Ανακοίνωση Πολιτικού Συμβουλίου σχετικά με την παρούσα πολιτική συγκυρία.

• Ενώ είναι σε εξέλιξη η 5ετής οικονομική κηδεμονία με τις γνωστές βλαπτικές συνέπειες για την οικονομία και την κοινωνία στη χώρα, ωμή είναι πλέον η επέμβαση στα εσωτερικά της χώρας για την πολιτική ποδηγέτηση των εξελίξεων.
• Το κεντρικό ζήτημα για τη χώρα δεν είναι η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας αλλά η διαμόρφωση ουσιωδών προϋποθέσεων για την έξοδο από την κρίση. Σκοπιμότητες της τρέχουσας πολιτικής συγκυρίας και κομματικούς υπολογισμούς για την Κυβέρνηση και για την Αντιπολίτευση εξυπηρετούσε και εξυπηρετεί η αναγωγή της ως καθοριστικό ζήτημα, στο δημόσιο βίο. Προφανώς, αυτό που κρίνεται είναι το πώς θα κυβερνηθεί η χώρα που δεν μπορεί να συγκαλυφθεί από τους τακτικισμούς για την εκλογή ή όχι ΠτΔ.
• Η επιδίωξη για την άμεση ανάληψη της διακυβέρνησης αποτελεί το μέσο. Η έξοδος της χώρας από την κρίση με δημοκρατικό και προοδευτικό προσανατολισμό που θα διαρκέσει μεγάλο διάστημα, αποτελεί τον σκοπό.
• Δύο στρατηγικές για τον οδικό χάρτη εξόδου της χώρας από την κρίση: Η νεοφιλελεύθερη που προωθεί τη συνέχιση της στρατηγικής της λιτότητας με διορθωτικές ενέργειες, όμως, ενσωματωμένες στη γνωστή επιδίωξη για τη μετατροπή της χώρας σε μια ειδική ζώνη οικονομικής και κοινωνικής υποτίμησης. Για ένα ελεγχόμενο πολιτικό σύστημα και μιας αντίστοιχης διακυβέρνησης της χώρας σε μια δήθεν «μεταμνημονιακή εποχή». Η προοδευτική, με ένα πρόγραμμα εξόδου από την κρίση με βάση τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας, για ένα εφαρμόσιμο πολιτικό σχέδιο με συνοχή και με σαφείς θέσεις. Που απαντά στο «με ποιους» και στο «πώς» και που δημιουργεί τη βεβαιότητα στην κοινωνία για μια δημοκρατική και προοδευτική διακυβέρνηση. Για να αποτελέσει η επόμενη μέρα τη βάση της ανασύνταξης της οικονομίας και της κοινωνίας και της ανάκτησης της πολιτικής ισοτιμίας της χώρας με αντίστοιχες διαπραγματεύσεις και συμφωνίες.

Στο δημόσιο βίο της χώρας, επιδίωξη ορισμένων οικονομικών κύκλων, πολιτικών δυνάμεων του μνημονιακού μπλοκ αλλά και ορισμένων κύκλων της αντιπολίτευσης είναι να κυριαρχούν έντονα φαινόμενα κατάπτωσης, εκφυλισμού, αστάθειας και πόλωσης. Είναι και αυτά μεταξύ άλλων, αποτελέσματα της πολιτικής ποδηγέτησης και της επέμβασης στα εσωτερικά πολιτικά πράγματα του τόπου, από Κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμούς που καταπατούν διεθνείς συνθήκες, πέρα από κάθε πλαίσιο ευρωπαϊκών αρχών και αξιών, προκειμένου να προωθήσουν συμφέροντα έξω από αρχές αμοιβαιότητας και συνεργασίας.

Η απαίτηση αυτών των δικτύων ήταν η επίσπευση από τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου, τα της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας και της ενδεχόμενης πρόωρης προσφυγής στις κάλπες. Αποτελεί προφανή ανάμιξη στη λειτουργία και τους θεσμούς της Ελληνικής Δημοκρατίας. Οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι δεν είναι μόνο προς το κυβερνητικό μπλοκ οι επεμβάσεις αυτές, αλλά περιλαμβάνουν και πολιτικές δυνάμεις της αντιπολίτευσης.

Μετά την κατάλυση της πολιτικής ισοτιμίας της χώρας έναντι των άλλων χωρών της Ευρωζώνης, που επέφεραν οι Κυβερνήσεις Γ. Παπανδρέου, Λ. Παπαδήμου και τη συνακόλουθη οικονομική επιτροπεία, έχει  επιβληθεί με την Κυβέρνηση Α. Σαμαρά- Β. Βενιζέλου, η κατάλυση κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας και ιδιαίτερα, ως προς τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, από δυνάμεις πολιτικών και οικονομικών κύκλων που απαιτούν εκβιαστικά την περαιτέρω υποτίμηση της χώρας, ως δανειστές.

Οι πρωτοφανείς αυτές ενέργειες εκβιασμών και πιέσεων εκφράζουν το αδιέξοδο της αποτυχημένης στρατηγικής της δημοσιονομικής λιτότητας στην Ευρωζώνη, που περιλαμβάνει όχι μόνο τη χώρα μας αλλά και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία και το Βέλγιο.

Η κρίση, οι εκβιασμοί και οι πιέσεις αφορούν σε ευρύτερες διενέξεις οικονομικών συμφερόντων, όπως των αγορών και του Δ.Ν.Τ. καθώς και Κυβερνήσεων. Αφορούν στη διένεξη των Η.Π.Α. έναντι της Ευρωζώνης και την εναντίωση τους στην ακολουθούμενη στρατηγική της λιτότητας καθώς και στις διαφωνίες για την αντιμετώπιση των δημόσιων χρεών χωρών της Ευρωζώνης αναφορικά με τη διαγραφή ή αναδιάρθρωση ή επιμήκυνση τους, όπως επίσης, και για την επίσπευση της Συμφωνίας Η.Π.Α.-Ευρωζώνης για την Διατλαντική Εμπορική Ένωση με την οποία θα διακινείται το 50% του παγκόσμιου ΑΕΠ και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Εντός της Ευρωζώνης, η αντιπαράθεση Κυβερνήσεων κρατών-μελών με την Κυβέρνηση του Βερολίνου αφορά την ποσοτική χαλάρωση και την αγορά κρατικών ομολόγων από την ΕΚΤ.

Γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές εξελίξεις περιελάμβαναν και πιέσεις προς την Ε.Ε. για μια περαιτέρω επιθετική στάση κατά της Ρωσίας σε συνδυασμό με τις επιδιώξεις των αγορών για τη σημαντική πτώση της τιμής του πετρελαίου με στόχο τη ρωσική οικονομία καθώς και άλλων από τις αναδυόμενες οικονομίες των χωρών των BRICS.

Κύριο γνώρισμα στο δυτικό ημισφαίριο σε πολιτικό και κρατικό επίπεδο, αποτελεί η ανυπαρξία πολιτικών ηγεσιών, ο εξανδραποδισμός κυβερνήσεων και η υποταγή πολιτικών δυνάμεων στη διαρκή επέλαση των αγορών, του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των αγορών ενέργειας.

Η μεθοδευμένη μεγέθυνση και επιθετική στάση έναντι της Ελλάδας, ως χώρας πειραματόζωο, οδηγεί ορισμένες πολιτικές δυνάμεις και την Κυβέρνηση σε λογικές αποπροσανατολισμού από τα κυρίαρχα προβλήματα που πρώτο και βασικό είναι ένα σχέδιο που θα συγκεντρώσει την πλειοψηφία κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων για την έξοδο από την κρίση. Γιατί η επιδίωξη για την άμεση ανάληψη της διακυβέρνησης αποτελεί το μέσο. Η έξοδος της χώρας από την κρίση που θα διαρκέσει μεγάλο διάστημα, αποτελεί τον σκοπό.

Για την έξοδο της χώρας από την κρίση το κεντρικό ζήτημα δεν είναι η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, γύρω από το οποίο έχει στηθεί ένα σκηνικό πόλωσης, αναμέτρησης, διλημμάτων, κινδυνολογίας, εκβιασμών και απειλών που είναι αδιανόητο να συμμετέχουν άμεσα ή έμμεσα εκπρόσωποι προοδευτικών δυνάμεων. Η προαναγγελία μεθόδων του υπόκοσμου, ο δηλητηριασμός του δημόσιου βίου και των πολιτών με μεγαλοστομίες περί εξαγορασμένης ψήφου βουλευτών δεν είχε ποτέ σχέση με τη δημόσια δράση και λόγο των προοδευτικών δυνάμεων τόσο σε επίπεδο αξιών όσο και για το ποια είναι τα ουσιώδη στις διενέξεις με τις συντηρητικές δυνάμεις από την πλευρά του προοδευτικού κινήματος.

Να υπενθυμίσουμε ότι ήμαστε οι πρώτοι που υποστηρίξαμε ότι το κυρίαρχο θέμα δεν ήταν η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας που ορισμένοι το ανήγαγαν στη «μάχη των μαχών» για προφανείς σκοπούς, αλλά ότι η χώρα βρίσκεται σε εξαιρετικά πιο δυσμενή θέση, πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά σε σχέση με το 2009, καθώς δεν παράγει, δε φορολογεί, το χρέος δεν είναι βιώσιμο, όπως και το ασφαλιστικό σύστημα, ενώ δεδομένο είναι ότι και οι μελλοντικές προοδευτικές κυβερνήσεις θα συνεχίσουν το δανεισμό επομένως, σημασία έχει με ποιους όρους και για ποιες ανάγκες.

Οι κομματικές στρατηγικές ορισμένων δυνάμεων με μειοψηφικές πολιτικές πόλωσης, συσπειρώσεων-αντί-συσπειρώσεων και αντιπαραθέσεων έξω από την ουσία των θεμάτων και των συμφερόντων που εξυπηρετεί η νεοφιλελεύθερη πολιτική των συντηρητικών δυνάμεων, είναι σε αντίθεση με τα συμφέροντα της μεγάλης πλειοψηφίας που πρέπει να εκπροσωπούν οι προοδευτικές δυνάμεις.

Οι προοδευτικές αξίες και αρχές ασκούνται έμπρακτα.

Ο αποπροσανατολισμός εδραιώνει τη συντηρητική πολιτική, εντείνοντας εντέλει την αναδίπλωση των πολιτών σε συντηρητικές και αντιπολιτικές επιλογές σε μία λογική  πλήρους πολιτικής απαξίωσης και κοινωνικής διάλυσης που δε συντελούν σε πολιτική νίκης μακροπρόθεσμου χαρακτήρα, με προοπτική για την προοδευτική εξέλιξη της χώρα. Οι τακτικές του «σκοπού που αγιάζει τα μέσα» δεν αφορούν τις προοδευτικές δυνάμεις, όταν τα μέσα δεν είναι ανάλογα του σκοπού. Η χώρα και η ελληνική κοινωνία χρειάζονται θετικές εξελίξεις προς προοδευτική κατεύθυνση.

