on/off

κάθε πρωί η ίδια συχνότητα
το ίδιο μήνυμα εκπέμπει
ανάμεσα στις ίδιες διαφημίσεις
αλλάζουμε στάση
               άποψη
               σταθμό
               την ένταση μιας λέξης
οι ίδιες μέρες σχεδιάζουν πάνω μας πιξελωτά
μάτια που ερωτευτήκαμε  σε μια στιγμή
καθώς ανοιγοκλείνανε πυρετικά σκοτάδια
τόπος μας η νυσταγμένη ώρα των βλεφάρων
η σιγουριά είναι θέμα χρόνου
εντούτοις ακριβής
it's always too late 
καθυστερήσαμε πάλι
ενόψει αλλαγής μιας παλιάς λυχνίας

now&here

σταθερός ο βράχος 

καταργεί τη θάλασσα κάτω απ΄τα πόδια μου 

πυρώνει ο ουρανός 

σ΄ένα αυτοκίνητο στεγνώνω που πλέει 

στα μάτια των περαστικών 

ένα περιπλανώμενο σύννεφο βότσαλο μοιάζει

βγάζω το χέρι απ΄το παράθυρο

να με κόψει καλύτερα

είναι ο αντικατοπτρισμός σου στη πλώρη

που το δρόμο ταλαντεύει

κουράστηκα να θυμάμαι

όταν σε σκέφτομαι 
κάνοντας τάχα ότι σε ξεχνώ

ανάβει το φανάρι 
   ψάρια ξεβράζονται σε αστραφτερές αφίσες
 για μια οριστική απουσία
διχτυώθηκες κι εσύ για τα καλά
μια αντανάκλαση του ήλιου μεσημέρι
 στρέφεις τον αντίχειρα
άγνωστη πόλη την κατάπιε ο χάρτης
σβήνει τα βήματα απ΄την άμμο

χωρίς να σε βρει το καλοκαίρι

mind the cat

αυτός σε πρώτο πρόσωπο 

αυτή σε τρίτο

μεσολαβεί κενό

κοινό το πρόσωπο δεύτερο

"απαγορεύεται το πτύειν"

σπάσαν τα παράθυρα

"μην κύπτετε έξω"

προστακτικές

χίλια κομμάτια

γυαλί το τοπίο ακίνητο

πώς γύρισε έτσι ο καιρός

και το ταξίδι

καταπάνω σου

ξαφνικά έτσι

άνοιξες

κι ένα ένα τα χρώματα έρχονται πάνω σου μεμιάς

φιλτραρισμένο το φως

κατεβασμένα ρολά τριγύρω

κι εκείνα τα νύχια τόσο κόκκινα

φλογίτσες σκάβουν και φυτεύουν

καημός κι αυτός

να ανθίσουν τα αποτσίγαρα στον κήπο

άσε μας κοπέλα μου

κανείς δεν μένει αρτιμελής

όλα τα χνάρια τα ποτίσαμε νερό

και περισσέψαμε στο μαύρο

εκτός

τζάμπα κουβέντα γίνεται
η μόνη πραγματική πραγματικότητα
ήταν 
είναι 
και 
θα είναι 
η δική μας
ξυπνάς 
κοιμάσαι 
μεγαλώνεις
δίπλα σε ξένα σώματα
μεγάλη αγάπη ή απάτη 
του βλέμματός μας η επιθυμία
μαθαίνεις από την αρχή
η ανάγκη βλέπεις
παρών ο χρόνος της απουσίας
μέσα σε μία στιγμή
πολύ αργά για σένα ή νωρίς 
κανένα ρολόι δεν σου δείχνει την ώρα

απώλειες

στη σκάλα
αποκοιμιέται
μια σκιά

κάποιου θα του΄πεσε

μπορεί
και να της λείπει
στον καθρέφτη
το πρωί
καθώς βάφει
τα μάτια

δες

αυτή η γραμμή καπνού από ασήμι

λένε είναι το φεγγάρι

είναι η ώρα που η νύχτα

χαράσσει με το νύχι της

το μελλοντικό του σχήμα

χάσαμε χρόνο μετρώντας δαχτυλίδια

δίπλα σ΄ένα ποτήρι σβήνουν ένα ένα

μα το τσιγάρο που μόλις πέταξα

θα αλλάξει όπου να΄ναι χρήση

στις πόλεις των φώτων που εκφράζουνε

τα πάθη της Siemens

(photo)

New Jersey

Όταν όλα πια ειπωθούν και γίνουν

θα σκορπίσουν μαζί μας στον άνεμο

στους άδειους δρόμους της πόλης θα πέσουν

Sandy βροχή

στα μάτια της μητέρας μου

που ξέχασε ανοιχτά

καθώς βιαζόταν να φύγει

μακριά πολύ

                                                 ψηλά 
                                τινάζεται απ΄τον ύπνο της η μέρα 

                               κι αν δε σε βρει σπάει σε κομμάτια

                                       εδώ που είσαι δεν 

                                   χαράσσει με τη γλώσσα 

                                      δυο στόματα κοφτά 

                                          πριν το πρωί 

                                     δαγκώνοντας τα χείλη 

                                    μ΄έναν ήλιο στα δόντια 

                                       έξω και μέσα πέτρα

                                     σημαδεύει τα μάτια σου

                                           το χέρι πέφτει 

                                                 κάτω

                                         η θάλασσα γυαλί

                                             πολύ αργά

                                                 λες

                                            και ραγίζεις

mind the gap

κι ενώ 
από κοινού 
αναπλήρωναν 
το κενό 
με τα κοινά τους
κοινοποιούσαν το τίποτα
και τι να πουν


λέξεις που δεν χρειάζονται
μέχρι να γίνει κάτι.

