Η προφορική διήγηση είναι της κόρης της Άννας.
▬ Ο αντεπαναστατικός σταλινισμός σκότωσε τότε –συν και η αντίδραση– την μεγάλη πλειοψηφία του αθέρα, των πιο αγωνιστικών και τολμηρών στελεχών μας.
Αλλά ο σταλινισμός όμως όπως και η αντίδραση δεν μπόρεσε να σκοτώσει τις επαναστατικές ιδέες μας, τις ιδέες του Μαρξισμού.
Γι’ αυτό αργά ή γρήγορα θα έρθει οπωσδήποτε η ημέρα που η επαναστατική εξουσία της εργατικής τάξης, θα στήσει και για τον μάρτυρά της Κομμουνιστή Τροτσκιστή Θύμιο Αδραμυτίδη, το μνημείο που του αξίζει μπροστά στο νοσοκομείο «Ευαγγελισμός».
Η χρονική καθυστέρηση δεν είναι το πιο σημαντικό. Άλλωστε η Ιστορία έχει τα δικά της χρονικά μέτρα…
Υστερόγραφο
Ο βασικός οργανωτής των δολοφονιών των Κομμουνιστών-Τροτσκιστών συντρόφων μας στο λεκανοπέδιο της Αθήνας, ήταν ο ηγέτης του ΚΚΕ Β. Μπαρτζιώτας (ο Φάνης), που ο «Ριζοσπάστης» της Παπαρήγα τον υμνεί συνεχώς σε κάθε ευκαιρία.
Γράφτηκε τον Μάιο του 2006
ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΤΑΞΗΣ
Συνεχίζουμε, με αναδημοσίευση παλιών κομματιών (που διατηρούν όλη τους την επικαιρότητα και την πολιτική σημασία), τη σπουδαία αυτή στήλη που έγραφε ο αλησμόνητος σύντροφος, δάσκαλος και ηγέτης Γιάννης Βερούχης.
4 Δεκεμβρίου: Οι εργαζόμενοι στη ΝΟΚΙΑ Ελλάδας προχώρησαν σε 24ωρη απεργία ενάντια στις 9 απολύσεις που προωθεί η εργοδοσία λόγω συγχωνεύσεων τμημάτων. Έγινε παράσταση διαμαρτυρίας στα γραφεία της επιχείρησης σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.
● Με κινητοποιήσεις οι εργαζόμενοι στο σούπερ μάρκετ «Παπαγεωργίου» στα Γιάννενα, το οποίο απορροφήθηκε από την αλυσίδα «Γαλαξίας», απέτρεψαν την υπογραφή ατομικών συμβάσεων που επιδίωκε η νέα εργοδοσία και συνεχίζουν με τις ισχύουσες συμβάσεις.
1 Οκτωβρίου: Οι εργαζόμενοι όλης της χώρας κατέβηκαν σε 24ωρη πανελλαδική πανεργατική απεργίαενάντια στο νέο αντεργατικό έκτρωμα της κυβέρνησης που καθιερώνει τη 13ωρη εργασία, τις απλήρωτες υπερωρίες, τις γρήγορες απολύσεις, τον κατακερματισμό της άδειας κ.ά. Έγιναν μαζικές συγκεντρώσεις σε όλες τις μεγάλες πόλεις με τη συμμετοχή χιλιάδων εργαζομένων από τον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα. Στις 14 του μήνα, ημέρα ψήφισης του επαίσχυντου νομοσχεδίου, έγινε δεύτερη 24ωρη απεργία, με νέες συγκεντρώσεις.
3-4 Σεπτεμβρίου: Οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί της δημόσιας εκπαίδευσης στην Αθήνα έκαναν κινητοποιήσεις για δύο συνεχόμενες ημέρες, στο Υπουργείο Εσωτερικών και το Υπουργείο Εργασίας αντίστοιχα, για το θέμα των ακριβών ενοικίων και ενάντια στη χορήγηση του επιδόματος ανεργίας με προπληρωμένη κάρτα.