Ασφαλώς, οι εκλογές και η εναλλαγή των κομμάτων στην Κυβέρνηση αποτελούν βασικά στοιχεία λειτουργίας του δημοκρατικού μας πολιτεύματος. Εκλογές, όμως που θα δίνουν τη δυνατότητα στους πολίτες να κρίνουν προγράμματα, κατευθύνσεις και δυνατότητες.

Με την πιθανή προκήρυξη πρόωρων εκλογών, η χώρα θα εισέλθει σε μια νέα περίοδο με την κρίση να είναι σε εξέλιξη. Για κάθε δημοκρατικό και προοδευτικό πολίτη είναι αυτονόητο ότι πρέπει να αποκρούσει τη χειραγώγηση, την καταδημαγώγηση και αυτό αφορά τόσο τις συντηρητικές όσο και τις προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις. Οι επιλογές του εκλογικού σώματος θα καθορίσουν τη συγκρότηση της Κυβέρνησης και τις διαφορετικές στρατηγικές για τον οδικό χάρτη με βάση τον οποίο θα συμβάλλουμε στην έξοδο της χώρας από την κρίση.


Επιβεβαιώνουμε για μια ακόμη φορά την πάγια θέση μας για το ότι θα πρέπει να οδηγηθούν σε ήττα οι καταστροφικές επιλογές του Δ.Ν.Τ. και των μνημονίων καθώς και οι πολιτικές δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ που πρωτοστάτησαν στην επιλογή, τη στήριξη και εφαρμογή αυτής της πολιτικής. Καθώς και τα συμμαχικά και δορυφορικά τους σχήματα που προωθεί η διαπλοκή και το διεθνές οικονομικό σύστημα.

Για να αποτελέσει η επόμενη μέρα τη βάση της ανασύνταξης της οικονομίας και της κοινωνίας και της ανάκτησης της πολιτικής ισοτιμίας της χώρας με αντίστοιχες διαπραγματεύσεις και συμφωνίες.

Ο ελληνικός λαός είναι σε μεγάλη αγωνία για το αύριο και αναζητεί μια κοινωνικά και οικονομικά βιώσιμη έξοδο από την κρίση καθώς η πλειοψηφία των πολιτών διαβιεί υπό δυσχερείς συνθήκες.

Το  διεθνές και ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα σε σύμπραξη με το Δ.Ν.Τ. και Κυβερνήσεις του νεοφιλελευθερισμού και των μνημονίων, την προηγούμενη περίοδο επέβαλαν το καθεστώς εσωτερικής υποτίμησης στην Ελλάδα αλλά και σε μια σειρά από χώρες της Ε.Ε., η επιχειρηματική τάξη πέτυχε μείωση αμοιβών και μισθών και προωθήθηκε σε βάρος χωρών η «δορυφοροποίηση» τους και η πρακτική της «αποικίας χρέους».

Βασική τους επιδίωξη πλέον είναι η συνέχιση της στρατηγικής της λιτότητας στην Ε.Ε. ενώ παράλληλα θα προβαίνουν σε διορθωτικές ενέργειες, όμως,  ενσωματωμένες στα συμφέροντα τους. Στο πλαίσιο της νέο-αποικιακής πολιτικής τους, ειδικότερα όσον αφορά την Ελλάδα, αποσκοπούν στη μετατροπή της χώρας σε μια ειδική ζώνη οικονομικής και κοινωνικής υποτίμησης, με παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών χαμηλής προστιθέμενης αξίας, με φτωχοποιημένο το ανθρώπινο δυναμικό, με εκποίηση του δημόσιου πλούτου και πλήρη εμπορευματοποίηση δημοσίων αγαθών και τομέων κοινής ωφέλειας.

Η κρίση επιδιώκουν να γίνει δρόμος όπου η χώρα μας αλλά και η Ε.Ε. συνολικά, θα βαδίσουμε για πολλά χρόνια.

Το κεντρικό ζήτημα επομένως, για τη χώρα είναι η στρατηγική του νεοφιλελεύθερου μονόδρομου με περαιτέρω επιλογές που μπορεί να αμβλύνουν αλλά δεν θα αναιρούν την ουσία της εν λόγω στρατηγικής.

 Η Δημοκρατία, η ισοτιμία και η κυριαρχία της χώρας έχουν υπονομευθεί και καταστρατηγηθεί ενώ οι νεοφιλελεύθερες δυνάμεις της Ε.Ε. σε συνδυασμό με το αδιέξοδο της αποτυχημένης στρατηγικής του μονόδρομου με τον αποπληθωρισμό, την ύφεση, την ανεργία και τη φτώχεια, λειτουργούν πλέον διαλυτικά για την Οικονομία και τις επιχειρήσεις στην Ε.Ε. με τους ρυθμούς ανάπτυξης να βρίσκονται σε μηδενικό επίπεδο.

Η αποτυχία αυτή οδηγεί σε μια διελκυστίνδα διαμόρφωσης όρων ενός νέο-συντηρητισμού με αντίστοιχες πολιτικές συνεργασίες απολογητών των μνημονιακών πολιτικών, για ένα ελεγχόμενο πολιτικό σύστημα και μιας αντίστοιχης διακυβέρνησης της χώρας σε μια δήθεν «μεταμνημονιακή εποχή». 

Η συντηρητική στρατηγική που εμφανίζεται να προωθεί την έξοδο από την κρίση σε συνεργασία με τις δυνάμεις της διαπλοκής, επιδιώκει τη διασφάλιση και τη διαιώνιση των πολιτικών δυνάμεων που διέλυσαν τη χώρα καθώς και τα δορυφορικά σχήματα που προωθούν τα συμφέροντα που επικράτησαν και στην επόμενη περίοδο στη χώρα. Οδηγώντας έτσι, σε έναν μακροχρόνιο αγώνα την πλειοψηφία του ελληνικού λαού για να διεκδικήσει δικαιώματα, δυνατότητες και προοπτική.

Οι ενέργειες αυτές δεν αφορούν τους δημοκρατικούς και προοδευτικούς πολίτες.

Το κεντρικό ζήτημα για τη χώρα και τους πολίτες είναι η έξοδος από την κρίση με δημοκρατικό και προοδευτικό προσανατολισμό, η παραγωγική ανασυγκρότηση και η οικονομική και κοινωνική ανασύνταξη του τόπου γιατί και η όποια ρύθμιση του χρέους, δε θα συνεπάγεται για τη χώρα ότι θα πάψει να είναι αναγκασμένη να προβαίνει σε δανεισμό είτε από τις αγορές είτε από την Ε.Ε για μια μακρά περίοδο.

Σημασία έχει ποιες πολιτικές προϋποθέσεις, ποιους όρους και ποια συμφέροντα θα αφορούν αυτές οι επιλογές.

Η χώρα, επομένως χρειάζεται δημοκρατική και προοδευτική λύση για την έξοδο από την κρίση. Για το σκοπό αυτό, χρειάζεται να συγκεντρωθεί μια ευρεία κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία με ένα πρόγραμμα με βάση τις πραγματικές δυνατότητες της χώρας, για ένα εφαρμόσιμο πολιτικό σχέδιο με συνοχή και με σαφείς θέσεις που θα απομονώνει κάθε συντηρητική στρατηγική. Που θα απαντά στο «με ποιους» και στο «πώς» και που θα δημιουργεί τη βεβαιότητα στην κοινωνία για μια δημοκρατική πολιτική διακυβέρνηση.


Τα κυρίαρχα ζητήματα για τη χώρα ήταν και εξακολουθούν να είναι:

•    Η αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης με άμεσα μέτρα ανακούφισης, δεδομένου ότι 4 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν πλέον στα όρια της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού και η άμεση αντιμετώπιση της ανεργίας καθώς πλέον στη χώρα υπάρχουν 1 εκατομμύριο 500 χιλιάδες άνεργοι και 450 χιλιάδες οικογένειες χωρίς κανένα εργαζόμενο
•    Η πραγματοποίηση δημόσιων και ιδιωτικών επενδύσεων στην πραγματική οικονομία με βάση ένα σαφές πολιτικό σχέδιο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της, καθώς η καταστροφική πολιτική των νεοφιλελεύθερων μνημονίων έχει οδηγήσει σε μείωση του Εθνικού πλούτου κατά 25% και πλέον (60 και πλέον δισεκατομμύρια ευρώ),
•    Η προώθηση της παραγωγής προϊόντων συγκριτικού πλεονεκτήματος και υψηλής προστιθέμενης αξίας. Για μια ανταγωνιστική οικονομία με άμεσες επενδύσεις δημόσιες και ιδιωτικές, χωρίς υποβαθμισμένα προϊόντα, τριτοκοσμικές αμοιβές και εφεδρείες ανέργων.
•    Οι πηγές νέου δανεισμού που έχει ανάγκη η χώρα.
•    Η προώθηση πολιτικών δίκαιης αναδιανομής του πλούτου καθώς η μείωση που συντελέστηκε ύστερα από την 5ετή λαίλαπα της νεοφιλελεύθερης πολιτικής τους, των εισοδημάτων του 80% του πληθυσμού, κυμαίνεται από 40% έως 60%. Για να υπάρξει ανάταση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και συμμετοχή σε μια ειλικρινή προσπάθεια για την έξοδο από την κρίση προέχει η εφαρμογή της πρόβλεψης του Συντάγματος για δίκαιη και ανάλογη συμμετοχή των πολιτών στα βάρη. Προς αυτή την κατεύθυνση, άμεση πρέπει να είναι η αύξηση των κατώτατων αμοιβών.
•    Η θεσμοθέτηση ενός δίκαιου φορολογικού συστήματος, η νομοθέτηση κανόνων απέναντι στα καρτέλ της αγοράς και τις μονοπωλιακές πρακτικές και η αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και της φοροαποφυγής
•     Η  βιώσιμη ρύθμιση του δημόσιου χρέους της χώρας στα πλαίσια της Ε.Ε. αλλά και η ρύθμιση του ιδιωτικού χρέους.

Για να ευοδωθεί έμπρακτα η στρατηγική του δημοκρατικού και προοδευτικού δρόμου προϋποθέτει να διευρύνουμε την προοδευτική πολιτική πλειοψηφία ολοένα και περισσότερο στην ελληνική κοινωνία και να οδηγήσουμε τον κυβερνητικό συνασπισμό των νεοφιλελεύθερων και μνημονιακών δυνάμεων σε ήττα καθώς και να συμβάλλουμε από κοινού: 

• στην αυτονομία της πολιτικής
• στην επιστροφή στην πολιτική και την οικονομία
• στην  ανάκτηση της κυριαρχίας και της ισοτιμίας της χώρας,
• στη δημοκρατική λύση και για την προοδευτική έξοδο από την κρίση

Η χώρα και η πλειοψηφία του ελληνικού λαού βρίσκονται σε ένα κρίσιμο σημείο.

Στην προοδευτική κατεύθυνση της χώρας δε συμβάλλουν οι αναμετρήσεις με διλήμματα. Δε συμβάλλουν επίσης, στη διαμόρφωση των πολιτικών όρων διακυβέρνησης της χώρας σε δημοκρατική και προοδευτική κατεύθυνση, οι ρητορικές που αντί να πείθουν, ουδετεροποιούν, αποσυσπειρώνουν γνήσιες κοινωνικές δυνάμεις και πάντα ενίσχυαν και ισχυροποιούσαν τις επιδιώξεις του μνημονιακού μπλοκ και των συμμάχων τους.

Χρειαζόμαστε πρωτίστως, αίσθηση του τι πραγματικά διακυβεύεται στην κρίσιμη περίοδο που διανύουμε ως χώρα και ως κοινωνία, για να συμβάλλουμε προοδευτικές δυνάμεις και πολίτες και με τη συμμετοχή και με τη ψήφο μας, σε μια νικηφόρα δημοκρατική και προοδευτική εξέλιξη.

ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ

ΜΕΛΗ TOY ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ

1. Αλεξιάδης Παντελής, Πολιτικός Μηχανικός, Θεσσαλονίκη

2. Βαμβακάς Ιωάννης, Μαθηματικός με master στο Πανεπιστήμιο Piere et Marie Curie Paris VI, Αγιος Νικόλαος Κρήτης

3. Βλάχου Κλεονίκη, Διεθνολόγος, με μεταπτυχιακά στο Centre d'Etudes Diplomatiques et Stratégiques  και  Univesité Catholique de Louvain στο Βέλγιο, Κωνσταντινούπολη

4. Βυζαντινόπουλος Σπυρίδων, Διδάκτωρ Γεωπόνος, Πανεπιστήμιο Λονδίνου, Θεσσαλονίκη

5. Γουλάρας Παντελής, Οικονομολόγος, Βέροια 

6..Κόκκαλης Γεώργιος, Δικηγόρος, π. Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Γαλατσίου.

7. Μαμώλη Κατερίνα Ψυχολόγος- Πολιτική Επιστήμονας με master στην Πολιτική Επικοινωνία, City University of London, Νέα Σμύρνη

8. Μεντζελίδης Γεώργιος, Phd Management, Universidad Azteca, Mix/ Austria, Professor of Management, Universidad Azteca, Mix/ Austria, Γενικός Γραμματέας Δήμου Ζωγράφου

9. Μπόζος Παναγιώτης, Μαθηματικός, Κηφισιά

10. Ντούσκα Αλεξία, ΤΕΙ Νοσηλευτικής,  με master Health Management Πανεπιστήμιο Uninettuno, Ιταλία, Νοσηλεύτρια Νοσοκομείο Αγ. Όλγα, Ν. Ιωνία

11. Ξύγκης Νικόλαος, Μεταλλειολόγος Ε.Μ.Π., γενική γραμματεία Δημοσίων Έργων, Κυψέλη

12. Παλαιολόγος Ευστράτιος, Πτυχιούχος Οικονομικών Πανεπιστήμιο Σορβόννης, πρώην Διευθυντής Εμπορικής Τράπεζας, Ηλιούπολη

13.Παπαδοπούλου Παναγιώτα, Δικηγόρος, Αθήνα

14. Ρίζος Δημήτριος, Οικονομολόγος με master στο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών, μουσικός, Παλλήνη

15. Ρόκκα Χρυσούλα, Πτυχιούχος ΑΤΕΙ Γεωπονίας, MBA και ΜΙΒ στα Οικονομικά, Πανεπιστήμιο Βιέννης, Στέλεχος Φαρμακοβιομηχανίας, Νέα Σμύρνη

16. Ρουμελιώτη Νεκταρία, Ζωγράφος ΑΣΚΤ, Εθνικό Μουσείο, Αθήνα

17. Τσόκας Κωνσταντίνος, Διδάκτωρ Οδοντιατρικής, Χειρούργος Οδοντίατρος, Αθήνα

18. Τζανετής Παναγιώτης, Χειρούργος Ιατρός ΕΣΥ, Μαρούσι

19. Τζουμάκας Στέφανος, Δικηγόρος, πρώην Υπουργός, Αθήνα

Σόλωνος 40, 10672 Αθήνα

Τηλ. Επ. 2103607851

Email: socialistparty.gr@gmail.com

Site: www.socialistparty.gr

ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΣΤΟΝ ΑΡΕΙΟ ΠΑΓΟ (ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ)

25 Μαρτίου 2014

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Από το Φεβρουάριο του 2010, πήραμε θέση για τις βλαπτικές συνέπειες που θα είχε μια νεοφιλελεύθερη πολιτική για την ελληνική οικονομία και τους Έλληνες πολίτες. Τέσσερις μήνες πριν την ένταξη της χώρας στο Δ.Ν.Τ. και το πρώτο μνημόνιο. Στη συνέχεια, οργανώσαμε την Κίνηση για Την Προοδευτική Έξοδο από την Κρίση, με θέσεις και δράσεις απέναντι στην ένταξη της χώρας στο ΔΝΤ και στα νεοφιλελεύθερης έμπνευσης, μνημόνια και μιλήσαμε για την προοδευτική έξοδο από την κρίση και το ανάλογο σχέδιο τόσο στο πολιτικό όσο και στο κοινωνικό-οικονομικό επίπεδο.

Στις 24.7.2013, τριάντα εννέα (39) χρόνια μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, δόθηκε προς δημόσια συζήτηση σχέδιο ιδρυτικής διακήρυξης και ύστερα από διάλογο συγκαλέσαμε ιδρυτική συνέλευση στις 26.1.2014 στην Αθήνα, όπου οριστικοποιήσαμε τις θέσεις μας. Στις 21.3.2014 καταθέσαμε στην Εισαγγελία του Αρείου Πάγου το έμβλημα, την ιδρυτική διακήρυξη με υπογραφές ιδρυτικών μελών και την δήλωση ίδρυσης του Σοσιαλιστικού Κόμματος, με έδρα την Αθήνα, όπου μεταξύ των άλλων, αναφέρουμε ότι: «Η οργάνωση και η δράση του Σοσιαλιστικού Κόμματος που ιδρύουμε, επιδιώκουμε να υπηρετεί την Ελλάδα, τον ελληνικό λαό και με αρχές την Εθνική Ανεξαρτησία, την Λαϊκή Κυριαρχία, τη Δημοκρατία, την Ελευθερία, την Ισότητα, την Αλληλεγγύη, την Κοινωνική Δικαιοσύνη και την Κοινωνική Απελευθέρωση και θα εξυπηρετεί την ελεύθερη λειτουργία του Δημοκρατικού Πολιτεύματος».

Για τη Διοικούσα Επιτροπή Σοσιαλιστικού Κόμματος

     

     Ο Πρόεδρος:

Στέφανος Τζουμάκας, Δικηγόρος, πρώην Υπουργός

Τα Μέλη:

1. Αλεξιάδης Παντελής, Πολιτικός Μηχανικός, Θεσσαλονίκη
2. Βαλλιάνος Γρηγόριος, Πολυτεχνείο Στουτγάρδης, αεροναυπηγός, Στουτγάρδη. 
3. Βαλτζή Εύα, Μarketing City University of London, Δημόσιες Σχέσεις και Δημοσιογραφία, Κολλέγιο Αθηνών, Επιχειρηματίας, Καλαμάτα
4. Βαμβακάς Ιωάννης, Μαθηματικός με master στο Πανεπιστήμιο Piere et Marie Curie Paris VI, Αγιος Νικόλαος Κρήτης
5. Βλάχου Κλεονίκη, Διεθνολόγος, με μεταπτυχιακά στο Centre d'Etudes Diplomatiques et Stratégiques της Γαλλίας  και  Univesité Catholique de Louvain στο Βέλγιο, Κωνσταντινούπολη
6. Βυζαντινόπουλος Σπυρίδων, Διδάκτωρ Γεωπόνος, Πανεπιστήμιο Λονδίνου, Θεσσαλονίκη
7. Δημούσης Βασίλειος, π. Ιδιωτικός Υπάλληλος – Αγρότης, τελειόφοιτος της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στον Τομέα Πληροφορικής και Δίκτυα Η/Υ, Πιερία
8. Καλτσάς Ιωάννης, Κοινωνικές και Πολιτικές Επιστήμες στο Queens College City University of New York. Bachelors Degree από το Τμήμα των Διεθνών Σχέσεων. Επιχειρηματίας, Νέα Υόρκη
9. Κατσούλη Δήμητρα, Φοιτήτρια Αυτοματισμού και Εφαρμογών, ΤΕΙ Χαλκίδας, Γέρακας Αττικής
10. Λώλος Χρήστος, Εκπαιδευτικός Γερμανικής Εκπαίδευσης, Αννόβερο Γερμανίας
11. Μαμώλη Κατερίνα, Ψυχολόγος- Πολιτική Επιστήμονας με master στην Πολιτική Επικοινωνία, City University of London, Νέα Σμύρνη
12. Παπαδοπούλου Παναγιώτα, Δικηγόρος, Αθήνα
13. Ρίζος Δημήτριος, Οικονομολόγος με master στο Πανεπιστήμιο Βρυξελλών, μουσικός, Παλλήνη
14. Ρόκκα Χρύσα, Πτυχιούχος ΑΤΕΙ Γεωπονίας, MBA και ΜΙΒ στα Οικονομικά, Πανεπιστήμιο Βιέννης, Στέλεχος Φαρμακοβιομηχανίας, Νέα Σμύρνη
15. Ρουμελιώτη Νεκταρία, Ζωγράφος ΑΣΚΤ, Εθνικό Μουσείο, Αθήνα
16. Σπυράκου Μαρία, Διοίκηση Επιχειρήσεων, Νέα Ερυθραία
17. Τζανετής Παναγιώτης, Χειρούργος Ιατρός ΕΣΥ, Μαρούσι
18. Τσίμας Αλέξανδρος, Επί πτυχίω φοιτητής Πολιτικών Μηχανικών Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο, Ξάνθη
19. Χασιώτης Δημήτριος, Βιοχημικός, Διδάκτωρ Ιατρικής Σχολής Στοκχόλμης, Πεύκη

Σόλωνος 40, 10672 Αθήνα

Τηλ. Επ. 2103607851

Email: socialistparty.gr@gmail.com

Site: www.socialistparty.gr

Δελτίο Τύπου - Πρωτοβουλία για την Ίδρυση Σοσιαλιστικού Κόμματος

24 Ιουλίου 2013

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Πρωτοβουλία για την Ίδρυση Σοσιαλιστικού Κόμματος

Περίληψη Ιδρυτικής Διακήρυξης

Σαν σήμερα, 39 χρόνια πριν η χώρα έβγαινε μέσα από μια μεγάλη εθνική κρίση με την εθνική προδοσία στην Κύπρο και την κατάρρευση μιας ξενοκίνητης δικτατορίας.