ξερωγώ (ξεψυχισμένα)

υπέροχα (ααα)
αδηφάγα (ο θαυμασμός ο ίδιος)
κάτι σαλεύει για λίγο μέσα (χωρίς να το πιστεύει)
με όλα τα τεχνάσματα (και όλα τα συναφή)
κάντο μέχρι να πιάσει (ειρωνικά)
με τα πολλά (ξέρεις εσύ)
λίγα από δω, λίγα από κει (ντουζένια)
κάτι μαζεύεται στο τέλος (με κάποια έκπληξη)
φεγγάρια, αστέρια (κι άλλα τέτοια λυρικά)
πώς έγιναν όλα τόσο δύσκολα; (περίεργα κάπως)
τι περιμένεις; (προκλητικά)
μμμμ (σκεφτικά)
εδώ είμαι (αφηρημένα)
δεν είσαι (βλοσυρά)
αχά! (και παίρνει φόρα)
πότε λοιπόν; (με ανυπομονησία) 
θα δούμε (δήθεν αδιάφορα)
όχι σήμερα (από ευγένεια)
όποτε (παρηγορητικά)
το τελευταίο βλέμμα (με ένα λίγωμα)
ξημερώνει (με ύφος αναπόλησης)
προστάτεψε ό,τι νόημα έχει (στ΄αλήθεια)
με ένα delete (μωραδερφέ μου)
to be Continued (παραπλανητικά)
αμήχανη παύση (-)
χχχ (τριπλή διαγραφή)
κι όποιον ρωτάς (χωρίς καμία περιέργεια)
(ειλικρινά) σου λέει δεν ξέρω.

"μακροβούτια στον Αχέροντα"

                                   
                             
                             κάθε επικοινωνία ξεκινάει με το έψιλον
                             σύμφωνα και φωνήεντα
                             και λέξεις καταρράκτες
                             θάμπωμα
                             πλάνεμα
                             το μαστίγιο
                             ευχαριστώ ω
                             για τα θαυμαστικά που΄δωσες
                             ω! μέγα


                             τώρα ρωτάει τι είναι και που πάει

11

                                                (via)     
  έτσι το νιώθω- δεν ξέρω
  βουβό και μουδιασμένο
  μ΄έσπρωξε πάλι εδώ
  το μακρινό ποτέ
  που φεύγει και επιστρέφει
  στο κοντινό σου πάντοτε.                                 

δύο

     την ώρα που τα δάκτυλα

     έσμιγαν με τους δείκτες

     ελλείψει ενός λεπτού

     δεν συναντήθηκαν ποτέ

όποτε θέλεις έλα να με δεις

             ήρθε με ένα κομπολόι στο χέρι

             κεχριμπάρι

             απ΄τα ταξίδια του πατέρα του.

             σημειωτόν χωρίς τσιγάρο

             σε ένα δωμάτιο έσβησε η μέρα.

             είδα λέει ότι πέθανε

             και στέλνει με τα χείλια του ένα φιλί.

             καίει ακόμα, γαμώτο.

             απότομα ξυπνάει

             με ένα παράπονο.

envy

θανάσιμα παιχνίδια

όχι μακριά από δω

πιάστηκαν απόψε

λεία των ονείρων μας                                               

λέξεις που καταργήθηκαν
·μ΄ένα delete

είναι ο ύπνος λες

με το λεπίδι του

ποιος νοιάζεται για τι

ράγισε ο ουρανός

.στην οθόνη της μέρας

ώρες επισκεπτηρίου

                                                                 σκύβουν πάνω απ΄το κρεβάτι

                                                                 για να δουν καλύτερα

                                                                 αυτούς που θα΄ρθουν

                                                                 και περπατούν

                                                                 για να σε βρουν

                                                                 μέχρι να γίνουν άλλοι

                                                                 στους διαδρόμους

                                                                 ταΐζουν τα δωμάτια

                                                                 οι αριθμοί

                                                                 κι εσύ από μέσα

                                                                 ξεφλουδίζεις το σκοτάδι

                                                                 χιλιάδες πρωινά

                                                                 στα τελευταία δευτερόλεπτα
                                                                 τώρα που φεύγεις
                                                                 δίχως κανέναν μέσα
                                                                 καταφύγιο το ρολόι
                                                                 σε ό,τι δεν επιστρέφει

                                                                 ρουφήχτρα ο δρόμος

                                                                 με ξερνάει έξω η μέρα

                                                                 και δεν ξέρω

                                                                 η επόμενη στιγμή

                                                                 πώς θα τελειώσει.

                          

↑

ψηλά στον ουρανό κρέμονται ακροβολισμένες οι μέρες που αγνοήσαμε

δεν αλλάζει η σιωπή καιρό

και να
που έρχονται ξανά
οι λέξεις
που όλα τα εξηγούν
αποδημητικά πουλιά
στα μάτια σου
έχουν φωλιάσει καλοκαίρια
που δεν ξέρω
κάτω απ΄τον ήλιο
στεγνώνει η θάλασσα
σ΄ένα χαρτί
τσαλακωμένα
όσα δεν είπαμε
χρώματα βγαίνουν
όπως όπως έξω

δεν αλλάζει η σιωπή καιρό

σκιά που γυρίζει τη πλάτη
και δεν λέει λέξη
άστεγη
ψάχνει κάθε πρωί
στο πουθενά
δύσκολα τότε να πετάξει
και είναι πάντα
εδώ που λείπει.