● Οι εργαζόμενοι στο Εθνικό Οργανισμό Πρόληψης και Αντιμετώπισης Εξαρτήσεων (ΕΟΠΑΕ) έκαναν 24ωρη απεργία και συγκέντρωση στο Υπουργείο Υγείας. Οι συγχωνεύσεις των κέντρων απεξάρτησης έχουν αυξήσει δραματικά τα λειτουργικά προβλήματα των δομών.
3 Ιουνίου: 48ωρη απεργία έκαναν οι ναυτεργάτες που δουλεύουν στα πλοία των γραμμών της Αδριατικής, με αιτήματα για την υπεράσπιση των θέσεων εργασίας τους και για σταθερά, ανθρώπινα ωράρια.
4 Ιουνίου: 4ωρες στάσεις εργασίας ανά βάρδια έκαναν οι εργαζόμενοι στις μονάδες της εταιρείας «INTRACOM-TELECOM», διεκδικώντας αυξήσεις 15%. Έγινε συγκέντρωση έξω από τα γραφεία της εταιρείας στην Αθήνα.
1 Μαΐου: Με συγκεντρώσεις και πορείες σε όλες τις πόλεις της χώρας γιορτάστηκε η Πρωτομαγιά, η παγκόσμια ημέρα της εργατικής τάξης.
2 Μαΐου: Οι εργαζόμενοι στην ταχυδρομική εταιρεία SPEEDEX ξεκίνησαν απεργία διαρκείας ενάντια στις απολύσεις στις οποίες προχώρησε η εργοδοσία (όμιλος Σφακιανάκη). Η εργοδοσία απείλησε να σπάσει την απεργία στήνοντας απεργοσπαστικό μηχανισμό. Η απεργία κράτησε 5 ημέρες και οι εργαζόμενοι πέτυχαν την επαναπρόσληψη των συναδέλφων τους.
29 Μαρτίου: Οι εκπαιδευτικοί της δημόσιας εκπαίδευσης προχώρησαν σε πανελλαδικό συλλαλητήριο στην Αθήνα, διαμαρτυρόμενοι για τη συνεχιζόμενη κυβερνητική πολιτική καταστολής, με τα χιλιάδες πειθαρχικά σε συναδέλφους τους που συμμετέχουν στην απεργία-αποχή από την αξιολόγηση.
18 Φεβρουαρίου: Οι εργαζόμενοι στον ημερήσιο και περιοδικό Τύπο κατέβηκαν σε 24ωρη απεργία με μισθολογικά και εργασιακά αιτήματα.
16 Ιανουαρίου: Οι μεταλλεργάτες της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης Περάματος έκαναν 24ωρη απεργία και συγκέντρωση στο Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας για την επίθεση που δέχτηκε από τραμπούκους της εργοδοσίας ο πρόεδρος του σωματείου Ναυπηγοξυλουργών, Σταύρος Τουμανίδης, ενώ επέστρεφε από τη δουλειά του.
17 Ιανουαρίου: Οι εργαζόμενοι στη εταιρεία «TELEPERFOMANCE» συνέχισαν τον αγώνα τους ενάντια στις απολύσεις 1.800 περίπου εργαζομένων με 4ωρη στάση εργασίας στην Αττική και συγκέντρωση στα γραφεία της Επιθεώρησης Εργασίας στον Πειραιά, όπου έγινε τριμερής συνάντηση υπουργείου-εργοδοσίας-σωματείου για το θέμα.
4-5 Δεκεμβρίου: Συλλαλητήρια έγιναν από τους εργαζόμενους στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και άλλες πόλεις ενάντια στο νομοσχέδιο για τον κατώτατο μισθό, που καταργεί τις συλλογικές διαπραγματεύσεις και δένει χειροπόδαρα την εργατική τάξη στις ορέξεις του κεφαλαίου.
4 Νοεμβρίου: Οι εργαζόμενοι στο θεραπευτικό παιδαγωγικό κέντρο ατόμων με αναπηρία «Η ΜΕΡΙΜΝΑ» στην Πάτρα ξεκίνησαν 24ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες κάθε Δευτέρα (στις 4, 11, 18 και 25 του μήνα), διεκδικώντας την επαναπρόσληψη απολυμένου συναδέλφου τους και σταθερά ωράρια.