Οι αγώνες του ελληνικού λαού καθόρισαν την τότε εξέλιξη για τη δημοκρατική πορεία του τόπου.

Σήμερα, κάτω από διαφορετικές συνθήκες, καπιταλιστικής και υποβόσκουσας γεωπολιτικής κρίσης, η χώρα βρίσκεται σε μια μεγάλη καμπή, η Δημοκρατία και η κυριαρχία της χώρας έχουν υπονομευθεί, ο ελληνικός λαός είναι σε μεγάλη αγωνία για το αύριο και οι δεξιές-μνημονιακές πολιτικές δυνάμεις ασκούν πολιτική αντίθετη με τις δημοκρατικές κατακτήσεις, τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια, όπου τον κυρίαρχο ρόλο έχουν η οικονομική ολιγαρχία, η διαπλοκή και  χειραγώγηση σε βάρος της κοινωνίας των πολιτών.

Οι νεοφιλελεύθερες δυνάμεις της Ε.Ε. προωθούν συμφέροντα έξω από κατεκτημένες αρχές αμοιβαιότητας και συνεργασίας, αποδομούν την ίδια την Ευρώπη και ωθούν στην αναβίωση των εθνικισμών.

Αυτή η αρνητική εξέλιξη, αποτελεί έναν πολιτικό μεσαίωνα τόσο για τη χώρα όσο και για τις προοδευτικές δυνάμεις, συνολικά.

Αναλαμβάνουμε την πρωτοβουλία από κοινού, ανταποκρινόμενοι στη θέληση των δημοκρατικών και προοδευτικών πολιτών και ως συνέχεια των αγώνων της πρόσφατης πολιτικής περιόδου, για την ίδρυση  Σοσιαλιστικού κόμματος.

Με ειλικρίνεια χαιρετίζουμε και θέλουμε να είμαστε δίπλα στους απολυμένους ανθρώπους από την εργασία τους, στους ανέργους, στους ανθρώπους που είναι στα συσσίτια, στους ανθρώπους που καταστράφηκαν τα εισοδήματα τους και οι επιχειρήσεις τους, στους άστεγους, στους νέους πτυχιούχους και επιστήμονες της χώρας που καταστρέφονται τα όνειρα και οι επιδιώξεις τους και συνολικά, σε κάθε δοκιμαζόμενο συμπολίτη μας.

Εκ των προτέρων και έγκαιρα, έχουμε μιλήσει με εντιμότητα για την κρίση στη χώρα και στην Ε.Ε. Η κρίση πρωτίστως, έχει στη βάση της τη νέο-συντηρητική, νεοφιλελεύθερη στρατηγική, που σωρεύει κέρδη για τον παρασιτισμό και ζημιές για τους λαούς. Είναι η δομική κρίση του κυρίαρχου μοντέλου του καπιταλισμού που μέσα από τις αντιφάσεις και αντιθέσεις του, προκάλεσε μια σειρά κρίσεων με πιο πρόσφατη αυτή που διερχόμαστε.

Η κρίση είναι καθοδηγούμενη και ελεγχόμενη από τις χρηματοπιστωτικές ελίτ και από πολιτικούς, είτε νεοφιλελεύθερους είτε από τους μη έχοντες αρχές οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής και αίσθηση των συνεπειών.

Το Διευθυντήριο των Βρυξελλών σε σύμπλευση με τις επιδιώξεις των συμφερόντων της χρηματιστηριακής ολιγαρχίας, των αγορών και των χρηματοπιστωτικών συμφερόντων, κατέλυσαν τον πυρήνα αρχών, θεσμών και λειτουργιών της Ε.Ε.

Υπό την κυριαρχία των επιδιώξεων της γερμανικής και προτεσταντικής δεξιάς, επέβαλαν τους νέο-αποικιακούς όρους μιας «Γερμανικής Ευρώπης», σε χώρες τόσο του Νότου όσο και του Βορρά.

Είναι κρίση ηγεσίας. Ηγεσίας κατώτερης των περιστάσεων που υποτάχθηκε σε εκβιασμούς ή συνομολόγησε με συμφέροντα αντίθετα προς αξίες και αρχές που αφορούν σε δημοκρατικές κοινωνίες. Πρωταγωνιστές αυτής της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας είναι τα χριστιανοδημοκρατικά κόμματα της Κεντρικής Ευρώπης και βέβαια ενσωματωμένη σε αυτή την στρατηγική είναι και η ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία, που αποτελεί διαχειριστική δύναμη αυτής της πολιτικής.

Επιβεβαιώνοντας έτσι, και την ιστορική θέση του Α. Παπανδρέου, ότι η Σοσιαλδημοκρατία είναι μια προσπάθεια διαιώνισης του καπιταλιστικού συστήματος και ιδιαίτερα, η γερμανική Σοσιαλδημοκρατία δεν είναι παρά μια έντεχνη έκφραση ενός κόμματος του συστήματος.

Εκ των προτέρων, είχαμε μιλήσει και για το διεθνή χαρακτήρα της κρίσης του καπιταλισμού-καζίνο, των κερδοσκοπικών χρηματιστηριακών και τραπεζικών κύκλων, της μετατροπής της κρίσης των αγορών σε κρίση χωρών, λαών, επιχειρήσεων και ηγεσιών καθώς και για τις δύο διαφορετικές στρατηγικές, που αφορούν η μια στο νεοφιλελευθερισμό, στην ύφεση, στην ανεργία, στη φτώχεια και στη διάλυση των επιχειρήσεων και η άλλη στην ανάπτυξη, στην πάταξη της φοροδιαφυγής και στην αύξηση των δημόσιων εσόδων, στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, στις επιχειρήσεις με νέες τεχνολογίες και στην αξιοπρεπή διαβίωση.

Και η κύρια αντίθεση στην κρίση είναι μεταξύ των δύο αυτών στρατηγικών αντιμετώπισης της, της νεοφιλελεύθερης που κυριαρχείται από τη πρόταξη των δημοσιονομικών της οικονομίας και οδηγεί σε ένα φαύλο κύκλο λιτότητας, ανεργίας και ύφεσης και της προοδευτικής με αναπτυξιακό και αναδιανεμητικό προσανατολισμό, με ενεργητικές πολιτικές για νέες θέσεις εργασίας και βιώσιμης ανάπτυξης.

Έχουμε μιλήσει για την Προοδευτική έξοδο από την κρίση, πολύ πριν την ένταξη της χώρας στο Δ.Ν.Τ. και ακολούθησαν όλοι να μιλούν ανάλογα με τις επιδιώξεις και τα συμφέροντα που εκπροσωπούν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, για την έξοδο από αυτή.

Αιχμή της κρίσης στη χώρα αποτελούν οι ακραίες νεοφιλελεύθερες επιλογές και τα μνημόνια λιτότητας, διάλυσης του κοινωνικού κράτους και κατάλυσης δικαιωμάτων.

Επιδιώκουν με τα μνημόνια να δημιουργήσουν τετελεσμένα για το οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο της χώρας, γι' αυτό και ο αγώνας μας αποβλέπει σε μια άλλη πολιτική, οικονομική και κοινωνική οργάνωση της χώρας.

Αυτό εξυπηρετούσε και εξυπηρετεί τους συμμάχους αυτής της πολιτικής, το χρηματοπιστωτικό σύστημα, τη χρηματιστηριακή ολιγαρχία, τη μεγάλη αστική τάξη και το παρασιτικό κεφάλαιο. Δηλαδή, μια προκλητική μειοψηφία κοινωνικών και οικονομικών συμφερόντων.

Το μνημονιακό κυβερνητικό μπλοκ στη χώρα, όπως και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες με αντίστοιχα αντί-λαϊκά προγράμματα, είναι καταφανώς μειοψηφικό στην ελληνική κοινωνία. Συναποτελείται από τη Ν.Δ. και από το δεξιό κόμμα που είναι κατάληξη της παρακμής, της ηθικής κατάπτωσης και της συντριβής του ΠΑΣΟΚ. Το κόμμα αυτό αποτελεί ένα μεταλλαγμένο μόρφωμα, ως προς τις προοδευτικές αξίες και αρχές, μια εκφυλισμένη και μεταμορφωμένη νομενκλατούρα με ιδιοτελείς και προσωπικές επιδιώξεις, που ουδεμία σχέση έχουν με ένα ιστορικό προοδευτικό κόμμα, όπως ήταν το ΠΑΣΟΚ των αξιών και των αγώνων με ουσιαστική προσφορά στον τόπο. Τα θετικά και τα αρνητικά του για τη χώρα και τον ελληνικό λαό, κρίνονται και θα κριθούν ιστορικά.

Και πρόκληση αποτελεί για κάθε δημοκρατικό πολίτη, η πλήρης αντιστροφή των νοημάτων μέσω μιας προσχηματικής προπαγάνδας προκειμένου να αποσιωπηθούν οι πραγματικές επιδιώξεις του νεοφιλελευθερισμού και να νομιμοποιηθούν οι ασκούμενες αντιλαϊκές πολιτικές. Οι θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού και όσοι υλοποιούν νεοφιλελεύθερες πολιτικές και μέτρα, προβαίνουν σε κατάφωρη καταστρατήγηση και βαφτίζουν μεταρρυθμίσεις: τις καπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις, την ακύρωση κοινωνικών κατακτήσεων, την κατάργηση εργασιακών δικαιωμάτων, την υπό-χρηματοδότηση υπηρεσιών του κοινωνικού κράτους ή των δημοσίων επενδύσεων, τις απολύσεις εργαζομένων, τη καθιέρωση της ημι-απασχόλησης, τη μείωση αποδοχών, τη διεύρυνση της παραοικονομίας.

Αυτή η στρατηγική και αυτές οι αντικοινωνικές και αντι-αναπτυξιακές επιλογές, έχουν όνομα. Αποτελούν απορρυθμίσεις, μια νέα μορφή της Αντιμεταρρύθμισης και της συντηρητικής πολιτικής. Αυτές οι νέο-συντηρητικές επιλογές που βαφτίζονται μεταρρυθμίσεις δεν έχουν περιλάβει ούτε μέτρα καθήλωσης, ούτε υποχρεώσεις για ανάλογη συμμετοχή σε βάρη από τους έχοντες και κατέχοντες. Δεν αφορούν στο αύριο. Αυτές οι πολιτικές και ο μεταμορφισμός τους έρχονται από το παρελθόν, από περιόδους που οι εργαζόμενοι και οι πολίτες ήταν υποβαθμισμένοι κοινωνικά, οικονομικά και πολιτικά.

Η μεταρρύθμιση -με το προοδευτικό περιεχόμενο της- καθορίζει και προσδιορίζει προοδευτικές αλλαγές. Η αναφορά σε μεταρρυθμίσεις αποτελεί προαναγγελία πολιτικών και μέτρων με κέντρο τον άνθρωπο, τον πολίτη, τον εργαζόμενο.

Η δημοκρατική και προοδευτική κοινωνική βάση του ΠΑΣΟΚ μπροστά σε αυτή την παρακμή κράτησε αρχές έναντι μιας αντίθετης πολιτικής της ηγεσίας της παράταξής του. 2.5 εκατομμύρια και πλέον πολίτες, που το 2009 ψηφίσαν ΠΑΣΟΚ, πλέον του έχουν στρέψει την πλάτη  καθώς επίσης, και χιλιάδες μέλη και στελέχη του.

Στην παρακμή και στη συντριβή του ΠΑΣΟΚ, οδήγησαν τόσο διαχρονικά φαινόμενα αλλοτρίωσης, κατάχρησης εξουσίας και απιστίας, όσο και το ότι την τελευταία περίοδο, οι ηγεσίες του με τις πολιτικές τους και στελέχη που πρωτοστάτησαν σε αυτές, οδήγησαν στην κατάλυση της κυριαρχίας της χώρας, την υποτίμηση της και στην διάλυση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας. Επιδιώκουν δε, τον εθισμό μεγάλων τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας στην απάθεια, επιδεικνύοντας πρωτοφανή πολιτικό αυτισμό και εμφανιζόμενοι ως έχοντες το ακαταλόγιστο για τις ευθύνες τους.

Συνέπειες που αποτελούν γεγονότα και όχι αξιολογήσεις και τα αποσιωπούν συστηματικά, γεγονότα που έχουν οδηγήσει σε πρωτοφανή αναδιανομή ισχύος και πλούτου υπέρ των ισχυρών, σε φτωχοποίηση εκατομμύρια Έλληνες και σε οικονομική και κοινωνική διάλυση, είναι:

• Ύφεση 6.5%,
• μείωση του Εθνικού πλούτου κατά 25% και πλέον (60 και πλέον δισεκατομμύρια ευρώ),
• Από το 2010 μέχρι και το τέλος του 2013, η χώρα θα έχει δανειστεί  από την τρόικα περί τα 219 δισ. ευρώ. Από αυτά τα 163 δισ. ευρώ επιστρέφονται ως αποπληρωμές στους κάθε είδους πιστωτές που κατέχουν ελληνικά χρεόγραφα (αναχρηματοδότηση δημόσιου χρέους) και άλλα 48,2 δισ. ευρώ έχουν δεσμευθεί στην ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Από το σύνολο δηλαδή, των 219 δισ. ευρώ του δανείου, τα 211,2 δισ. ευρώ κατευθύνονται είτε στα ταμεία των πιστωτών, είτε στις τράπεζες.
• Μαζική μεταφορά καταθέσεων δεκάδων δις ευρώ σε γερμανικές τράπεζες, με αποτέλεσμα  την πιστοληπτική ασφυξία στη χώρα και την ενίσχυση, μεταξύ άλλων, της ρευστότητας της γερμανικής οικονομίας
• 1 εκατομμύριο 500 χιλιάδες άνεργοι και 450 χιλιάδες οικογένειες χωρίς κανένα εργαζόμενο,
• μείωση των εισοδημάτων του 80% του πληθυσμού από 40% έως 60%,
• 370 χιλιάδες και πλέον λουκέτα,
• κλείσιμο επιχειρήσεων και απολύσεις,
• Αποσάθρωση της νέας γενιάς της χώρας με 150 χιλιάδες Έλληνες νέους επιστήμονες, μετανάστες.
•  3 εκατομμύρια 500 χιλιάδες άνθρωποι στα όρια της φτώχειας,
• δεκάδες χιλιάδες πολιτών σε ανθρωπιστική κρίση και σε συσσίτια,
• δεκάδες χιλιάδες νοικοκυριών με διακοπή ηλεκτρικού ρεύματος,
•  αναδιανομή δεκάδων δις από τις δυνάμεις της εργασίας στο κεφάλαιο,
• κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων,
• διάλυση των εργασιακών σχέσεων
• πλήρης πολιτική απαξίωση σε θέματα αξιοπιστίας, ειλικρίνειας και ήθους και
• διαμόρφωση στην ελληνική κοινωνία ενός αισθήματος πλήρους ματαίωσης και μιας κουλτούρας γνωστής από την εποχή του ναζισμού, περί συλλογικής ευθύνης, συλλογικής ενοχής και συλλογικής ήττας και της μετάθεσης των ευθυνών σε άλλους. 

Ως Δημοκράτες, ως Προοδευτικοί άνθρωποι, ως άνθρωποι που υπερασπιζόμαστε αρχές δικαίου και τις ιστορικές αξίες του Διαφωτισμού, επιβεβαιώνουμε ότι δεν είμαστε όλοι το ίδιο.

Αποτελούν δε, φρούδες ελπίδες και περιτύλιγμα στις πολιτικές της βαρβαρότητας, τα περί δήθεν «μετά-μνημονιακής εποχής». Παρόμοια παραμύθια έλεγαν και για τη δήθεν αποβολή της χώρας από την Ε.Ε. και την Ευρωζώνη. Είναι γνωστό ότι τα μνημόνια αποτελούν τον πιο σκληρό πυρήνα της δεξιάς νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Οι ηγεσίες του μνημονιακού μπλοκ ως νέοι ταχυδακτυλουργοί προσπαθούν να τα εμφανίσουν ότι έχουν πλέον ξεπεραστεί και δεν υπάρχουν.

Το νεοφιλελεύθερο Διευθυντήριο της Ε.Ε. και οι εγχώριοι απολογητές του, εμμένουν στη συνέχιση της στρατηγικής της λιτότητας, της ύφεσης και της ανεργίας, στην περαιτέρω υποτίμηση της εργασίας και στη φτωχοποίηση των ευρωπαϊκών λαών και με το γνωστό Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας.

Και στη βάση αυτής της στρατηγικής λιτότητας θα προβαίνουν σε διορθωτικές ενέργειες, όμως, ενσωματωμένες στα συμφέροντα τους και αυτά θα τα αποκαλούν «μετά-μνημονιακή εποχή» ή «μετά την κρίση εποχή».

Στο πλαίσιο της νέο-αποικιακής πολιτικής τους, επιδίωξη τους είναι η μετατροπή της χώρας σε μια ειδική ζώνη οικονομικής και κοινωνικής υποτίμησης, με παραγωγή προϊόντων και υπηρεσιών χαμηλής προστιθέμενης αξίας και με φτωχοποιημένο το ανθρώπινο δυναμικό. Ο ελληνικός λαός έχει ήδη υποστεί τη βία καταστροφής εισοδημάτων, αμοιβών και θέσεων εργασίας και η ελληνική νεολαία οδηγείται στην αναβίωση και επέκταση εκ νέου των ελληνικών κοινοτήτων ανά τον κόσμο σε μια πρωτοφανή μετανάστευση ανθρώπινου δυναμικού, με το πλέον υψηλό επίπεδο γνώσεων ενώ αποτελεί ήδη παγιωμένη κατάσταση η κοινωνία του «ενός τρίτου και των δύο τρίτων».

Η μεγάλη πλειοψηφία του ελληνικού λαού έχει γυρίσει την πλάτη σε αυτή τη βάρβαρη πολιτική που την εμφανίζουν ως «σωτηρία της χώρας» και μονόδρομο, επιστρατεύοντας όλο το συντηρητικό οπλοστάσιο της προπαγάνδας και του εκφοβισμού.

Σε όλη τη χώρα πλέον, η κεντρική συζήτηση αφορά στην εναλλακτική λύση. Το παραγωγικό κεφάλαιο της χώρας, οι παραγωγικές της δυνάμεις, οι δυνάμεις της εργασίας στις πόλεις, και στην ύπαιθρο, η νεολαία, οι άνεργοι, η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας θέλουν μια δημοκρατική και προοδευτική λύση.

Στην προοδευτική κατεύθυνση της χώρας δεν συμβάλλουν η πόλωση, τα διλήμματα και η δημιουργία αντί-συσπειρώσεων που προωθούν ορισμένες δυνάμεις και που πάντα ιστορικά ενίσχυαν και ισχυροποιούσαν τις επιδιώξεις της Δεξιάς.

Το αδιέξοδο το έχουν όσοι οδήγησαν τη χώρα σε αυτή την κρίσιμη καμπή, δεν θα το μετατρέψουν σε αδιέξοδο συνολικά της ελληνικής κοινωνίας και των προοδευτικών δυνάμεων.

Και είναι υπόθεση που μας αφορά να μην οδηγήσουν την ελληνική Δημοκρατία σε μια μειοψηφική κατάσταση αναμετρήσεων, όπως συνέβη στις εκλογές του 2012, όπου απείχαν το 38% των πολιτών που είχαν δικαίωμα ψήφου. Να απομονώσουμε τις επιδιώξεις ορισμένων κύκλων, από τη μία μεριά, για αποχή από τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις μεγάλων τμημάτων του ελληνικού λαού και από την άλλη, να απομονώσουμε φαινόμενα ακροδεξιών ναζιστικών ομάδων μίσους και πολιτικής ανωμαλίας, οι οποίες ομάδες ελέγχονται και καθοδηγούνται από συγκεκριμένα δίκτυα συμφερόντων.

Η χώρα χρειάζεται μια νέα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία. Χρειάζεται μια δημοκρατική, προοδευτική διακυβέρνηση που θα δώσει αγώνες ενάντια στη νεοφιλελεύθερη στρατηγική και στο κυρίαρχο οικονομικό και κοινωνικό μοντέλο, που θα συμβάλλει αποφασιστικά στην ανάκτηση της αυτονομίας της πολιτικής από κάθε είδους συμφέροντα αλλότρια προς το δημόσιο συμφέρον και της πολιτικής ισοτιμίας της χώρας, που θα απαλλάξει τον τόπο και την ΕΕ από το ΔΝΤ και θα συμβάλλει στη θεσμοθέτηση ενός Ευρωπαϊκού νομισματικού μηχανισμού, μιας κοινής τραπεζικής αρχής και μιας κοινά αποδεκτής δημοσιονομικής  πολιτικής με βάση τις πραγματικές δυνατότητες των χωρών-μελών της Ε.Ε..

Χρειάζονται πολιτικές δυνάμεις με αρχές και αξίες που θα τις ασκούν έμπρακτα, που δεν θα αυθαιρετούν απέναντι στα πραγματικά δεδομένα της χώρας, που θα λειτουργούν συλλογικά και δεν θα επιτρέπουν την λειτουργία κανενός μονοπρόσωπου θεσμού, που αποτέλεσε διαχρονικά στη χώρα μας σημαντικό παράγοντα εκτροπής και αυθαιρεσιών. Τα «βοναπαρτικά» πολιτικά συστήματα με συνταγματικό μανδύα που προωθούν ορισμένοι μνημονιακοί κύκλοι, θα πέσουν στο κενό.

Προς αυτή την κατεύθυνση και ύστερα από τη συμμετοχή μας, καθ’ όλη αυτή την περίοδο σε κάθε δημοκρατική και προοδευτική δράση, θεωρούμε ότι ήρθε η ώρα και οφείλουμε να συμβάλλουμε στην αναγέννηση του σοσιαλιστικού κινήματος, στην ανασύνταξη των σοσιαλιστικών και προοδευτικών δυνάμεων και στην ίδρυση ενός σοσιαλιστικού κόμματος, δημοκρατικού και προοδευτικού:

• για να συμβάλλουμε στην ήττα αυτής της πολιτικής
• για την  ανάκτηση της κυριαρχίας και της ισοτιμίας της χώρας,
• για την δημοκρατική λύση και για την προοδευτική έξοδο από την κρίση
• για την αυτονομία της πολιτικής
• για την λαϊκή κυριαρχία,
• για τη δημοκρατία, την κοινωνική δικαιοσύνη και
• για την κοινωνική απελευθέρωση.

Κόμμα αυτόνομο και αυτοτελές που θα λάβει μέρος στις προσεχείς εκλογικές αναμετρήσεις. Πολιτική δύναμη χωρίς εξαρτήσεις, έξω από τα δίκτυα αντί-λαϊκών συμφερόντων και με δεσμούς με την ελληνική κοινωνία

Τόσο η παρούσα περίληψη  όσο και  το αναλυτικό σχέδιο διακήρυξης αρχών και θέσεων που θα ακολουθήσει, θα αποτελέσουν το πλαίσιο διαβούλευσης και συζητήσεων σε όλη τη χώρα μέσα από συνδιασκέψεις, συναντήσεις, συσκέψεις και διαδικτυακή επικοινωνία.

Οι καιροί των μυημένων παρήλθαν. Όλοι και όλες ισότιμα και ανεξάρτητα από ιδιότητες, θα συνυπογράψουμε τη διακήρυξη που θα αποτελέσει  το ξεκίνημα για το Ιδρυτικό Συνέδριο. Τον Νοέμβριο θα προχωρήσουμε στη διενέργεια του Ιδρυτικού Συνεδρίου, ιδεολογικού, πολιτικού, προγραμματικού.

Επιδίωξη μας είναι να λάβουν μέρος σε αυτές εργαζόμενοι, νέες και νέοι, αγρότες, επαγγελματίες, επιστήμονες, άνθρωποι της τέχνης, της παιδείας και της υγείας, εκπρόσωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης καθώς και επαγγελματικών, συνεταιριστικών,  συνδικαλιστικών, κοινωνικών και οικολογικών οργανώσεων.

Στην ιστορική αυτή περίοδο για τη χώρα, κάθε Δημοκράτης, κάθε Σοσιαλιστής, κάθε Προοδευτικός πολίτης έχει βαρύτερη ευθύνη, που θα τιμά τη συμμετοχή του, τους μικρούς και μεγάλους αγώνες που όλοι από κοινού δώσαμε.

Είναι στο χέρι μας να οδηγήσουμε σε ελπιδοφόρα πορεία τη χώρα.

Έχουμε τη δυνατότητα ως λαός και ως χώρα να βαδίσουμε σε μια δημοκρατική και προοδευτική λύση, με σχέδιο και προοπτική.

Με γνώση, συνέπεια, αξιοπιστία. Θέλουμε και μπορούμε.

Για την  Πρωτοβουλία Ίδρυσης Σοσιαλιστικού κόμματος.

Στέφανος Τζουμάκας

Email: socialistparty.gr@gmail.com

Site: www.socialistparty.gr

Δελτίο Τύπου Πρωτοβουλίας για την Ίδρυση Σοσιαλιστικού Κόμματος με αφορμή τη Διακήρυξη 3η Σεπτέμβρη, 1974

3 Σεπτεμβρίου 2013

Δελτίο Τύπου Πρωτοβουλίας για την Ίδρυση Σοσιαλιστικού Κόμματος με αφορμή τη Διακήρυξη 3^η Σεπτέμβρη, 1974.

• Οι αρχές της 3^ης Σεπτέμβρη έχουν διαχρονική αξία, στη βάση της αρχής ότι οι προοδευτικές ιδέες, αξίες και αρχές πρώτα και κύρια ασκούνται έμπρακτα.
• Η χώρα, με την ευθύνη των ηγετικών ομάδων του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ.,  είναι σε μεγάλη κρίση και δοκιμασία εξαιτίας των νεοφιλελεύθερων πολιτικών  και των μνημονίων. Είναι σε ύφεση, ανεργία και φτώχεια με χιλιάδες νέους σε νέα μετανάστευση και με την καταρράκωση εργασιακών και δημοκρατικών δικαιωμάτων.
• Η Ιστορία και η Προοδευτική εξέλιξη είναι κτήμα όλων των προοδευτικών πολιτών.
• Οι ηγετικοί παράγοντες του μεταλλαγμένου ΠΑΣΟΚ και των πολιτικών της ήττας, στα πλαίσια του επίσημου «μνημόσυνου» του ΠΑΣΟΚ, για το οποίο χρόνια επεδίωκαν να επιτύχουν την ενσωμάτωση του στο σύστημα, προετοιμάζουν τη νέα πολιτική απάτη. Ένα δήθεν νέο πολιτικό όχημα από το παρελθόν, τη λεγόμενη «Κεντροαριστερά». Μια «Κεντροαριστερά» της διαπλοκής, του νεοφιλελευθερισμού και των μνημονίων που θα συνεχίσει να συμπράττει σε ένα ευρύτερο μνημονιακό νέο-συντηρητικό μέτωπο. Οι υπόλογοι και οι υπεύθυνοι για τη διάλυση της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας, θα εμφανιστούν ως η «Κεντροαριστερά της ευθύνης».
• Η ιστορική παρακαταθήκη και το μήνυμα της 3^ης του Σεπτέμβρη σήμερα, είναι συμπόρευση της μεγάλης πλειοψηφίας του ελληνικού λαού και της νεολαίας και ενότητα σε μια προοδευτική και ριζοσπαστική κατεύθυνση και στο πλαίσιο μιας νικηφόρας πολιτικής και κοινωνικής πλειοψηφίας, για την εναλλακτική λύση και την προοδευτική έξοδο από την κρίση, που αποτελεί και τη θετική απαίτηση της ελληνικής κοινωνίας.

Η ιδρυτική διακήρυξη της 3^ης Σεπτέμβρη το 1974 αποτέλεσε και διαμόρφωσε:      

-          την αυθεντική έκφραση του ριζοσπαστισμού του λαϊκού κινήματος που σφυρηλατήθηκε στην αντίσταση, με αποκορύφωμα την κατάληψη  τη Νομικής και την εξέγερση στο Πολυτεχνείο. Ακολούθησε η προδοσία της Κύπρου και η κατάρρευση της επτάχρονης χούντας. Στην ουσία οι αρχές και οι στόχοι της 3^ης του Σεπτέμβρη, είχαν γραφτεί κατά τη διάρκεια του αγώνα στην εξορία, στις φυλακές, στη παρανομία, στις κινητοποιήσεις και στην ανατρεπτική δράση.

-          τη ρήξη με το προδικτατορικό πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό κατεστημένο και την απαρχή μιας πολιτικής αναγέννησης στη χώρα  από το λαϊκό κίνημα του ΠΑΣΟΚ, που ανέδειξε στο δημόσιο βίο νέες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις απo αγωνιστές με συνείδηση, αρχές και αξίες.   

-          την πρωτοποριακή και πρωτόγνωρη δυνατότητα με το ΠΑΣΟΚ ως πολιτικό φορέα, για τη συνειδητή διάδοση και επιλογή σοσιαλιστικών ιδεών και αρχών σε μαζική κλίμακα, από μια ιστορική συμμαχία των γενιών της εθνικής αντίστασης, του 114, της αντιδικτατορικής αντίστασης, του πολυτεχνείου και της μεταπολίτευσης.

Καταλυτική ήταν η συμβολή και ο ρόλος του αείμνηστου Α. Παπανδρέου για την επιλογή Σοσιαλιστικό Κίνημα. Προηγήθηκαν έντονες συζητήσεις και διαμάχες. Το καλοκαίρι και το φθινόπωρο του ’74, η χώρα ήταν σε εθνική κρίση και η νόθα μεταπολίτευση ήταν αντίθετη με τις προσδοκίες και τους αγώνες του ελληνικού λαού και της νεολαίας.

Εκείνη την ιστορική περίοδο, ήταν έντονη η συμπύκνωση ελπίδων, αγωνίας, απαίτησης για έμπρακτη άσκηση της συνέχειας των πολιτικών και κοινωνικών αγώνων, με επιλογές που θα οδηγούσαν τη χώρα σε μια νέα πορεία, με ριζικές αλλαγές και ουσιώδεις δημοκρατικούς κανόνες. ΠΑ.ΣΟ.Κ. και Λαός οργανώσαμε και αγωνιστήκαμε για ένα νικηφόρο ρεύμα πολιτικής και κοινωνικής πλειοψηφίας. Δεν έγινε από μόνο του.

Η πορεία ήταν συναρπαστική με νίκες και ήττες, με αγώνες αλλά και με ματαιώσεις. Οδήγησε σε σημαντικές αλλαγές, σε δικαίωση αγώνων του ελληνικού λαού, στη χειραφέτηση εκατομμυρίων Ελλήνων πολιτών, σε δημοκρατικές, κοινωνικές, εργασιακές και πολιτικές κατακτήσεις τα λαϊκά στρώματα, στην έξοδο τους από την απομόνωση, την φτώχεια και στο να μπουν δυναμικά στο χώρο της πολιτικής και της κοινωνίας. Πετύχαμε, ως χώρα τη συμμετοχή στο σκληρό πυρήνα της Ε.Ε., τις μεγάλες υποδομές και τα δημόσια έργα, την ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε.

Η διαδρομή του ΠΑΣΟΚ ήταν άρρηκτα δεμένη με την αλλαγή πορείας της χώρας, με τα επιτεύγματα του λαού μας. Η  Ελλάδα απέκτησε κύρος και διεθνή αναγνώριση, μια σημαντική θέση στις αναπτυγμένες χώρες, ανέπτυξε υποδομές και θεσμούς. Το ΠΑΣΟΚ έθεσε τη σφραγίδα του στην πορεία της χώρας.

Ωστόσο, η διαδρομή αυτή ετέθη, πολλές φορές, υπό κρίση. Χαρακτηρίστηκε από μεγάλες εντάσεις και διαφωνίες, γιατί κάθε φορά οι εξελίξεις, διεθνείς και εσωτερικές, έθεταν θέματα επαναπροσδιορισμών, διορθωτικής πορείας, αναθεώρησης επιλογών και επιλογή νέων προσανατολισμών.

Το ΠΑΣΟΚ δεν ήταν κόμμα με ενότητα ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική. Προσχώρησαν στις τάξεις του από την ίδρυση του και ιδιαίτερα μετά τη διάλυση της Ένωσης Κέντρου αλλά και στη μετέπειτα πορεία εξέλιξης του ΠΑΣΟΚ, συντηρητικά πολιτικά στελέχη, στυλοβάτες του συστήματος, της δεξιάς σοσιαλδημοκρατίας και των διασυνδέσεων με παρασιτικές οικονομικές δραστηριότητες με ρητορικές απέναντι στη Δεξιά παράταξη αλλά όχι με  αλλαγές απέναντι στο σύστημα. Είχαν ως κύρια επιδίωξη τους τη διαχείριση μιας κυβερνητικής εξουσίας.

Πλέον η ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ ως Σοσιαλιστικού κόμματος, είχε μπει σε συντηρητικές κατευθύνσεις. Πολλαπλασιάζονταν τα φαινόμενα συντηρητικοποίησης, υποχώρησης σε αρχές και σε βασικές θέσεις. Σταδιακά υποκαταστάθηκε η προοδευτική πολιτική από τη λογική της εξουσίας, η οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη από τη λογική μονεταριστικών αντιλήψεων, με αποδοχή της διάλυσης της παραγωγικής βάσης της χώρας και της ασυδοσίας της φοροδιαφυγής, με παρακμιακά και εκφυλιστικά φαινόμενα, ως αποτέλεσμα επιλογών -σε πολιτικές και σε πρόσωπα- που δεν είχαν ως βάση την ιστορική φυσιογνωμία που είχε εμπεδώσει το ΠΑΣΟΚ, ως ένα σοσιαλιστικό κίνημα, σε μια χώρα με τραυματικές εμπειρίες και με ανώμαλη πολιτική περίοδο δεκαετιών.

Αντιθέτως, ήταν στη λογική των αξιωματούχων και αλλοτριωμένων προσώπων, που αναδείχτηκαν εντέλει ως νομενκλατούρα και μηχανισμός, στην υπηρεσία παντοειδών συμφερόντων και κάθε συντηρητικής πολιτικής..

Στην πλήρη παρακμή και στη συντριβή του ΠΑΣΟΚ, ωστόσο, οδήγησαν όχι μόνο αυτά τα διαχρονικά φαινόμενα αλλοτρίωσης, κατάχρησης εξουσίας και απιστίας, αλλά κυρίως το ότι την τελευταία περίοδο, οι ηγεσίες του που με τις πολιτικές τους επιλογές για την ένταξη της χώρας στο ΔΝΤ και τα μνημόνια των νεοφιλελεύθερων επιλογών καθώς και στελέχη που πρωτοστάτησαν σε αυτές, οδήγησαν στη διάλυση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

Οδήγησαν στην κατάλυση της κυριαρχίας της χώρας, στην υποτίμηση της, σε πλήρη απώλεια της αυτονομίας της πολιτικής έναντι της νεοαποικιακής υποταγής στις επιδιώξεις της χρηματοπιστωτικής ολιγαρχίας και μέρος των πολιτικών ελίτ της Γερμανίας που στοχεύουν στην υποκατάσταση της Ε.Ε. από επιδιώξεις συμφερόντων καθώς και έναντι κύκλων της διαπλοκής και εγχώριων οικονομικών συμφερόντων. Οδήγησαν σε πρωτοφανή αναδιανομή ισχύος και πλούτου υπέρ των ισχυρών, σε φτωχοποίηση εκατομμύρια Έλληνες και στην διάλυση της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας.

Κάθε Έλληνας πολίτης, κατανοεί πλέον ότι η κρίση είναι ελεγχόμενη και καθοδηγούμενη από τις χρηματοπιστωτικές ελίτ και από πολιτικούς, στην υπηρεσία των νεοφιλελευθέρων και αντιλαϊκών πολιτικών έξω από αρχές οικονομικής και κοινωνικής πολιτικής, που θα ωφελούσαν τον ελληνικό λαό και τη χώρα.

Οι απολογητές των νεοφιλελεύθερων και μονεταριστικών πολιτικών του μνημονίου ως «ξένο σώμα» διαχρονικά στο ΠΑΣΟΚ και την ιστορική διαδρομή του, που συκοφάντησαν και διέσυραν τα σοσιαλιστικά ιδανικά του, αποτελούν μέρος της κρίσης που οι ίδιοι δημιούργησαν και όχι μέρος της λύσης  για τη χώρα και την ελληνική κοινωνία. Αποτελούν μέρος της λύσης, αντιθέτως, για τη διαπλοκή και τα παρασιτικά συμφέροντα.

Οι πρωταγωνιστές της διάλυσης της χώρας επαγγέλλονται την έξοδο από την κρίση. Οι πρωταγωνιστές της οργάνωσης του μονόδρομου, των κοινωνικών και κομματικών ερειπίων, αξιοποιώντας πολιτικά ανερμάτιστους και επιτήδειους, επιχειρούν να εμφανιστούν ως δικαιωμένοι. Ήδη έχουν οδηγήσει σε σύμπλευση με μια νομενκλατούρα προσωπικών συμφερόντων τον πολιτικό αυτό φορέα σε  μετάλλαξη, δορυφόρο της νέο-συντηρητικής Δεξιάς, στην αντίπερα όχθη των προοδευτικών αρχών  της 3ης του Σεπτέμβρη. Η έσχατη πολιτική κατάπτωση των φερόμενων ως ΠΑΣΟΚ.

Οι ηγετικοί παράγοντες του μεταλλαγμένου ΠΑΣΟΚ και των πολιτικών της ήττας, στα πλαίσια του επίσημου «μνημόσυνου» του ΠΑΣΟΚ, για το οποίο χρόνια επεδίωκαν να επιτύχουν την ενσωμάτωση του στο σύστημα, προετοιμάζουν τη νέα πολιτική απάτη. Ένα δήθεν νέο πολιτικό όχημα από το παρελθόν, τη λεγόμενη «Κεντροαριστερά». Μια «Κεντροαριστερά» της διαπλοκής, του νεοφιλελευθερισμού και των μνημονίων που θα συνεχίσει να συμπράττει σε ένα ευρύτερο μνημονιακό νέο-συντηρητικό μέτωπο.

Οι υπόλογοι και οι υπεύθυνοι για τη διάλυση της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας, θα εμφανιστούν ως η «Κεντροαριστερά της ευθύνης». Το μόρφωμα αυτό θα αποτελεί τη φυσική κατάληξη των μεταλλαγμένων και εκφυλισμένων στοιχείων του πάλαι ποτέ ΠΑΣΟΚ.

 Οι επιδιώξεις αυτές είναι στα πλαίσια της οργανωμένης στρατηγικής αποπροσανατολισμού και σε σύμπραξη με προωθούμενα -από τη διαπλοκή- δίκτυα διάφορων ομάδων και παραγόντων, γνωστών συμμάχων  και  γνήσιων  υπερασπιστών  των μνημονιακών πολιτικών με μια ακατάσχετη παπαγαλία περί  μεταρρυθμίσεων και με καραμέλα το πολιτικό σύστημα, προκειμένου να αποσιωπηθούν οι καταστρεπτικές συνέπειες των νεοφιλελεύθερων πολιτικών των μνημονίων.

Το 1974, ιδρύσαμε το ΠΑΣΟΚ. όλοι οι συντηρητικοί κύκλοι που προσχώρησαν στο ΠΑΣΟΚ, κατά καιρούς έφεραν στην επικαιρότητα το όχημα της Κεντροαριστεράς γιατί επιδίωκαν να τελειώσουν με το ΠΑΣΟΚ, ως Σοσιαλιστικό κόμμα. Το όχημα της φαυλότητας, της διαπλοκής και της λαφυραγώγησης  του κράτους και του δημόσιου πλούτου. Αφού οδήγησαν σε απαξίωση το ΠΑΣΟΚ στην ελληνική κοινωνία τώρα ετοιμάζουν νέο ένδυμα μεταμορφισμού αυτών των συντηρητικών κύκλων και ομάδων.

Σε αυτή τη λογική σημαντικό παράγοντα αποτελεί και η αντισυνταγματική επαναφορά για ένα εκλογικό σύστημα που θα προβλέπει τη διάθεση των εδρών στο μπλοκ των μνημονιακών δυνάμεων και με λογικές εκτροπής από το συνταγματικό και  κοινοβουλευτικό πλαίσιο, παραχαράσσοντας τη ψήφο των πολιτών κα την ουσία των εκλογικών  αποτελεσμάτων

Η κοινωνική βάση του σοσιαλιστικού, του προοδευτικού και δημοκρατικού χώρου μπροστά σε αυτή την παρακμή υπερασπίστηκε και υπερασπίζεται πολιτικές αρχές, δικαιώματα και κατακτήσεις και οδήγησε σε απομόνωση και ηθική ιδεολογική πολιτική και κοινωνική κατάπτωση στον προοδευτικό χώρο και στην ελληνική κοινωνία, όσους πρωτοστάτησαν σε αυτή την έκπτωση αρχών και πολιτικής. στρέφοντας τους την πλάτη.

Οι δημοκράτες και οι προοδευτικοί Έλληνες, οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι νέοι και νέες δίνουν τη μάχη για νέους δρόμους και για την ιδεολογική και πολιτική αναγέννηση του σοσιαλιστικού χώρου ενώ ταυτόχρονα, επιδιώκουν την οργάνωση της πολιτικής λύσης σε προοδευτική κατεύθυνση για την έξοδο από την κρίση, που έχει ανάγκη η χώρα.

Η περίοδος είναι εξαιρετικά κρίσιμη και χρειάζεται όλος ο προοδευτικός κόσμος να συνταχθεί με τα πραγματικά προβλήματα της χώρας και της κοινωνίας.

Η ιστορική παρακαταθήκη της 3^ης του Σεπτέμβρη είναι ένα προοδευτικό κίνημα σε λαϊκή βάση και ταυτόχρονα ένα στέρεο, οργανωμένο, ενιαίο Σοσιαλιστικό κόμμα.

Εμείς θεωρούμε ότι η ίδια η φύση της κρίσης σήμερα και ως καπιταλιστικής, επιβάλλει την ανασύνταξη της Προοδευτικής παράταξης και τη συγκρότηση ενός προοδευτικού Σοσιαλιστικού κόμματος και ήδη από τις 24 Ιουλίου έχουμε αναλάβει την  πρωτοβουλία προς αυτή την κατεύθυνση. Προέχει σήμερα ένα νέο προοδευτικό σχέδιο για τη χώρα και μέσα στις προσδοκίες των πολιτών, που θα συνδέεται με υπερβάσεις που θα εγκολπώνουν προοδευτικά ιδεολογικά ρεύματα, μετουσιώνοντάς τα και εντάσσοντάς τα στις σύγχρονες ανάγκες.

Και λόγω της μεταβολής των αντικειμενικών συνθηκών διεθνώς, στην Ε.Ε. και στη χώρα, θα δίνει αξιόπιστη και βάσιμη προοπτική που αποτελεί κεντρικό ζήτημα για το σύνολο των προοδευτικών δυνάμεων απέναντι στη λαίλαπα του νεοφιλελευθερισμού και στην εγχώρια παρασιτική ολιγαρχία που ελέγχει πολιτικές ομάδες και κινήσεις του μνημονιακού μπλοκ καθώς και της κυβέρνησης Α. Σαμαρά-Β. Βενιζέλου και στις μεθοδεύσεις τους για ένα νέο σχέδιο δημοσιονομικής επιτήρησης που θα παρουσιαστεί με ένα νέο περιτύλιγμα για τις συντηρητικές πολιτικές και νέες πολιτικές ονομασίες για τους φορείς επιτήρησης του και για μια «πολιτική λύση ομηρίας χρέους» που δεν σχετίζεται με τα πραγματικά συμφέροντα της χώρας και της ελληνικής κοινωνίας.

Η χώρα χρειάζεται ανασύνταξη, στρατηγική, σχέδιο και προοπτική για θετική διέξοδο και λύση για τη χώρα, για τον ελληνικό λαό, για την Οικονομία, για την Κοινωνία, για τη Δημοκρατία.

 Η ελληνική κοινωνία δεν χρειάζεται περαιτέρω συνέχιση του φαύλου κύκλου της μονόπλευρης λιτότητας, ύφεσης και ανεργίας. Χρειάζεται στρατηγική επαναπροσδιορισμού με στροφή στην προοδευτική πολιτική, με προτεραιότητα στη βιώσιμη ανάπτυξη, στην καινοτομία και στις νέες τεχνολογίες, στις δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, στο πλαίσιο μιας άλλης οικονομικής πολιτικής με αναδιανομή πλούτου και εισοδήματος υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, για μια κοινωνία με κοινωνική συνοχή, μέσα από ένα σύγχρονο κράτος, για να δημιουργηθούν δυνατότητες, για καθένα Έλληνα πολίτη και ιδιαίτερα για τους νέους.

Μια μεγάλη και νικηφόρα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία για την  προοδευτική έξοδο από την κρίση αποτελεί τη θετική απαίτηση της ελληνικής κοινωνίας, των Ελλήνων πολιτών, στις πόλεις και στην ύπαιθρο, απ’ άκρον σε άκρον της χώρας, του Έλληνα πολίτη που θέλει να δημιουργήσει, που θέλει τη βιώσιμη  ανάπτυξη, που θέλει να εργαστεί, που θέλει την κοινωνική συνοχή και την ευημερία.

Έχουμε τη δυνατότητα ως λαός και ως χώρα να βαδίσουμε σε μια δημοκρατική και προοδευτική λύση, με σχέδιο και προοπτική.

Με γνώση, συνέπεια, αξιοπιστία. Θέλουμε και μπορούμε.

Για την  Πρωτοβουλία Ίδρυσης Σοσιαλιστικού κόμματος.

Email: socialistparty.gr@gmail.com

Site: www.socialistparty.gr

Δελτίο Τύπου Πρωτοβουλίας για την Ίδρυση Σοσιαλιστικού κόμματος, σχετικά με τις προπαρασκευαστικές ενέργειες των Η.Π.Α., ΝΑΤΟ και χωρών της Ε.Ε. για πολεμική επίθεση στη Συρία.

29 Αυγούστου 2013

Δελτίο Τύπου Πρωτοβουλίας για την Ίδρυση Σοσιαλιστικού κόμματος, σχετικά με τις προπαρασκευαστικές ενέργειες των Η.Π.Α., ΝΑΤΟ και χωρών της Ε.Ε. για πολεμική επίθεση στη Συρία.

Η επιχειρούμενη πολεμική επιχείρηση κατά της Συρίας χωρίς την εξουσιοδότηση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ είναι πράξη αντίθετη με το διεθνές δίκαιο και κατά παράβαση του καταστατικού χάρτη του ΟΗΕ. Επιπλέον, δε συμβάλλει σε μια βιώσιμη πολιτική λύση αλλά αντιθέτως, στην περαιτέρω αποσταθεροποίηση της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου και στην αύξηση του κινδύνου συνολικά για τη διεθνή ασφάλεια.

Η Ελλάδα δεν πρέπει να αναμιχθεί σε έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο που σχεδιάζουν οι πλέον πολεμοκάπηλοι κύκλοι διεθνώς, παραβιάζοντας το διεθνές δίκαιο κατάφωρα. Και γι’ αυτό η ελληνική κυβέρνηση δεν πρέπει να διαθέσει βάσεις διέλευσης της πολεμικής μηχανής από ελληνικό έδαφος.

Η κυβέρνηση Α. Σαμαρά-Β. Βενιζέλου προβαίνει σε απαράδεκτες εμπλοκές τη χώρα και εμφανίζεται πλήρως ευθυγραμμισμένη στην εξυπηρέτηση των γεωπολιτικών και γεωοικονομικών συμφερόντων των Ντ. Κάμερον, Α. Νταβούτογλου και φυσικά των ΗΠΑ. Αποσιωπούν ότι η δρομολογούμενη στρατιωτική επέμβαση στη Συρία είναι μια κατεξοχήν ιμπεριαλιστική, τυχοδιωκτική και νέο- αποικιοκρατικού χαρακτήρα εκστρατεία.

Ακολουθούν δε,  αυτή την πολιτική εμπλοκής της Ελλάδας σε μια πολεμική επιχείρηση χωρίς το Κοινοβούλιο να έχει λάβει γνώση και σαφή ενημέρωση και σε πλήρη αναντιστοιχία με τη βούληση του ελληνικού λαού. Για άλλη μια φορά πλήττουν τα συμφέροντα της χώρας

Ειδικότερα, οι κυνικές, προσχηματικές και ευθυγραμμισμένες με τις επιταγές και τα γεωστρατηγικά συμφέροντα των ΗΠΑ και ορισμένων χωρών της Ε.Ε., δηλώσεις του Υπουργού Εξωτερικών, Β. Βενιζέλου και δι' αυτού, της ελληνικής Κυβέρνησης, αξίζουν την περιφρόνηση κάθε δημοκρατικού και προοδευτικού πολίτη.

Οι ενέργειες αυτές αποτελούν πρακτικές των μεταλλαγμένων και πολιτικά και κοινωνικά έκπτωτων παραγόντων σε αγαστή συνεργασία με κύκλους της διαπλοκής που τους στηρίζουν με κάθε μέσο προκειμένου να διατηρηθούν στις θέσεις τους.  Η πολιτική προθυμία και οι διασυνδέσεις του ευτελίζουν και απαξιώνουν περαιτέρω την ιστορική πορεία της ανεξάρτητης και πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής των κυβερνήσεων υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου που τάχθηκε σταθερά απέναντι στον ιμπεριαλισμό ενώ αποτελούσε πάγια θέση του, η καλλιέργεια της πολιτικής συνεργασίας με τις χώρες της Μεσογείου και το αραβικό έθνος.

Βασικές επιδιώξεις της επικείμενης επίθεσης είναι η βίαιη αλλαγή καθεστώτος στη Συρία, η δρομολόγηση  επέμβασης στο Ιράν στο άμεσο μέλλον, η προώθηση πολιτικών αλλαγών στα καθεστώτα της περιοχής, η ποδηγέτηση και όχι η ενίσχυση του λαϊκού παράγοντα, ο πλήρης έλεγχος των πετρελαϊκών αποθεμάτων και εν τέλει ο βίαιος επανασχεδιασμός του χάρτη της Μ. Ανατολής.

Το κυρίαρχο θέμα στην παρούσα απειλή τόσο για τον Συριακό λαό όσο και για την ασφάλεια στην ευρύτερη περιοχή, αποτελεί η ειρηνική, πολιτική λύση.

Η ενδεδειγμένη πολιτική λύση για την αιματοκυλισμένη Συρία θα πρέπει να βασίζεται στη Συμφωνία της Γενεύης και να περιλαμβάνει τα εξής βασικά σημεία:

1) Καμιά εξωτερική στρατιωτική επέμβαση

2) ένταση των διπλωματικών προσπαθειών για άμεση κατάπαυση του πυρός από όλες τις αντιμαχόμενες πλευρές και δημοκρατική διέξοδο

3) εμπεριστατωμένη  και ανεξάρτητη έρευνα του Ο.Η.Ε. σχετικά με τη χρήση ή μη χημικών όπλων

4) διενέργεια εκλογών για εκλογή συντακτικής συνέλευσης για τη δημιουργία Συντάγματος που θα τεθεί σε δημοψήφισμα

5) διενέργεια εκλογών για εκλογής Κοινοβουλίου και Προεδρικών εκλογών. 

Email: socialistparty.gr@gmail.com

Site: www.socialistparty.gr