3 Οκτωβρίου: Οι απολυμένοι εργάτες της νηματουργίας «ΒΑΡΒΑΡΕΣΣΟΣ» της Νάουσας Ημαθίας έκαναν παράσταση διαμαρτυρίας στο Υπουργείο Εργασίας για τα απλήρωτα δεδουλευμένα τους και για να ληφθούν μέτρα για την εργασιακή αποκατάστασή τους.
4 Οκτωβρίου: Οι διανομείς-οδηγοί δικύκλου της εταιρείας VOLT έκαναν 4ωρες στάσεις εργασίας για τρεις ημέρες, με μοτοπορείες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, για αυξήσεις στους μισθούς και κατάργηση του καθεστώτος εργασιακού δουλεμπορίου μέσα από τις λεγόμενες «πλατφόρμες».
4 Σεπτεμβρίου: Οι εκπαιδευτικοί πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης έκαναν συγκέντρωση στο Υπουργείο Παιδείας στην Αθήνα διαμαρτυρόμενοι για τις συμπτύξεις τμημάτων που εφαρμόζει το υπουργείο και εξαιτίας των οποίων κλείνουν 1.000 σχολικά τμήματα σε όλη τη χώρα. Η συγκέντρωση χτυπήθηκε από τα ΜΑΤ. Στις 11 του μήνα έκαναν συγκέντρωση στην Περιφέρεια Αττικής.
2 Ιουλίου: Οι μεταλλεργάτες της βιομηχανίας ΣΙΔΕΝΟΡ στη Θεσσαλονίκη έκαναν δίωρες στάσεις εργασίας για δύο ημέρες (και στις 04/07) για αυξήσεις στους μισθούς.
● Οι ξενοδοχοϋπάλληλοι του ξενοδοχείου «Sunshine» στην Κέρκυρα έκαναν 24ωρη απεργία για τα δεδουλευμένα τους.
● Οι εργαζόμενοι των εργοταξίων της γραμμής 4 του ΜΕΤΡΟ Αττικής (εταιρεία «ΑΒΑΞ») συνεχίζουν την απεργία διαρκείας από τον προηγούμενο μήνα, για αυξήσεις μισθών, σταθερά ωράρια και μέτρα υγιεινής-ασφάλειας. Πραγματοποίησαν συγκεντρώσεις σε σταθμούς ΜΕΤΡΟ και στα εργοτάξια.
25 Απριλίου: Στο εργοστάσιο «ΑΠΚΟ ΜΟΡΝΟΣ ΑΕ» στη Βοιωτία οι εργάτες ξεκίνησαν δίωρες στάσεις εργασίας, που κράτησαν όλη την εβδομάδα (μέχρι τις 30 του μήνα). Διεκδικούν ικανοποιητική συλλογική σύμβαση εργασίας.
● Οι εργαζόμενοι στα νοσοκομεία «Θριάσιο» (Ελευσίνα) και «Ευαγγελισμός» (Αθήνα) έκαναν συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας έξω από αυτά για θέματα υγιεινής και ασφάλειας εργασίας. Οι εργαζόμενοι στο «Θριάσιο» στις 29 του μήνα προχώρησαν σε τρίωρη στάση εργασίας για προσλήψεις προσωπικού, και συγκεκριμένα τραυματιοφορέων.
● Οι εργαζόμενοι στη δημόσια υγεία, γιατροί και νοσηλευτές, ξεκίνησαν κινητοποιήσεις ενάντια στα απογευματινά επί πληρωμή χειρουργεία με 3ωρη στάση εργασίας και συγκέντρωση στο Γενικό Νοσοκομείο Πάτρας. Συνέχισαν στις 27/03 με 3ωρη πανελλαδική στάση εργασίας σε όλα τα δημόσια νοσοκομεία της χώρας και συγκεντρώσεις στις πύλες τους. Έγινε κεντρική συγκέντρωση στο Υπουργείο Υγείας στην Αθήνα. Στις 28/03 συνέχισαν τον αγώνα με 3ωρη στάση εργασίας και συγκέντρωση οι εργαζόμενοι στο Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας.